Anti-Fascistisch Front / Verzet

De uitspraak van de correctionele rechtbank in Dendermonde over BBET, de Blood and Honour-groep bekend onder de naam van haar tijdschrift en website Bloed - Bodem - Eer - Trouw, beschuldigd van racisme en negationisme, wapenhandel en terrorisme, is voor onbepaalde tijd uitgesteld. Men rekende nochtans op een uitspraak ten gronde vandaag. Zowel VRT als VTM waren vandaag met cameraploegen in Dendermonde.

Zoals gemeld in ons vierde artikel hieronder vroeg de verdediging van twee verdachten bij het begin van de zitting op 12 september 2011 of het federaal parket de zaak tegen BBET wel had mogen overnemen van het parket in Dendermonde. Federaal zijn enkele mensen aangesteld om specifieke dossiers te behandelen, zoals terrorisme dat een gespecialiseerde, minstens landbrede en gecoördineerde aanpak vereist. Met veel misbaar had Frank Scheerlinck, advocaat van medehoofdverdachte Stijn V.M., opgeworpen dat het volgens de wetgeving niet mogelijk is de bevoegdheid van het federaal parket in vraag te stellen, en dat vindt Scheerlinck een schending van de rechten van de verdediging. Acht maanden en vier zittingsdagen van de rechtbank later oordeelt de correctionele rechtbank van Dendermonde dat dit, en nog twee andere 'prejudiciële vragen, aan het Grondwettelijk Hof moet voorgelegd worden. Tot dit Hof hierover uitspraak heeft gedaan, is de behandeling van de BBET-zaak in Dendermonde opgeschort.

In de coulissen van het rechtbankgebouw in Dendermonde vernam AFF/Verzet dat Scheerlinck nog een tweede procedurekwestie achter de hand houdt. Het Openbaar Ministerie (links op de foto hierboven) wordt in de BBET-zaak vertegenwoordigd door federaal magistraat gespecialiseerd in terrorismezaken Ann Fransen – die haar taak als openbaar aanklager met brio vervult – en door Jan Kerkhofs van het parket van Dendermonde die de anabolenhandel bekijkt. Rond de bevoegdheid van die laatste kondigt zich een tweede mogelijke struikelsteen aan.

De advocaten van de BBET-verdachten glunderden bij de uitspraak van de rechtbank. Het is het zoveelste uitstel in de behandeling van de BBET-zaak die publiek werd met huiszoekingen in vijf legerkazernes en achttien privé-adressen op 7 september 2006. Toppleiter Jef Vermassen, wiens kantoor één van de andere BBET-verdachten verdedigt, rekende meteen uit hoeveel jaren er minstens verlopen zullen zijn als het tot een uitspraak in Dendermonde komt. Het verhoogt de kans dat de strafmaat lichter wordt omdat de feiten intussen al x-jaren geleden gebeurden.

In Vlaanderen zijn vanaf begin 2000 twee groepen actief onder de naam Blood and Honour Vlaanderen. De eerste en actiefste in het organiseren van neonaziconcerten is de traditionele versie van Blood and Honour Vlaanderen. Door anderen neonazi’s ook wel “biernazi’s” genoemd. Drie organisatoren ervan werden op 9 maart 2011 in Veurne veroordeeld voor het inrichtenvan twee van de meer dan twintig concerten die ze tussen 2001 en 2010 organiseerden. De tweede Blood and Honour Vlaanderen-groep is beter bekend onder de naam van haar tijdschrift en website Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET). Vandaag doet de rechtbank van Dendermonde uitspraak over hun activiteiten.

Belangrijkste figuren binnen deze Blood and Honour-groep zijn Tomas B., Joeri V.d.P en Mark H. die samen met veertien anderen in Dendermonde terechtstaan. De twee eersten zijn geen onbekenden voor het gerecht. Tomas B. trekt in 1999 een eerste keer de aandacht door samen met twee kompanen zijn school in Opwijk in brand te steken. B. wordt naar een rechtbank verwezen voor betrokkenheid bij vechtpartijen in 2001 en 2002, maar bij gebrek aan bewijs telkens vrijgesproken. Voor de vechtpartij in 2001 – het aftuigen van een Egyptenaar aan de vooravond van de IJzerbedevaart – wordt wel Jürgen Goris veroordeeld die in 2002 twee mannen doodschoot op een scoutsfuif in Onze-Lieve-Vrouw-Waver. Joeri V.d.P stond in Nederland terecht voor een zaak van anabolenhandel waarbij in 2006 een vermeende concurrent bij de illegale anabolenhandel een pink werd afgeknipt. In eerste aanleg hiervoor veroordeeld werd V.d.P., bij gebrek aan bewijs voor zijn aandeel in deze zaak, in hoger beroep vrijgesproken. Tomas B. is de onbetwistbare leider van deze Blood and Honour-groep, Joeri V.d.P. de oprichter en Mark H. de ‘ideoloog’ en uitgever van het BBET-tijdschrift. In publicaties en bij meetings werden steeds schuilnamen gebezigd. Voor Mark H. bijvoorbeeld is dat ‘Paul Kruger’.

De groep organiseerde op 20 april (de geboortedag van Adolf Hitler, nvdr.) 2001 haar eerste ‘vormingsavond’: een Adolf Hitler-viering in een klein zaaltje in Limburg, met een 30-tal aanwezigen. Drie jaar later is het aantal aanwezigen al aangegroeid tot 180 mensen. Naast het uitgeven van het BBET-tijdschrift en online zetten van de BBET-website (zie hieronder) organiseert deze Blood and Honour Vlaanderen-groep een hele reeks activiteiten: concerten, infoavonden, Adolf Hitler- en Rudolf Hess-herdenkingen, deelname aan betogingen in Duitsland, Frankrijk, Zweden… De groep heeft contacten met neonazi’s uit Duitsland, Nederland (Nationale Alliantie), de Verenigde Staten (National Alliance)… De groep heeft een boontje voor negationisten. Op 2 maart 2002 bijvoorbeeld richt ze een ‘Revisionistisch Congres’ in met als sprekers ‘Paul Kruger’, de Franse negationist Vincent Reynouard, oud-VMO-leider Bert Eriksson (foto) en de Vlaamse negationist Siegfried Verbeke. De laatste publieke activiteit is een benefietavond op 19 maart 2005 in Waasmunster voor de in hechtenis genomen Duitse negationist Ernst Zündel.

Vanaf 2004 worden de activiteiten van deze Blood and Honour-groep gevolgd door een aantal veiligheidsdiensten. Er worden, wat zeer uitzonderlijk is, twee undercoveragenten ingezet. Op 7 september 2006 worden bij een grootscheepse politieactie huiszoekingen verricht in vijf legerkazernes en achttien privé-woningen in Vlaanderen. In een persmededeling van het Federaal Parket is er sprake van de aanhouding van “de hoofdverdachte en spil van de groepering” Tomas B. die met BBET de intentie zou hebben om “aanslagen te plegen om de basisstructuren van ons land te ontwrichten”. De hoofdverdachte is gekazerneerd in Leopoldsburg en organiseerde paramilitaire oefeningen, survival weekends en schiettrainingen voor leden die hij rekruteerde voor een clandestiene organisatie waarvan het gedachtegoed gebaseerd is op “extreemrechtse, neonazistische en negationistische ideeën”. Er worden zeventien mensen aangehouden en er worden diverse vuurwapens (jacht- en sportwapens, verweervuurwapens, oorlogswapens…) in beslag genomen, ontstekers voor landmijnen, een grote hoeveelheid munitie, kogelvrije vesten, gasmaskers, vlaggen, propagandamateriaal en documentatie met neonazistische symbolen, extremistische literatuur, anabolen, weed, computers en explosieven. In een rugzak wordt een zelfgemaakte bom gevonden die zwaar genoeg is om een auto te laten ontploffen.

Uiteindelijk wordt de verwijzing naar de rechtbank gevraagd van eenentwintig verdachten. Vier ervan worden “de gunst van opschorting” verleend en zijn niet naar de rechtbank van Dendermonde gedaagd. Onder hen Tamara V.A., de toenmalige vriendin van Tomas B., die in Leopoldsburg café The Viking openhield waar de liefhebbers terecht konden voor heavy-metalconcerten en toplessbediening.

Vooraleer de eigenlijke rechtszaak kon beginnen werd door de verdediging jarenlang gediscussieerd en geprocedeerd rond twee kwesties: of de inzet van twee undercoveragenten rechtmatig is gebeurd, en of er wel sprake is van illegaal wapenbezit want met de intussen verschenen wapenwet hadden die wapens geregulariseerd kunnen worden. De zaak werd tot en met bij het Hof van Cassatie gebracht… die de redenering van de verdediging afwees omdat de wapens gevonden werden vóór de nieuwe wapenwet gestemd werd. Toen dat allemaal achter de rug was doken ook nog eens ‘agendaproblemen’ op bij de advocaten van de verdediging, zodat de behandeling bij de correctionele rechtbank van Dendermonde uiteindelijk pas op 12 september 2011 kan beginnen.

De verdediging van de BBET-verdachten betwist niet of nauwelijks de inbreuken op de wetgeving tegen racisme, discriminatie en negationisme, en des te meer de beschuldigingen van terrorisme en inbreuken op de wapenwetgeving. Enerzijds is dat natuurlijk omdat de straffen op racisme, discriminatie en negationisme  minder zwaar zijn dan op de andere beschuldigingen. Anderzijds omdat de inbreuken op de wetgeving tegen racisme, discriminatie en negationisme moeilijk ontkend kunnen worden na lezing van het BBET-tijdschrift en het zien van de BBET-website.

Al in het eerste nummer van het BBET-tijdschrift wordt uitgehaald naar de Joden, verwijzend naar de Romeinse auteur en filosoof Seneca die “reeds in zijn tijd inzag dat de Joden ‘als crimineelste aller volkeren’ erin sloegen hun dictaten over de ganse wereld te verspreiden”. In het vierde nummer van het BBET-tijdschrift wordt de lof gezongen voor de Amerikaanse bommenlegger Timothy Mc Veigh. Timothy Mc Veigh zag “hoe het systeem werkelijk in elkaar zat: smerig als een riool waar de zionistische ratten het voor het zeggen hadden.” In het vijfde nummer van het tijdschrift en op de BBET-website wordt uitgehaald naar “de vermeende rassengelijkheid”: “De gevaarlijkste leugen die de hersens van de blanke bevolking over heel de wereld ingeprent wordt, is die van de vermeende rassengelijkheid. De ‘gelijkheids’-leugen is zeer gevaarlijk omdat ze uiteindelijk leidt tot rassenvermenging en dus de voorop gezette uitroeiing van het blanke ras, door het te degraderen tot een mongoloïde mengelras zonder sterke eigenschappen (…). Hoeveel blanke meisjes zullen nog geconditioneerd worden om te denken dat huwen met negers een ‘positieve’ daad is?”

In het zevenste nummer van het BBET-tijdschrift wordt Adolf Hitler erbij gehaald als gezagsargument. “Hitler deelde de verschillende rassen en volkeren in als ‘cultuurscheppers’, ‘cultuurdragers’ en ‘cultuurvernietigers’. Zolang het blanke ras raciale zuiverheid vooropstelt, kent het geen evenwaardige vijand.” In hetzelfde nummer wordt ook Joseph Paul Franklin opgevoerd: “Zijn eerste gekende actie dateert van 1977 wanneer Joseph een synagoge in de lucht blies. Natuurlijk ging de pers er op tekeer en bracht het dezelfde klaagzangen van het volkje waarvan er een groot deel ‘klaagzang’ als voltijds werk heeft. Dit is de enige (…) aanslag met gebruik van explosieven  gekend van hem. Zijn eenmansoorlog voerde hij eerder als sluipschutter. Doelwitten waren multi-raciale koppels, zwarte bendeleden, joden…” Overigens wordt Joseph Paul Franklin op deze Supreme White Alliance-website nog steeds opgevoerd als een held, in een tekst – inclusief zijn gevangenisadres mocht je hem brieven willen schrijven – nog maar onlangs online gezet.

In het volgend BBET-nummer gaat het verder over Hitler. ‘Theodorik Rodenbach’, één van de BBET-verdachten: “Hitler is (…) degene die in de wereldgeschiedenis het meeste (onderlijning door BBET, nvdr.) voor de blanken heeft gedaan, en feitelijk voor de gehele mensheid heeft gedaan, door zijn kordate optreden tegen de joden. 12 jaar Nationalsozialismus is helaas erg kort om 1700 jaar joodse indoctrinatie ongedaan te maken, dus het karwei kon maar moeilijk op gang komen. Hitler als persoon kun je in dit opzicht niet veel verwijten. Zijn NSDAP zat nu eenmaal vol met halve zachten omdat de hele bevolking door 1700 jaar onzin halfgaar was gemaakt. De enige geestelijk gezonde houding ten opzichte van de jood is hem, vergelijkbaar met een lintworm, door de WC te spoelen.” In hetzelfde achtste nummer van het BBET-tijdschrift (foto) wordt ook verslag uitgebracht van ‘wetenschappelijk onderzoek’: “De participanten (aan een wetenschappelijk experiment met racistische proefpersonen, nvdr.) scoorden ook lager op cognitieve tests na blootgesteld geweest te zijn aan negers. Conclusie: enkel al door negers te kijken, wordt men dommer.” Tja, als je racisten als proefpersonen neemt…

En nog een citaat uit het BBET-tijdschrift – we maakten echt wel een selectie, van alle citaten hier zijn er nog wel meerdere gelijkaardige –, uit nummer veertien: “Een overdenking naar aanleiding van 20 april 2005 (20 april is de geboortedatum van Adolf Hitler, nvdr.)”: “Had Hitler gewonnen dan was er schoonheid, waardigheid en liefde op aarde. Liefde voor het kind, vrij van economische zorgen en vooral vrij van de joodse verdovende middelen en geslachtsziekten die de joodse maatschappij het volk, en vooral het schoolgaande kind, opdringt. (…) Aan ons, de mensen van het Indo-europese kernland behoort de toekomst. Aan de verradelijke zombies en aan de joodse parasieten behoort dood en vergetelheid. Adolf Hitler, Sieg Heil!!!”

Met de BBET-website worden de verhalen en redeneringen alleen maar pikanter.

Als Brad Pitt samen met Angelina Jolie (foto) in Afrika een weeskindje ophaalt om te adopteren luidt het op de BBET-website: “Spijtig voor de koorknaap (Brad Pitt, nvdr.), maar enkele dagen later moest hij in urgentie opgenomen worden wegens risico op hersenvliesontsteking. Tja, wie bij de honden slaapt, krijgt zijn vlooien en wie per se negroïede AIDS-lijdende weeskinderen wilt adopteren, heeft blijkbaar veel hersenproblemen.” Bij een filmbespreking luidt het dat oorlogen in Afrika “niet zozeer aan de vrije markthandel van wapens en munitie” liggen, maar “aan de geestelijke labiliteit van de gemiddelde neger.” Als er geen wapens zouden verscheept worden naar Afrika “dan zouden ze daar wel machetes hanteren. Indien paternalistisch links vervolgens alle staalfabrieken zou sluiten, zou de neger wel terugvallen op speren en pijlen. De negerleiders zijn corrupt, hun handlangers zijn beestachtig wreed en de gemiddelde neger haalt de schouders op en steelt al wat los zit.”

Ook turnster Aagje Vanwalleghem en zangeres Sandrine moeten het ontgelden op de BBET-website. “Natuurlijk denken de mensen: ‘Kijk, er bestaan toch nog echte ingeburgerde vreemdelingen.’ Dit is nu juist verwerpelijk. (…) Denkt men nu echt dat men door gewoon de taal te kennen of hier te wonen een nationaliteit kan bekomen? Wat als Aagje met een blanke trouwt? Dan krijgt men onvermijdelijk rasvermenging wat tot halve choco’s leidt. Aagje is nu nog zuiver Braziliaans maar het kind dat ze zou kunnen voortbrengen met een blanke zal totaal geen weet hebben van zijn identiteit. (…) En zo kom ik tot bij mijn derde voorbeeld: Sandrine Van Handenhove. In tegenstelling tot de vorige voorbeelden is zij al een misbaksel van de multiculturele (of multiraciale?) samenleving. Ze is het wezen dat voortkwam uit een Kongolese moeder en vader afkomstig uit mijn teergeliefde Pajottenland. (…) Ooit al afgevraagd waarom je voor een rasecht dier meer betaalt dan voor een bastaard?”

Ook de media krijgen er van langs. “Door consequent elk tv-programma buiten natuurlijke proporties te bevolken met homofielen, negers en andere rariteiten, wekken ze (= de media, nvdr.) een vals beeld op waarin het onnatuurlijke en vooral tegennatuurlijke als ‘normaal’ aanzien dient te worden.” Bij BBET kijkt men niet alleen naar de televisie, men leest er ook de bijbel. Om dan tot de conclusie te komen: “Wie de bijbel met zo’n nuchtere blik bekijkt, kan lezen over Joden die incest plegen, de pooier uithangen, andere volkeren uit hun landen verdrijven en keer op keer de boel belazeren. Desondanks is door de eeuwenlange indoctrinatie het misverstand ontstaan dat juist dat volkje van pooiers en bedriegers het licht der mensheid vormt.” Elders luidt het: “De jood is geen mysterie, zoals de bloedzuiger geen mysterie is, hij is gewoon een slijmworm.”

Wanneer het Joods Museum van Deportatie en Verzet meewerkt aan een toneelstuk over de laatste getuigen van de concentratie- en vernietigingskampen van de nazi’s, kan men op de BBET-website lezen: “Na ontelbare documentaires, tentoonstellingen, docufilms, boeken om het volkse bewustzijn te enten op de onwaarschijnlijke (!, nvdr.) verhaaltjes komen ze nu met de laatste getuige op de proppen. Enfin, zolang ze beloven dat het echt de allerlaatste getuige is, nemen we er vrede mee.” Als Patrick Dewael het parlement oproept wetgeving te bedenken waarmee organisaties als BBET verboden kunnen worden, reageert men bij BBET met: “Nogmaals zien we het bewijs dat teveel Holocaust-indoctrinatie de hersenen serieus aantast en een gevoel voor rechtvaardigheid en vrijheid aantast.” Zoals met de tijdschriftartikels publiceren we hier slechts een selectie uit de websiteartikels, dezelfde uithalen naar de multiculturele samenleving, de Joden enzomeer werden in andere woorden nog talloze keren herhaald.

We besluiten met een “kerstgedachte” van BBET, uit 2005. “Er (is) een goedkope methode om concreet de toekomst van eigen volk en ras een handje te helpen (pun intended). De nationalist kan zich naar de zaadbank begeven om daar de deposito’s wat aan te vullen. Het hoofdprobleem in onze tijd is het dalend aantal Blankes (…). In dit kader moeten de spermabanken gevuld worden met Blank Arisch Europees zaad. (…) Dat is het beste wat u met kerstmis kan doen. Rahowa, Heil Hitler en Houzee voor het Groot-Arisch Rijk.” Drie jaar later verschijnt dezelfde tekst als eerste tekst op de website van de Blood and Honour Vlaanderen / Combat 18-groep rond Arnoud Kuipers (foto 2, met vooraan op de kledij die hij zelf verkocht het logo van BBET). Nog eens twee jaar later verschijnt op het neonazistisch Stormfront-forum een gelijkaardige oproep van Patrick De Bruin om zaad naar de spermabank te brengen. Alles voor het voortbestaan van het Blanke Ras!

De jarenlange procedurekwesties waren voor sommige advocaten nog geen reden om op 12 september 2011 eindelijk aan de rechtszaak tegen de BBET-verdachten te beginnen. De advocaten van twee verdachten vragen bij het begin van de zitting dat eerst een andere rechtbank uitspraak zou doen of het federaal parket de zaak tegen BBET wel had mogen overnemen van het parket in Dendermonde. De advocaten werpen enkel vermeende juridische argumenten op, maar de achtergrond is natuurlijk dat het federale parket anders dan de lokale parketten op een aantal terreinen gespecialiseerde mensen kan inzetten. En dat hebben sommigen niet graag.

Van de zeventien gedagvaarden verschijnen op 12 september 2011 maar acht bij de rechtbank in Dendermonde. BBET-kopstuk Tomas B. is er niet. De advocaat die B. bijstond bij de voorafgaande procedure is er wel, maar zegt niet gemandateerd te zijn. Hij komt enkel luisteren. Wel aanwezig: Joeri V.d.P., in een zwart T-shirt met op de rug de boodschap Save the planet, kill yourself. Op de voorzijde wordt verduidelijkt hoe dat kan (foto). Volgens het Openbaar Ministerie is Joeri V.d.P. de oprichter van Blood and Honour Vlaanderen (Combat 18-strekking, nvdr.). Beroepsmilitair Tomas B. is de onbetwistbare leider. Bij een inspectie van zijn kamer in de legerkazerne van Leopoldsburg ontdekt de militaire overheid een video waarop te zien is: hoe met een gsm iets tot ontploffing zou gebracht zijn, hoe vijf met bivakmutsen gemaskerde mannen schietoefeningen houden in volle natuur – waarbij op de schietschijf het hoofd van een Afrikaanse man is getekend, en verder schietpartijen en het gooien van een molotovcocktail naar de pijlers van een brug. De video wordt in de rechtszaal getoond, maar de aanwezigen geraken nog meer onder de indruk van de getoonde fragmenten uit White Freedom Fighter.

Het is een document dat ook in Leopoldsburg wordt gevonden en door Tomas B. in de periode 2002-2003 is geschreven. Een handboek voor terroristische activiteiten, met details over vuurwapens en explosieven, met alles wat aan het gebruik ervan voorafgaat (het observeren van doelwitten…) en wat achteraf nuttig kan zijn (EHBO…). Bij een latere huiszoeking wordt een uitgebreidere versie van het document gevonden, met toevoeging van onder andere een verantwoording en een voorbeeld van een opeisingsbrief. Doel is de bescherming van het blanke ras, of zoals Tomas B. het in de video met de schietoefeningen zegt: “Wij zullen tot het einde gaan en het volk beschermen tegen de vijanden die het vandaag kent.” Tomas B. zegt het op de video met naast zich een nazivlag, met swastika. De vijanden, zo wordt in het White Freedom Fighter-document verduidelijkt, zijn onder andere de leiders van de “zionistische en multiculturele lobby”.

Het is de bedoeling een aanval te plegen op de Joodse gemeenschap… om dan te laten uitschijnen dat dit het werk is van moslims. Bevolkingsgroepen moeten tegen elkaar opgezet worden met als doel België te destabiliseren en uiteindelijk een nationaal-socialistisch regime te vestigen. Helemaal uitgewerkt zijn die plannen nog niet. Volgens een getuige is men vooral bezig met de hoe-vraag, en nog niet met de wie-vraag. Al wordt geopperd om eerst Dyab Abou Jahjah met een Westers geweer te vermoorden, en daarna Filip Dewinter met een niet-Westers geweer. Eenmaal begint het echt te jeuken: na rellen met allochtone jongeren in Parijs en Brussel wordt het plan opgevat om vanuit een leegstaand gebouw een aantal allochtonen neer te schieten. In Brussel zou men dan wegvluchten naar het huis van Bart V.G. (een bekende Voorpost-militant, nvdr.); Bart V.G. ontkent elke betrokkenheid.

Homo’s overvallen staat ook op het programma: enerzijds omdat men homo’s haat, anderzijds omdat die overvallen dan een bron van inkomsten zouden zijn. De verkoop van het BBET-tijdschrift, lezingen en concerten worden gezien als andere inkomstenbronnen. Drugsdealers wil men ook wel aanpakken, maar omdat voldoende concrete informatie achterblijft, komt daar niets van in huis. Naast Tomas B., Joeri V.d.P. en Mark H. komt ook Stijn V.M. als één van de hoofdverdachten in de BBET-zaak in beeld. In de bijrollen: onder andere Chris M. die de BBET-postbus in Antwerpen huurde. Wegens een meningsverschil voeren Tomas B. & Co een raid uit op Chris M., die stapt over naar de concurrentie, het traditionele Blood and Honour Vlaanderen… waar hij echter al even fout bezig is. Op 9 maart 2011 wordt Chris M. door de rechtbank in Veurne veroordeeld als organisator van het traditionele Blood and Honour Vlaanderen.

Een andere vechtpartij ligt aan de basis van het uit BBET stappen van een voor de rechtszaak belangrijke getuige. Op een oudejaarsavond kruisen Tomas B. & Co een groep vreemdelingen. Die vluchten weg van het uitlokken van een vechtpartij, maar komen terug met een ijzeren staaf. Daarmee wordt op de getuige geklopt… die er alleen voor staat want nu zijn zijn BBET-vrienden weggevlucht. Ook andere BBET-leden zouden hun kameraden aan de galg praten, terwijl discretie toch de eerste regel is. Scriptaanwijzingen vinden we niet enkel terug in White Freedom Fighter-document. In een Ideeën-document wordt uitgelegd hoe nieuwe krachten rekruteren (men denkt eraan volk te rekruteren bij de Vlaams-nationalistische studentenvereniging NSV). Een Tussentijdse planning-document voorziet onder andere de aanmaak van kisten met klaar te houden materieel (kledij, munitie…). Een Kalender-document geeft de planning van schietoefeningen en andere trainingen. Nederlanders van de Nationale Alliantie krijgen zo hun opleiding.

Het Openbaar Ministerie waarschuwt de rechtbank dat de verdediging zou zeggen dat de BBET’ers slechts een groepje vrienden waren, in het ergste geval nazi-folkloristen. Maar uit de verklaringen van BBET’ers, de ontdekte documenten, de getraceerde uitwisseling van documenten, het relaas van twee undercoveragenten (één in Leopoldsburg en één in de schietclub Le toison d’or in Aalst waar Tomas B. elke zaterdagnamiddag is)… blijkt het om een veel ernstiger zaak te gaan. De stekker is uit de organisatie getrokken, en daar mogen we blij om zijn. Blij dat men er op tijd bij was. In de zeer recente geschiedenis (Anders Breivik die zijn bomaanslag en schietpartij op 22 juli 2011 pleegde, nvdr.) hebben we kunnen zien dat het anders had kunnen aflopen.

Naast de zaak van de Blood and Honour-groep bekend van hun tijdschrift en website Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET), met haar racistische, negationistische en neonazistische ideeën, wordt in dezelfde rechtszaak ook een omvangrijk dossier van wapenhandel onder de loep genomen, en zijn er nog een paar ‘kleinere’ zaken die beoordeeld worden.

De wapenhandel waarmee BBET in verband wordt gebracht, is deels geen aanverwant dossier, deels wel. Tomas B. verkocht wapens aan een undercoveragent, en als Tomas B. terugkomt van een missie met het Belgisch leger in Kosovo vraagt hij Stijn V.M. eens tien matrakken mee te brengen. Stijn V.M. heeft die in bewaring genomen terwijl Tomas B. in Kosovo is. Op weg naar een NSV-betoging zou Tomas B. die tien matrakken aan iemand kunnen verkopen. Het zijn maar twee van de vele voorbeelden in het dossier, maar daarnaast zijn gelijktijdig ook nog drie grote(re) wapenhandelaars in het kader van de huiszoekingen bezocht. Alle drie hebben ze geheime ruimtes waar een arsenaal wapens buiten zicht bewaard werd.

Nu Tomas B. toch voor de rechter is gedaagd, worden nog een paar andere dossiers voorgelegd. Een caféruzie waarbij Tomas B. een champagnefles op het hoofd van twee mensen knalde, met blijvende gehoorschade voor één van de twee. Chantage bij één van de vriendinnen van Tomas B.: Tomas B. heeft een laatste vrijpartij gefilmd en dreigde die naar buiten te brengen als die vriendin geen excuses aanbood voor het beëindigen van de relatie. De vechtpartij op een oudejaarsfuif van de Chiro in Buggenhout waarbij Tomas B. en een vriend betrokken zijn. Een agent in burger liep daarbij een gebroken kaak op. Nu het uit is met een andere vriendin, bij wie Tomas B. een zoontje heeft, legt Tomas B. op de verjaardag van het zoontje een met bloed geschreven dreigbrief samen met een mes aan de achterdeur…

En dan is er nog een anabolen- en viagradossier. Bij de ‘tactische doelstellingen’ in het White Freedom Fighter-document wordt het uitschakelen van het uitschot van drugsdealers vermeld, maar Tomas B., Joeri V.d.P. en een derde verdachte zijn zelf in die branche actief. Ze reizen naar Polen en Servië om anabolen te kopen die hier verkocht worden. Een uitgebreide prijzenlijst bevat zowat alles wat in die branche te vinden is. Alles kan binnen de drie weken geleverd worden. Ook in viagra wordt gehandeld. Nadat Joeri V.d.P. na een vechtsportpartij weigert een dopingcontrole te ondergaan, vindt men bij hem thuis onwaarschijnlijk grote hoeveelheden anabolen, en ook drugs en wapens.

Voor Tomas B. wordt acht jaar gevangenisstraf gevraagd + twee jaar voor slagen en verwondingen buiten de BBET-zaak + nog eens twee jaar voor de anabolicazaak. Voor Joeri V.d.P. wordt vijf jaar gevangenisstraf gevraagd + nog eens twee jaar voor de anabolicazaak. Voor Mark H. en Stijn V.M. vijf jaar gevangenisstraf. In de loop van de jaren verloor Tomas B. zijn vertrouwen in de eerder genoemde BBET-vrienden en gaat hij zich meer en meer omringen met militairen: Gert P., Joost V.I., Karel H. en Stefan S. Voor hen wordt drie jaar gevangenisstraf gevorderd. Allen, van Tomas B. tot en met Stefan S., met een geldboete bovenop en een verbod nog met wapens in contact te komen. Voor de andere gedagvaarden wordt een lichtere gevangenisstraf gevraagd. Voor de vriend van Tomas B. die met zijn schoen met stalen tip een politieagent in burger toetakelde, wordt achttien maanden cel gevraagd.

Afwezig op de rechtbankzitting op 12 september 2011 circuleert het gerucht dat B. naar het buitenland zou gevlucht zijn. VRT-journalist Rudi Vranckx slaagt erin B. te contacteren en te interviewen voor zijn reportagereeks De vloek van Osama. Het interview wordt op 4 oktober 2011 uitgezonden (foto). Uit het decor blijkt dat het gesprek plaatsvond in De Klokke (in Duffel), een door Voorpost en andere radicalen regelmatig bezocht café. De financiële en logistieke problemen die het wegsturen van allochtonen met zich brengt, wegen volgens B. niet op tegen de baten van de “volkshereniging”. Dat burgers zich los van de staat bewapenen… “Waarom zou dat verkeerd zijn?” Over Vlaanderen wil hij geen cijfers geven, maar in Europa zouden zestigduizend mensen zoals B. behoren tot “de radicale niche”. Hier kan je het fragment met B. in De vloek van Osama bekijken. Dat die “radicale niche” in Europa zestigduizend mensen zou tellen, lijkt ons overdreven. Dat die “radicale niche” tot alles, minstens tot veel, bereid is, geloven we wel.

In zijn dichtbundel De as bonst op mijn hart schrijft Tomas B.: “Daarenboven weiger ik eender welke wet, of wetgevende overheid, te gehoorzamen of respecteren, die het Volk niet dient. Deze wet en haar dragende overheid is de vijand van het Volk, en dus eveneens de mijne. Hoewel wij allen geboren worden in een systeem van verplichte gehoorzaamheid aan onze vijanden, weiger ik hieraan deel te nemen. Vanuit deze wetenschap, en in volle bewustzijn van de gevolgen, berouw ik dan ook niets.” Het kan zijn dat B. zich niets berouwt, maar anders dan op de eerste zittingsdag (foto) verschijnt hij op 23 januari 2012 toch in de rechtszaal van Dendermonde.

De advocaat van B. ontkent of minimaliseert alle betichtingen, behalve dat Tomas B. een attest van goed gedrag en zeden heeft vervalst om als security te kunnen optreden op Pukkelpop. “Geen terroristische organisatie, maar waar wel doden zijn gevallen”, verduidelijkt B.’s advocaat (sic). De advocaat betwist dat B. lid zou geweest zijn van een terroristische organisatie, en slagen en verwondingen vanuit racisme is ook al met de haren getrokken. De slagen en verwondingen hadden evengoed anderen te beurt kunnen vallen. “Statistisch is het aantal Turken bij slagen en verwondingen van mijn cliënt klein.” (sic).

Anders dan op de eerste zittingsdag heeft Joeri V.d.P. geen advocaat bij. Hij verdedigt dan maar zelf zichzelf… wat er vooral uit bestaat om de verklaringen van andere gedagvaarden in twijfel te trekken. Joeri V.d.P. excuseert zich publiek voor eenieder die hij beledigd zou hebben. Op de laatste zittingsdag, op 16 april 2012, heeft Joeri V.d.P. plots een nieuwe advocaat bij voor zijn verdediging… die begint te emmeren over procedurekwesties.

Derde hoofdverdachte Mark H. wordt verdedigd door Piet Noë, die al meerdere negationisten verdedigd heeft (Siegfried Verbeke, Roeland Raes…). Noë klaagt dat een brandstichting in een schietclub in Aalst, waar BBET’ers oefenden én een topman van Comité P regelmatig langskwam, niet bij het dossier is gevoegd. Beschuldigingen van terrorisme wijst Noë van de hand. Dat het BBET-tijdschrift – dat door Mark H. in elkaar gestoken werd – bulkt van racisme kan Noë enkel bevestigen.

De andere beklaagden zijn allemaal even onschuldig op een of andere zaak na, zoals verboden wapenbezit. En zijn allemaal, of bijna allemaal, goed terecht gekomen zodat een gevangenisstraf nadelig zou zijn voor hun beroepsloopbaan en/of gezinsleven. Nog maar eens wordt bepleit dat de in beslag genomen illegale wapens eigenlijk geen illegale wapens zijn, want met de wetgeving die later kwam zouden die wapens geregulariseerd kunnen worden. Of de gedagvaarden dit ook zouden doen, wordt niet in vraag gesteld. Wel wordt door de verdediging de vraag opgeworpen of BBET wel degelijk een terroristische groep is, dan wel of de gedagvaarden het opzet hadden deel uit te maken van een terroristische groep. Een andere giller is de Salduz-wetgeving waarmee sinds dit jaar elke verdachte de kans krijgt een advocaat te spreken vooraleer door de politie verhoord te worden. Volgens menig advocaat had dit ook moeten gebeuren bij het BBET-onderzoek jaren geleden. “Hallo, ik ben undercoveragent Jos en ik wil jou wat vragen over explosieven, maar je mag eerst je advocaat raadplegen.” Zoiets dus.

De meeste advocaten van de BBET-verdachten bezorgen hun ‘conclusies’ pas op de rechtbankzitting van 23 januari 2012 zelve, terwijl afgesproken is om die conclusies op 10 oktober 2011 in te sturen. Het Openbaar Ministerie kan daarmee de argumenten van de verdediging niet tijdig bestuderen – er zijn advocaten die meer dan honderd bladzijden conclusies ter plaatse of maar vlak voor de rechtbankzitting neerleggen – waardoor op 29 februari 2012 en 16 april 2012 extra zittingsdagen bij de rechtbank in Dendermonde moeten ingelast worden.

Op 29 februari maakt het Openbaar Ministerie onder andere brandhout van de bewering dat Tomas B. intussen een voorbeeldig iemand is geworden, die sinds 2006 enkel nog interesse heeft in moto’s. Minder dan een jaar geleden betoogde B. in Nederland nog samen met de Blood and Honour-groep Ulfhednar bij wie later wapens in beslag genomen worden. B. was er lid van de ordedienst (zie de witte band aan zijn arm op deze foto, ook te zien in een recente Nederlandse televisiereportage). Het Openbaar ministerie overhandigt aan de rechtbank een vuistdikke farde met informatie vanuit Nederland, alleen maar om de geestesgesteldheid van B. te schetsen. De betoging in Nederland is trouwens niet de enige politieke activiteit van B. de laatste jaren. Hij is vaste klant bij activiteiten van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), tot en met voor het verzorgen van de ordedienst bij hun laatste congres. Op 27 maart 2012 is B. ook op een NSV-meeting in Antwerpen, een studentenactiviteit waar de universitaire overheid uitzonderlijk geen lokaal voor ter beschikking wil stellen omdat het profiel van spreker Udo Voigt volledig in strijd is met de doelstellingen en waarden van de Universiteit Antwerpen. 

Op 16 april worden door de verdediging van de gedagvaarden nog eens oude en nieuwe procedurekwesties opgeworpen. Voor de verdediging van de BBET-verdachten kan de rechtszaak immers niet lang genoeg duren…  om dan te argumenteren dat de behandeling van de BBET-zaak elke redelijke termijn heeft overschreden en dat alleen al daarom een vrijspraak gepast is.

Vandaag, maandag 21 mei 2012, doet de correctionele rechtbank van Dendermonde uitspraak over deze zaak. Om 12.00 uur begint de voorlezing van het vonnis.

In een rapport dat de Europese politiedienst Europol voorstelde in het Europees Parlement noteerde Europol voor vorig jaar 174 mislukte, verijdelde en geslaagde aanslagen in zeven lidstaten van de Europese Unie. Het goede nieuws is dat dit voor het derde jaar op rij een daling is van het aantal (pogingen tot) aanslagen.

De meeste (pogingen tot) aanslagen vonden plaats in Frankrijk (85), gevolgd door Spanje (47) en het Verenigd Koninkrijk (26). In bijna twee op drie gevallen ging het om separatistisch terrorisme. Religieus geïnspireerde aanslagen waren er niet. Het rapport bevestigt de veelgehoorde analyse dat al-Qaeda onder zware druk staat en grote moeilijkheden ondervindt om grootschalige aanslagen voor te bereiden. Europol waarschuwt wel voor de oproep van al-Qaeda tot individueel jihadisme in Europa. 

De opkomst van geradicaliseerde en gewelddadige eenzaten en groupuscules (de zogenaamde lone actors of lone wolves) blijft volgens het rapport niet beperkt tot religieus terrorisme. Europol signaleert dat de dreiging van extreemrechts geweld nieuwe hoogtes bereikt en niet onderschat mag worden. De politiedienst wijst ook op de centrale rol die het internet dezer dagen inneemt in terroristische activiteiten. 

Parallel met de daling van het aantal (pogingen tot) aanslagen is ook het aantal arrestaties gedaald. Er werden er vorig jaar 484 geregistreerd in Europa. Wat daarentegen gelukkig toenam, is het aantal afgeronde rechtszaken. In 2011 vonden er 153 plaats in twaalf lidstaten, waarbij 346 mensen betrokken waren. Daarbij onder andere de veroordeling van drie leden van Blood and Honour Vlaanderen op basis van de antiracismewet, volgens het terrorismerapport de enige extreemrechtse zaak die vorig jaar in Europa afgerond werd. 

Vorige week nog zond de Nederlandse televisie een reportage uit over het gevaar van extreemrechtse terreur (foto: fragment uit de reportage). Je kan de reportage hier bekijken. Maandag 14 mei doet de rechtbank in Dendermonde uitspraak over de grootste dreiging voor extreemrechtse terreur in Vlaanderen het voorbije decennium, de BBET-zaak.

Duitsland heeft gisteren de jongste slachtoffers van neonazigeweld herdacht, maar er is nog een lange weg te gaan om herhaling te vermijden. Bekijk de vorige zondag uitgezonden reportage over vrouwen actief in het Duitse neonazimilieu (foto 1), met ook beelden van de neonazibetoging in Dresden maandag 13 februari 2012 (Zie ook: 1, 2). Je kan de reportage hier bekijken (14’40”).

Extra sfeerbeelden van de treurmars van de neonazi’s vind je hier (2’14”), maar er is ook beter nieuws uit Duitsland. De zanger van Gigi & die Braunen Stadtmusikanten (foto 2), Stahlgewitter, Kahlkopf en nog twee andere neonazigroepen is dinsdag door de Duitse justitie aangeklaagd voor het aanwakkeren van rassenhaat. De 42-jarige Daniel Giese zingt en schrijft neonaziliederen waarin hij onder andere alle Turken uit Duitsland wenst en de uitroeiing van Joden in Auschwitz ontkent. Hij zou ook een lied geschreven hebben waarin de moorden van de Nationalsozialistischer Untergrund (NSU) bejubeld worden (Lees ook hier, nvdr.). Het Duitse weekblad Der Spiegel wijdde vorig jaar nog een artikel aan Gigi & die Braunen Stadtmusikanten

Daniel Giese trad op 20 juni 2009 met Gigi & die Braunen Stadtmusikanten als verrassingsgast op bij een Hammerskin Nation-concert dat oorspronkelijk in Wallonië was gepland, maar na een actie van RésistanceS en het AFF uitweek naar Noord-Frankrijk. Op 22 augustus 2009 trad Daniel Giese met zijn groep Stahlgewitter op bij een benefietconcert van en voor Duitse ‘autonomen’ in Nijlen, in de Antwerpse Kempen. Vlaamse 'autonomen' waren hen behulpzaam. Het zaaltje in Nijlen werd eerder al afgehuurd voor een concert van Blood and Honour Vlaanderen.

De crisis in Griekenland is tot bij ons te voelen. En dan bedoelen we niet op de financiële markten, maar op de reële markten. Dinsdag stelden we vast dat op geen van onze vertrouwde adressen nog Metaxa te vinden is. Doodjammer, maar het is een luxeprobleem in vergelijking met wat de Grieken moeten lijden. Levensstandaard gaat schrikbarend achteruit. Grieken op weg naar derde wereld kopte De Morgen gisteren.

En het dreigt nog erger te worden. Na alle voorgaande maatregelen wil men het minimumloon, dat nu 751 euro bedraagt, verlagen tot 600 euro. Als je weet dat de levensduurte in Griekenland vergelijkbaar is met die in België, begrijp je dat daarmee geen maand rond te komen is. De verlaging van de minimumlonen heeft ook een verlaging van de gewone lonen tot gevolg. Ook zouden nog eens 15 000 ambtenaren ontslagen worden. De pensioenen boven 1 000 euro zouden 15 tot 20 % moeten inleveren, en in de gezondheidszorg zou 1,1 miljard euro bespaard moeten worden. Voor de kapitaalkrachtigen (bijvoorbeeld de rijke Griekse reders die geen eurocent belastingen betalen) hebben de Europese Commissie en het Internationaal Muntfonds geen even strenge eisen. De Grieken lijken intussen murw geslagen, gelaten, depressief en wanhopig te zijn. Aan de algemene staking voorbije dinsdag werd minder massaal dan voordien deelgenomen. In de privé-sector werd nauwelijks gestaakt. De kans op ontslag is te groot, en voor elke job staan gemiddeld 800 kandidaten te drummen. De 25 000 mensen die nog de straat op trokken om te betogen, kwamen vooral uit de openbare sector.

De Wereld Morgen en andere media melden dat dinsdag een Duitse vlag, en ook een swastikavlag (foto 1), in brand werd gestoken. Al ging het moeizaam wegens het natte weer. Ondanks dat volgens de Grieken de Griekse politici de grootste verantwoordelijkheid dragen voor de toestand waarin het land zich bevindt, wordt Duitsland toch ook meer en meer als de grote boeman gezien. Duitsland dat er op aandringt dat Griekenland een wet aanneemt die van het terugbetalen van de leningen een prioriteit maakt, boven het uitbetalen van lonen en pensioenen. Duitsland waar het weekblad Focus op haar voorpagina een Venus van Milo publiceert die een middelvinger opsteekt. Om te suggereren dat de Grieken bedriegers zijn, die zich niet willen houden aan de EU-verdragen. Op VNJ-bijeenkomsten worden kinderen aangeleerd de Belgische vlag te verbranden (1, 2), maar hoeveel erger is niet het onrecht dat de Duitse bondskanselier Angela Merkel de Grieken wil aandoen? We begrijpen best dat Grieken de Duitse vlag wilden verbranden. Maar waar haalden ze die swastikavlag zo plots vandaan?

Onze Griekenlandkenner wijst erop dat bij de verkiezingen in Griekenland op 8 april eerstkomend er wel eens een goede score zou kunnen zijn voor de twee uitersten aan het politieke spectrum: radicaal-links en extreemrechts. We wezen er al op dat extreemrechts tot in de huidige Griekse regering vertegenwoordigd is, zelfs met een vriend van Frank Vanhecke, In de marge hiervan is er nog steeds een nazistische scene actief. Een swastikavlag is dan ook vlug gevonden in sommige winkels. Overigens helpt ook Vlaanderen aan de uitbouw van een neonazistische scene in Griekenland. In 2009 was de Turnhoutse groep Short Cropped de headliner van een memorial in Griekenland voor Ian Stuart Donaldson, zanger van Screwdriver en oprichter van het neonazistische netwerk Blood and Honour (foto 2).

De Duitse regering heeft voorbije woensdag ingestemd met het voorstel een database aan te leggen met de gegevens van extreemrechtsen die bereid zijn geweld te gebruiken. Een paar dagen eerder was bekend geworden dat zowat 25 000 Duitsers lid zijn van een extreemrechtse organisatie, waarvan een 9 500 bereid zouden zijn geweld te gebruiken. Donderdag besloot de Duitse Bondsdag unaniem tot een parlementaire enquête naar de omgang van de politie en inlichtingendiensten met extreemrechts. Aanleiding is de Nationalsozialistische Untergrund (NSU) die tien jaar lang ongestoord kon moorden, bomaanslagen plegen en banken overvallen.

Het is puur toeval – want aan de film is meer dan twee jaar gewerkt – maar net nu is de film Die Kriegerin in Duitsland in roulatie gegaan (foto). Een film over een jonge vrouw die zich met hart en ziel in het neonazimilieu stort. David Wnendts, voor wie dit zijn speelfilmdebuut is, heeft voor zijn film uitvoerig gesproken met jonge vrouwen uit het neonazimilieu. Uit hun levensgeschiedenis heeft hij zijn hoofdpersonage Marisa samengesteld: een van agressie spetterende twintiger in neonazioutfit die even hard als haar kaalkoppige vrienden inhakt op allochtonen. Op de achtergrond spelen een foute opa en een depressieve moeder een rol. Het is een sterke film geworden, vooral dankzij de reeds voor haar acteren bekroonde Alina Levshin die met groot gemak het hele spectrum van haat, agressie en pijn, tot en met liefde, twijfel en mededogen op haar gezicht tovert. David Wnendt en Alina Levshin hopen dat de film veel discussie zal losmaken, en vooral ook op scholen zal worden vertoond en besproken.

In het neonazimilieu treden vrouwen hoe langer hoe zelfbewuster op. Ook in hun outfit ontwikkelen ze eigen stijlen. Zoals bijvoorbeeld de 'skingirls', die hun haar millimeteren, maar aan hun slapen en van achteren al dan niet geverfde slierten laten groeien. Ook ‘Marisa’ tooit zich met zo'n kapsel én met de nodige eenduidige tatoeages. Dat laatste maakt een verschil, want er zijn ook ‘skingirls’ die daarentegen antifascistisch zijn. De skingirls zijn ook maar een kleine subcultuur. Foto’s van betogingen laten een grote verscheidenheid aan neonazivrouwen zien. Vrouwen maken, volgens onderzoekster Rena Kenzo, inmiddels bijna twintig procent uit van de extreemrechtse scene in Duitsland. Het aandeel van vrouwen in gewelddelicten ligt lager. Volgens de politie is dat tussen de vijf en de tien procent. Er zijn nog veel vrouwen bij die zich tot hun traditionele rol van verzorger en moeder beperken. Maar steeds meer vrouwen vinden elkaar in aparte organisaties. Sommige groepen accepteren zelfs lesbische vrouwen, terwijl onder extreemrechtse mannen homoseksualiteit nog altijd taboe is en vooral agressie oproept. Vrouwen nemen ook steeds vaker organisatorische taken op zich. Gehuld in gewone kleding huren ze bijvoorbeeld zalen voor bijeenkomsten. Dat is ook wat Beate Zschäpe deed bij de NSU. Zij huurde de garage waar de politie later propagandamateriaal, wapens en explosieven ontdekte. Over haar verdere rol bij de NSU is nog niets bekend. Tweeënhalve maanden na haar aanhouding zwijgt ze nog steeds als een graf, wat er toch op wijst dat ze meer is dan een meelopertje.

Op het proces rond de Blood and Honour-groep genoemd naar haar tijdschrift Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET) wees vorige maandag één van de advocaten van de verdediging er nog op dat onder de zeventien die voor de rechtbank gedagvaard zijn, geen enkele vrouw is. Vrouwen zouden een kalmerende invloed hebben, en een gevangenisstraf voor zijn cliënt zou dan ook contraproductief zijn. Uit andere getuigenissen blijkt dat vrouwen hun man verlaten hebben omdat hij zich met BBET en/of wapenhandel inliet. Waardoor de man helemaal op de dool ging. Vrouwen actief in Vlaamse extreemrechtse kringen, ze zijn er maar hun aandeel lijkt ons toch kleiner dan de twintig procent in Duitsland. Maar ze zijn er. Niet te beroerd om naar neonazibetogingen in Nederland en Duitsland te trekken, en klant te zijn van ISD Records. Het wordt Vlaanderen niet bespaard.

• Trailer van Die Kriegerin.

In Dendermonde werd gisteren de rechtszaak tegen de Blood and Honour-groep bekend van haar tijdschrift Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET, foto 1) verdergezet. Anders dan op de eerste zittingsdag op 12 september 2011 (1, 2) was hoofdverdachte Tomas B. deze keer aanwezig. Vanuit zijn nieuwe woonplaats Turnhout met zijn moto naar Dendermonde gekomen.

Toen de rechtbankvoorzitster bij aanvang van de zitting Tomas B. vroeg of hij nog zaken toe te voegen had aan zijn eerdere verklaringen volgden enkele “Euh…”s. Boutens’ advocaat was radder van tong. Hij ontkende of minimaliseerde alle betichtingen, behalve dat Tomas B. een attest van goed gedrag en zeden had vervalst om als security te kunnen optreden op Pukkelpop. “Geen terroristische organisatie, maar waar wel doden zijn gevallen”, verduidelijkte B.’s advocaat (sic). De advocaat betwiste dat B. lid zou geweest zijn van een terroristische organisatie, en slagen en verwondingen vanuit racisme was ook al met de haren getrokken. De slagen en verwondingen hadden evengoed anderen te beurt kunnen vallen. “Statistisch is het aantal Turken bij slagen en verwondingen van mijn cliënt klein.” (sic).

Intussen is Tomas B. een voorbeeldig iemand geworden. Een mens kan al eens van gedacht veranderen. “Lionel Jospin is in de politiek gestart als trotskist.” De advocaat had niet alleen de voormalige sociaal-democratische Franse minister als voorbeeld kunnen nemen: Johan Vande Lanotte was aanvankelijk actief bij de anarchisten, Vincent Van Quickenborne bij de Amadezen… Dat Tomas B. minder dan een jaar geleden in Nederland nog betoogde samen met een Blood and Honour-groep bij wie later wapens gevonden werden vertelde Tomas B.’s advocaat er niet bij. Tomas B. liep er overigens niet zomaar bij: hij was er lid van de ordedienst (zie de witte band aan zijn arm op de foto die we gisteren publiceerden).

Joeri V.d.P. wordt geciteerd als de stichter van Blood and Honour Dendermonde, bekend geworden als BBET. Anders dan bij de eerste zittingsdag had hij gisteren geen advocaat bij. Hij verdedigde dan maar zelf zichzelf… wat er vooral uit bestond om de verklaringen van andere gedagvaarden in twijfel te trekken. Derde hoofdverdachte is Mark H.. Hij werd verdedigd door Piet Noë. Die kloeg aan dat een brandstichting in een schietclub in Aalst waar BBET’ers oefenden én een topman van Comité P regelmatig langskwam, niet bij het dossier was gevoegd. Beschuldigingen van terrorisme wees Noë van de hand.

Dat het BBET-tijdschrift – dat door Mark H. in elkaar gestoken werd – bulkt van racisme kon de advocaat van Mark H. enkel bevestigen. Advocaat Dirk De Wandeleer, die optrad namens burgerlijke partij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, gaf er gisteren nog een paar voorbeelden van. Zo werden een niet-blanke sportvrouw (turnster Aagje Vanwalleghem, nvdr.) en een niet-blanke zangeres/tv-presentatrice (Sandrine Van Handenhove, nvdr.) door de mangel gehaald louter omwille van hun huidskleur en de afkomst van hun ouders. Op de voorpagina van de BBET-website stond de oud-Romeinse spreuk Ceterum censeo Judaicam esse delendam (“Ik weet zeker dat het Jodendom moet worden uitgeroeid.”). Enzovoort. We gaan BBET hier niet teveel citeren – wegens te schandelijk – maar foto 2 bijvoorbeeld stond op de achterflap van het BBET-nr. 11: bommen maken tegen de Joodse wereldheerschappij, de Zionist Occupation Government (ZOG).

De andere beklaagden die gisteren de revue passeerden zijn – als we ze mogen geloven – ook allemaal even onschuldig op een of andere zaak na, zoals verboden wapenbezit. En zijn allemaal, of bijna allemaal, goed terecht gekomen zodat een gevangenisstraf nadelig zou zijn voor hun beroepsloopbaan en/of gezinsleven. Nog maar eens werd betoogd dat de in beslag genomen illegale wapens eigenlijk geen illegale wapens zijn, want met de wetgeving die later kwam zouden die wapens geregulariseerd kunnen worden. Of de gedagvaarden dit ook zouden doen, werd niet in vraag gesteld. Een andere hit was de Salduz-wetgeving waarmee sinds dit jaar elke verdachte de kans krijgt een advocaat te spreken vooraleer door de politie verhoord te worden. Volgens menig advocaat had dit ook moeten gebeuren bij het BBET-onderzoek jaren geleden. “Hallo, ik ben undercoveragent Jos en ik wil jou wat vragen over explosieven, maar je mag eerst je advocaat raadplegen.” Zoiets dus.

De meeste advocaten bezorgden hun ‘conclusies’ voor de verdediging van hun cliënt pas op de rechtbankzitting gisteren, terwijl afgesproken was om die op 10 oktober vorig jaar in te sturen. Het Openbaar Ministerie kon daarmee gisteren niet, na grondig bestuderen van de argumenten van de verdediging, repliceren. Dat kan pas op een nog niet bekende datum… wat de advocaten na deze en andere trucs niet belet te klagen dat de behandeling van de BBET-zaak te lang aansleept en te argumenteren dat alleen al daarom een vrijspraak gepast is.

Vandaag wordt in Dendermonde de rechtszaak tegen de Blood and Honour-groep BBET (Bloed - Bodem - Eer - Trouw) verdergezet. De eerste procesdag bracht aan het licht dat hoofdverdachte Tomas Boutens meerdere jaren schreef aan een White Freedom Fighter-document waarin hij uitlegt hoe vuurwapens en explosieven werken, en bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet moeten worden teneinde een nationaal-socialistisch regime te kunnen vestigen. Tot aan de rechtbankzitting op 12 september 2011 was het bestaan van het White Freedom Fighter-document niet bekend buiten BBET- en politiekringen.

Iets bekender is het bestaan van De as bonst op mijn borst, een dichtbundel die Tomas Boutens vorig jaar in eigen beheer publiceerde. Slechts weinigen konden de dichtbundel – “verzen van vuur” – inkijken omdat er slechts vijftig exemplaren van verspreid zijn. Eén van die exemplaren belandde bij de redactie van AFF/Verzet. In een negen bladzijden tellende inleiding legt Boutens zijn levensmotto uit vooraleer te beginnen aan 150 bladzijden gedichten. De titel van zijn dichtbundel De as bonst op mijn borst verwijst naar het credo van Tijl Uilenspiegel “waarmee Tijl doelde op de as van zijn op de brandstapel vermoorde vader, tot de brandstapel veroordeeld door een corrupt gerecht, onderdanen van een buitenlandse en volksvreemde tirannie.”

Tomas Boutens: “In dit credo ligt de nagedachtenis aan wat onrechtmatig ontnomen is, en de inherente plicht tot vereffening der bloedschuld. ‘De as bonst op mijn borst’, is wat de Vlaming door het hoofd zou moeten schieten, in plaats van elke gedachte aan individueel eigenbelang dezer dagen. Ook al zijn onze directe vaders misschien geen martelaarsdood gestorven (hoewel dat voor sommigen wel het geval is), onze volkseigenheid, de erfenis der vaderen, is die dood wel aan het sterven, en die as, de as van alle vrijheid ons volk ontnomen, die as roept ons allen tot vereffening van de bloedschuld. Net als in de geuzentijd worden wij allen geboren als onderdanen van een volksvreemd bewind, en worden wij allen gekleineerd door een apparaat dat uitsluitend vreemde belangen dient.”

Boutens heeft een probleem met de staat. “Men vreest haar en beschouwt haar, bewust of onbewust, als heer en meester. Dit is een van de bewijzen dat dit geen ware democratie is; in een ware democratie hoort het apparaat het Volk te vrezen, en niet andersom. In een ware democratie leeft het apparaat, alleen in zijn strikt noodzakelijke bestuursvorm, ten dienste van, en bij gratie van, het Volk. De gewijzigde wapenwet was een teken aan de man aan de wand. Men heeft destijds een losstaand voorval (de raid van Hans Van Themsche, nvdr.) aangegrepen om een reeds langer geplande ontwapening van het Volk door te voeren.”

“Een wapen staat symbool voor weerbaarheid, en behelst in zich de mogelijkheid zichzelf en derden (gezins-, familie- en volksgenoten) te verdedigen zo nodig blijkt, door het inperken van deze mogelijkheden rekent het apparaat erop dat de bevolking meer afhankelijk zal zijn van dit apparaat en haar gewapende diensten, een dus meer behoeftig, minder in staat de macht van het apparaat te ontkennen… Anderzijds is er ook de gemoedsrust van het apparaat zelve; het heeft minder te vrezen van een ontwapent volk, dan van een gewapend volk… tenzij het apparaat natuurlijk de democratie getrouw het Volk dienst, in welks geval het niets te vrezen heeft (…).”

Maar Tomas Boutens heeft goede hoop dat het beter wordt. “De morele verplichting is aan elkeen; eerst aan hen die zichzelf actief noemen binnen de nationalistische strekking, maar tenslotte bij vele Vlamingen, die het vuur van de hoop brandend houden, dat eens hun kinderen vrije mannen zouden zijn, bevrijd van het juk van volksverraders, buitenlandse overheden en internationaal kapitaal. Het stemt hoe dan ook voorzichtig hoopvol om initiatieven in deze richting dezer dagen langzaam vorm te zien krijgen.”  Wel nog een probleem, en niet het minste: “De etnische wortels van ons Volk zijn stervende.” Boutens verwijst hiermee naar het snel slinkend aandeel blanken in de wereldbevolking.

Dan volgen 150 bladzijden gedichten. Geschreven tussen 2002 en 2011. Sommige geschreven als beroepsmilitair in Afghanistan, andere geschreven tijdens Boutens' verblijf in de gevangenissen van Gent en Dendermonde. Boutens besluit met zijn geloof in “een solidair volksnationalisme” te bevestigen en… “Daarenboven weiger ik eender welke wet, of wetgevende overheid, te gehoorzamen of respecteren, die het Volk niet dient. Deze wet en haar dragende overheid is de vijand van het Volk, en dus eveneens de mijne. Hoewel wij allen geboren worden in een systeem van verplichte gehoorzaamheid aan onze vijanden, weiger ik hieraan deel te nemen. Vanuit deze wetenschap, en in volle bewustzijn van de gevolgen, berouw ik dan ook niets.”

Het kan verklaren waarom Tomas Boutens afwezig bleef op de eerste zittingsdag van de BBET-zaak, en zelfs geen advocaat opdracht gaf om namens hem op te treden. Foto: Tomas Boutens (l.) op 26 maart 2011 bij een betoging in Ede (Nederland), in gezelschap van de Blood and Honour-groep Ulfhednar bij wie later op het jaar wapens in beslag genomen werden.

In 2010 werd het eerste jaarverslag van de Staatsveiligheid (officieel: Veiligheid van de Staat/Sûreté de l’État, VSSE) publiek gemaakt. Een verslag van de VSSE-activiteiten en -waarnemingen in 2008. We hebben toen scherpe kritiek geuit op de onderschatting van de Blood and Honour-activiteiten in ons land. Deze keer kunnen wij beter leven met wat de Staatsveiligheid schrijft over extreemrechts. Hoe de Staatsveiligheid (foto 1: chef Alain Winants) andere zaken dan extreemrechts inschat, laten wij over aan andere specialisten.

Het vrijdag vrijgegeven jaarverslag handelt over 2010. De bladzijden die ons vooral interesseren beginnen met wat de Staatsveiligheid ‘institutioneel extreemrechts’ noemt. Een term die de Staatsveiligheid gebruikt voor “alle extreemrechtse groepen en partijen die vertegenwoordigd zijn in onze democratische instellingen”. Voor Vlaanderen is dat in feite dus het Vlaams Belang. De Staatsveiligheid stelt vast dat “in kringen van ‘institutioneel extreemrechts’ luidere protesten en een verhoogde actievoering” is over de “zogenaamde ‘islamisering’ van onze samenleving”. De Staatsveiligheid merkt daarbij op dat het ageren tegen de ‘islamisering’ en “tegen de gehele moslimgemeenschap” zich niet beperkt tot ‘institutioneel extreemrechts’ maar “ook relatief populair is in nationaal-populistische hoek”.

In het hoofdstuk over ‘ultranationalistische en identitaire groeperingen’ wordt als eerste Voorpost vermeld. Voorpost behoort volgens de Staatsveiligheid “tot de actiefste” van deze groeperingen, maar… “Terwijl Voorpost voorheen kon buigen op een levendig en actief ledenbestand, ontbreekt het de groepering meer en meer aan nieuwe krachten.” Ook plezant: het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) dat “zegt het alternatief te zijn voor wat ze noemt het ‘verstarde’ rechts-nationalistische milieu in Vlaanderen. Ondanks enkele initiatieven in 2010 om haar aanhang wat op te krikken, kan het N-SA slechts op een twintigtal actieve militanten rekenen. Voor sommige evenementen kan het N-SA wel een grotere groep op de been brengen; een groep tussen 40 en 70 personen. Maar het gaat dan om sympathisanten die meestal actief zijn in andere, bevriende rechts-extremistische groeperingen. De verwevenheid tussen het N-SA en rechts-extremisten uit andere, zeer radicale kringen is trouwens opvallend. Zo duiken figuren uit het neonazistische skinheadmilieu geregeld op tijdens activiteiten van het N-SA.”

Zo komen we vlot terecht bij het hoofdstuk ‘rechtsextremistische skinheads’. “De rechts-extremistische skinheadactiviteit in België situeert zich in 2010 vrijwel uitsluitend in Vlaanderen. Maar ook in Vlaanderen merken we vandaag een tanende activiteit. De neonazistische Blood and Honour-beweging kent in België een neergaande beweging; een ontwikkeling die we overigens ook in andere West-Europese landen vaststellen. Het lijkt er overigens op dat de rechts-extremistische skinheadsubcultuur, met zijn typische verschijningsvormen, voor een nieuwe generatie extremistische jongeren minder aantrekkelijk is geworden. Andere politiek-georiënteerde jongerensubculturen, zoals de beweging van ‘autonome nationalisten’ lijken meer en meer deze plaats in te nemen. Deze bevindingen behoeven echter verder onderzoek.”

De trend van een afnemend aantal Blood and Honour-concerten in 2009 zette zich in 2010 door. De Staatsveiligheid  “vermoedt sterk dat de gerechtelijke vervolging van enkele concertorganisatoren hiertoe bijgedragen heeft. Ook een alerter optreden van de politieoverheden heeft er schijnbaar voor gezorgd dat het beeld van België als favoriete concertplaats bij buitenlandse skinheads enigszins gewijzigd lijkt te zijn.” De Staatsveiligheid stelt vast dat zowel buiten als binnen de concertzaal “het zelden tot serieuze incidenten” komt, de vechtpartijen als gevolg van overmatig alcoholgebruik worden door de Staatsveiligheid blijkbaar als normaal beschouwd.

“Racistische gedragingen en uitingen zijn op zulke concerten geen rariteit”, merkt de Staatsveiligheid nog op. “Het ontmoeten van personen die allemaal in mindere of meerdere mate de racistische ideologie genegen zijn, verscherpt het gemeenschapsgevoel en leidt vaak tot uitgesproken racistische profilering. Dit wordt nog eens versterkt door enerzijds het harde muziekgenre dat meestal een agressieve, gewelddadige sfeer opwekt en anderzijds door de teksten die vaak een discriminerende, racistische (onder)toon hebben.” In het hoofdstuk over ‘extreemrechts en islamofobie’ wordt tot slot de Belgium Defence League vermeld, opgezet vanuit de English Defence League. De Belgium Defence League heeft “de wil om van een virtuele naar een reële groepering te evolueren. Hoewel een eerste bijeenkomst plaatsvond in de lente van 2010, waar in meerderheid voetbalhooligans werden opgemerkt, draaiden alle overige aangekondigde activiteiten uit op een fiasco.”

In tegenstelling tot in het jaarverslag van 2008 worden in het jaarverslag 2010 de extreemrechtse Vlaams-nationalistische studentenverenigingen KVHV en NSV niet meer vernoemd. Vermits er aan de doelstellingen van KVHV en NSV niets veranderd is, duidt het verdwijnen uit de verslagen van de Staatsveiligheid op een verlies van relevantie. Voor 2011 zouden KVHV en NSV, en vooral hun Gentse afdelingen, wel weer terug in de aandacht mogen komen. Onder meer voor het uitnodigen van een Italiaanse fascist op één van hun lezingen. Mocht de Staatsveiligheid ook even over de grenzen van het land kijken, zou ze zien dat na de veroordeling van drie Blood and Honour-organisatoren in maart vorig jaar, één van die organisatoren opgemerkt werd bij een betoging van autonome nationalisten, identitairen en neonazi’s in het Franse Lille (foto 2). Onderschat nooit de tegenstanders van de democratie !

Terwijl wij ons jaaroverzicht presenteerden stond de wereld natuurlijk niet stil. Bij een congres van internetnerds eind december in Berlijn werd besloten om neonaziwebsites te hacken, om te beginnen een lange lijst Duitse websites. De pas onlangs aan het licht gekomen moordpartijen van de Nationalsozialistische Untergrund (NSU) speelden allicht een rol bij dit besluit.

Het initiatief gaat uit van een groep die zich Anonymous noemt en eerder al aanvallen ondernam tegen de betaalsystemen MasterCard, Visa en PayPal nadat die betaalsystemen de mogelijkheid blokkeerden om Wikileaks financieel te ondersteunen. Vorige vrijdag geraakte bekend dat Anonymous ook de website van ArcelorMittal gehackt heeft, ArcelorMittal die haar staalfabriek in Luik wil sluiten en er verder om bekend is 0 euro belasting te betalen op een winst van bijna 1,4 miljard euro. Ook de Syrische regering en de Mexicaanse drugskartels waren eerdere mikpunten van Anonymous die geen strak georganiseerde organisatie is, maar een losse-hechte coalitie van hackers.

In een persbericht en video legt Anonymous uit waarom neonazi’s nefast zijn voor deze wereld. Iets wat we hier niet moeten herhalen, of je zou Bert Deckers moeten zijn. Naar analogie met Wikileaks werd Nazi-leaks.net opgericht waar de resultaten van Operatie Blitzkrieg (foto) getoond worden. Een aantal websites werden platgelegd, andere kregen een andere voorpagina, en van nog andere werd een deel van de gegevens ontfutseld. Onder meer van de Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD) en van het tijdschrift Junge Freiheit werden gegevens van donoren, anonieme medewerkers en andere contacten publiek gemaakt.

Probleem met de publiek gemaakte gegevens is dat elke interpretatie ontbreekt. Zo vind je bij Nazi-leaks.net een lijst van ‘Blood and Honour-gebruikers’. Bij de Vlaamse namen en adressen vinden we onder andere de coördinaten van één van de drie Blood and Honour-organisatoren die vorig jaar in Veurne veroordeeld werd voor het inrichten van neonaziconcerten, overigens Vlaams Belang-kandidaat bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006. Ook op de 'Blood and Honour-gebruikerslijst': nog een andere kandidaat op de VB-lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2006. Of de andere Vlamingen van hetzelfde kaliber zijn, is niet zeker. Voor hetzelfde geld zijn er ook mensen bij die vanuit antifascistische interesse contact zochten met Blood and Honour.

Interessanter lijkt ons daarom de klantenlijst van ISD Records. Een Duits postorderbedrijf genoemd naar Ian Stuart Donaldson, de oprichter van Blood and Honour, en gelinkt aan de Combat 18-vleugel van Blood and Honour. Je kan er uitsluitend cd’s vinden uit het Blood and Honour-circuit, nazistische vlaggen, kentekens van Combat 18 enzomeer. De kans is klein dat je hier iets koopt just for the fun. Bij ISD Records geen Dropkick Murphys of zo. Enkel nazispul. De door Anonymous buitgemaakte en op Nazi-leaks.net gepubliceerde klantenlijst van ISD Records bevat meer dan tweeduizend namen en adressen, en evenveel e-mailadressen. ISD Records heeft klanten in alle uithoeken van de wereld, niet enkel in Duitsland. In Groot-Brittannië en Italië, in Portugal en Zweden, in de Verenigde Staten en in Zuid-Amerika, in Polen en Rusland, in Australië… Noem maar op.

Ook Vlamingen vonden hun weg naar dit neonazistisch postorderbedrijf. Vlamingen uit Aarschot, Schoten, Geraardsbergen (twee verschillende namen/adressen), Vosselaar, Arendonk (het eerste contactadres van Arnoud Kuipers), Oud-Turnhout (één van Kuipers’ andere adressen), Lede, Brasschaat, Leopoldsburg, Koersel (Beringen), Aarschot, Meise (drie verschillende namen/adressen, waaronder de tweede hierboven genoemde VB-kandidaat bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006), Schilde, Oudenaarde, Maaseik, Booichot (Heist-op-den-Berg), Kapelle-op-den-Bos,  Maasmechelen, Hamme, Deurne (Antwerpen), Duffel, Hechtel-Eksel, Beveren, Herk-de-Stad, Tienen (twee verschillende namen/adressen, waaronder een vrouw die ook al opgemerkt werd bij betogingen van neonazi's zowel in Nederland als in Duitsland), Sint-Niklaas (twee verschillende namen/adressen), Halle, Bree (de hierboven geciteerde Blood and Honour-organisator), Grimbergen, Hasselt, Gent, Leuven (onder de schuilnaam ‘Pal Jas’!), Mechelen, Tessenderlo, Sint-Katelijne-Waver, Temse, Duffel, Sinaai, Mol, Lokeren, Brugge, Opwijk en Lommel.

Het aantal adressen uit Brussel en het Waals landsgedeelte is veel beperkter. Dat de interesse voor het neonazisme groter is in Vlaanderen dan in Franstalig België is al langer bekend, maar het is toch verontrustend dat die belangstelling blijkbaar in alle mogelijke Vlaamse steden en gemeenten huist.

Voorbije zaterdag 8 oktober werd in Lille (Rijsel, Noord-Frankrijk) betoogd door een vijfhonderdtal extreemrechtsen tot neonazi’s. Een tegenbetoging bracht drie- tot viermaal zoveel volk op de been.

Het initiatief voor de extreemrechtse betoging ging uit van La Maison Flamande/Het Vlaams Huis en de daaraan verbonden groep Opstaan, de Troisième Voie-beweging, het Front Comtois, en het Belgische Nation. La Maison Flamande/Het Vlaams Huis is een huis in Lambersart, buurgemeente van Lille, waar extreemrechts tot neonazi’s kind aan huis zijn. Het Huis wordt geleid door Claude Hermant, die voorheen als huurling actief was voor het Front national (FN) in Afrika. Hij is ook oprichter van een blog die opriep om “tweemaal per week te trainen om het uitschot uit de buurten te vegen, uitschot dat enkel geweld begrijpt”.  Zijn ‘veiligheidschef’ Tony Vanhemelsdaele is net ontsnapt aan een veroordeling voor het roepen van nazislogans. Het Vlaams Huis onderhoudt, noblesse oblige, contacten met Vlamingen. Van het NSV dat er al eens cantus hield, tot Tomas Boutens die er deelneemt aan bokswedstrijden alle-slagen-toegelaten.

De Troisième Voie-beweging is een initiatief van Serge Ayoub, de leider van de Parijse extreemrechtse skinheads en voetbalhooligans van Paris Saint-Germain. Zijn bijnaam ‘Batskin’ refereert naar de baseballknuppels die hij regelmatig gebruikte. Serge Ayoub was vorig jaar gastspreker op het derde congres van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) en dit jaar één van de geadresseerden voor het manifest van Anders Behring Breivik. Het Front Comtois, de identitaire jeugd van Franche-Comté, is een organisatie die in opspraak kwam na nazislogans en het neerleggen van een varkenskop aan een moskee in Belfort. Het Front Comtois steunt negationisten en Servische oorlogsmisdadigers, organiseert neonaziconcerten enzomeer. In december moeten de verantwoordelijken voor de rechtbank verschijnen. Nation tenslotte is het Belgische, Franstalige broertje van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA).

Het verbaast dan ook niet dat de burgemeester van Lille, Martine Aubry (PS), de préfet gevraagd had de betoging te verbieden, en intussen een antifascistisch front opgezet werd van (uiterst-)linkse organisaties, vakbonden, mensenrechtenorganisaties, homoverenigingen… De organisatoren van de extreemrechtse betoging zegden op te komen “voor de verdediging van de tewerkstelling, onze toekomst en ons land”, maar daar wordt onder verstaan: de blanke tewerkstelling, de blanke toekomst, het blanke land. Serge Ayoub zei hulde te willen brengen aan de vroegere burgemeester van Lille en socialistische minister Roger Salengro (1890-1936) die geopteerd zou hebben voor een beperking van de immigratie. Onderzoek wijst uit dat het Front national (FN), en in navolging Serge Ayoub, een eigen interpretatie geeft aan de geschiedenis. Salengro maakte overigens een einde aan zijn leven na een extreemrechtse perscampagne tegen hem.

De extreemrechtse betoging mocht van de préfet doorgaan, zij het dat de route tot het laatste ogenblik geheim werd gehouden en de betoging aan de ene kant van Lille plaatsvond terwijl de antifascistische betoging aan de andere kant van de stad mocht plaatsvinden. Het centrum van de stad was verboden terrein voor beide groepen. Serge Ayoub rekende op vijfhonderd tot negenhonderd betogers. Het werden er vijfhonderd volgens de politie, zeshonderd volgens de organisatoren. Met twaalf autobussen werden ze van Het Vlaams Huis aangevoerd naar de plaats waar ze mochten betogen. Serge Ayoub bestreed dat het een extreemrechtse betoging was… want zij bekritiseerden toch klassiek-rechts. Vlak na zijn uitleg toont een videoverslag van La Voix du Nord (na 30") een man die zowel een versie van het hakenkruis als het odal-runeteken op zijn achterhoofd heeft laten tatoeëren. In een videoverslag van Nord éclair zien we na 1’10” een man met een T-shirt van Blood and Honour Vlaanderen. Slogans die geroepen werden waren “Europa - Jeugd - Revolutie” (ook bekend van NSV-betogingen), “Strijd: nationaal en sociaal” en “Wij eten allemaal varkens”. Die “eters” had men kunnen vervangen door “zijn”.

De tegenbetoging bracht vijftienhonderd mensen op de been (volgens de politie) tot tweeduizend betogers (volgens de organisatoren). Waren de extreemrechtsen tot neonazi’s duidelijk met minder dan de antifascisten, aan Het Vlaams Huis in Lambersart hebben ze nog nooit zoveel volk over de vloer gekregen dan zaterdag. In beide betogingen liepen sommigen gemaskerd mee. Langs extreemrechtse kant had men wel een morbide voorkeur voor halsdoeken (foto).

Uitbater van café en zaal De Middenstand in Kuurne Luc Rosseels beleefde vorige zaterdag niet zijn beste dag toen hij zag dat zijn zaal – zogezegd gehuurd voor een benefietoptreden voor een kankerpatiënt – ingepalmd werd voor een Blood and Honour-concert. “In de zaal hingen hakenkruisen en nazispreuken”, vertelde Luc Rosseels deze week in Het Nieuwsblad. Zijn podium is beschadigd door versterkers van tweehonderd kilo zomaar te verslepen, maar hij laat het daarbij. Liever geen contact meer met de mensen die hem bedrogen.

Wat hem bespaard is door het wegjagen van de Blood and Honour’ers uit Kuurne zien we op beelden van de Ian Stuart Donaldson-memorial veertien dagen eerder in Engeland (foto 1), hier tijdens een optreden van Brutal Attack. Brutal Attack die nog speelde op het allereerste Blood and Honour-concert in ons land. Overigens doken deze week nog grappige beelden op van een Rock voor Dietsland 2-concert in Nederland drie jaar geleden. Op 25 oktober 2008. Op de affiche (foto 2) de Vlaamse groep Kill Baby Kill, die zijn grootste successen boekte bij Blood and Honour-concerten in Engeland en Australië in datzelfde jaar. Kill Baby Kill is de groep van de  twee jaar later overleden Dieter Samoy, uit het leven gestapt na zijn veroordeling voor het molesteren een Vlaming met rastakapsel en zijn Afrikaanse vriend in de buurt van het beruchte Brugse skinheadcafé De Kastelein. In datzelfde Brugse café had de groep Les Vilains haar thuisbasis, ook op de affiche op het Rock voor Dietsland 2-concert. Laatste op diezelfde affiche: Sassem Bootboys, een groep rond de Nederlander Tim Mudde.

In het ons toegestuurd fragment zien we Les Vilains, met als gelegenheidsbassist Dieter Samoy (links op het podium). Na afloop van het eerste nummer schreeuwt iemand uit het publiek: “België barst!”, België barst!”, België barst!”… De uit Brussel afkomstige zanger Fabian ‘Suck’ Davidts springt van het podium af, gevolgd door Dieter Samoy en nog een tweede groepslid van Les Vilains. Ze springen van het podium, duidelijk om de “België barst!”-roeper tot andere gedachten bij te timmeren. Terug op het podium steekt Fabian ‘Suck’ Davidts een speech af. Uiteindelijk wordt gepoogd een nieuw nummer te spelen, maar korte tijd later duikt op de drummer na de hele groep Les Vilains het publiek in voor de afrekening. Hun muziek is niet om te harden, maar soms zijn ze wel op hun manier grappig. Hier de video.

Bij het begin van de rechtszaak tegen de Blood and Honour-groep BBET (Bloed – Bodem – Eer – Trouw), maandag 12 september in Dendermonde, is er enige consternatie: hoofdverdachte Tomas Boutens (30 j.) is er niet. Hij heeft ook geen advocaat aangezocht zijn zaak te bepleiten.

Tomas Boutens is volgens het Openbaar Ministerie de onbetwistbare leider van BBET. Bij een inspectie van zijn kamer in de legerkazerne van Leopoldsburg ontdekte de militaire overheid een video waarop onder andere te zien is hoe vijf met bivakmutsen gemaskerde mannen schietoefeningen houden in volle natuur – waarbij op de schietschijf het hoofd van een Afrikaanse man is getekend. Met naast zich een nazivlag zegt Boutens in de video: “Wij zullen tot het einde gaan en het volk beschermen tegen de vijanden die het vandaag kent.” In het document White Freedom Fighter dat Boutens in de periode 2002-2003 schreef, wordt uitlegd hoe vuurwapens en explosieven werken, met alles wat het gebruik ervan voorafgaat (het observeren van doelwitten…) en achteraf kan nodig zijn (EHBO…). In een latere versie van het door Tomas Boutens geschreven document werd onder andere een verantwoording toegevoegd. Bevolkingsgroepen moesten tegen elkaar opgezet worden met als doel België te destabiliseren en uiteindelijk een nationaal-socialistisch regime te vestigen. Helemaal uitgewerkt waren de plannen nog niet. Men was vooral bezig met de hoe-vraag, nog niet met de wie-vraag. Al werd wel eens geopperd om eerst Dyab Abou Jahjah met een Westers geweer te vermoorden, en daarna Filip Dewinter met een niet-Westers geweer.

Samen met het BBET-dossier (voor een vollediger versie: klik hier) werden Tomas Boutens nog een paar andere zaken aangewreven. Illegale handel in anabolen en viagra. Een caféruzie waarbij Boutens een champagnefles op het hoofd van twee mensen knalde, met blijvende gehoorschade voor één van de twee. Een laatste vrijpartij met een vriendin werd gefilmd en Boutens dreigde het filmpje naar buiten te brengen als die vriendin zich niet excuseerde voor het beëindigen van de relatie. Een vechtpartij op de oudejaarsfuif van de Chiro in Boutens’ woonplaats Buggenhout, waarbij een agent in burger zijn kaak gebroken werd. Nu het uit is met een andere vriendin, bij wie Boutens een zoontje heeft, legde Boutens op de verjaardag van het zoontje een met bloed geschreven dreigbrief samen met een mes aan de achterdeur… Het Openbaar Ministerie vraagt voor Boutens een gevangenisstraf van acht jaar voor de BBET-zaak, twee jaar cel extra voor de anabolen- en viagrahandel, en nog eens twee jaar cel voor de andere dossiers. Een zware jongen dus, die Boutens. Na zijn BBET-periode actief bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) van Eddy Hermy, waar hij regelmatig deelneemt aan de acties van het N-SA (zoals op deze foto, Boutens: vierde van links) en hij bijvoorbeeld de ordedienst verzorgde bij het jongste congres van het N-SA.

Bij de rechtszaak in Dendermonde verscheen Tomas Boutens evenwel niet, en de vraag rees dan ook waar Boutens zich tegenwoordig ophoudt. Rudi Vranckx vond hem en Boutens was bereid tot een interview in het kader van de reeks De vloek van Osama (foto 1). Naar analogie van gezinshereniging is volgens Boutens een ‘volkshereniging’ geen onhaalbaar principe. De financiële en logistieke problemen dat dit (het wegsturen van alle allochtonen, nvdr.) met zich brengt, zullen volgens Boutens nog altijd een positieve kosten-batenanalyse hebben als je dat bekijkt over decennia. Dat burgers zich los van de staat bewapenen: “Waarom zou dat verkeerd zijn?” Het verschil tussen Breivik en Boutens & Co ligt in dat “wij (Boutens & Co, nvdr) geloven in de haalbaarheid van andere opties”. Over Vlaanderen wou Boutens geen cijfers geven, maar Europees gezien denkt hij dat zo’n zestigduizend mensen behoren tot “de radicale niche van de grotere beweging”. Hier kan je het fragment uit De vloek van Osama bekijken.

Alhoewel wij de eersten zijn om te waarschuwen voor neonazi’s, lijkt ons dat cijfer van zestigduizend zwaar overdreven. Anderzijds is die “radicale niche” tot alles bereid. Op foto 2: Boutens die supportert voor zijn boezemvriend Arnoud Kuipers, klaar voor een gevecht alle-slagen-toegelaten. Boutens zelf neemt ook deel aan dergelijke kampen. En die “radicale niche” is internationaal vertakt, getuige nog vorige zaterdag als bij een bescheiden Blood and Honour-concert in West-Vlaanderen auto’s opdoken uit Frankrijk over Schotland tot Hongarije. Een reden te meer om kordaat halt te roepen aan alle activiteiten van die “radicale niche”.

Het voor zaterdag 1 oktober aangekondigde nieuw concert van Blood and Honour (foto 1) werd in West-Vlaanderen ingericht. Onder het mom van een benefietfuif voor een kankerpatiënt had men een zaal gehuurd in het centrum van Kuurne. Burgemeester Carl Vereecke (Open VLD) stuurde Blood and Honour wegens veiligheidsredenen weg.

Het meetingpoint, de plaats waar de weg gewezen werd naar de eigenlijke plaats van bijeenkomst, lag even buiten Aalst. In de provincie Oost-Vlaanderen, op een half uur rijden van de taalgrens met Wallonië. Zoals wij zaterdag schreven: het concert kon dus nog altijd in Wallonië plaatsvinden, maar evengoed in Vlaanderen. Wallonië was een optie omdat het concert aangekondigd werd op initiatief van de nieuwe Blood and Honour-afdeling Wallonië (foto 2: concert in de rand van de Day of Honour op 12 februari 2011 in Boedapest (Hongarije) waar de contacten gelegd werden voor de erkenning van de nieuwe Waalse afdeling van Blood and Honour). Volgens La Libre Belgique – die vrijdag een volle bladzijde publiceerde over het aangekondigde concert – had procureur des konings in Charleroi Daniel Marlière alle politiediensten in de provincie Henegouwen gevraagd de zalen te inventariseren die plaats zouden kunnen bieden voor het Blood and Honour-concert. Voorman van Blood and Honour Wallonië ‘Chris Demart’ heeft zijn thuisbasis in Charleroi. Vandaar.

Maar het concert werd ingericht met Vlaamse steun, en meer nog dan Antwerpen is West-Vlaanderen de provincie met de grootste verzameling neonazi’s. Het verwondert dan ook niet echt dat het Blood and Honour-concert in West-Vlaanderen ingericht werd, ook al ligt het op ruim driekwart uur rijden van het meetingpoint in Aalst. Daar, aan De Albatros, stonden twee Blood and Honour’ers om de weg te wijzen. Veel om handen hadden ze evenwel niet. Volgens de affiche zouden de deuren van de concertzaal om 16.00 uur opengaan. Een uur later, om 17.00 uur, waren er een zestigtal mensen in de concertzaal – waarvan een deel in Blood and Honour-T-shirt.

Uitbater Luc Rosseel van zaal De Middenstand in Kuurne schrok zich een hoedje toen hij het Blood and Honour-volk zag verschijnen in zijn zaal. De zaal was gehuurd door net geklede heren die zegden een benefiet voor een kankerpatiënt te willen organiseren. Luc Rosseel belde de politie, maar die had het te druk met de plaatselijke Ezelsfeesten. Door de politie ter hulp geroepen besloot burgemeester Carl Vereecke (Open VLD) zelf een kijkje te gaan nemen, vergezeld van twee politieagenten in burger. Ter plaatse had men net de geluidsinstallatie opgesteld en de burgemeester ging direct af op het podium en greep de microfoon. Hij legde de aanwezigen uit dat hij de veiligheid niet kon garanderen, die van anderen en die van henzelve.

Zaal De Middenstand ligt aan het plaatselijk marktplein en daar was net nu een kermis opgesteld. De burgemeester had een interventieplan opgesteld, kwestie dat de hulpdiensten hun weg zouden vinden wanneer het nodig zou zijn. En in dat interventieplan stond het niet-aangekondigde concert niet in. “Als de Chiro hier een uitgebreide vragenlijst moet beantwoorden voor een feestje dat ze dit kermisweekend inrichten, dan kan het niet dat dit hier zonder overleg kan doorgaan.” De burgemeester toonde het interventieplan, en inderdaad: het benefietconcert stond er niet in, laat staan een Blood and Honour-concert. Eén van de politieagenten in burger zag een boksbeugel over de grond schuiven, maar uiteindelijk verlieten de Blood and Honour’ers zonder al te veel gemor de zaak.

De organisatoren rekenden naar eigen zeggen op een tweehonderdtal concertgangers. Waren er om 17.00 uur nog maar zestig mensen, ze kwamen wel uit alle windstreken. In Kuurne werden autonummerplaten opgemerkt uit Scotland, Frankrijk, Duitsland, Nederland en Hongarije. Zaal De Middenstand, waarvan de ramen al afgeplakt waren met zwarte vuilniszakken, werd verlaten en het gezelschap spoedde zich vervolgens naar Ichtegem, Nog eens vijfenveertig minuten verder rijden. In Ichtegem was er in het centrum van de gemeente ook een kermis aan de gang, maar de Blood and Honour’ers wurmden zich in een biljartlokaal in deelgemeente Eernegem. De biljartzaal was (zogezegd) door een motorgroep gehuurd. Uiteindelijk verzamelden zich in Eernegem een honderdvijftigtal neonazi’s. Pas rond 21u30 kon de avond in Eernegem ingezet worden; om 1u30 was het alweer gedaan.

Het Anti-Fascistisch Front (AFF) had in een open brief aan de ministers van Binnenlandse Zaken en van Justitie aangedrongen om indien mogelijk een zaal voor de Blood and Honour’ers te weigeren, en als dat niet zou lukken: minstens de nodige vaststellingen te doen in de concertzaal om op basis van een degelijk dossier de organisatoren te kunnen vervolgen. Het AFF heeft intussen burgemeester Carl Vereecke van Kuurne gefeliciteerd voor zijn kordate houding. Hij motiveert zijn optreden louter met veiligheidsoverwegingen, maar het resultaat is er niet minder om.

De affiche van de Ian Stuart Donaldson-memorial vandaag ergens in ons land, op initiatief van vooral de nieuwe Waalse afdeling van Blood and Honour, is opnieuw aangepast. Op de vierde en laatste versie (foto 1) zijn de Duitse groep Selektion en een Duitse verrassingsgroep toegevoegd aan het al huiveringwekkend programma. Intussen is ook bekend waar de neonazi's elkaar rendez-vous geven alvorens door te reizen naar de concertzaal.

Selektion is een Duitse neonazigroep. Ze hebben een aantal niet-officiële albums uitgegeven. Selektion - Live 2002 bijvoorbeeld is een live registratie van de eerste Thueringentag der nationalen Jugend in 2002. Die Thueringentagen zijn een initiatief van de  de neonazistische Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD), rockconcerten afgewisseld met toespraken. Het ‘jeugdcongres’ van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) in Oostkamp in 2009 was geen origineel idee. Op de cd Selektion - Live 2002 staan vele covers van onder andere de verboden neonazigroep Landser. Nummers als 88 R´n`R Band (met de codeletters 88 voor ‘Heil Hitler’), Arisches Kind (“Arisch kind”), Rudolf Hess (door Adolf Hitler als zijn plaatsvervanger benoemd), Klan song (“Ku Klux Klan-lied”), Rock gegen ZOG “Rock tegen de zionisctische wereldheerschappij”) en Rassenkrieg (“Rassenoorlog”) geven een goed beeld van de ideeënwereld van Selektion.

Selektion speelt ook een aantal eigen nummers, waaronder Ein junges Volk steht auf. Al is eigen nummer hier behoorlijk misplaatst, want ook dit nummer is eigenlijk een cover, waarvan het origineel dateert uit 1935. Het nummer behoorde tot het vaste repertoire van de Hitler Jugend. "Ein junges Volk steht auf, zum Sturm bereit! Reißt die Fahnen höher, Kameraden! Wir fühlen nahen unsere Zeit, Die Zeit der jungen Soldaten." (“Een jonge natie staat op, klaar voor de storm! Hijs de vlag hoger, kameraden! We voelen ons dicht bij Onze Tijd, de tijd van de jonge soldaten.”) In Duitsland is er enige controverse rondom dit nummer. Sommige staatsorganen staan dit nummer toe, andere zien dit als een verboden uiting die refereert aan het Derde Rijk. Op de achterkant van het Live 2002-album van Selektion is een jonge Duitse soldaat te zien die een vlag omhoog houdt met daarop een hakenkruis (foto 2).

De deuren van de concertzaal worden om 16.00 uur geopend. Het 'meetingpoint', de plaats waar neonazi's naartoe verwezen worden om vandaar door te reizen naar de concertzaal, ligt in Oost-Vlaanderen. Op een half uur rijden van de taalgrens. Het concert kan dus nog altijd in Wallonië plaatsvinden, maar evengoed in Vlaanderen.

Twee weken geleden pakten onze collega’s van RésistanceS uit met het nieuws dat ze nu ook in Wallonië een afdeling van Blood and Honour hebben. Aanleiding voor de bekendmaking was het concert dat voor aanstaande zaterdag is gepland (foto 1). 

Op een dit jaar teruggevonden affiche wordt een concert op 11 november 1989 in Puurs aangekondigd met Brutal Attack, die nu nog altijd actief is in het Blood and Honour-circuit, en Screwdriver, de groep van Blood and Honour-oprichter Ian Stuart Donaldson. Het concert werd aangekondigd door de ‘Blood and Honnour (met twee n’en, nvdr.) Belgian Division’. Of er echt een Belgische afdeling was van Blood and Honour is niet bekend. Het kunnen best Vlamingen geweest zijn die zich Belgen noemden. België was toen en is nu nog altijd in het buitenland bekender dan Vlaanderen. Twee jaar later, in 1991, begon men wel al concerten als Blood and Honour Vlaanderen in te richten.

Wallonië kende nogal wat extreemrechtse groupuscules en partijtjes, denk maar aan het Belgische Front national dat meer opsplitsingen en afscheuringen kende dan de nochtans op dat vlak niet onbeslagen Vlaamse Beweging. Verder was en is er ook nog Nation, al even weinig succesvol als hun vrienden van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA).  Vorig jaar begonnen de plannen te rijpen voor een Waalse afdeling van Blood and Honour, en in februari dit jaar begon het concreter te worden als ‘Chris Demart’ (foto 2) naar de Day of Honour ging in Boedapest (Hongarije). Het is een jaarlijkse herdenking van de met de Duitse nazi’s collaborerende Hongaren. Een bijeenkomst waar elk jaar weer neonazi’s uit Duitsland, Engeland, Vlaanderen, Nederland en andere contreien naartoe trekken.

In het hotel waar ‘Chris Demart’ en andere neonazi’s logeerden, op de Day of Honour-plechtigheid, bij een concert en bij de zuippartijen tussendoor leerden ‘Chris Demart’ en anderen elkaar beter kennen. In Boedapest droeg ‘Chris Demart’ reeds een T-shirt met het opschrift Blood and Honour Wallonie, maar de erkenning van zijn afdeling door de Engelse 'moederorganisatie' kwam er pas  in augustus dit jaar. Blood and Honour Wallonie is dan wel nieuw, maar men kent er zijn klassiekers: in het logo van de Waalse Blood and Honour-afdeling wordt symboliek hernomen van de Waalse SS-divisie. ‘Chris Demart’ is een pseudoniem. Zijn ware identiteit is bekend bij RésistanceS en het AFF. Zijn thuisbasis is de streek van Charleroi waar 'Demart' regelmatig wordt gezien bij activiteiten van (Jeune) Nation en van het Front national. Volgens Le Soir van 10 september zou de kern van de nieuwe Waalse Blood and Honour-afdeling uit vijf à tien skinheads bestaan.

Er zal dus hulp nodig zijn vanuit Vlaanderen en Duitsland om het voor zaterdag aangekondigde concert te organiseren. Vanuit Vlaanderen worden echter niet bijster veel medewerkers verwacht. Waar het concert wordt ingericht, is alsnog niet bekend. Nederlandse neonazi’s spraken al over Vlaanderen, maar wat daarvan waar is, zal pas komend weekend blijken.  

Met een Blood and Honour-concert in ons land dat vooral door de nieuwe Waalse afdeling van Blood and Honour ingericht wordt, verbaast het niet op de affiche een Franse neonazigroep te vinden is. Aanvankelijk stonden zelfs twee Franse groepen op het programma.

Bij het YouTube-filmpje van L’homme au masque d’argile wordt de groep Sinweldi omschreven als een “Martial NS (= nationaal-socialistisch, nvdr.) NeoFolk”-groep uit Frankrijk. In dat nummer L’homme au masque d’argile is een paar keer een geluidsopname van Adolf Hitler verwerkt. Het nummer staat op de cd L’homme au coeur de fer, en de liefhebbers vinden daar nog meer geluidsfragmenten van de Führer verwerkt in de muziek van Sinweldi die ook nog als Military Pop wordt omschreven. Op de hoes van de cd staat een afbeelding van nazi’s die rond een vuur staan en de Hitlergroet brengen. Nog meer verwijzingen naar het Derde Rijk vinden we op een foto, die ook als postkaart is verspreid, waarop de naam van de groep Sinweldi met een Sig-rune begint, een enkelvoudige bliksemschicht zoals bekend van de SS, de paramilitaire organisatie van de Duitse nazi-partij NSDAP (foto 2). Op de cd Acta Fabula Est staan een hamer en een zwaard die verwijzen naar de ‘linkse’ nazi’s Gregor en Otto Strasser. Op de cd wordt Robert Brasillach geciteerd, een Franse schrijver die sympathie koesterde voor het Italiaanse fascisme en het Duitse nationaal-socialisme. In een interview voor AryanMusic zegt ‘Albert Sinweldi’ zich te verzetten tegen het nieuwe economische Europa, het liberalisme, het zionisme en alle kwalen van de moderne wereld.

De Britse groep Hearts of Oak bestaat volgens de concertaffiche uit ex-leden van Warhammer, Skullhead en Nemesis. Warhammer was een Combat 18-georienteerde groep. Het refrein van hun Die Jew Die, “Sterf Joden, Sterf”, luidt: “Treacherous scumbag make my day, Zyklon B is the only way, Die Jew Die”. Zyklon B is het gas waarmee de Joden (en anderen) de dood ingejaagd werden in de nazivernietigingskampen. Voor Warhammer nog altijd ideaal om hen een goede dag te bezorgen. Skullhead was een tradtionele Blood and Honour-groep. In hun teksten ging het meestal over Britse trots, Noorse goden en antikapitalisme. Nemesis is een Schotse groep die onder andere een tribute voor Blood and Honour-stichter Ian Stuart Donaldson uitbracht.

Angry Bootboys is een Duitse extreemrechtse muziekgroep uit de skinheadscene. De groep is opgericht in 2001 en maakte een herstart in 2008. Skinheads kunnen zowel politiek links als rechts zijn. Voor Angry Bootboys is het echter een uitgemaakte zaak: Oi! Ain’t Red (de punkvariant Oi! kan niet links zijn). In het nummer Mir scheint die Sonne aus dem Arsch luidt het: “Ik hou niet van linksen en homo’s, ik haat deze leraren op Duitse scholen. Ik hou ook niet van hippies en sociaalpedagogen.” Het is niet duidelijk wie schuilgaat achter de tweede aangekondigde Duitse groep: N.P.U.. Mogelijk is er een schrijffout op de affiche en wordt M.P.U. bedoeld. Dat is een relatief nieuwe groep met de zanger van White Rebel Boys en leden van RAC (= Rock Against Communism, nvdr.) ‘n’ Roll Teufel en White Resistance. Duidelijk gefocust op het blanke ras.

De affiche hierboven (foto 1) is al de derde affiche in omloop over het concert, en het is niet zeker dat dit de laatste is. Eerder stond ook de Franse groep Bagadou Stourm op de affiche. Maar doorgaans treedt die op concerten op ingericht door de Combat 18-versie van Blood and Honour, en het concert aanstaande zaterdag wordt ingericht door de traditionele versie van Blood and Honour. Wordt nu ook niet meer vermeld: de Duitse groep Words of Anger die Nazi Rock ’n Roll brengt. Op hun cd Kranke Welt staat een foto van de Hitlerjugend, met een vlag waarop een zwaard en hamer (zie hierboven, bij Sinweldi). Op het infoboekje bij de cd staan talloze afbeeldingen van Rudolf Hess, door Adolf Hitler benoemd als zijn plaatsvervanger als leider van de nazi-partij NSDAP. Wat ook gewijzigd is, is het Belgisch gsm-nummer waar naar kan gebeld worden om de plaats van afspraak te weten, waar je wordt doorgestuurd naar het eigenlijk adres van de concertzaal.

Het is duidelijk: het zijn beginners die het concert inrichten. Gaat men ze laten groeien tot professionals in het organiseren van neonaziconcerten?

Volgende zaterdag mag ons land zich nog eens verheugen (nouja) op een Ian Stuart Donaldson-memorial georganiseerd door Blood and Honour. Een concert volgens de affiche (foto 1) georganiseerd door de Vlaamse en Waalse afdeling van Blood and Honour, met steun van Duitse kameraden.

Het lijkt er echter sterk op dat het vooral de nieuwe Waalse afdeling van Blood and Honour is die de organisator is. De datum is niet toevallig. Blood and Honour-stichter Ian Stuart Donaldson is op 24 september (1993) overleden en traditioneel worden dan in nogal wat landen herdenkingsconcerten ingericht. Er zijn dezer dagen Ian Stuart Donaldson-memorials in Hongarije (10 september); Engeland (16 & 17 september); Zweden (foto 2), Italië en Duitsland (vandaag), België (1 oktober), Frankrijk en Australië (foto 3) (8 oktober)… Daarnaast zijn er nog ‘gewone’ neonaziconcerten waar men bij Blood and Honour graag reclame voor maakt: in Griekenland (17 september), Italië (1 oktober), Hongarije (15 oktober), de Verenigde Staten (22 oktober), Slovenië (29 oktober)… Reislustige neonazi’s weten waar naartoe. Naar eigen zeggen waren Nederlandse, Vlaamse en Waalse neonazi’s met meer dan veertig bij de Ian Stuart Donaldson-memorial vorig weekend in Engeland.

De laatste keer dat in ons land nog een Ian Stuart Donaldson-memorial ingericht werd, was op 18 oktober 2008 in Diksmuide. Drie dagen later werden drie Blood and Honour-organisatoren van hun bed gelicht door de politie. Voor de organisatie van het concert in Diksmuide en voorgaande concerten werden de organisatoren op 9 maart 2011 veroordeeld tot drie maanden gevangenisstraf en een geldboete. Voor twee van hen een voorwaardelijke gevangenisstraf, voor de derde in theorie een effectieve gevangenisstraf omdat hij wegens een andere veroordeling niet in aanmerking kon komen voor een voorwaardelijke gevangenisstraf. De straffen waren licht maar principieel belangrijk: voor het eerst werd met een vonnis duidelijk gemaakt dat het inrichten van neonaziconcerten strafbaar is.

Is dit nog niet tot Wallonië doorgedrongen of denkt men: pas na x-aantal concerten zal men ingrijpen? Blood and Honour Vlaanderen (de traditionele tak, we laten de Combat 18-versie dan nog buiten beschouwing) had al vierentwintig concerten ingericht (1, 2) vooraleer een rechtbank zich er over uitsprak. De voor volgende zaterdag aangekondigde groepen verheerlijken het nazisme, met samples van Adolf Hitler en andere lofbetuigingen. (Zie ons artikel maandag.) Na vijf jaar campagne vanuit het Anti-Fascistisch Front (AFF) reageren politie en parket tegenwoordig alerter op neonaziconcerten, maar een andere inschatting kan er nog altijd voor zorgen dat het concert toch kan plaatsvinden zonder de nodige ‘vaststellingen’ die voor gerechtelijke vervolging kunnen zorgen.

Het beste blijft natuurlijk dat een concert niet doorgaat. Een concert gepland voor 14 mei 2011 in Burcht, deelgemeente van Zwijndrecht, met deels groepen uit het Blood and Honour-circuit, werd afgelast na negatieve berichtgeving in de pers, reacties van de burgemeester en de zaaleigenaar, en interne verdeeldheid bij het organiserende Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA).

Gisteren is bij de rechtbank in Dendermonde (foto) eindelijk de zaak tegen de Blood and Honour-groep bekend als BBET (Bloed – Bodem – Eer – Trouw, de naam van hun tijdschrift en website) gestart. Jaren procedurekwesties waren er aan voorafgegaan, en nog was dit voor sommige advocaten niet voldoende. De advocaten van twee verdachten vroegen bij het begin van de zitting gisteren dat eerst een andere rechtbank uitspraak zou doen of het federaal parket de zaak tegen BBET wel had mogen overnemen van het parket in Dendermonde. De advocaten wierpen enkel vermeende juridische argumenten op, maar de achtergrond is natuurlijk dat het federale parket anders dan de lokale parketten op een aantal terreinen gespecialiseerde mensen kan inzetten. En de BBET-zaak is meer nog dan een zaak van racisme en negationisme, een terrorismezaak. Iets wat men maar best goed aanpakt.

Van de zeventien gedagvaarden verschenen gisteren maar acht bij de rechtbank in Dendermonde. BBET-kopstuk Tomas B. was er niet, en had zelfs geen advocaat gemandateerd. Wel aanwezig: Joeri V.d.P., in een zwart T-shirt met op de rug de boodschap Save the planet, kill yourself. Op de voorzijde werd verduidelijkt hoe dat kan. Volgens het Openbaar Ministerie is Joeri V.d.P. de oprichter van Blood and Honour Vlaanderen (Combat 18-strekking, nvdr.). Beroepsmilitair Tomas B. was de onbetwistbare leider. Bij een inspectie van zijn kamer in de legerkazerne van Leopoldsburg ontdekte de militaire overheid een video waarop te zien is: (a) hoe met een gsm iets tot ontploffing zou gebracht zijn, (b) hoe vijf met bivakmutsen gemaskerde mannen schietoefeningen houden in volle natuur – waarbij op de schietschijf het hoofd van een Afrikaanse man is getekend, en (c) schietpartijen en het gooien van een molotovcocktail naar de pijlers van een brug. De video werd in de rechtszaal getoond, maar de aanwezigen geraakten nog meer onder de indruk van de getoonde fragmenten uit White Freedom Fighter.

Het is een document dat ook in Leopoldsburg werd gevonden, en door Tomas B. in de periode 2002-2003 is geschreven. Een handboek voor terroristische activiteiten, met details over vuurwapens en explosieven, met alles wat aan het gebruik ervan voorafgaat (het observeren van doelwitten…) en wat achteraf nuttig kan zijn (EHBO…). Bij een latere huiszoeking werd een uitgebreidere versie van het document gevonden, met toevoeging van onder andere een verantwoording en een voorbeeld van een opeisingsbrief. Doel is de bescherming van het blanke ras, of zoals Tomas B. het in de video met de schietoefeningen zegt: “Wij zullen tot het einde gaan en het volk beschermen tegen de vijanden die het vandaag kent.” Tomas B. zegt het op de video met naast zich een nazivlag, met swastika. De vijanden, zo wordt in White Freedom Fighter verduidelijkt, zijn onder andere de leiders van de “zionistische en multiculturele lobby”.

Het was de bedoeling een aanval te plegen op de Joodse gemeenschap… om dan te laten uitschijnen dat dit het werk was van moslims. Bevolkingsgroepen moesten tegen elkaar opgezet worden met als doel België te destabiliseren en uiteindelijk een nationaal-socialistisch regime te vestigen. Helemaal uitgewerkt waren die plannen nog niet. Volgens een getuige was men vooral bezig met de hoe-vraag, en nog niet met de wie-vraag. Al werd wel eens geopperd om eerst Dyab Abou Jahjah met een Westers geweer te vermoorden, en daarna Filip Dewinter met een niet-Westers geweer. Eenmaal begon het echt te jeuken: na rellen met allochtone jongeren in Parijs en Brussel werd het plan opgevat om vanuit een leegstaand gebouw een aantal allochtonen neer te schieten. In Brussel zou men dan wegvluchten naar het huis van Bart V.G. (een bekende Voorpost-militant, nvdr.); Bart V.G. ontkent elke betrokkenheid.

Homo’s overvallen stond ook op het programma: enerzijds omdat men homo’s haatte, anderzijds omdat die overvallen dan een bron van inkomsten zouden zijn. De verkoop van hun tijdschrift, lezingen en concerten werden gezien als andere inkomstenbronnen. Drugsdealers wilde men ook wel aanpakken maar omdat voldoende concrete informatie achterbleef, kwam daar niets van in huis. De BBET-kern bestond uit Tomas B., Joeri V.d.P. en Mark H. (die voor het tijdschrift en de website zorgde, beide vol Jodenhaat, racisme, negationisme enz.). Wat later kwam daar Stijn V.M. bij, en nog later Chris M. (die de BBET-postbus in Antwerpen huurde). Wegens een meningsverschil voerden Tomas B. & Co een raid uit op Chris M., die stapte over naar de concurrentie, het traditionele Blood and Honour Vlaanderen… waar hij echter al even fout bezig was. Op 9 maart dit jaar werd Chris M. door de rechtbank in Veurne veroordeeld als organisator van het traditionele Blood and Honour Vlaanderen. Een vonnis waarvan Chis M. vroeg het in kopie te geven aan de advocaten van alle verdachten in de BBET-zaak.

Een andere vechtpartij dan de raid op Chris M. lag aan de basis van het uit BBET stappen van een voor het proces belangrijke getuige. Op een oudejaarsavond kruisen Tomas B. & Co een groep vreemdelingen. Die vluchten weg van het uitlokken van een vechtpartij, maar komen terug met een ijzeren staaf. Daarmee wordt op de getuige geklopt… die er alleen voor staat, want nu waren zijn BBET-vrienden weggevlucht. Ook andere BBET-leden zouden BBET’ers aan de galg praten, tewijl discretie toch de eerste regel was. Scriptaanwijzingen vinden we overigens niet enkel terug in White Freedom Fighter-document. In een Ideeën-document wordt uitgelegd hoe nieuwe krachten recruteren (men dacht eraan volk te recruteren bij de Vlaams-nationalistische studentenvereniging NSV). Een Tussentijdse planning-document voorziet onder andere de aanmaak van kisten met klaar te houden materieel (kledij, munitie…). Een Kalender-document geeft de planning van schietoefeningen en andere trainingen. Nederlanders van de Nationale Alliantie krijgen zo hun opleiding. Enzovoort.

Het Openbaar Ministerie waarschuwde de rechtbank dat de verdediging zou zeggen dat de BBET’ers slechts een groepje vrienden waren, in het ergste geval nazi-folkloristen. Maar uit de verklaringen van BBET’ers, de ontdekte documenten, de getraceerde uitwisseling van documenten, het relaas van twee undercoveragenten (één in Leopoldsburg en één in de schietclub Le toison d’or in Aalst waar Tomas B. elke zaterdagnamiddag was)… blijkt het om een veel ernstiger zaak te gaan. De stekker is uit de organisatie getrokken, en daar mogen we blij om zijn. Blij dat men er op tijd bij was. In de zeer recente geschiedenis hebben we kunnen zien dat het anders had kunnen aflopen.

Alhoewel het Openbaar Ministerie met een sneltreinvaart door het dossier ging, nam alleen al het schetsen van de feiten en het formuleren van de aanklacht een volledige dag in beslag. Er is dan ook veel te vertellen over de BBET-zaak. (Foto 1: Tomas B.: Onder de afbeelding van een boksijzer: de slogan 'drink, fuck & fight'. Foto 2: Joeri V.d.P. neemt nota tijdens de rechtszaak.)

De wapenhandel waarmee BBET in verband wordt gebracht, is deels geen aanverwant dossier, deels wel. Deels niet: Tomas B. (foto 1) verkocht wapens aan een undercoveragent, en toen Tomas B. terugkwam van een missie met het Belgisch leger in Kosovo vroeg hij Stijn V.M. eens tien matrakken mee te brengen. Stijn V.M. had die in bewaring genomen terwijl Tomas B. in Kosovo was, en op weg naar een NSV-betoging zou Tomas B. die tien matrakken aan iemand kunnen verkopen. Het zijn maar twee van de vele voorbeelden in het dossier, maar daarnaast zijn gelijktijdig ook nog drie grote(re) wapenhandelaars in het kader van de huiszoekingen bezocht. Alle drie hadden ze geheime ruimtes waar een arsenaal wapens buiten zicht bewaard werd.

Nu Tomas B. toch voor de rechter was gedaagd, werden nog een paar andere dossiers voorgelegd. Een caféruzie waarbij Tomas B. een champagnefles op het hoofd van twee mensen knalde, met blijvende gehoorschade voor één van de twee. Uit schrik voor repressie hebben de twee geen klacht durven neerleggen. Chantage bij één van de vriendinnen van Tomas B.: Tomas B. had een laatste vrijpartij gefilmd en dreigde die naar buiten te brengen als die vriendin geen excuses aanbood voor het beëindigen van de relatie. De vechtpartij op een oudejaarsfuif van de Chiro in Buggenhout, waarbij Tomas B. een agent in burger een gebroken kaak bezorgde en een vriend van Tomas B. de politieagent met een schoen met stalen tip toetakelde. Nu het uit is met een andere vriendin, bij wie Tomas B. een zoontje heeft, legde Tomas B. op de verjaardag van het zoontje een met bloed geschreven dreigbrief samen met een mes aan de achterdeur…

En dan is er nog het anabolen- en viagradossier. Bij de ‘tactische doelstellingen’ in het White Freedom Fighter-document wordt het uitschakelen van het uitschot van drugsdealers vermeld, maar Tomas B., Joeri V.d.P. (foto 2) en een derde verdachte waren zelf in die branche actief. Ze reisden naar Polen en Servië om anabolen te kopen die hier verder verkocht werden. Een uitgebreide prijzenlijst bevatte zowat alles wat in die branche te vinden is. Alles kon binnen de drie weken geleverd worden. Ook in viagra werd gehandeld. Nadat Joeri V.d.P. na een vechtsportpartij weigerde een dopingcontrole te ondergaan, vond men bij hem thuis onwaarschijnlijk grote hoeveelheden anabolen, en ook drugs en wapens.

Voor Tomas B. wordt acht jaar gevangenisstraf gevraagd + twee jaar voor slagen en verwondingen buiten de BBET-zaak + nog eens twee jaar voor de anabolicazaak. Voor Joeri V.d.P. wordt vijf jaar gevangenisstraf gevraagd + nog eens twee jaar voor de anabolicazaak. Voor Mark H. en Stijn V.M. vijf jaar gevangenisstraf. In de loop van de jaren verloor Tomas B. zijn vertrouwen in de eerder genoemde BBET-vrienden en ging hij zich meer en meer omringen met militairen: Gert P., Joost V.I., Karel H. en Stefan S. Voor hen wordt drie jaar gevangenisstraf gevorderd. Allen, van Tomas B. tot en met Stefan S., met een geldboete bovenop en een verbod nog met wapens in contact te komen. Voor de andere gedagvaarden wordt een lichtere gevangenisstraf gevraagd. Voor de vriend van Tomas B. die met zijn schoen met stalen tip een politieagent in burger toetakelde wordt achttien maanden cel gevraagd. Op 23 januari 2012 wordt de zaak bij de rechtbank in Dendermonde voort behandeld.

Tenzij er alsnog een kink in de kabel komt – het is al meer gebeurd – start vandaag voor de rechtbank in Dendermonde de lang verwachtte rechtszaak tegen BBET (Bloed, Bodem, Eer & Trouw), een Vlaamse Blood and Honour-groep genoemd naar hun tijdschrift en later website.

Op 7 september 2006 werden bij een grootscheepse politieactie zeventien vermeende BBET-leden, onder wie tien Belgische militairen, opgepakt. De federale en gerechtelijke politie, het federale parket en het parket van Dendermonde, de staatsveiligheid en de militaire veiligheidsdienst volgden vanaf 2004 het doen en laten van deze Blood and Honour-groep. Enkele weken voor de grootscheepse politieactie steeg de zenuwachtigheid bij de politiediensten omdat men een grote trafiek van wapens waarnam. Onder leiding van de Dendermondse onderzoeksrechter Patrick Van Cauteren vielen politiediensten binnen op achttien plaatsen in Vlaanderen en in de kazernes van Leopoldsburg, Kleine Brogel, Peer, Brussel en Zedelgem. Over de opgepakte militairen zei procureur Daniël Bernard: “Allemaal hebben ze een uitgesproken racistische en neonazistisch gedachtegoed.” en: “Uit onderzoek blijkt dat ze de intentie hadden om hun terroristische ideeën in de praktijk uit te voeren om België te ontwrichten.”

Bij de huiszoekingen werden diverse vuurwapens (alarmpistool, jacht- en sportwapens, verweervuurwapens en oorlogswapens) in beslag genomen, ontstekers voor landmijnen, een grote hoeveelheid munitie, kogelvrije vesten, gasmaskers, vlaggen, propagandamateriaal en documentatie met neonazistische symbolen, extremistische literatuur, anabolen, kleine hoeveelheid weed, computers en  explosieven. Met een zelfgemaakte bom die in een rugzak stak had men een auto kunnen opblazen. Tomas B. (in het midden op foto 1, bij een betoging van neonazi’s op 26 maart 2011 in Nederland) wordt beschouwd als het kopstuk van de organisatie. Hij was militair bij het regiment Bevrijding vijfde Linie en woonde in de legerkazerne van Leopoldsburg. Regelmatig organiseerde hij survivalweekends, paramilitaire oefeningen en schiettrainingen op militair domein – zonder medeweten van de legerleiding. Hij bouwde ook contacten uit met de Nationale Alliantie (NA), een Nederlandse neonazistische beweging.

Tomas B. was lange tijd de vaste vriend van Tamara V.A. (foto 2), die toen café The Viking in Leopoldsburg openhield waar er regelmatig, naast heavy-metalconcerten, toplessbediening was. Een andere kleurrijke figuur in deze zaak is Joeri VdP die de BBET-postbus gehuurd zou hebben. Joeri VdP. werd in 2007 in Nederland tot zes jaar cel veroordeeld voor een zaak rond anabolen waarbij een onschuldige burger die men hield voor een concurrent op de anabolenmarkt een pink werd afgeknipt. In beroep werd Joeri VdP. vrijgesproken bij gebrek aan voldoende bewijsmateriaal. Mark H. is een andere gedagvaarde. Hij gaf in een publiek gemaakte brief vanuit de gevangenis in Gent toe tussen 2002 en 2006 de BBET-nieuwsbrief te hebben uitgegeven, en een reeks debatten en lezingen georganiseerd te hebben. De laatste vond plaats in maart 2005 naar aanleiding van de vrijlating uit voorarrest van negationist Siegfried Verbeke.

Voorafgaandelijk aan de verwijzing naar de rechtbank werden twee kwesties beslecht. Het oprollen van het BBET-netwerk gebeurde met de inzet van een infiltrant, en de verdediging van twee verdachten betwistte of dit wel kon. Het Hof van Cassatie bevestigde echter dat alles volgens de regels was gebeurd. Advocaten van de verdachten voerden ook aan dat met de nieuwe wapenwet het bezit van de meeste gevonden wapens geregulariseerd had kunnen worden, en de wapens dus niet meer de inzet kunnen zijn voor een rechtszaak. Het Hof van Cassatie wees die redenering af omdat de feiten gebeurden vóór de nieuwe wapenwet werd gestemd. Op 6 juli 2010 besliste de raadkamer van Dendermonde om vier verdachten de gunst van opschorting te verlenen. Onder hen Tamara V.A. Uiteindelijk worden vandaag zeventien verdachten verwacht bij de rechtbank van Dendermonde.

Enerzijds wordt de wapenhandel onder de loep genomen, anderzijds worden inbreuken op de wetgeving tegen het racisme en negationisme onderzocht. BBET probeerde immers vorming bij te brengen met hun kwartaaltijdschrift (foto 3, Bloed, Bodem, Eer & Trouw nr. 12, oktober 2004) en later de gelijknamige website. De zogenaamde Joodse wereldheerschappij en de multiculturele samenleving waren de favoriete mikpunten. Soms werd er een oproep tot actie aan gekoppeld zoals – om er een onschuldig voorbeeld bij te halen – hun oproep om sperma te doneren voor het in stand houden van het blank ras. Drie jaar later vinden we dezelfde tekst terug bij Blood and Honour Vlaanderen / Combat 18-versie. Hoofdverdachte in de BBET-zaak Tomas B. is intussen actief bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA). Hij is steevast aanwezig bij betogingen en andere acties van het N-SA, en verzorgde mee de ordedienst bij het congres van het N-SA vorig jaar in Edegem. Rond de jaarwisseling haalde Tomas B. nog eens de televisie en krantenkolommen toen hij op een oudejaarsfuif in Buggenhout bij een vechtpartij het kaakbeen van een politieagent in burger brak.

De Standaard pakte  donderdag 11 augustus breed uit met een artikel over de nieuwe dresscode bij neonazi’s: hoe neonazi’s nieuwe symbolen gebruiken om de wet te ontwijken (foto’s 1 en 2). Aanleiding was een Duitse brochure over die dresscode.

In het artikel zegt een woordvoerder van het Anti-Fascistisch Front (AFF) dat je in België niet vaak tatoeages met hakenkruizen of andere extreme symbolen ziet. “Je zou gek zijn om dat te doen.” Voor de buitenwereld is het een taboe, binnen de beslotenheid van vier muren en onder een laag kleren blijven het wel favoriete symbolen. Op de vraag van een jonge West-Vlaming of hij een SS-symbool mag laten tatoeëren antwoordde ‘Lientje’ op een Blood and Honour-forum: ”Normaal gezien is zo’n symbool verboden, maar men kan moeilijk je arm afhakken. Als je er symbolen wilt opzetten, zou ik wel eerder voor runen of minder bekende symbolen kiezen. Wie jouw visie deelt, zal je begrijpen. Wie er enkel op uit is je te veroordelen, snapt het toch niet.” ‘Lientje’ heeft intussen zelf een groot Keltisch kruis op haar rug laten tatoeëren.

“Je zou gek zijn om dat te doen”, maar er zijn er natuurlijk die dat toch doen. Op foto 3 zie je een West-Vlaming met in zijn hals een ‘14’ die verwijst naar de veertien woorden “We must secure the existence of our race and a future for white children” van de Amerikaanse neonazi David Lane. Verder een ‘S’ zoals bekend van de Schutzstaffel (SS), paramilitaire organisatie van de Duitse nazi-partij NSDAP. En een ‘88’ die met twee keer de achtste letter van het alfabet als beginletter symbool staat voor ‘Heil Hitler’. Onder zijn rechteroog heeft hij ook nog een klein Odal-runeteken. Voor de betekenis van een en ander is nog altijd deze Alert!-brochure het lezen waard. En waar trof onze fotograaf deze West-Vlaming? Bij een actie van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) aan het Centraal Station van Antwerpen vorig jaar juni.

In Nederland trekken neonazi’s vaker dan bij ons de straat op, maar aan de toelating om te betogen worden meestal voorwaarden gekoppeld. Hakenkruizen, SS-runentekens, wolfsangels, triskels, Keltisch kruisen (ook wel eens omschreven als White Power- of White Pride-symbolen), getallen als 18, 28 of 88… mogen niet getoond worden. In zo’n voorwaardenlijst van de gemeente Venlo naar aanleiding van een betoging van de Nederlandse Volksunie (NVU) lezen we verder dat Hitler-groeten en slogans als Heil Hitler en Sieg Heil niet toegestaan zijn. Gezichtsbedekking mag niet. Ook blikjes en flesjes, gevechtshandschoenen, helmen, messen en andere scherpe voorwerpen zijn niet toegestaan. En iedereen moet een identiteitskaart op zak hebben.

Edwin Middeljans, die in zijn nek een 28 als symbool voor Blood and Honour heeft staan, moet bij dergelijke betogingen dan een doek rond zijn hals dragen. Soms wordt echter wel eens een in neonazikringen populair symbool vergeten, of oogluikend toch toegestaan. Een Keltisch kruis, de hamer en het zwaard van de ‘linkse’ nazi’s Otto en Gregor Strasser… De voorwaarden en de toepassing worden telkens op gemeentelijk vlak vastgelegd. In België mag alles uitgezonderd de Hitlergroet uitbrengen.  En dan zijn er nog die het niet kunnen laten om de Hitlergroet uit te brengen.

Als we De Morgen mogen geloven, loopt het goed met de Very Irritating Police-patrouilles die men aan de Westkust sinds deze zomer inzet tegen rondhangende jongeren. Bepaalde rondhangende jongeren, zo blijkt.

De Morgen gisteren: “’Mogen we eigenlijk nog iets doen?’, klonk het uit de hoek van jongeren die zich geviseerd voelden. ‘Ja’, suste (politiekorpschef Nicholas, nvdr.) Paelinck. Want het was hem niet te doen om jongeren uit eigen streek. ‘Onze eigen probleemjongeren zijn gekend door de wijkinspecteurs. Zij zijn dus het probleem niet. Dat is de va-et-vient van wildvreemde, jonge bezoekers die hier hun grenzen zoeken in de zomer wél.’ De korpschef doelt op probleemjongeren die tijdens de zomer vanuit de banlieues van Lille, Roubaix, Duinkerke of het binnenland afzakken en van grote anonimiteit genieten. (…) Het bezorgt probleemjongeren een grote vrijgeleide voor storend gedrag, overtredingen of misdrijven. (…) Paelinck zegt dat de VIP al van de eerste julidag geconfronteerd werd met jonge skinheads uit Noord-Frankrijk die voor problemen zorgden op de tram. De jongeren waren met de bus uit Duinkerke naar De Panne afgezakt. (…)

‘Er waren klachten over de Hitlergroet die ze brachten, over racistische liederen, over roken op de tram, de tram doen stoppen met de noodknop om te plassen en het lastigvallen van ouderen.’ ‘Telkens werden bendes van 10 tot 29 jonge skins gecontroleerd. Ze werden opgehouden, gefotografeerd en gefouilleerd. Er werden processen-verbaal opgesteld omdat ze drugs en steekwapens op zak hadden.’ Op basis van de beelden van de bewakingscamera’s probeert de politie de relschoppers te identificeren en te vervolgen. De korpschef zegt dat de VIP-aanpak zijn vruchten afwerpt. ‘De daders beseften dat ze nu bekend zijn bij onze politiediensten en daardoor gemakkelijk geïdentificeerd kunnen worden bij nieuwe baldadigheden. Er deden zich geen nieuwe problemen meer voor op de tram en aan de tramhalte.’ De jongeren zijn tussen de 17 en 23 jaar.”

Er zijn dus niet alleen problemen in de Seefhoekwijk in Antwerpen, ook aan de Westkust wordt de sfeer verpest. Anders dan men bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) denkt, werkt het Anti-Fascistisch Front (AFF) niet samen met politiediensten. Maar we kunnen niet anders dan vaststellen dat identiteitscontroles zelfs voor neonazi’s intimiderend werkt. De eerste keer dat dit gebeurde was op 19 april 2008 toen de Combat 18-versie van Blood and Honour Vlaanderen een Hitler-herdenking organiseerde. Arnoud Kuipers en zijn vrienden hadden de pech dat net datzelfde weekend in heel Limburg een grote politieactie gevoerd werd naar (verkeers)veiligheid, met als gevolg dat ook de Vlaamse en buitenlandse neonazi’s die zich naar een zaaltje in Overpelt begaven een identiteitscontrole moesten ondergaan. Ze vonden dat niet leuk. De tweede keer dat er identiteitscontroles uitgevoerd werden, was toen neonazi’s op 18 oktober 2008 in Diksmuide verschenen, op weg naar een concert ingericht door het traditionele Blood and Honour Vlaanderen.

Gezien drie dagen later drie organisatoren van Blood and Honour Vlaanderen van hun bed gelicht werden door de politie, kaderden die identiteitscontroles blijkbaar in wat op til was. Een derde keer als er identiteitscontroles uitgevoerd werden, was na een raid van de Autonome Kameraden op de organisatie van een vormingsavond van de Actief Linkse Studenten (ALS) aan de Universiteit Antwerpen op 8 oktober 2009. Nadat de identiteit van de zogenaamde Autonome Kameraden – een bende gemaskerde NSV’ers en volk uit aanverwante organisaties – bekend was bij de politiediensten vond een ‘generatiewissel’ plaats bij die Autonome Kameraden. De nieuwe generatie ging nog wel in de leer bij Nederlandse neonazi’s, maar verder werden geen activiteiten meer waargenomen. Hoe stoer ze zich ook voordoen, men vindt het vervelend als de identiteit bij de politie bekend geraakt. Uit het gezichtsveld verdwenen, blijft echter waakzaamheid geboden. Zowel bij Blood and Honour Vlaanderen als bij de Autonome Kameraden kan het vuur terug opflakkeren met jongeren die denken slimmer te handelen dan hun voorgangers. Onkruid vergaat ook niet meteen. Maar voorlopig wordt Vlaanderen ervan bespaard.

Intussen is te hopen dat de politie aan de Westkust het niet laat bij het identificeren van de relschoppers. Het uitbrengen van de Hitlergroet is strafbaar ingevolge artikel 20 en 21 van de wet tegen het racisme en artikel 1 van wet tegen het negationisme. Professor Matthias Storme pleit in Knack deze week voor het opheffen van de wet tegen het racisme, en meteen ook voor het opdoeken van het Centrum voor Gelijkheid voor Kansen en Racismebestrijding (CGKR). Knack koppelt er een manipuleerbare internetenquête aan over het al dan niet ontbinden van het CGKR, maar voor ons hebben zowel de wet tegen het racisme als het CGKR alle bestaansrecht. Wat heeft Vlaanderen te winnen met het toelaten van racisme, discriminatie en het uitbrengen van de Hitlergroet?

Foto 1: Concertorganisator en in voor alle klusjes ter extreemrechterzijde Patrick De Bruin bij een identiteitscontrole op weg naar een Blood and Honour / Combat 18-bijeenkomst in Noord-Limburg op 19 april 2008. Vorige maand was Patrick De Bruin nog samen met Kris Roman (N-SA) op bezoek bij geestesgenoten in Rusland. De Bruin is zo verankerd in het rechts-radicale milieu dat hij zich niet gelegen laat aan een identiteitscontrole, maar voor niet doorwinterde militanten kunnen identiteitscontroles wel tot enig normbesef leiden. Foto 2: Identiteitscontrole in Diksmuide op 18 oktober 2008.

Op de mailinglijst van Anders Behring Breivik (foto: Breivik in een politiewagen) vinden we minstens een twintigtal Vlaamse mailadressen. Het juiste aantal is niet meteen te zeggen omdat identificatie van gmail-, hotmail- en dergelijke adressen minder vanzelfsprekend is dan een telenet- of ugent- (Universiteit Gent) adres. Dat sommigen al eens veranderen van mailadres maakt opzoekingswerk er ook niet gemakkelijker op. Serge Ayoub, het kopstuk van de Parijse skinheads en gastspreker op het congres van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) vorig jaar in Edegem, wordt in de onmiddellijke omgeving van Chris Janssens’ mailadres waarschijnlijk met een oud mailadres vermeld. Elders in de lijst staat in elk geval Ayoubs nieuw mailadres.

Het valt overigens op dat minstens een twintigtal mailadressen verwijzen naar rechts-radicalen tot neonazi's. ‘la-terreur-du-nord@...’ is niet direct een geruststellend mailadres. ‘b14words@...’ verwijst naar de veertien woorden “We must secure the existence of our race and a future for white children” van de Amerikaanse neonazi David Lane. Overigens wegens een moord nu in de gevangenis. ‘renee14_88’ plakt na de verwijzing naar die veertien woorden, ook nog een verwijzing naar ‘Heil Hitler’ (twee keer beginnend met de achtste letter uit het alfabet). Er zijn er trouwens wel meer die een ‘Heil Hitler’ in hun adres verwerken. Zoals in ‘blitzkrieg88@...’. ‘combat.18@...’ en ‘nazional.socialismo@...’ zijn ook duidelijke verwijzingen. ‘screwdriver1@...’ klinkt ook bekend in de oren: Screwdriver is de groep van Blood and Honour-oprichter  Ian Stuart Donaldson.

We hebben eerder al gemeld dat Anders Behring Breivik lid was van het Zweedse discussieforum Nordisk, waar ook rechts-radicalen tot neonazi’s lid van waren. Maar dat zijn hoofdzakelijk Scandinavische rechts-radicalen tot neonazi's, terwijl de zojuist geciteerde mailadressen vooral uit Frankrijk, Engeland en Italië komen. Waar pikte Breivik dan deze adressen op?

Ook in het magazine en televisieblad Primo wordt deze week stilgestaan bij het drama in Noorwegen. Na een situering van extreemrechts geweld in Europa wordt AFF-woordvoerder Ed Steffens geïnterviewd over de dreiging in ons land. Een paar fragmenten.

Ed Steffens: “(…) Al beweren sommigen dat Breivik compleet gestoord is, zijn aanslagen waren wel berekend en professioneel gepland. Zoiets doe je niet van vandaag op morgen. Je moet weten hoe je zoiets moet aanpakken, hoe je aan wapens kunt geraken zonder argwaan op te wekken. Je moet kunnen zwijgen. Dat iemand zijn voorbeeld volgt, kun je nooit uitsluiten, maar er zijn geen aanwijzingen dat we met z’n allen de hele tijd ongerust over onze schouder moeten kijken.”

Dreigt er geen gevaar vanuit groepen als Blood and Honour? Ed Steffens: “(…) Enerzijds is er de traditionele Blood & Honour, bekend voor z’n concerten en daarvoor in Veurne veroordeeld. Anderzijds is er Blood & Honour van waaruit Combat 18 groeide, een tak die een stuk gewelddadiger is. Dat geweld lag in eerste instantie vooral intern, tegen de traditionalisten. Combat 18 is bij ons altijd een kleine kerngroep geweest. Blood & Honour staat in ons land zo goed als op non-actief, maar een heropleving is altijd mogelijk. De leden doken intussen op bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) dat in 2007 werd opgericht door ex-VMO’er Eddy Hermy. (…) Op 3 oktober start in Brugge trouwens het proces tegen Eddy Hermy naar aanleiding van het tweede jeugdcongres van de organisatie in Oostkamp. Hij wordt vervolgd voor oproepen tot haat en geweld."

"De zaak tegen BBET (Bloed Bodem Eer Trouw, nvdr.), gelinkt aan Combat 18, zal trouwens ook in het najaar voor de rechter komen. Illegale wapentrafiek zal daarbij een belangrijk aandachtspunt zijn. Of alle achtergronden volledig in kaart werden gebracht, is nog af te wachten. (…) Ondertussen is Tomas Boutens, die toen in deze zaak werd gearresteerd, al opnieuw opgepakt omdat hij een agent in burger een kaakbreuk sloeg. Leden of sympathisanten van Blood & Honour waren de afgelopen jaren betrokken bij vechtpartijen en racistische agressie waarbij de slachtoffers enkel op basis van hun huidskleur werden uitgekozen.”

De boodschap van dat soort organisaties is vrij wazig. Hebben zij wel een echte ideologie? Ed Steffens schetst kort de ideologie van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief en van Blood & Honour, om dan uit te komen bij Angela Merkel en Yves Leterme die het failliet van de multiculturele samenleving uitriepen. Ed Steffens: “Nu moet je al blind zijn om niet te zien dat er inderdaad meer sprake is van segregatie dan wel van integratie, en dat er zeer ernstige samenlevingsproblemen zijn. Maar politici zouden zich in de eerste plaats moeten afvragen hoe dat komt en moeten toegeven dat een en ander het gevolg is van wat de politiek al die jaren heeft nagelaten te doen. Men heeft migranten naar hier gehaald om het vuile werk op te knappen en pas tientallen jaren later ingezien dat die mensen beter Nederlands zouden leren. Nog gevaarlijker dan die ondoordachte uitspraken van vooraanstaande politici, is de onverbloemde oorlogstaal die sommige partijen, waaronder Vlaams Belang, hanteren.”

Sommigen opperen dat de bikkelharde, soms bijna oorlogszuchtige propaganda van Europese extreemrechtse partijen vroeg of laat wel moest eindigen in geweld. Ed Steffens: “Maar ik denk niet dat wie dan ook zoiets gewelddadigs en bloedigs voor ogen had. Als samenleving kun je je ook amper tegen zo’n actie van een individu indekken of we moeten aan elke deur een politieagent posteren. Wat niet wegneemt dat milieus die potentiële broeihaarden zijn, in de gaten moeten worden gehouden en dat men in een vroeg stadium streng moet optreden. De veroordeling van Blood & Honour is positief, maar we hebben wel vijf jaar campagne moeten voeren voor er niet enkel werd opgetreden tegen wat op de openbare weg gebeurde, maar ook tegen wat er zich in de zaal afspeelde waar ze hun haattaal en racisme spuwden. (…) Een bloedbad van deze omvang had wellicht niemand verwacht, maar het is wel duidelijk dat bepaalde politieke partijen en individuele politici zich dringend moeten beraden over de door hen gehanteerde oorlogstaal.”

“Kritiek moet kunnen, ook kritiek op de islam. De rechtbank die het Vlaams Blok veroordeelde voor racisme stelde dat ‘verontrustende en zelfs kwetsende meningen’ zijn toegestaan, maar dat het anders wordt het wanneer je ‘openlijk en systematisch het zondebokprincipe hanteert’, er ‘systematisch aanzetten tot door racisme of xenofobie ingegeven onverdraagzaamheid’ is. Daar stopt het recht op vrije meningsuiting. Ga je verder, dan ben je strafbaar en moet je je realiseren dat je moreel verantwoordelijk bent als sommigen dit aangrijpen als legitimatie voor terreurdaden, xenofobe acties of andere daden van agressie.”

“Samengevat kun je stellen dat dit bloedbad niet meteen betekent dat we ons iets soortgelijks moeten verwachten in eigen land, maar dat waakzaamheid hoe dan ook ten allen tijde geboden is. En dat we tijdig moeten optreden tegen eenieder die zijn politieke ideeën of boodschap verpakt in oorlogstaal.” Het volledige interview vind je deze week in de kranten- en tijdschriftenwinkel. Primo kost 1,20 euro.