Anti-Fascistisch Front / Verzet

Bij het Vlaams Belang wordt geklaagd dat hun boeken niet tot in de gewone boekhandel geraken. Toen in 2009 Dewinters boek Inch Allah? verscheen was het onder andere Karim Van Overmeire – intussen N-VA’er – die daarover steen en been klaagde. Maar tijden veranderen. AFF/Verzet vond het voorbije weekend, na een tip van VB-partijmedewerker Sam Van Rooy, het jongste anti-islamboek van het Vlaams Belang in de rekken van een Standaard Boekhandel (foto).

Zelf hebben wij ons exemplaar van Hoer noch slavin van Anke Van dermeersch  in een VB-partijsecretariaat gekocht. Maar het kan ook anders. In de Standaard Boekhandel in de Huidevettersstraat in Antwerpen zagen we het voorbije weekend twee exemplaren van Hoer noch slavin in de rekken staan. Vlak naast – is dit toeval? – Islam voor dummies. Daarnaast stond het interessantere Het vierde beest van Tom Holland, over het ontstaan van de islam. Eén exemplaar, maar elders in de boekhandel zagen we nog exemplaren van Het vierde beest staan. Maar Anke Van dermeersch – haar boek althans – kon je dus ook zo meenemen. Hoe is dat in andere Standaard Boekhandels? We belden er negen op.

In Mechelen, Turnhout, Sint-Niklaas en Hasselt moest de medewerk(st)er in de computer opzoeken of men het boek had. In deze vestigingen had men het niet, boek en auteur deden bij de medewerk(st)er geen belletje rinkelen, maar we konden het boek bij hen wel bestellen. In Vilvoorde en Zelzate kende men het boek blijkbaar wel. Hier was geen opzoeking in de computer nodig. We kregen een ferm “Neen” op onze vraag of ze het boek in voorraad hadden. “Alleen op bestelling”, voegde men op één van die twee plaatsen er aan toe. In Gent en Oostende had men één exemplaar op vraag van een klant in bestelling staan. In Leuven had men het boek niet meer in voorraad. Maar men had het wel in verkoop gehad. “Absoluut."

Elke boekhandelaar beslist vrij wat in voorraad genomen wordt en wat niet. Je kan een boekhandelaar niet verplichten (het is een vrije markt!) om een boek, dat niet eens pretendeert objectief te zijn, in huis te halen. Maar overal kan het besteld worden, en sommigen hebben of hadden het in huis. Een reden tot vreugde bij het VB? Anke Van dermeersch, in een reactie aan Sam Van Rooy: “Als er geld te verdienen valt, verdwijnt het cordon als sneeuw voor de zon ;-)” Nu ja, veel geld valt er niet mee te verdienen. Anders hadden de twee andere Standaard Boekhandels in Antwerpen, de Standaard Boekhandels aan de Meir en aan de De Keyserlei, het boek eveneens in huis gehaald. Maar dat is dus niet gebeurd.                               

                                                                                   Voor een recensie van Hoer noch slavin: klik hier en hier.

Paasmaandag is op vele plaatsen de start van het nieuwe toeristisch seizoen. Daarom blijft deze blog vandaag even stilstaan bij het boek Vlaams Bewegen in Antwerpen (foto 1) dat met een historiek en vijf cultuurhistorische wandelingen de lezer gidst langs zowat alle plaatsen en figuren die verbonden zijn met de Vlaamse Beweging in Antwerpen. Het boek is uitgegeven door de met het VB verbonden Uitgeverij Egmont.

Auteur is Jan Huijbrechts, voormalig voorzitter van de Vlaams Belang Jongeren, VB-personeelslid en -provincieraadslid. Alleen… wordt dit niet vermeld in het boek terwijl het opgegroeid zijn in het Vlaams Blok/Belang onmiskenbaar zijn weerslag heeft op de inhoud van het boek. Ten goede en ten kwade. Het voorwoord bij het boek is van Filip Dewinter. Geen Sinjoor maar, en daar zwijgt Dewinter over, een Bruggeling die naar Antwerpen is geëmigreerd. Antwerpen is al eeuwen een stad die openstaat voor iedereen, dus ook voor Filip Dewinter, maar als het aan Filip Dewinter ligt komt daar een einde aan. Antwerpen is niet van iedereen! is de titel Dewinters voorwoord bij het boek van Jan Huijbrechts. Als uitnodiging voor niet-Antwerpenaren om kennis te maken met Antwerpen kan dat tellen. Voor het overige is het boek uitgegeven zoals het hoort: met voetnoten die beneden de bladzijde staan en je niet telkens weer achteraan het boek moet opzoeken, met een personen-, zaken- en plaatsnamenregister, en een uitneembare kaart van Antwerpen met daarop de route van de vijf wandelingen die becommentarieerd worden.

Een eerste wandeling vertrekt aan de Scheldekaaien, aan Het Steen, en gaat dan de binnenstad in tot bijna aan de Frankrijklei. Een tweede wandeling vertrekt aan de Groenplaats en gaat dan de ‘Parochie van Miserie’ en het ‘Quartier Latin’ in. Een derde wandeling vertrekt aan het Centraal Station en heeft het Sint-Jansplein als verste punt. Een vierde wandeling gaat de oude havenbuurt in, de vijfde wandeling is verderaf van het stadscentrum gesitueerd (Markgravelei – Belgiëlei). Zowat overal kom je plaatsen tegen die iets te maken hebben met Hendrik Conscience, tot en met het danscafé in de Kloosterstraat waar de ouders van Hendrik Conscience elkaar voor het eerst zouden gezien hebben. Een tweede vaak opduikende figuur is de tot tweemaal toe voor collaboratie ter dood veroordeelde August Borms. Opvallend is hoe vaak de Vlaamse Beweging verbonden is met de collaboratie met de nazi’s. Dat de auteur positief denkt over het Vlaams Blok/Belang zal niemand verbazen die zijn niet-schrijversactiviteiten kent.

De historische inleiding wordt beëindigd met de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 toen “het Vlaams Blok (…) haar beste Antwerpse electorale resultaat ooit (wist) neer te zetten”. Dat diezelfde gemeenteraadsverkiezingen de grootste psychologische klap voor Dewinter bezorgden, en het begin van de achteruitgang van zijn partij was, verzwijgt Jan Huijbrechts. Overigens was het Vlaams Blok in 2006 al twee jaar van naam veranderd in Vlaams Belang, maar we begrijpen dat sommigen nog altijd over “Vlaams Blok” spreken. Hilarisch zijn ook de eerste twee foto’s bij de wandelingen. Op blz. 52 vinden we naast elkaar geplaatst: een foto van paus Johannes Paulus II op de Antwerpse Suikerrui in 1985, en een foto van Filip Dewinter bovenop een politiecamionette (foto 2) op diezelfde Suikerrui in 1990. De volgende foto is de Antwerpse Grote Markt als toneelplaats voor een vaandeluitreiking naar aanleiding van het twintigjarig bestaan van de VMO in 1968.

Over de tot in het buitenland bekende kroeg De Leeuw van Vlaanderen, De Beest, komen we niet meer te weten dan dat de kroeg in 1957 voor het eerst geopend is door een Oostfronter. Dat vlak ernaast de allereerste vestiging was van Antwerpens beste boekhandel De Groene Waterman wordt niet vermeld. Het winkeltje van Wim Verreycken met Germaanse en Keltische spullen in de Korte Nieuwstraat komt wél aan bod. De auteur staat ook stil bij beruchte café’s zoals het Rubenshof aan de Groenplaats en het voormalige Scheldehof aan de Oude Koornmarkt. De dierentuin waar van collaboratie verdachten opgesloten werden in de leeuwenkooien; de Osystraat waar het Verdinaso kantoor hield; de Frankrijklei met ‘De Malpertuus’ waar het VNV-secretariaat was en de Bristol waar de Vlaams Nationale Partij (VNP) van Karel Dillen boven het doopvont werd gehouden.

Aan de Godefriduskaai is VB-oprichter Karel Dillen geboren; aan de Jordaenskaai was de boekhandel van Bert Van Boghout gevestigd – vrijwilliger voor de Waffen SS en drijvende kracht achter het Were Di-blad Dietsland-Europa. In dezelfde buurt, met name aan de Sint-Aldegondiskaai, had Siegfried Verbeke ook een pand, maar daar rept Jan Huijbrechts niet over alhoewel Siegfried Verbeke banden had met het Vlaams Blok en de VMO én Vlaanderens bekendste revisionist is. Wel herinnert Huijbrechts aan de Mechelsesteenweg waar incidentrijke manifestaties plaatsvonden tegen Franse preken in de Heilige Geestkerk en tegen de oprichting in 1949 van de Volksunie (toen nog een echt ‘zwarte’ partij). Met Jan Huijbrechts gaan we ook naar de Isabellalei waar het Antwerpse wervingssecretariaat van de Waffen SS was gevestigd. Vlaams Bewegen in Antwerpen is meteen ook een verhaal over de minst fraaie bladzijden uit de Vlaamse geschiedenis.

Vlaams Bewegen in Antwerpen kost 15 euro. Alhoewel pas in december vorig jaar verschenen, vonden en kochten wij het boek in een tweedehandszaak. Voor een antifascistische stadswandeling in Antwerpen: klik hier.

Hoer noch slavin. Vrouwen en islam, het langverwachte boek van Anke Van dermeersch, is onlangs voorgesteld en intussen hebben we het zelf kunnen lezen: 179 bladzijden waarvan een kwart bestaat uit interviews met moslima’s. Op de achterflap wordt Hoer noch slavin aangeprezen met een aantal quotes uit het boek. Zoals: “Door een hoofddoek te dragen, doen moslima’s zichzelf de das om.” Een woordspeling die zelfs Geert Hoste niet zou durven brengen. Antoine Bomon bood ons zijn bespreking aan. Een andere toon dan we hier gewoon zijn, maar dat mag. (Foto: Filip Dewinter bleef in de buurt bij de presentatie van het boek.)

Hoer noch slavin. Vrouwen en islam van Vlaams Belang-senator Anke Van dermeersch is een absurd en langdradig manifest, geschreven door een vrouw die omwille van haar psychotische waandenkbeelden beter een psychiater dan een uitgever zou zoeken. Dat ze “enkele jaren heeft gewerkt” aan dit 179 bladzijden tellend “politiek” schoolopstelletje is op zich al bedroevend, want er staat niets in dat al niet eerder door de mannelijke vleugel van haar partij in het lang en het breed werd uitgesmeerd. Al van bij de eerste zinnen valt duidelijk op dat Anke Van dermeersch geen groot licht is in het Vlaamse politieke en intellectuele landschap. Ze vertrekt in haar schrijfsel vanuit de hilarische VB-fobie dat de islamisering heel Europa en de rest van de wereld aan het overspoelen is. Anke schrijft vanuit een vooringenomen en provocerende hakbijlzienswijze over een godsdienst en cultuur waarvan ze blijkbaar alléén de vrouwonvriendelijke excessen kent.

Ze geeft in haar schrijfsel zelf toe dat ze vooringenomen is tegenover moslims, “omdat ze nu eenmaal Anke van het Vlaams Belang blijft”. Dat zegt uiteraard al genoeg over een totaal gebrek aan objectiviteit, en deze voormalige Miss België bewijst met haar gewrocht enkel en alleen dat ze zélf een hoer en slavin is van een mensonvriendelijke ideologie die sterk aanleunt bij deze van de nazi’s uit de vorige eeuw (alleen zijn de joden vervangen door moslims). De geschiedenis heeft echter al duidelijk genoeg aangetoond tot welke afgrijselijke gevolgen een dergelijke ziekelijke ingesteldheid kan leiden, en we mogen ons gelukkig prijzen dat het tegenwoordig maar een héél kleine minderheid meer is die dergelijke oproerkraaiers en haatverspreiders op handen dragen. Haar boek is net als haar organisatie ‘Vrouwen Tegen Islamisering’ niets meer dan een opgeblazen luchtbel, die bij het minste prikje gezond verstand uit elkaar spat. Een initiatief dat slechts Anke’s gesluierde onderworpenheid etaleert aan de verwrongen gedachtewereld van haar geestelijke pooiers Filip Dewinter en Gerolf Annemans.

Anke probeert in haar boek op een nogal naïeve wijze een “persoonlijke” vrouwelijke stempel te drukken op die ronduit discriminerende en zelfs racistisch getinte gedachtewereld, door ondermeer het begrip “amazonisme” te lanceren, het zoveelste “isme-schip” zonder lading dat onder een radicale, kleurloze vlag vaart die iedere andersdenkende en iedere andere cultuur meteen buitensluit of tegen elkaar in het harnas jaagt. Anke brengt in haar epistel niets nieuws onder de zon en slaagt er nergens in te overtuigen, vooral ook omdat ze zichzelf consequent op het verkeerde been zet. Zo beweert ze ondermeer “dat ze geen aanval wil openen op gematigde moslims”, maar vervolgens pent ze “dat de koran niet voor interpretatie vatbaar is en er dus geen gematigde moslims bestaan!” Hoe valt dit in godsnaam aan elkaar te lijmen?...

Verder kopieert en herkauwt ze maar wat ziekelijke stellingen die haar partijbonzen al jarenlang met bokshandschoenen uitkraaien: een onverdraagzame, stugge levenshouding tegenover alles wat niet naar Vlaams nationalisme en Vlaamse “raszuiverheid” ruikt, en waar geen plaats is voor enige humane dialoog of nuancering. Ze beroepen zich constant op de vrijheid van meningsuiting, maar gunnen dit recht niet aan andersdenkenden. Ze vallen constant met open vizier en getrokken sabel andersdenkenden aan, maar als ze zelf aangevallen worden hollen ze in een underdogpositie naar de dichtstbijzijnde rechtbank, die ze nochtans ook verfoeien omdat het apparaten zijn die door de vijand gekneed en geleid worden. De getuigenissen van ongelukkige moslimvrouwen die Anke in haar schrijfsel opvoert zijn eenzijdig negatief en bovendien nog anoniem, wat de geloofwaardigheid ervan uiteraard in twijfel trekt en waardoor we ons terecht de vraag kunnen stellen of de auteur ze niet uit haar eigen manke schrijversduim heeft gezogen om haar psychotische waandenkbeelden te voeden.

Maar zelfs indien de enkele getuigenissen van ongelukkige moslimvrouwen op volledige waarheid zouden berusten, dan wegen deze nog niet op tegen deze van zoveel ongelukkige Westerse vrouwen die met christelijke agressievelingen en macho’s getrouwd zijn en dagelijks op velerlei manieren vernederd en mishandeld worden (lees maar eens een paar weken de “hulprubrieken” in onze Vlaamse roddelblaadjes). Hiermee wil ik zeker niet ontkennen dat er binnen een kleine groep van de islam excessen bestaan die niet door de beugel kunnen, maar het levert hoegenaamd niets op als men deze uitvergroot en veralgemeent. Zoals ik al eerder ergens anders schreef heeft elke ideologie – ook de Westerse! – haar eigen engelen en demonen.

Als Anke Van dermeersch als (voorlopig) énige frontvrouw van het Vlaams Belang persé een plaatsje wil veroveren in de galerij van haar pennende stamgenoten, zou ze toch beter een realistischer onderwerp kiezen waar onze samenleving al werkelijk onder lijdt of van wakker ligt. Zoals de meeste van haar stamgenoten houdt Anke fictie voor werkelijkheid. ALS Europa door moslims onder de voet zou gelopen worden. ALS imams ooit de politieke macht in ons land zouden overnemen. Ja, ALS… en wat ALS er morgen groene marsmannetjes in de tuin van Filip Dewinter zouden landen? ALS de Maya’s gelijk krijgen en de wereld in december 2012 naar de bliksem gaat?... Het zijn opgeblazen waandenkbeelden die onze samenleving verder verzieken, die ons onveiligheidgevoel vergroten en onze argwaan tegenover andere culturen aanwakkeren.

Het Vlaams Belang doet niet aan politiek. Het is een behang- en afbraakbende, die met haatverspreidende affiches het straatbeeld bevuilt en niet in staat is zelf een degelijk huis te bouwen. Bijna is het zelfs een sekte geworden zoals de Jehovah’s Getuigen, die het einde van de wereld (of van onze Westerse beschaving) al als een vaststaand feit beschouwen en ons al een Armageddon voorschotelen als we ons niet meteen bekeren tot het extreme Vlaams gedachtegoed. Misschien zou Anke beter eerst een boekje open doen over de ondemocratische ingesteldheid binnen haar eigen partij, waar iedereen die een mening heeft die wat afwijkt van deze van de dictatoriale opperhoofden, meteen uit de partij gekegeld wordt, wat dan weer leidt tot onbeduidende splinterpartijtjes zoals de Gentse Belfortgroep. Hoe kun je in godsnaam een gezonde samenleving creëren als je er nog niet in slaagt om een gezonde samenhang op te bouwen binnen de eigen rangen? Eerst voor eigen deur vegen, heet dat. 

“Elke moslima die bij mij haar hoofddoek inlevert, krijgt een gratis exemplaar van mijn boek" lezen we op de officiële, door de hele gemeenschap bekostigde, website van Anke Van dermeersch. Hilarisch! (Foto: Anke Van dermeersch als Miss België 1991.) Wat wil Anke met die ingezamelde hoofddoeken doen (gesteld dat ze er enkele ontvangt)? Gaat ze er de half uit de kleren gestapte en gehersenspoelde dochter van Dewinter terug mee aankleden? Of ze om de blote konten van de Antwerpse etalagehoertjes wikkelen? Of ze als stofdoek gebruiken tegen het stof dat ze zelf probeert op te doen laaien? En krijgen de mannen die hun petje van Club Brugge en hun sjaals van AA Gent bij haar inleveren ook een gratis exemplaar van haar boek? Misschien raakt ze op die manier nog alle gedrukte exemplaren kwijt en kan ze binnen afzienbare tijd giechelen dat haar langdradig gedrocht een bestseller van formaat geworden is! Senators teren op kosten van de gemeenschap. Dus ook op kosten van moslims die hier trouw hun belastingen betalen (ja, die zijn er ook!). Er wordt van dergelijke politici verwacht dat ze de belangen van ALLE leden van de gemeenschap behartigen en verdedigen, en niet alleen de angstpsychoses van een handvol spokenjagers uit hun eigen bekrompen leefwereldje, die in elke kleur een bedreiging zien van hun eigen grijze schimmenwereldje.

Na al die jaren dat Anke in het politieke wereldje meedraait en daarvoor maandelijks een royale vergoeding opstrijkt moet je al héél diep graven naar een interessant of levensvatbaar wapenfeit van haar. Buiten een massa foto’s waarop ze stilzwijgend als een afgestoft marionetje naast haar politieke parvenu’s zit om het publiek met haar blonde lokken en lange benen wat te charmeren, is er niet veel zinnigs te rapen bij deze politica. Haar laatste nieuwjaarsbrief die ze in La Riva te Antwerpen afdramde was er een van een gebeten schoolkind met een Calimerocomplex, die de “beste vrienden, partijgenoten en lieve mensen” er enkel op wees dat alles in haar stad verkeerd loopt en dat zelfs de leider met keizerlijke ambities van die andere Vlaams nationalistische partij – met wie het VB toch nauw verwant is – de slippendrager is van de vijand, hoewel de kopstukken van het VB anderzijds toch hopen om met die partij van een Latijns sprekende slippendrager alsnog een front te kunnen vormen, want op zichzelf kan het VB niet meer groeien.

Bart De Wever wordt gezien als de Grote Sluwe Vos die nu oogst wat het VB in het verleden zaaide, waarmee het VB meteen toegeeft dat ze maar onbekwame rentmeesters zijn die nog niet in staat zijn hun eigenste eigenheid te beschermen. Je bent maar een trieste slome leeuw als je je hoofdmaaltijd door een hyena laat van onder je neus weghalen! En omdat ze geen andere uitweg meer zien willen ze nu maar al te graag de hoer en slavin spelen van een min of meer gelijkgestemde groeiende partij die wel nog kans op slagen heeft. De VB-sekte (een politieke partij is het in wezen nooit geweest) brokkelt alsmaar verder af. De leden lopen massaal over omdat ze tot in den treure enkel maar haat en verdeeldheid zaaiende propaganda voorgeschoteld krijgen en hun kopstukken er na al die jaren nog niet in slaagden om iets zinnigs te realiseren. Hoer noch slavin. Vrouwen en islam werd uitgegeven door Uitgeverij Egmont, een uitgeverij die verbonden is aan het Vlaams Belang (geen enkele andere uitgeverij zag immers iets in het manuscript). Je zal het boek dus vruchteloos zoeken in erkende boekenketens zoals Fnac of Club, en ook niet in de “betere boekhandels”, want uitgeverij Egmont kreeg geen lidmaatschap van de Vlaamse Uitgevers Vereniging en krijgt evenmin toegang tot de Boekenbeurs.

Anke is trouwens de eerste vrouwelijke auteur die een boek uitgeeft bij Egmont (gingen haar al vooraf: Gerolf Annemans, Filip De Man, Philip Claeys, Koen Dillen, Filip Dewinter, Frank Vanhecke, Freddy Van Gaever, Karim Van Overmeire, Julien Librecht, Werner Somers, Marc Joris, Peter Lemmens, Wim Van Dijck, cartoonist Frederik Pas, Bart Laeremans, Hector Van Oevelen, Jan Huijbrechts, Roeland Raes en Jef Elbers). Van een vrouwonvriendelijke en vrouwonderdrukkende “ideologie” en partij gesproken! Bij het Vlaams Belang lopen de vrouwen zo te zien geen twintig meter, maar twintig kilometer achter hun mannen, hoewel ze voor een platvloerse affichecampagne wel eens uit de kleren mogen gaan! Hallo, “amazonisme”?

Na een paar hindernissen (haar anti-islamboek was eerst aangekondigd voor het najaar 2011, de boekvoorstelling zou plaatsvinden in het Felixpakhuis…) kon Anke Van dermeersch dinsdagavond dan toch haar eerste boek voorstellen (foto 1).

In de buurt van het Elzenveld in Antwerpen, waar de boekpresentatie en de lancering van ‘Vrouwen tegen islamisering’ plaatsvond met meer dan mannen dan vrouwen in de zaal (foto 2), stonden enkele politiewagens klaar om snoodaards op te pakken die het feestje van Anke wilden verstoren. Voor zover als bekend bleef alles echter rustig. Fouad Belkacem en Sharia4Belgium bleven weg, tot grote spijt van het Vlaams Belang. Judith Wohlfarth (van het Duitse Pro Nordhrein-Westfalen), Jackie Griffin (echtgenote van de eveneens aanwezige Britse BNP-leider Nick Griffin), Anne King (actief bij de Franse identitairen, supporter van FN-dissident Carl Lang) en Suzanne Winter (van het Oostenrijkse FPÖ) waren de buitenlandse sprekers die, elk in hun eigen taal, vertelden waarom de islam niet deugt. Anke Van dermeersch sloot de avond af met de voorstelling van haar boek Hoer noch slavin. Vrouwen en islam.

We hebben het boek nog niet kunnen lezen. Lex Moolenaar kreeg het vooraf in handen, ter voorbereiding van een bijna paginagroot interview met la Van dermeersch in Gazet van Antwerpen dinsdag. Lex Moolenaar: “Dat het betoog van Van dermeersch een langgerekte aanklacht is tegen de vermeende islamisering van onze samenleving, zal niemand verrassen. De schrijfster probeert wel geregeld haar harde lijn te nuanceren, maar vervolgens redeneert ze die nuances consequent zelf weg. Ze wil geen aanval openen op gematigde moslims, zegt ze. Om vervolgens te poneren dat de Koran niet voor interpretatie vatbaar is en dat een gematigde islam dus niet kan bestaan. (…) Feministische moslima’s zijn het kanonnenvlees dat naar het front wordt gestuurd om de autochtone bevolking te misleiden, terwijl de islamisering als kruipolie de samenleving vergiftigt.”

Anderzijds staan in het boek ook een aantal zaken die onze samenleving met kracht moet bestrijden (intrafamiliaal geweld, holebihaat, genitale verminking, bloedwraak, verstoting en polygamie). De meeste van die fenomenen (intrafamiliaal geweld, holebihaat…) zijn evenwel niet exclusief islamgerelateerd. De dag moet nog komen dat bij het VB een homo vrij kan uitkomen voor zijn geaardheid. Anke Van dermeersch roept intussen alle vrouwen ter wereld op om toe te treden tot het ‘amazonisme’. Anke Van dermeersch (in Gazet van Antwerpen): “Een cultuuroverschrijdende, kindgerichte loyaliteit (…) waarbij ze hun zonen en dochters gelijkwaardig opvoeden.” Feminisme wil la Van dermeersch het niet noemen. “Het amazonisme overstijgt het feminisme, want het is utopisch en het geldt voor alle vrouwen ter wereld.” Alsof het feminisme niet zou gelden voor alle vrouwen ter wereld.

Het volgend boek van Anke Van dermeersch is inmiddels in de maak. Een boek dat ze aan het samenstellen is samen met haar Mechelse VB-collega Frank Creyelman. Anke Van dermeersch: “Het wordt een politiek incorrect kookboek met recepten van VB-parlementsleden voor kreeft, foie gras, kikkerbillen en zo. Zo kunnen we ons eens in een ander, wat vrolijker daglicht stellen.” De kans is groot dat de VB-parlementsleden inderdaad in een “wat vrolijker daglicht” komen te staan als GAIA en anderen vernemen wat in het kookboek staat.

Onder de kop Afgelast brengt ’t Pallieterke deze week verslag uit van de boekvoorstelling van Anke Van dermeersch die niet kan doorgaan in het Felixpakhuis. Het weekblad “voor mensen met een goed hart en een slecht karakter” vergelijkt daarbij appelen met citroenen. Of in dit geval: citroenen met appelen.

’t Pallieterke: “Op 6 maart zou het Vlaams Belang het nieuwe boek van Anke Van dermeersch voorstellen in het Felixpakhuis in Antwerpen. Maar nu heeft de uitbater onder druk moeten afhaken. Alhoewel, veel druk was er niet nodig. Het Felixpakhuis is weliswaar een stadsgebouw, maar de cafetaria en de zaal worden door een concessiehouder uitgebaat. In eerste instantie was de zaal geboekt door Uitgeverij Egmont, wat bij de uitbater blijkbaar geen belletje deed rinkelen. Toen hij echter vernam dat dit de uitgeverij van het Vlaams Belang is, bleek ineens de zaal niet meer beschikbaar, wegens… reeds door iemand anders geboekt.

Hoe kwam de uitbater het te weten? Dankzij een bericht van het Anti-Fascistisch Front. ‘Hoort zo’n zaak/gebouw (in casu het Felixpakhuis) niet politieke neutraliteit uit te stralen?’, vroeg het AFF zich af. Kan zijn. Maar we hebben het AFF uiteraard niet gehoord toen begin deze maand de maoïsten van de PVDA het Antwerps stadhuis afhuurden voor de literatuurprijs van De Groene Waterman. De Groene Waterman is niet anders dan de boekhandel van de PVDA. De dochter van Kris Merckx is er één van de drijvende krachten en zat mee in de jury. Terloops nog even melden dat de publieksprijs naar een boek ging uitgegeven door EPO, de uitgeverij van de PVDA. Voor wie het niet zou weten: EPO staat voor Education Prolétarien/Proletarische Opvoeding. Tja, niet direct schoon volk dus, op het Schoon Verdiep.”

Dat een dochter van Kris Merckx in De Groene Waterman werkt, is ons bekend. Dat de boekhandel een PVDA-stempel heeft, weten we ook. In welke mate er nog banden zouden zijn tussen de boekhandel en de partij weten we niet, en interesseert ons ook niet. En laat het nu nog zo zijn dat EPO nog steeds zou staan voor ‘Education Prolétarien/Proletarische Opvoeding’. Stel dat al die horrorscenario’s waar zouden zijn. Dan nog is wat ’t Pallieterke doet citroenen vergelijken met appelen. Want in het VB-geval gaat het om het lanceren van een boek waarmee een racistische partij een hele campagne op gang wil trekken, met daarbij een meeting waarvoor sprekers van rechtsextremistische partijen uit heel Europa en daarbuiten uitgenodigd zijn. In het geval van De Groene Waterman-prijs gaat het om een literaire prijs om “een pareltje dat over het hoofd werd gezien in de mainstream boekenmedia” een steuntje te geven. Wars van alle (partij)politieke bedoelingen. Met een jury waarin opgenomen Eva Brems en Freek Braekman die je van veel kan verdenken – De (bijna)Slimste Mens ter Wereld te zijn bijvoorbeeld – maar niet van PVDA-sympathieën te hebben.

Of er bij de uitreiking van de De Groene Waterman-prijs “schoon volk” op het stadhuis was, is natuurlijk subjectief. Alleszins zijn de prijswinnaars Oorlog met de Salamanders en Een reis langs de spoorlijn Belgrado-Sarajevo in geen enkel opzicht te vergelijken met Hoer noch slavin. Vrouwen en islam. En was er ook geen batterij extremisten van welke soort ook op het stadhuis om de boeken promotioneel te ondersteunen. Vergelijkingen lopen altijd wel ergens mank, maar de vergelijking die ’t Pallieterke maakt loopt wel héél érg mank. En die “Kan zijn.” na onze opmerking dat overheidsgebouwen politieke neutraliteit horen uit te stralen?! Hoe zou ’t Pallieterke reageren als Sharia4Belgium een boekvoorstelling zou houden in een overheidsgebouw? Zou ’t Pallieterke dan ook schouderophalend reageren?

Het boek Hoe durven ze? van Peter Mertens, dat haarfijn de redenen voor de huidige economische crisis en de transfers van arm naar rijk uitlegt (foto 1), staat voor de tweede opeenvolgende week op nr. 1 bij de verkoop van informatieve, non-fictie boeken zoals genoteerd bij De Standaard der Letteren (foto 2).

Tot 20 januari stond in dezelfde categorie op 1 nog het boek van Frank Vanhecke en (vooral) Koen Dillen over Marie-Rose Morel, Al bij al heb ik gelukkig geleefd. Een week later stond Leo Bormans’ Geluk op 1, en sinds 2 februari staat Peter Mertens’ Hoe durven ze? op 1. Deze week dus ook, met nu op 2 het boek over Marie-Rose Morel. In tegenstelling tot dat laatste boek heeft Hoe durven ze? niet Dag Allemaal of Story gehaald. Wel P-magazine, waar men kwaad was over de wijze waarop Peter Mertens en voorwoordschrijver Dimitri Verhulst over hun boek geïnterviewd werden in het VRT-programma De Zevende Dag. De heksenjacht van Joe McCarthy op vermeende communisten was klein bier met hoe de auteurs geschoffeerd werden in De Zevende Dag. Maar nog altijd beter dan wat De Morgen presteert met… het boek bewust te negeren. Andere kranten, tot De Standaard, Het Laatste Nieuws en Gazet van Antwerpen toe, keken niet naast het succes van het boek.

Succes steekt, en nu is op een tweede niveau een boycot bezig tegen de auteur. Het VRT-programma Terzake zocht iemand die tegen de antistakingsretoriek van Open VLD-voorzitter Alexander De Croo wilde ingaan. Peter Mertens werd gevraagd, en hij wilde wel. Maar Alexander De Croo wilde niet in debat gaan met Peter Mertens. De PVDA-voorzitter wou het ook wel alleen komen uitleggen, maar die vlieger ging niet op. Ook een voorstel voor een dubbelinterview in Humo Bruno Tobback - Peter Mertens ging de mist in. Bruno Tobback weigerde. De grote-partijvoorzitters die het licht van de media niet gunnen aan een kleine-partijvoorzitter, de grote-partijvoorzitters die schrik hebben dat een paar pijnlijke argumenten breder bekend geraken… Fair is dat gekonkel alleszins niet. Van de weeromstuit daarom op deze blog (nog eens) een oproep om het boek te lezen. Behalve een degelijke analyse van de economische crisis, vind je er ook goede argumenten tegen het nationalisme van de N-VA.

• Het Griekenland-hoofdstuk uit Hoe durven ze?

Hoed af voor de stakers vandaag bij de openbare diensten. Ze staken terecht tegen het pensée unique over de pensioenen. Waarom zouden ambtenaren en anderen langer moeten gaan werken, pas later aan een nieuwe fase in hun leven kunnen beginnen, en minder pensioen uitgekeerd krijgen, als daarnaast nog honderdduizenden jongeren en anderen die snakken naar werk geen werk krijgen? Om nog maar te zwijgen van de grote ondernemingen die als ze toch iets meer dan 1,04 % belastingen zouden betalen het gat in de staatsbegroting grotendeels zouden dichten.

In het pas verschenen boek Het pensioenspook gaat voormalig hoofd van de ACV-studiedienst Gilbert De Swert in tegen algemeen verspreide misvattingen over de pensioenen. Het betoog van Gilbert De Swert wordt ondersteund door talloze cijfers uit gezaghebbende rapporten, wat het lezen van zijn boek bemoeilijkt maar natuurlijk noodzakelijk is om eens serieus te praten. Het is waar dat er zich meer gerechtigden op een pensioen aandienen – de babyboomgeneratie van na de Tweede Wereldoorlog – maar er is alweer een nieuwe toename van jongeren – zie de problemen om nog plaats in kleuterklassen en lagere scholen te vinden, en de vergroening van de bevolkingscijfers naast de vergrijzing. Het is ook waar dat de levensverwachting stijgt, in de eerste plaats door de vermindering van de kindersterfte maar ook door de gewone verlenging van de levensduur. Alleen is er op dat vlak een ernstige discriminatie: ongeschoolden leven in België gemiddeld zeven jaar minder dan hooggeschoolden. Met het perverse gevolg dat de hogere pensioenen langer moeten uitbetaald worden dan de lagere.

Voor wie alles door een communautaire bril bekijkt nog dit: Vlamingen worden gemiddeld een jaar ouder dan Brusselaars en twee jaar ouder dan Walen. Overigens zijn de pensioenen die we nu hebben – en de regering-Di Rupo door allerlei maatregelen gaat verlagen – absoluut niet de hoogsten van Europa. En binnen die Belgische pensioenen zijn er grote verschillen. Om het bij de ambtenaren te houden: het gemiddeld bruto pensioen per maand is bijvoorbeeld bij de cipiers 1 400 euro voor de mannen, 1 273 euro voor de vrouwen; bij de Stad Antwerpen respectievelijk 1 796 en 1 032 euro; bij de Staatsveiligheid 3 376 en 2 008 euro; bij de Rechtbank van Eerste Aanleg 5 664 en 3 933 euro. Om maar te zeggen: scheer de ambtenarenpensioenen niet over één kam. En om eens de leeftijdsvoorwaarden te bekijken, die de regering-Di Rupo wil optrekken tot 62 jaar om op vervroegd pensioen te kunnen gaan, met een minimum van 40 loopbaanjaren – op enkele uitzonderingen na. Jo Cornu, CEO van Alcatel Bell, kon op pensioen gaan op 55 j., Luc Van Nevel (Samsonite) op 57 j.; Eddy Geysen (Opel Antwerpen) op 56 j… En die mensen komen heus wel rond met hun pensioen.

Na de cijfergegevens legt Gilbert De Swert in zijn boek uit wat de eerste, tweede en derde pijler bij de pensioenvorming zijn, en gaat hij ook in op buitenlandse voorbeelden. Vincent Van Quickenborne liet al verstaan wat te zien in het Zweedse systeem als voorbeeld voor een uniek systeem voor arbeiders en bedienden uit de privé- en openbare sector en de zelfstandigen. Dat systeem komt erop neer dat je een vast bedrag moet afstaan als pensioenbijdrage, en je zelf een variërend pensioen krijgt: hoe meer je levensverwachting stijgt, hoe minder pensioen je krijgt. Met het Zilverfonds van Johan Vande Lanotte hadden we uit de problemen kunnen zijn, maar de regeringen-Verhofstadt en wie nadien kwam (Leterme, Van Rompuy, en nog eens Leterme) hebben maar 18 van de nodige 45 miljard euro in dat fonds gestopt. Meer werk is ook een oplossing, maar daar denken de bedrijven niet aan. Voor hen telt enkel winstmaximalisatie. En meer inkomsten voor Vadertje Staat is voor sommigen ook al taboe. Alleen al door de jaarlijkse productiviteitswinst te oriënteren naar de pensioenkassen zou het pensioenprobleem – overigens een minder groot probleem dan meestal voorgesteld wordt – pijnloos opgelost kunnen worden.

Maar neen. “De welvaartstaat is geboren toen jonge apen appelen en noten gingen plukken voor oude apen die niet meer konden klimmen. Aan het sterfbed van de verzorgingsstaat verdringen zich nu jonge politieke apen (foto 1) om oude soortgenoten tot klimmen te blijven dwingen.”

Het pensioenspook is uitgegeven door EPO en is te koop in de betere boekhandel voor 18,50 euro. Bekijk ook het Terzake-debat dinsdag tussen Chris Reniers (ACOD) en Johan Van Overtveldt (Knack) en geef een ‘Vind ik leuk’ aan de Facebook-pagina 200 000 jongeren werkloos, waarom onze ouders langer doen werken? (foto 2).

Zondagavond werd in een goed gevulde grote zaal van De Roma in Borgerhout het nieuwste boek van Peter Mertens, Hoe durven ze?, voorgesteld. Omdat wij ook maar gewone loonslaven zijn die uit moeten gaan werken, voor deze blog niet betaald worden door partij, vakbond of wie dan ook, hebben we natuurlijk nog niet de tijd gehad om het 351 blzn. tellend boek te lezen. Anderzijds dwingt de crisis, en de crisismaatregelen die de regering-Di Rupo doorduwt, tot snel inzicht in de crisis. “De hold-up” die men volgens Peter Mertens pleegt. Waarbij miljoenen euro’s van brave werkende mensen niet verdampen, maar via ‘de markten’ en bereidwillige regeringen verhuizen naar de miljonairs. Daarom laten we hier plaats voor mensen die het manuscript vooraf konden inkijken. Hoe durven ze? is een must om te lezen, samen met Het pensioenspook van Gilbert De Swert.

Paul Goossens, journalist: “Eindelijk. Het is er: het boek dat met een overvloed aan concrete feiten de crisis in perspectief plaatst. Dit is geen pamflet, dit is wel een doorwrocht en vlot leesbaar draaiboek van een crisis, die de samenleving en Europa ontwricht, omdat ze de ongelijkheid tot een climax voert.” Karel Stessens, voorzitter ACOD: “Het boek is een aanrader voor elke délégué die een beter zicht wil krijgen op de krachten die inspelen op zijn werkvloer, zijn arbeidsomstandigheden, zijn leefwereld, en reikt hem de nodige wapens aan om de oneliners van collega’s die zo hoog oplopen met de N-VA volledig te ontrafelen.” Dominique Willaert, artistiek leider Victoria Deluxe: “Het boek van Peter Mertens leest als een politieke thriller. Je wordt meegezogen in een hellevaart van verhalen, cijfers en feiten die aantonen op welke manier het casinokapitalisme de gewone bevolking plundert en vernedert.”

Bruno Verlaeckt, voorzitter ABVV-Antwerpen: “Met dit boek doet Peter Mertens wat elke politieke journalist die naam waardig zou moeten doen: de zaken helder beschrijven, zoals ze zijn en zonder omwegen. In plaats van blindelings het neoliberale eenheidsdenken te promoten.” Rachida Lamrabet, auteur: “Dit is een urgent boek dat op een zeer heldere wijze een inhoudelijke analyse geeft van de crisis van vandaag. Peter Mertens toont bladzijde na bladzijde aan wat er achter de façade schuilgaat van de nette politieke retoriek.” Eddy Van Lancker, algemeen secretaris ABVV: “Tegelijk een handleiding hoe het in de toekomst wel moet, omdat socialisme levensnoodzakelijk is en blijft.” Acteur Dirk Tuypens vult aan: “Geen mistige luchtspiegeling, maar een weloverwogen, uit concrete ideeën en voorstellen samengesteld toekomstbeeld.”

Dimitri Verhulst, in zijn voorwoord bij het boek: “Er klopt iets niet. De mediakanalen lijken zich de laatste jaren steeds pluriformer te willen opstellen; kranten gunnen het pennen van diverse politieke strekking een hele kolom te vullen (…) en zelfs een extreem rechtse politica, ooit vermaledijd en persona non grata verklaard in de gangen van de Reyerslaan, bleek plots salonfähig geworden door de kanker, zodat zij een hele blog bij elkaar mocht schrijvelen op de website van de Vlaamse openbare omroep (…). Hij of zij is een slecht lezer die bij deze heeft gedacht dat ik mij vrolijk maak om de ziekte van mensen die ideologisch gezien lichtjaren van mij verwijderd staan. En neen, ik heb niets tegen het feit dat de kranten een papieren boksring willen zijn waarin de meningen elkaar op een beschaafde manier te lijf gaan. Integendeel! Was het maar zo! Was het inderdaad maar zo dat de meningen vrijelijk mochten clashen! Maar de stem van Peter Mertens (Wie Datte?) is nog maar tot in weinig woonkamers mogen geraken, zijn mening wordt het kijkvee onthouden, alsof het cordon sanitaire niet rondom de racistische partij, dan wel rondom het socialisme wordt gelegd. Uitgerekend in deze tijden van bancair banditisme nog wel.”

Hoe durven ze? wordt sinds gisteren geleverd aan de betere boekhandels in Vlaanderen en kost 20 euro. Peter Mertens publiceerde eerder Op mensenmaat.

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

Wanneer je dit leest is onze chef-blog op enkele duizenden kilometers van hier. De volgende twee weken daarom niet dagelijks een bericht op AFF/Verzet, maar wanneer nodig post Wim Haelsterman intussen wel het (euh…) nodige.

De andere leden van de AFF/Verzet-redactie nemen intussen de drukproeven door van de eerste drie boeken in een reeks AFF-publicaties. In De Eeuwige Vriendschap vertellen Filip Dewinter en Frank Vanhecke over hun rebelse jaren als scholier in Brugge en hoe ze verder schouder-aan-schouder de wereld veroverden. Niets kan hun vriendschap verbreken… tot een vrouw tussen hen in komt te staan. Gaan Dewinter en Vanhecke voor eeuwig elk hun eigen weg op of komt het nog tot een verzoening? Het antwoord van Filip Dewinter en Frank Vanhecke op het boek van Tom Cochez Eigen Belang Eerst. In Samen Gelukkig verklappen Bart De Wever (40 j., vier kinderen) en Liesbeth Homans (38 j., twee kinderen) hoe hun relatie van respectievelijk parlementslid en parlementair medewerkster evolueerde naar beiden senator en partners voor het leven. Samen ijveren ze voor een Vlaanderen waar de kerk in het midden staat en ondernemers niet gehinderd worden overheidsbureaucratie en vakbonden. Als extraatje bij het boek: het beste uit de menu’s van de frituren ’t Draakske en ’t Kriekske. In Apache, Humo, Joods Actueel vertelt Sandy Neel over haar feestjes in café De Leeuw van Vlaanderen, de kantine van voetbalclub Beerschot en elders. De auteur waarschuwt foto’s van feestjes te posten op Facebook. Zoals Sandy Neel tot haar eigen schade en schande ondervond, geraken zo die foto’s wel eens in de boekskes. Met een voorwoord van Valérie Seyns, partner van Bart Debie en intieme vriendin van de auteur.

De boeken worden tegen 6 december in de boekhandel verwacht, en als dat niet lukt vind je tegen dan alleszins terug dagelijks een artikel op deze blog.

Boeken die na 15 oktober gepubliceerd werden, mogen niet op de Boekenbeurs aangeboden worden. Kwestie de gewone boekhandels niet alle kansen op verkoop te ontnemen terwijl tienduizenden boekenliefhebbers naar Antwerp Expo afzakken. Of dat de gewone boekhandels echt helpt, kan betwijfeld worden. In elk geval ligt één van de interessantste nieuwe publicaties nu niet op de Boekenbeurs: Mijn nieuwe vaderland (foto), het jongste boek van Ramsey Nasr.

Ramsey Nasr (37 j.) is sinds 2009 vier jaar lang ‘Dichter des Vaderlands’ in Nederland. In 2005 was hij Antwerpens tweede stadsdichter, maar intussen is de Nederlandse dichter en essayist (terug) naar Nederland verhuisd. In Mijn nieuwe vaderland vindt de lezer een bloemlezing uit de gedichten die Ramsey Nasr tot nu toe schreef als Dichter des Vaderlands, en twee opiniestukken die eerder dit jaar in kranten verschenen: een opiniebijdrage over de vrijheid die met Wilders ter discussie gesteld wordt, en de toespraak van Ramsey Nasr bij een manifestatie tegen de voorgenomen bezuinigingen in de culturele sector in Nederland.

Als het kabinet-Rutte geïnstalleerd wordt, met gedoogsteun van Geert Wilders’ PVV, krijgen we het Mijn nieuwe vaderland-gedicht geïnspireerd door een oude Nederlandse tekst en Geert Wilders.

Wie Neerlands bloed in d’aders vloeit

                        van vreemde smetten vrij

            wiens hart voor volk en orde gloeit

                        verhef uw gezang als wij.

            Vandaag zien wij weer één van zin

                        de vlaggen afgestoft.

            Vandaag zet ik mijn feestlied in

                        voor vaderland en schoft.

Ik eer de leiders van mijn land.

            Hun vlekkeloos parcours

leert mij wat macht vóór al verlangt:

            ’t geweten van een hoer.

Ik eer mijn leiders hemelhoog

            en ’t hoogst zit een fascist

die u en mij zolang gedoogt –

            zolang als hij beslist.

(…)

Na dit en andere gedichten kreeg Ramsey Nasr nogal wat ‘fanmail’. Drie fragmenten – niet eens de ergsten – zijn opgenomen in het voorwoord bij het nieuwe boek. Zoals: “Dit is geen dichter des vaderlands, maar een vijand des vaderlands.” en (inclusief taalfout) “Ramsey Nasr je bent zelf een facist en ook nog een nep Nederlander. Man flikker op naar je zandbak waar je vandaan komt want vuil zoals jou hebben we hier niet nodig.” Of poëzie iets zegt over Nederland weet Ramsey Nasr niet, het omgekeerde lijkt zeker het geval.

Zoals bij het aantreden van het kabinet-Rutte in oktober vorig jaar verdedigt Nasr nog steeds het gebruik van het woord ‘fascist’ in dit gedicht. De Morgen vroeg de auteur vorige week of hij getwijfeld heeft aan het gebruik van dat woord. “Het kan de aandacht nogal afleiden.” Ramsey Nasr: “Jawel, maar het is geen dichterlijke vrijheid. Er zijn argumenten voor. Je hoeft niet meteen aan nazi’s of de Tweede Wereldoorlog te denken om te kunnen spreken van een fascistisch gedachtegoed. Wilders’ partij is autoritair, antidemocratisch, antiliberaal, ultranationalistisch, wil artikel 1 van de Grondwet schrappen, discrediteert de Nederlandse en internationale rechtspraak, en schept een beeld van een zuiver, mythisch Nederlands volk, waarbij een andere groep systematisch tot zondebok wordt verklaard. Volgens het woordenboek kom je dan al snel uit bij de kwalificatie ‘fascist’. Punt. Dat is geen demonisering, maar een definiëring.”

Ook de andere gedichten opgenomen in de bundel Mijn nieuwe vaderland zijn de moeite van het lezen waard. Het is eens een andere manier om kennis te maken met het lief en leed van onze Noorderburen. Mijn nieuwe vaderland is uitgegeven bij De Bezige Bij Amsterdam.

Voor wie niet wekelijks ’t Pallieterke leest: er is daar wat beweging bij de medewerkers. Koen Dillen is nog steeds niet teruggekeerd als Frankrijk-kenner, columnist Koenraad Elst besloot zijn tijd aan andere zaken te wijden, en Annick Verbauwen – het alter ego van Johan Sanctorum – publiceert niet meer in het blad.

In dezelfde stijl als ‘Annick Verbauwen’ krijgen we nu schrijfsels te lezen van ene ‘JS’. Volgens onze kleine teen is dat Johan Sanctorum, maar vergissen is natuurlijk mogelijk. In ieder geval neemt ‘JS’ deze week de prijzenregen in Vlaams-nationalistische middens op de korrel. “De bladeren vallen (…). Binnen Vlaamsgezinde middens is het dan traditie om tevreden terug te kijken en gelijkgezinden te lauweren voor hun inspanningen. Veel inspiratie lijkt men echter niet aan de dag te leggen bij de keuze van de laureaat. Zo kreeg de Marnixring Voorkempen Pater Stracke het lumineuze idee Jean-Pierre Rondas in de bloemetjes te zetten met hun tweejaarlijkse Jozef Simonsprijs.” We besparen u de lange uitleg waarom het niet echt een goed idee is om Jean-Pierre Rondas te bekronen. “Wie ook weer in de prijzen valt, is ex-KBC-baas Remi Vermeiren, boegbeeld van het centenflamingantisme”, vervolgt ‘JS’ later. En dan volgt weer een uitleg, zij het nu iets korter dan in het geval van Jean-Pierre Rondas. Niets is goed aan de prijzen die dezer dagen worden toegekend. En dan wist ‘JS’ waarschijnlijk niet eens dat Knack-commentator Rik Van Cauwelaert pas nog een prijs heeft gekregen van de Marnixring ‘Gent Corneel Heymans’. Het enige dat mankeert in de column is dat die prijzen beter toegekend worden aan Johan Sanctorum – als ‘Annick Verbauwen’ bewierookte hij regelmatig Johan Sanctorum, als ‘JS’ is dat iets moeilijker.

We zijn niet eens halfweg in de column van ‘JS’ deze week als ‘JS’ de Boekenbeurs en haar bezoekers bekritiseert. “Eigenlijk zouden Vlamingen die boekenbeurs massaal moeten boycotten (zegt 'JS' nadat hij lang heeft uitgeweid over Gerolf Annemans die niet kan signeren op de Boekenbeurs, nvdr.) maar dat gebeurt natuurlijk niet. Het politiek-correcte parfum van deze cultuurbraderij, met zijn lezingen, signeersessies en Radio Klara prominent aanwezig, vermengt mooi met het opbod aan kook- en hobbyboeken. Men hoort de letteren knetteren en de kassa rinkelen, in de grootst mogelijke harmonie. Boek.be is een commerciële belangengroep met een establishmentgezinde missie die onder veel ambiance wordt verhuld. (…) De dementering van de Vlaamse beweging loopt eigenlijk merkwaardig synchroon met de verkleutering van ons cultuurlandschap. Zeshonderd jaar na Gutenberg wordt het kookboek van Jeroen Meus onze nieuwe bijbel; allen naar zaal 3! We missen een subversieve, non-conformistische component. Lamme Goedzak regeert. Gezocht: jonge honden, Vlaamse indignado’s en republikeinse keetschoppers die ruiten durven ingooien zodat er frisse lucht binnenstroomt.”

Ach, de Boekenbeurs is Het Andere Boek niet. Maar voor vandaag zijn er toch wel meerdere interessante debatten gepland op de Boekenbeurs. Met zowel Bart De Wever als Erik De Bruyn (foto 1), Ann De Cramer (foto 2), bevoorrechte waarnemers van de Arabische revolutie en anderen. Luckas Vander Taelen komt ook. Misschien vindt 'JS' hém wel interessant genoeg (voor een repliek op Luckas Vander Taelen: lees hier).

Dat de Griekse premier Papandreou een referendum wil over de bezuinigingsmaatregelen die zijn land moet ondergaan, vinden de Sarkozys en Merkels van deze wereld te gek om los te lopen. Ze pleiten wel voor het in de eurozone houden van Griekenland. Elders gaan stemmen op om de Grieken uit de eurozone te gooien. Economisch zou het kortzichtig zijn, maar er is ook nooit geregeld hoe een land uit de gemeenschappelijke muntunie kan stappen. Het belet niet dat sommigen er een punt van maken om een eigen, nationale munt te creëren. Minstens de eurozone op te delen in een sterke en een zwakke eurozone. Met Vlaanderen bij de euromark en Wallonië bij de eurofranc. En Brussel? Het Franse Front national (FN) wil terugkeren naar de Franc Français. Marine Le Pen maakt kans volgend jaar Frans president te worden en te werken aan het herinvoeren van een Franse munt. Het boek Les deux-cents jours de Marine Le Pen legt uit wat er dan zou gebeuren.

Het is natuurlijk fictie, maar met personages en programma’s geplukt uit de Franse politiek is het ook niet helemaal onwaarschijnlijk. Bij de eerste ronde van de presidentsverkiezingen behaalt Marine Le Pen 28 % van de stemmen, in de tweede ronde – als de dochter van Jean-Marie Le Pen nog enkel tegenover uittredend president Nicolas Sarkozy staat – haalt Marine Le Pen het met bijna 51 % van de stemmen. Dat nogal wat mensen ter linkerzijde weigerden voor Sarkozy te stemmen hielp Le Pen natuurlijk in de race om het Elysée. De ordestrijdkrachten bereiden zich voor op manifestaties en ongeregeldheden, maar het blijft kalm op straat. Apathie is het overheersend gevoel in het land en in de media.

De journalisten maken zich voor het eerst druk bij de samenstelling van de nieuwe regering. Het zijn grotendeels onbekende figuren die tot minister zijn benoemd. Bruno Gollnisch, minister van Defensie en van Oud-strijders, is zowat de enige bekende. Mensen als de rechtse politicus Alain Madelin werden wel door Marine Le Pen aangesproken om in haar regering eerste-minister te worden, maar die weigerden. De eerste regeringsmaatregel wordt met sympathie onthaald door de Franse bevolking: de prijs van benzine wordt teruggebracht tot 60 % van de prijs tot dan. Intussen wordt de uitstap uit de euro voorbereid, denkt men aan douanerechten op buitenlandse goederen die Frankrijk binnenkomen en het beperken van sociale uitkeringen tot enkel maar voor Fransen.

De linkse nationalist Jean-Pierre Chevènement, nog minister onder socialistische president François Mitterand, aanvaardt het voorzitterschap van de commissie die de uitrede uit de euro moet onderhandelen. Maar de onderhandelingen met ‘Brussel’ lopen niet vlot. Aan de overkant bij de onderhandelingen zit onder andere “le Belge Peter Praet (tegenwoordig directeur van de Europese Centrale Bank, nvdr.), un homme habitué à faire durer les choses, car il pilotait les Finances d’un pays sans gouvernement”. Intussen is Marine Le Pen meer in het buitenland om haar land en haarzelf als nieuwe president voor te stellen, en installeert Jean-Marie Le Pen zich op het Elysée. Marine Le Pen ziet haar vader liever niet op het Elysée, maar ze kan niet op tegen de hardnekkigheid waarmee vader Le Pen zich in het presidentieel paleis binnenwringt.

Economische moeilijkheden, een zedenaffaire waar een Franse topdiplomaat bij betrokken is en de mogelijke creatie van een zwakke eurofranc en een sterke euromark zorgen voor paniek in de Franse economische wereld en op een paar dagen tijd wordt drie miljard euro naar het buitenland verplaatst. Uiteindelijk verkast achttien miljard euro naar het buitenland, of misschien wel het dubbel. De vakbonden, tot dan passief gebleven, komen op straat tegen het idee om een loon uit te keren voor de thuisblijvende ouder (in de meeste gevallen: de thuisblijvende moeder). In het parlement wordt een motie van wantrouwen ingediend door klassiek rechts, gesteund door links, centrum, ecologisten en radicaal-links… en Marine Le Pen ziet zich verplicht haar eerste regering te ontbinden en naar nieuwe ministers te zoeken.

Intussen vinden de toppolitici van rechts elkaar op een vergadering onder voorzitterschap van oud-president Valéry Giscard d’Estaing. Na het doorpluizen van de financiering van Marine Le Pens verkiezingscampagne komen ze tot het besluit dat de verkiezing van Marine Le Pen ongeldig is. Dat een ‘handigheid’ van vader Le Pen er de reden van is, maakt de zaak nog pijnlijker voor de Le Pens. Zoals al gezegd: dit is fictie. Maar toch niet heel ver van wat er zou kunnen gebeuren. Het Franse weekblad Le Point, min of meer vergelijkbaar met Knack, merkte op dat het pas helemaal fictie zou zijn, mocht Marine Le Pen wél lukken in haar eerste tweehonderd dagen als Frans president.

Vandaag opent de Boekenbeurs in Antwerpen haar deuren voor het grote publiek. Drie jaar geleden kreeg Rachida Lamrabet (foto) er de Debuutprijs voor haar roman Vrouwland. Het bood Rachida Lamrabet de gelegenheid voor een scherpe toespraak. Nadien verscheen de verhalenbundel Een kind van God, en schreef Lamrabet ook nog het toneelstuk Belga. Zopas is haar tweede roman van de persen gerold: De man die niet begraven wilde worden. Een roman met op de achtergrond een extremistische nationalistische partij die een fenomenaal succes boekt bij verkiezingen.

Het is geen verhaal waar je vrolijk van wordt. Een man mijmert over zijn stukgelopen huwelijk. Hij is een in ons land wonende Marokkaan, heeft zich behoorlijk opgewerkt en lust wel een biertje. Zijn Marokkaanse vrouw heeft het zakelijk nog verder geschopt, maar is plots extreem religieus geworden. Ze trekt er onderuit en neemt de twee dochtertjes mee. De man heeft een jongere broer, en wanneer die sterft vertelt zijn Belgische vrouw dat het zijn wens is gecremeerd te worden. En dat terwijl zijn ouders eraan denken om het dode lichaam van hun zoon naar Marokko over te vliegen en daar te begraven. De oudere broer zoekt een oplossing voor het dilemma, wat zorgt voor een zowel hilarisch als spannend slot van het boek. Tussendoor hebben we wel eens kunnen lachen: wat met de achtergebleven hamsters van de dochtertjes? Maar hebben we ook de treurnis van de vader meegemaakt, en de spanningen die religieuze en culturele veranderingen te weeg brengen.

Het is niet de hoofdmoot in het boek, maar het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van een verkiezingsoverwinning van extremistische nationalistische partij. Hoe beleefden onze Marokkaanse landgenoten die monsterlijke verkiezingsoverwinning? Voor de ene was het “alsof het maar een kiezeltje was dat op iemands schouder ketste”; voor een ander sloeg het in “als een atoombom”. De ene voelde zich toch al uitgesloten van de samenleving; de andere ergerde zich dat de weg tot integratie afgesloten werd. Terugkeerplannen? Ouderen hebben er geen probleem mee, in Marokko staat hun huis; jongeren zien allerlei vriendschappen en contacten teniet gedaan als ze moeten verhuizen. Een scheldwoord ontstaat: “Racist”, en voor de ergste gevallen: “Vuile racist”. Als plannen voor een moskee in een voormalig bejaardentehuis bekend geraken, vallen de maskers af en blijken mensen er tegen te zijn waarmee men tot dan toe een goede relatie had.

Het leven dus zoals het is: complex, met zowel in de privé-sfeer als maatschappelijk relaties die in alle richtingen evolueren en het leven er niet gemakkelijker op maken. Het boek overstijgt de klassieke opdeling tussen autochtonen en allochtonen, het legt ook verschillen binnen de allochtone – in dit geval: de Marokkaanse – gemeenschap bloot. Zelf legt de schrijfster in interviews meer de nadruk op de persoonlijke keuzes. Rachida Lamrabet (in Knack): “(…) Dit (is) het verhaal van een man die vindt dat je niet moet stilstaan bij de grote vragen van het leven. Dat het volstaat om gewoon te ‘zijn’. Hij wil het leven niet complexer maken dan het al is, maar botst met zijn hoofd tegen de muur. Je kunt nu eenmaal niet zomaar een leventje leiden, zeker niet tegenwoordig. We worden allemaal omringd door mensen en verwachtingen. Zij verplichten ons om standpunten in te nemen, ideologieën te onderschrijven." Rachida Lamrabet haast zich wel nog om er aan toe te voegen: "Al is dit zeker geen ‘boek met een boodschap’. Ik wil vooral een goed verhaal vertellen en mijn lezers meeslepen.”

Rachida Lamrabet is donderdag 10 november op de Boekenbeurs te gast waar ze nieuw werk van een Nederlandse collega voorstelt (Groene Zaal, 20 uur). Ook Erik Vlaminck en Stefan Brijs stellen dan een nieuw boek van een Nederlandse collega voor. De Nederlanders bespreken op hun beurt het werk van hun Vlaamse collega's. De man die niet begraven wil worden is uitgegeven bij De Bezige Bij Antwerpen.

Er zijn verschillende manieren om de herinnering aan het fascisme en de strijd ertegen levendig te houden. Luckas Vander Taelen maakte een tv-documentaire en boek; Peter Pontiac – die vanavond in Breda de prestigieuze Marten Toonderprijs krijgt voor zijn oeuvre als striptekenaar en graficus – maakte er het boek Kraut over.

Peter Pontiac publiceerde zijn eerste grafisch werk in de jaren zeventig in diverse undergroundbladen, sterk beïnvloed door het werk van Robert Crumb. Later publiceerde hij in het muziekblad Oor en in dagbladen als NRC Handelsblad en de Volkskrant. Pontiac verzorgde de Nederlandse lettering van Maus, de met een Pulitzerprijs bekroonde grafic novel van Art Spiegelman over de strijd van Art Spiegelmans vader om als Poolse jood te overleven tijdens de Holocaust. Maakte Spiegelman er een universeel verhaal van, met Kraut tekende en schreef Peter Pontiac een persoonlijke brief over zijn vader die in een Nederlands middenstandersgezin opgroeit, al jong tekeningen maakt van Adolf Hitler en Benito Mussolini, lid wordt van de Nationaal-Socialistische Beweging (NSB), als oorlogsverslaggever voor de SS naar Duitsland trekt, aan het oostfront gaat vechten maar daar vlug gewond geraakt, herstelt in Normandië waar hij de inval van de geallieerden meemaakt, en na de oorlog enkele jaren opgesloten wordt. Terug vrij wordt hij journalist bij de weekbladen Libelle en Story, om dan op mysterieuze wijze te verdwijnen tijdens een vakantie in Curaçao.

“Pontiac heeft met Kraut de beste Nederlandse graphic novel getekend én geschreven. Zijn werk is vernieuwend. Hij heeft iets aan de Nederlandse strip toegevoegd wat er nog niet was: een combinatie van schrijver- met kunstenaarschap”, noteerde de jury van de Marten Toonderprijs in haar rapport. Pontiacs teksten en tekeningen gaan in Kraut naadloos over in de ingeplakte brieven, foto’s en (fragmenten uit) politiedossiers. De waarheid is hard: zo drukt de auteur een rechts-extremistisch essay af dat zijn jonge vader schreef voor de ledenkrant van het Nationaal Front. Hoe fout zijn vader ook was, toch blijft Pontiac liefdevol. “Het voelt haast onfatsoenlijk om te houden van een vader met fascistische denkbeelden”, schrijft hij in zijn brief. Indringend zijn de beelden van zijn vader die – geknakt door de tragiek in zijn leven – de zee inwaadt. Het is onduidelijk of het zelfmoord was of niet waarmee een einde kwam aan zijn leven.

Kraut verscheen voor het eerst in 2000. In 2005 werd een nieuwe uitgave gepubliceerd, met toevoeging van intussen gevonden informatie over het leven van Pontiacs vader en het milieu waarin hij vertoefde. Naar aanleiding van de Marten Toonderprijs is een opnieuw bijgewerkte versie verschenen, overigens aan de speciale prijs van 15 euro (foto). Nu nog boekhandels vinden die het willen aanbieden tussen de Suske & Wiske en andere Kiekeboes. In Antwerpen, waar er toch meerdere gespecialiseerde stripwinkels zijn, was het boek gisteren nergens te vinden. Al zou er toch belangstelling voor kunnen zijn: het exemplaar uit 2005 dat ze bij de Permeke-bibliotheek hebben was gisteren uitgeleend. In Breda wordt vanavond ook een overzichtstentoonstelling van het werk van Peter Pontiac geopend, werk dat gebundeld is in het nieuwe boek Rhythm.

Twintig jaar geleden maakte Luckas Vander Taelen de tv-documentaire De laatste getuigen die honderdduizenden kijkers trok en nu op zondagavond op Canvas opnieuw uitgezonden wordt. Er is nu ook een boek mét dvd uit over de serie. AFF/Verzet heeft drie exemplaren voor bezoekers van deze blog.

In De laatste getuigen keerde Luckas Vander Taelen met veertien landgenoten terug naar de concentratiekampen waar ze tijdens de Tweede Wereldoorlog waren opgesloten. Onder hen bevonden zich zowel politieke gevangenen, verzetsstrijders als Joden. Zij behoorden tot een kleine groep Belgen die Dachau, Buchenwald, Ravensbruck, Sachsenhausen, Mauthausen of Auschwitz-Birkenau overleefden. Het boek geeft de gesprekken weer zoals ze in de tv-documentaire te horen zijn. Deze ‘laatste getuigen’ (Jan Van Calsteren, Regine Beer, Tobias Schiff, Natan Ramet…) vertellen hoe ze werden opgepakt en behandeld, hoe ze omgingen met hun herinneringen en hoe ze hebben geprobeerd verder te leven met wat er gebeurd is. Het is een uniek en prangend document over een van de donkerste bladzijden in onze geschiedenis.

Ter situering van de tv-serie beschrijft Dirk Verhofstadt in het gelijknamig boek de machtsovername van Hitler, de eerste maatregelen van de nazi’s tegen zowel politieke tegenstanders, andersdenkenden als Joden. Hij geeft een chronologisch overzicht van de opening van het eerste concentratiekamp in Dachau tot de systematische moord op Joden, zigeuners, Jehova’s getuigen, homoseksuelen, gehandicapten, politieke rivalen en vele anderen. Dirk Verhofstadt schetst ook de situatie in België maar kan helaas niet zijn persoonlijke dada wegsteken: het hoofdstuk over het kwalijk stilzwijgen van kardinaal Van Roey is dubbel zo lang als dat over het zwijgen van de koning en de politieke overheid. Het collaborerend Vlaams-nationalisme komt amper aan bod.

De laatste getuigen is desondanks een noodzakelijk boek opdat toekomstige generaties zouden beseffen tot welke drama’s fascisme, onverdraagzaamheid, racisme en discriminatie kunnen leiden. De pocket zal vlugger aansporen tot lezen dan het vuistdikke De laatste getuigen en de bijgevoegde dvd is beklijvend. De laatste getuigen is uitgegeven bij Houtekiet en kost 19,95 euro.

AFF/Verzet kreeg van de uitgever drie exemplaren om cadeau te doen aan de bezoekers van deze blog. Wie een exemplaar wil, stuurt met de ‘Contacteer me’-knop in de rechterbovenhoek van deze blog zijn/haar naam en adres, en een reactie op de vraag: Wat moet men doen om de herinnering aan het fascisme en de strijd ertegen levendig te houden? Reacties maximum één paragraaf lang.

Het publiceren van een strip is één zaak, de verkoop is een andere zaak. Tenzij de strip deel uitmaakt van een bekende reeks is de actualiteit belangrijk voor de verkoop. Bij uitgeverij Dargaud hebben ze geluk met de actualiteit. Of Filip Dewinter en andere Vlamingen geluk hebben op te duiken in het manifest dat Anders Behring Breivik vlak voor zijn bomaanslag en moordende raid op het internet plaatste, en onder andere naar VB-Kamerlid Tanguy Veys verstuurde, is wat anders.

Zoals bekend schreef Anders Behring Breivik een 1 518 bladzijden dik manifest waarin hij het Vlaams Belang als zijn bondgenoot ziet. Hij citeert Filip Dewinter instemmend.  Ook Paul Belien (voormalig VB-medewerker, nu Wilders-adviseur), Koenraad Elst (auteur en ’t Pallieterke-columnist) en zelfs Groen Rechts (dat najaar 2007 opging in het Nieuw-Solidaristisch Alternatief, N-SA) worden geciteerd. Breivik weet bij wie hij in ons land terecht kan om zich te documenteren. Anders Behring Breivik omschrijft zichzelf in het manifest als een ‘ridder in de Orde van de Tempeliers’ (foto 1: Breivik in zijn manifest in een pak met daarop het kruis van de Tempeliers). Volgens Breivik zijn er nu enkele tientallen ridders van de Orde van Tempeliers actief in Europa. Op de (her)stichtingsvergadering van de Orde in Londen in april 2002 werd een Belg verwacht, maar die was verhinderd (blz. 817 van het manifest, het hele manifest vind je onder andere bij De Wereld Morgen). Fantasie of werkelijkheid? Dat zal onderzoek moeten uitwijzen.

In een stripnieuwsbrief wordt aangekondigd dat vanaf volgende week woensdag 3 augustus het derde deel van de strip De laatste Tempelier in de stripwinkels ligt (foto 2), de verstripping van een boek van Raymond Khoury. In 2009 en 2010 verschenen respectievelijk het eerste en het tweede deel van deze vierdelige reeks. Bij het verschijnen van het eerste deel schreef een recensent van het blad Guido: “Krijgsmonniken in Tempeliersuniform die in New York voor de nieuwscamera's te paard de trappen van het Metropolitan Museum bestijgen terwijl ze glimmende Uzi's van onder hun cape vandaan halen, dat is natuurlijk wel pretty cool. En we zouden liegen als we beweerden niet nieuwsgierig te zijn naar de afloop.” De afloop kennen we inmiddels. De fictie werd werkelijkheid. 

Gisteren, precies één week voor in België het verbod op het dragen van boerka's en nikabs ingaat, werd de uit Antwerpen afkomstige Sam Van Rooy (26 j., foto) geschorst als medewerker van de Tweede Kamer-fractie van de Partij voor de Vrijheid (PVV) van Geert Wilders. Sam Van Rooy had in Scheveningen enkele vrouwen in een boerka gefilmd en in een begeleidende tekst de moslimvrouwen “tuig uit de islamitische zandbak” genoemd.

Sam Van Rooy ging begin dit jaar aan de slag als adviseur van Geert Wilders. Na Paul Belien de tweede Belgische adviseur van de geblondeerde Nederlandse politicus. Samen met zijn vader, Wim Van Rooy, publiceerde Sam Van Rooy vorig jaar De islam. Kritische essays over een politieke religie. Op dit filmpje zie je een fotoverslag van de boekpresentatie in boekhandel De Zondvloed in Mechelen. Sam Van Rooy in een mooi pak gestoken, zijn gedachten zijn echter minder mooi. Dat bleek toen hij in Scheveningen een groepje vrouwen in gezichts- en lichaamsbedekkende kleding tegenkwam in een winkelcentrum en hij besloot hen te filmen. Op de beelden is te zien hoe Van Rooy zijn camera op de vrouwen richt en de groep enige tijd zwijgend volgt terwijl hij opnames maakt. Tussen de vrouwen en de filmer wordt in het filmpje geen woord gewisseld. Sam Van Rooy plaatste de beelden op YouTube onder de kop Scheveningen anno 2011: kiemen van achterlijkheid. Hij zette het filmpje eveneens op zijn Facebookpagina. In een uitleg op Facebook schreef Van Rooy: “Opeens kwam dat tuig langslopen. Dus besloot ik ze maar gelijk te filmen. Of moet ik het normaal vinden dat mijn rust in Scheveningen wordt verpest door dat soort geïmporteerde achterlijkheid van de islamitische zandbak?”

Op de vraag waarom hij de vrouwen als 'tuig' omschrijft, zonder hen te hebben aangesproken, antwoordt Van Rooy: “Wat een onzin dat je mensen niet tuig mag noemen. Mensen die de Westerse waarden afwijzen ten faveure van een racistisch, fascistisch en inhumaan systeem als de sharia is gewoon tuig, net als nazi's en andere fascisten.” Tot nog toe beweerde Van Rooy dat hij, net als Geert Wilders, een onderscheid maakt tussen de islam als 'politieke religie' en individuele moslims. Het is overigens door dit onderscheid dat Geert Wilders laatst is vrijgesproken bij een rechtbank in Amsterdam. Na een artikel over het filmpje en commentaar van Sam Van Rooy op de website van het weekblad Elsevier gisteren, liet de PVV aan Elsevier weten: “We hebben de heer Van Rooy direct op non-actief gezet. Dit filmpje gaat ons veel te ver. Het is jammer dat deze vrouwen boerkas dragen en we zien graag een boerkaverbod, maar deze vrouwen zijn geen tuig. We betreuren de gang van zaken zeer.” Het is niet de eerste keer dat Sam Van Rooy aan het filmen was. Samen met Tanguy Veys had Sam Van Rooy zijn camera in de aanslag als de idioten van Sharia4Belgium protesteerden tegen een lezing van Benno Barnard in april vorig jaar in Antwerpen.

Op de Nederlandse website Geen Stijl (die overigens net zo min stijl heeft als Sam Van Rooy) wordt Sam Van Rooy aangemaand om terug te keren naar België. Het YouTube-filmpje en de Facebook-pagina van Sam Van Rooy zijn inmiddels van het internet weggehaald. Het aantal bezoekers aan onze blog steeg gisteren daarentegen spectaculair omdat in Nederland via zoekmachines, Facebook en Twitter dit artikel gelezen en verspreid werd.

In november – boekenbeurstijd ! – verschijnt bij Standaard Uitgeverij een lijvig boek over het bewogen leven van Marie-Rose Morel. Volgens auteur Koen Dillen is het concept te vergelijken met het boek De wolken over Hugo Claus. Mocht de as van Hugo Claus niet verstrooid zijn in zee, Claus zou zich omdraaien in zijn graf. Of misschien niet: even misprijzend kijkend, en er verder geen aandacht voor veinzen.

Maar het boek over Marie-Rose Morel zal ongetwijfeld een bestseller worden. Filip Dewinter wil “geen politieke debatten over het graf heen” voeren over Marie-Rose Morel, maar dat het boek en de verkoopcijfers Filip Dewinter zullen steken, is zeker. Van het vorige boek over/van Marie-Rose Morel, Geloof, hoop en liefde, zijn inmiddels 55 000 exemplaren verkocht. Eerder verscheen bij dezelfde uitgeverij ook al Leve het leven! over/van Marie-Rose Morel. Koen Dillen wilde aanvankelijk in een boek vertellen hoe hij de periode met Marie-Rose Morel heeft beleefd, maar die invalshoek is natuurlijk te beperkt om te boeien.

Het wordt nu “een complete biografie” met vele getuigenissen, foto’s en documenten, handgeschreven brieven en de toespraak die Bart De Wever hield tijdens het afscheid in de kathedraal van Antwerpen. Ook Frank Vanhecke vertelt in het boek zijn verhaal. Hij beschouwt het als een hommage aan zijn overleden echtgenote. “Het wordt heel mooi en menselijk”, zegt de gewezen voorzitter en nu ex-lid van het Vlaams Belang in Gazet van Antwerpen. Frank Vanhecke: “Maar tegelijk ook politiek onthullend. De jaren waarin ik Marie-Rose heb gekend, stonden in het teken van haar beroemde – of beruchte – loopbaan in de politiek. Ik heb geprobeerd om zo objectief mogelijk te schrijven over de onbezonnenheid waarmee Marie-Rose het gevestigde bestel tot de orde riep en over de brutale, mensonwaardige manier waarop ze politiek is afgeslacht.”

Van Koen Dillen is bekend dat hij boeken en een column in ’t Pallieterke onder schuilnaam schrijft. Zijn biografie over de Franse president François Mitterand kreeg een gunstige kritiek, maar zelf hebben we moeten ervaren dat Koen Dillen wel eens onnauwkeurig is met het citeren van anderen. Zelf lid zijnde van de club kan Koen Dillen misschien verduidelijken welk een magnetische aantrekkingskracht Marie-Rose Morel had op de mannen die rond haar fladderden (naast Frank Vanhecke en Koen Dillen, Jurgen Ceder, Tom Van Den Troost…), en hoe de verhouding tussen die mannen dan onderling verliep. Daar zit beslist een Story- of Dag Allemaal-verhaal in. (Foto: Koen Dillen en Marie-Rose Morel in november 2010.)

In De Morgen stond maandag een groot artikel over de populariteit van Adolf Hitlers Mein Kampf in Afghanistan. Ook in Vlaanderen wordt het boek nog verkocht. Gelukkig enkel in antiquariaatszaken.

“In elk willekeurig boekstalletje in Kabul ligt een exemplaar van Mein Kampf”, weet De Morgen. “Het boek van Adolf Hitler vindt gretig aftrek in Afghanistan. (…) De bewondering voor Hitler in Afghanistan valt voor een groot deel te verklaren door het feit dat Duitsland en Afghanistan in de vorige eeuw veel gemeenschappelijke vijanden hadden, vertelt politicoloog Hamid Mubarez in Kabul. ‘Beide landen vochten tegen de Britten, de Amerikanen en de Russen.’ Hitler werd beschouwd als de grote, sterke leider die tegen de gemeenschappelijke vijand streed. De populariteit van Hitler is zó groot dat zijn boek is vertaald in een lokale Afghaanse taal. (...) Sindsdien maakten duizenden Afghanen kennis met het gedachtegoed van de nazileider. In het park van de hoofdstad Kabul vind je regelmatig een Afghaan die verdiept is in Mein Kampf (foto 1). ‘Ik verkoop drie of vier Hitlerboeken per week’, zegt Najibullah, een 25-jarige boekenverkoper op de drukste markt van hoofdstad Kabul (…).”

Het toeval wil dat we twee dagen eerder, zaterdag, drie kwartier lang oog in oog stonden met de Nederlandse vertaling van Mein Kampf, Mijn Kamp (foto 2). In een Antwerpse antiquariaatszaak werd een tentoonstelling geopend met originele dagboekfragmenten, foto’s, lidkaarten enzomeer van Hugo Claus (foto 3). Op twee foto’s na zaken van en over Hugo Claus die je ook als illustratie vindt in het pas verschenen boek De wolken. Auteur Mark Schaevers werd onderhoudend geïnterviewd door Kurt Van Eeghem, en daarna was er acteur Bruno Vanden Broecke die Hugo Claus evoceerde. Intussen dwaalde ons oog af op de boeken die rondom ons stonden, en daar stond warempel een Nederlandstalige versie bij van Mein Kampf. We voelden niet de aandrang om het boek vast te nemen. Het stond trouwens achter een glazen schuifraam, en met Marc Reynebeau onder het publiek wilden we niet het risico lopen op foute interpretaties over de belangstelling voor de Führer in Antwerpen.

We hebben trouwens zelf een Nederlandstalige versie van Mein Kampf in huis, maar dan mét historische notities om een en ander in de juiste context te plaatsen. Het was daarenboven al gênant genoeg dat ons oog viel op Mijn kamp, uitgerekend tijdens een hulde aan de man die mee zijn schouders zette achter Charta 91. ”Tot het onzalige tij is gekeerd.” En in Eigen volk eerst? eraan herinnerde “hoe het ook op een zacht pitje begon in Duitsland voor de oorlog, met de eerste zachte maatregelen tegen de Joden. Moet dit walgelijk kwaad nu ook bij ons wortels schieten?”

Er is de laatste maanden in Nederland nogal wat te doen over een klein boekje van Rob Riemen (foto 1), De Eeuwige Terugkeer van het Fascisme. In dat boekje noemt Riemen Geert Wilders een fascist. Wij vonden het wel een aardig boekje, al graait het teveel in uitspraken van allerlei filosofen en biedt het geen antwoord op de vraag: ”En wat nu?”

Jan Blommaert heeft het boekje ook gelezen en er een lang essay over geschreven. “Ressentiment, rancune, gecultiveerde haat tegenover een kleine categorie van zondebokken, moreel en ideologisch nihilisme en de cultus van het oppervlakkige, en de doctrine van de menselijke ongelijkheid: deze zaken definiëren voor Riemen het fascisme en Wilders voldoet volmaakt aan deze criteria; hij is dus een fascist. Alhoewel, dat is problematisch, want op de term fascisme kleeft een taboe. Dus 'zo kunnen we nu constateren dat wat evident een opleving van het fascisme in onze samenleving is, zo toch niet genoemd mag worden'. Riemen wil niet provoceren met zijn boekje, maar hij wil de dingen wel benoemen zoals ze zijn. Parler vrai, met andere woorden – iets waar mensen als Wilders anders bepaald niet vies van zijn”, zo leidt  Jan Blommaert zijn commentaar op Rob Riemen in.

Rob Riemen en Jan Blommaert zijn donderdag 5 mei te gast in boekhandel De Groene Waterman in Antwerpen. Vanaf 20 uur geven ze elkaar rendez-vous. Diezelfde avond staat in de Passa Porta-boekhandel in Brussel Geert Wilders eveneens in the picture met de presentatie van het nieuwste boek van Lucas Hüsgen (foto 2), Nazi te Venlo. Ook die avond start om 20 uur. (Boekpresentaties over) Geert Wilders tegelijk in Antwerpen en Brussel. Elke gelijkenis met God, die ook overal tegelijk aanwezig zou zijn, is louter toeval.

Deze week spit Knack voor haar lezers in het Antwerpse het oorlogsverleden van de Scheldestad boven (foto 1). Later volgen portretten van Gent (4 mei), Leuven (25 mei), Brussel (8 juni), Kortrijk (22 juni), Brugge (14 september) en Hasselt (12 oktober). Telkens schrijft een historicus of een andere specialist een essay over de invloed die de oorlog op de stad had, wordt een overlevende van de Tweede Wereldoorlog opgezocht en keert een fotografe terug naar de plaatsen waar historische foto’s gemaakt werden.

In een interview vooraf pleit Rudi Van Doorselaer, directeur van het Studie- en documentatiecentrum Oorlog en hedendaagse Maatschappij (SOMA), ervoor dat “zij die vandaag van Vlaanderen een aparte natie willen maken, dringend op een volwassen manier naar die beladen periode moeten leren kijken. Vlamingen moeten zich durven af te vragen waarom hun ouders of grootouders op een bepaald moment met zo veel enthousiasme een antidemocratische maatschappij hebben willen uitbouwen. Heel veel Vlamingen zagen wel iets in de Nieuwe Orde. (…) Niet zozeer de hakenkruisen, Hitler en nazi-Duitsland, maar wel de typische maatschappijvisie die gebaseerd was op hiërarchie, autoriteit en wat toen ‘volksverbondenheid’ werd genoemd. Dat vertaalde zich niet alleen in de manier waarop het bestuur werd georganiseerd, maar ook in de verhoudingen tussen mensen en zelfs binnen gezinnen. De Tweede Wereldoorlog heeft dus een aantal dingen aan de oppervlakte gebracht die onderhuids aanwezig waren en vooral in het katholieke Vlaanderen echt aansloegen.”

In de bijlage over Antwerpen wordt Lode Wils aan het woord gelaten, 82 jaar en getuige geweest van de Tweede Wereldoorlog in Antwerpen. Doctor in de rechten en in de geschiedenis, emeritus hoogleraar altijd verbonden geweest aan de KU Leuven. Niet zomaar iemand. Lode Wils stelt “met berusting (…) vast dat België gesplitst zal worden.” Lode Wils: “Als ik van Leuven naar Gent rijd, zal ik twee keer de grens moeten oversteken, want dat Brussel bij Vlaanderen komt, moeten we onszelf niet wijsmaken. Ik was van huis uit Vlaamsgezind en toen ik voor het eerst mocht stemmen, heb ik voor de Volksunie gekozen. Ik betreur het nog altijd. (…) Tegelijk Belg en Vlaming zijn, is dat een tegenstelling? Nee. Die contradictie is opgepord door de Vlaams-nationalisten en gecreëerd door de Duitsers in ’14 - ’18. Hun Flamenpolitik wakkerde de Vlaamse symbolen aan, in de hoop de Belgen te verdelen. Bart De Wever (foto 2) zal het niet ontkennen, maar toch niet graag horen: daar is het Vlaams-nationalisme ontstaan. Het is gesticht door de Duitsers.”

“De uitlating van Lode Wils is een beschamende, rancuneuze verdraaide interpretatie van de Vlaamse geschiedenis, een historicus onwaardig”, schrijft de VB-vriendelijke blog Angeltjes. Maar anders dan Angeltjes kletst Lode Wils niet uit zijn nek. In een doctoraat dat vorig jaar september verdedigd werd aan de KU Leuven wordt duidelijk gemaakt dat de Flamenpolitik van de Duitse bezetter tijdens de Eerste Wereldoorlog de Belgische staat wilde ontwrichten. De Duitsers speelden in op de gevoeligheden tussen Vlamingen en Walen, en wilden de Vlaamse beweging winnen voor het ideaal van een Duits ‘Mitteleuropa’. Uitgebreid bronnenonderzoek wijst erop dat de ideologische basis voor die Flamenpolitik al in de negentiende eeuw werd gelegd. Duitse nationalisten pleitten voor een uitbreiding van de grenzen en annexatie van gebieden waar zogezegd etnische Duitsers woonden. In mei verschijnt deze doctoraatsverdediging van Bruno Yammine bij het Davidsfonds onder de titel Drang nach Westen. De fundamenten van de Duitse Flamenpolitik (1870-1914).

Misschien dit eerst eens lezen vooraleer een ander uit te schelden voor “een beschamende, rancuneuze verdraaide interpretatie van de Vlaamse geschiedenis, een historicus onwaardig” ?

Het meest gevraagde cadeau als mogelijke winnaar van de AFF/Verzet-kwis 2010 blijft niet het T-shirt van het VB, maar het boek GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee (foto 1). Bezoekers van deze blog hebben doorgaans een goede smaak.

Het boek GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee laat zich op meerdere niveaus lezen. Vooreerst is er het grafisch werk dat Gal een halve eeuw al publiceert in diverse bladen, door hem zelf bijeengebracht in het boek en van een kort commentaar voorzien. Grafisch werk maar vooral ook messcherpe aanklachten op de tijdsgeest en gebeurtenissen. Opgedeeld in vijf decennia: De jaren 60, de jaren van de hoop. De jaren 70, de jaren van ontgoocheling. De jaren 80, de jaren van verstarring. De jaren 90, de jaren van verandering. De jaren 2000, de jaren van het populisme. Het boek leest dan ook als een wrange terugblik op de voorbije halve eeuw. Het commentaar van GAL op het maatschappelijk bestel primeert, maar hij werkt het uit als één van onze beste grafische kunstenaars. Vind je GAL’s kritiek misschien te scherp, of ben je het helemaal niet eens met hem, je staat in elk geval in bewondering voor de grafische uitwerking van zijn standpunt. “Hij kan verontwaardiging omzetten in kunst. Zijn aanklacht tegen politiek despotisme, verlichte idiotie en maatschappelijke wantoestanden wordt artistiek”, schrijft journaliste Anna Luyten in een commentaar. Dat commentaar is een derde insteek bij het boek: van Karel Anthierens over Steve Stevaert tot Walter Zinzen: meer dan dertig mensen kozen hun favoriet GAL-werk en becommentarieerden het.

Tom Cochez koos een wenskaart uit 1991 (foto 2): “24 november 1991. Zwarte zondag. Een half miljoen Vlamingen heeft gestemd op een racistische partij. Nooit of te nimmer, zo wil de democratische consensus na zwarte zondag, mag het Vlaams Blok aan de macht komen. Het resultaat van die politieke eenheidsworst volgt op 13 juni 2004. De echte zwarte zondag. Die dag overtuigt de extreemrechtse partij bijna een miljoen Vlaamse kiezers. Dubbel zoveel als op 24 november 1991. Het huidige tijdsgewricht, waarin zowat elke moslim met een baard als een potentiële terrorist wordt aanzien, is extreem vruchtbaar voor een populistische en racistische partij als het Vlaams Belang. Het buitenland bewijst dat anti-islampartijen volop garen spinnen bij de angsten die ze zelf generen. Vreemd genoeg gebeurt er met het Vlaams Belang iets anders. Op zes jaar tijd verliest de partij de helft van haar aanhang en een aanzienlijk deel van haar mandatarissen verlaat de partij. Het cordon sanitaire en het racismeproces, allebei verguisd in 2004, omdat ze het Vlaams Belang alleen maar groter zouden maken, hebben het Vlaams Belang overleefd. Ethiek heeft het gehaald op strategie. De tekening van GAL blijkt, bijna twee decennia later, geen wenskaart maar een visioen.”

In De Standaard leverde GAL zelf uitgebreid commentaar bij een andere VB-tekening van zijn hand: Gerolf Annemans en Filip Dewinter die met het uitvergroten van een aantal morfologische kenmerken verdacht veel op respectievelijk een Marokkaan en een Turk lijken. Getekend tijdens een live-uitzending van De zevende dag in het Vlaams Parlement, waarop een woedende Dewinter met zijn gevolg het parlement verliet. GAL: “Dat ik het Vlaams Blok/Belang altijd zo hard heb aangepakt, heeft misschien wel te maken met mijn Indische adoptiezoon die vaak vervelende, zeg maar racistische opmerkingen naar zijn hoofd kreeg. Uiteraard steekt het hele racistische betoog van het Vlaams Belang mij tegen, maar ook de oerconservatieve levensvisie van die mensen. De meeste kiezers van het Belang zijn nu overgelopen naar de N-VA, maar dat verandert natuurlijk niets aan dat conservatieve Vlaamse denken. Ik zat vorige week (…) op Radio 1 tegenover Bart De Wever. Een beleefde, intelligente mens. Maar toen ik hem vroeg naar zijn mening over hedendaagse kunst, zei hij: ‘Begin er niet over of ik maak ruzie!’ Die mentaliteit bedoel ik dus. Ik heb deze week ook al twee dreigbrieven gekregen. ‘Linkse smeerlap’ luidt de aanhef (…). Ondertekend door: een echte Vlaming. En dat omdat ik in een interview mijn mening over de Vlamingen gaf.”

Een overzichtstentoonstelling met het werk van GAL werd op 9 december geopend in één van de zalen van het Vlaams Parlement, maar is intussen al gesloten. In de Kerst- en Nieuwjaarsperiode, als al wat meer Vlamingen verlof hebben en naar Brussel zouden kunnen treinen, zijn de gebouwen van het Vlaams Parlement gesloten voor die gewone Vlamingen. Zaterdag 5 februari wordt de tentoonstelling echter opnieuw geopend, dan in het Felixpakhuis in Antwerpen. Daarna trekt men er nog mee naar Genk, Gent, Leuven, Turnhout, Neerpelt, Brugge en Ieper. Zie de agenda van de organiserende vzw Curieus. Een exemplaar van GAL. Een halve eeuw op het scherp van de snee winnen kan door deelname aan de AFF/Verzet-kwis 2010. 

“Berichten uit Brussel is een sterk pamflet over de Franstalige arrogantie, multiculturele ellende en politiekcorrecte oogkleppen.” Voilà. Historicus-zanger-journalist-intendant-docent-acteur-auteur en tegenwoordig ook parlementslid voor Groen! Luckas Vander Taelen (foto 2) kan een quote toevoegen om zijn boek Berichten uit Brussel te promoten. De quote komt uit een recensie in het december-nummer van het Vlaams Belang Magazine (foto 1).

In het Vlaams Belang Magazine wordt elke maand één of twee bladzijden vrijgehouden voor boekbesprekingen. Als het geen boek uit eigen huis is dat er geprezen wordt (Welkom in Vakbondistan bijvoorbeeld), dan toch een boek dat in de lijn ligt van wat men bij het VB graag hoort of leest (Een tip van de sluier bijvoorbeeld, waarin de directrice van het Koninklijk Atheneum in Antwerpen Karin Heremans uitlegt waarom ze uiteindelijk tot een hoofddoekenverbod voor haar leerlingen is gekomen). In het december-nummer van het Vlaams Belang Magazine worden twee uitgaven aangeprezen: de strip Van de prins geen kwaad, waarin de Belgische monarchie wordt gehekeld, en het al genoemde Berichten uit Brussel waarin Luckas Vander Taelen een column verder uitwerkt die hij op 30 september 2009 in De Standaard publiceerde onder de kop De getto’s van Brussel! Moeten we bang zijn om onze waarden op te dringen? Luckas Vander Taelen klaagt hierin over de multiculturele wijk waar hij elke dag door fietst en er steeds een “ander avontuur” beleeft: “Dubbelgeparkeerde auto’s, bestuurders die een kruispunt blokkeren om met elkaar te praten, rondhangende jongeren die je bekijken alsof je op hun privédomein komt” en nog erger (een Frans-Marokkaanse kunstenaar die een tentoongesteld werkje met een islamitisch bidtapijtje en rode vrouwenhakken moest verwijderen). Luckas Vander Taelen eist “respect voor de wetten en de waarden van het land” en vraagt na te denken “hoe we op een assertieve manier kunnen duidelijk maken dat wij durven verdedigen wat wij belangrijk vinden”.

In Berichten uit Brussel projecteert Luckas Vander Taelen dit alles tegen de bevolkingsprognoses, inclusief andere samenstelling van de Brusselse bevolking, en de lethargie van de Brusselse politici. Bij het Vlaams Belang Magazine wordt dat dan: “(…) De Brusselse realiteit doet zelfs de grootste volgeling van het multiculturele geloof ontwaken uit een rooskleurige droomwereld. Vander Taelen kan er over meespreken. Toen hij in een vrije tribune een grimmig sfeerbeeld schetste van het leven in de grootstad en zwaar uithaalde naar de overlast, de voortdurende intimidatie en de criminaliteit van heetgebakerde Maghrebijnse jongeren was het hek van de dam. Vander Taelen haastte zich nog om afstand te nemen van het Vlaams Belang, maar het mocht niet baten: ‘Blijkbaar is het benoemen van een probleem al voldoende om in de extreemrechtse hoek geduwd te worden.’ De auteur rekent genadeloos af met de Franstalige politici die uit kortzichtig electoraal winstbejag Brussel hebben overgeleverd aan straatboefjes en moslimfundamentalisten. ‘Brussel zal moeten kiezen voor een goed en efficiënt bestuur’, besluit Vander Taelen, maar dat kan alleen als de PS-baronnen afgedankt worden. Berichten uit Brussel is een sterk pamflet over de Franstalige arrogantie, multiculturele ellende en politiekcorrecte oogkleppen.”

Voor alle duidelijkheid: wij stoppen Luckas Vander Taelen niet in een extreemrechtse hoek. Luckas Vander Taelen maakt een aantal correcte vaststellingen, al heeft hij wel eens de neiging om van een mug een olifant te maken. We denken ook niet dat Luckas Vander Taelen à la Benno Barnard naar het VB gaat bellen om lijfwachten. Hij blijft echter zagen dat links de problemen niet wil zien, en als Tom Naegels Luckas Vander Taelen recent op een debat vroeg hoe hij ‘waarden’ gaat opleggen… hoorde je Vander Taelen niet meer piepen. Wetten opleggen (“Je mag niemand slaan.”), dat kan en moet. Maar ‘waarden’ (“Je moet vrouwen respectvol behandelen.”): hoe doe je dat? Of Filip Dewinter tot de Westerse beschaving behoort, is betwistbaar. Maar alleszins is hij doordrongen van een aantal Westerse waarden. Wijzelf hanteren ook Westerse waarden. En toch voelen wij meer overeenkomst in waarden met onze Marokkaanse groenten- en fruithandelaarster dan met Filip Dewinter.

Zodra het VB een boek promoot over pakweg de klimaatopwarming, de milleniumdoelstellingen enz., met concrete voorstellen om de klimaatopwarming tegen te gaan, de milleniumdoelstellingen te halen, enz., zullen we het hier onmiddellijk melden. Maar de kans is klein dat dát boek in de boekenrubriek van het Vlaams Belang Magazine terecht komt.

“We moeten zoals de republikeinse Tea Party in de Verenigde Staten een volksbeweging zijn die van onderuit gestuurd wordt door de bevolking. We bestaan meer dan dertig jaar en zijn goed uitgebouwd in structuren zoals het parlement en provincieraden, maar die activiteit staat soms ver van de bevolking. We moeten terug met straatacties, betogingen en referenda manifesteren.” Het was niet de eerste keer dat Filip Dewinter zei dat het VB een Tea Party-beweging moet worden, maar omdat hij het zondag op De Zevende Dag mocht zeggen, vond het weerklank in alle media. Dewinter vergeet de beter gesitueerden in de samenleving echter niet. Vorige donderdag was hij gastspreker voor de Kiwanis-club van Tessenderlo (Limburg).

Kiwanis is een vanuit de Verenigde Staten uitgebouwd netwerk van serviceclubs, actief in tientallen landen. In België-Luxemburg zijn er een 170-tal Kiwanis Clubs. In Limburg een tiental. In principe kan iedereen lid worden van een Kiwanis-club mits hij of zij voorgedragen wordt door een peter of meter. In de praktijk wordt Kiwanis vooral bevolkt door de beter gesitueerden in de samenleving: uit de zakenwereld (industriëlen, welvarende middenstanders) en zelfstandige beroepen (notarissen, advocaten…). De doelstellingen van Kiwanis zijn nobel. De acties van de Kiwanis-clubs richten zich vaak op het verbeteren van het lot van kinderen. De Kiwanis willen evenwel ook wel eens een stap in de wereld zetten. Kiwanis Tessenderlo trekt in maart-april naar Istanbul.

Voor Kiwanis Tessenderlo was het aanleiding om twee spreekavonden in te richten over de “toenemende invloed van de islam”. Niet dat men daar in Limburg een probleem mee heeft: de notaris voorzitter van Kiwanis Tessenderlo heeft zelf een gehoofddoekte medewerkster als personeelslid en heeft met haar niet het minste probleem. Maar een mens kan maar beter geïnformeerd zijn, en zo mocht vorige donderdag 25 november 2010 Filip Dewinter als vermeend auteur van Inch Allah? (in werkelijkheid is het boek vooral geschreven door Marc Joris en Wim Van Osselaer) een uiteenzetting geven over de islam voor een vijfentwintigtal leden van Kiwanis Tessenderlo. Filip Dewinter was de voorbije zomer overigens op doorreis in Istanbul (foto). Hij vond Turkije een “mooi land (…) maar Europees is het niet.”

Naar verluidt viel de toespraak van Dewinter “in goede aarde”. “Hij is een vlotte spreker”, zo voegt men er nog aan toe vanuit Tessenderlo. In januari wordt de Beringense schepen, SP.A-politicus en even ster in De Slimste Mens ter Wereld Selahattin Koçak, auteur van Wie is er bang van de islam?, verwacht. Wij hebben de twee boeken gelezen en kunnen de mensen van Kiwanis Tessenderlo verzekeren: het beste moet nog komen.

“Geert Wilders en zijn beweging zijn het prototype van hedendaags fascisme”, zegt de Nederlandse filosoof Rob Riemen (foto). Het hedendaags fascisme moet volgens Riemen niet vergeleken worden met waar het twintigste-eeuwse fascisme op is uitgelopen, maar met hoe het begon. Het is “opnieuw het gevolg van politieke partijen die hun eigen gedachtegoed verloochenen, intellectuelen die een gemakzuchtig nihilisme cultiveren, universiteiten die deze naam niet waardig zijn, de geldzucht van de zakenwereld en de massamedia die liever de buikspreker van dan een kritische spiegel voor het volk zijn. Dit zijn de gecorrumpeerde elites die de geestelijke leegte cultiveren waarin het fascisme weer groot kan worden.”

Rob Riemen heeft met De eeuwige terugkeer van het fascisme een boekje geschreven met bijzonder actueel klinkende teksten… die bij nader inzien vaak uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw dateren. Het was de voorbode van hoe Hitler in de jaren dertig na democratische verkiezingen aan de macht kwam, overigens zonder een meerderheid van stemmen. Dat Wilders ook wel eens linkse standpunten heeft (hij is bijv. tegen de verhoging van de pensioenleeftijd), doet niet terzake. Ook Mussolini  had op sommige vlakken sociaal-progressieve ideeën. Hij was zelfs een vriend van Joden. Maar toen Mussolini zijn kar keerde, moesten ook die het bekopen. Uit de geschiedenis kunnen we leren, en Riemen citeert onder andere Albert Camus en Thomas Mann die al in 1947 vaststellen dat het fascisme een politiek fenomeen is dat met het einde van de oorlog niet is verdwenen. “Het is een politiek van volksmenners die geen andere motieven meer kennen dan de handhaving en uitbreiding van hun macht, die daartoe ressentimenten exploiteren, zondebokken aanwijzen, haat verspreiden, een intellectuele leegte verbergen achter hun uitgeschreeuwde slogans en gescheld, en met hun populisme het opportunisme in de politiek tot kunst verheffen.”

Kort maar krachtig weerlegt Riemen leuzen als ‘Wij zijn niet fascistisch, want we zijn een partij voor de vrijheid!’, ‘Wij verdedigen de joods-christelijke en humanistische traditie!’, ‘Steeds meer jongeren stemmen op ons!’, ‘Wij kiezen bij uitstek voor de mensen die het niet cadeau krijgen!, ‘Wij zijn niet gewelddadig!, ‘Wij zijn de antifascisten!', enzovoort. Tussendoor wordt even geciteerd uit Wilders’ partijprogramma. In het hoofdstuk ‘Kiezen voor onze cultuur’ staat: “Op 4 mei gedenken wij de slachtoffers van het (nationaal) socialisme.” Daar had moeten staan: “nationaal-socialisme”, maar door “(nationaal)” tussen haakjes te plaatsen, komt de nadruk op “socialisme” te liggen. Alsof Hitler en zijn NSDAP lid waren van de socialistische Internationale. Rob Riemen antwoordt ook op de islamkritiek van de Wim Van Rooy’s van deze wereld – de voormalige redacteur van Links is overigens de geïnterviewde van de maand in het november-nummer van het Vlaams Belang Magazine.

“Is er in de islamitische gemeenschap in Europa een serieuze politieke beweging die poogt te ‘islamiseren’? Nee. Zijn er onder de moslims fanatici die met veel plezier en kabaal alles wat ook maar een beetje lijkt op kritiek of de spot drijft met wat hun heilig is, willen beantwoorden met moord en terreur? Ja. Zijn er islamitische fundamentalisten die de westerse maatschappij haten en het liefst de hele wereld willen zuiveren van ongelovigen en al wat on-islamitisch is? Zeker. Maar een veel grotere bedreiging dan het islamitisch fundamentalisme is voor onze maatschappij de crisis die inherent is aan de massamaatschappij, de crisis van de geest, de alsmaar groeiende trivialisering en debilisering van onze samenleving. Deze beschavingscrisis is de echte dreiging voor onze fundamentele waarden, die we moeten beschermen en onderhouden opdat we een beschaafde samenleving kunnen blijven. Bovendien, islamitisch fundamentalisme en terrorisme overwin je nooit met Europees fascisme.”

Toch een punt van kritiek. Het boekje analyseert maar biedt niet echt een houvast om het tij te keren. “Pas wanneer wij (…) ons leven weer willen wijden aan al wat waarlijk leven geeft – waarheid, goedheid, schoonheid, vriendschap, rechtvaardigheid, compassie en wijsheid -, alleen dan, en niet eerder, zullen we resistent worden tegen de dodelijke bacil die fascisme heet”, is wat mager om de lezer van Rob Riemens boekje met overtuigingskracht de samenleving in te sturen. Vandaag wordt aan de universiteit van Tilburg een prestigieus debat ingericht naar aanleiding van De eeuwige terugkeer van het fascisme. Onder andere de jongste winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur Mario Vargas Llosa zal er zijn visie geven voor een uitverkochte zaal. Ook Meindert Fennema, die pas een biografie over Geert Wilders schreef, is van de partij. Hopelijk vindt men het antwoord op die ene, belangrijke vraag: wat nu?

De eeuwige terugkeer van het fascisme telt 62 blzn., kost amper 9,95 euro en is het ideale geschenk om de komende kerst- en eindejaarsdagen cadeau te doen aan al je vrienden en anderen. Alle Nederlandse parlementsleden hebben het alvast cadeau gekregen. Het lag niet op de Boekenbeurs in Antwerpen omdat wat daar verkocht wordt eerst bij de boekhandel moet aangeboden worden, en de levering van De eeuwige terugkeer van het fascisme aan de betere boekhandels in Vlaanderen is slechts deze week gestart.

Morgen wordt op de Boekenbeurs in Antwerpen een kanjer van een boek voorgesteld: De laatste getuigen uit concentratie- en vernietigingskampen (foto). Het verslag van ontmoetingen van jongeren uit alle schoolnetten en schoolrichtingen met de laatste getuigen van wat het naziregime aanrichtte.

Het project kwam tot stand na herhaalde oproepen om jongeren een bezoek te laten brengen aan het Fort van Breendonk, het Joods Museum van Deportatie en Verzet in Mechelen en/of de concentratie- en vernietigingskampen van Auschwitz. Het naziregime mag niet uit het collectief geheugen verdwijnen. Racisme is zorgwekkend. We weten tot wat het leidt. Enkele leerkrachten verenigden zich in ‘De werkgroep 10 december 2008’ – de datum verwijst naar de zestigste verjaardag van de ondertekening van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Het eerste grootschalig initiatief van de Werkgroep was het in Lier samenbrengen van een vierhonderdtal zeventienjarige jongeren uit Antwerpse secundaire scholen met een aantal laatste getuigen van het naziregime: Regine Beer, Nathan Ramet, Paul Baetens… Een activiteit die op meerdere plaatsen herhaald werd.

Na een schrijfwedstrijd voor jeugdige journalisten rees het idee om het boek samen te stellen dat pas van de drukpers is gerold. Jongeren uit een zestigtal scholen uit alle onderwijsnetten en schoolrichtingen, tot en met de Open Instelling voor Bijzondere Jeugdzorg ‘De Markt’ in Mol, interviewden een tachtigtal ‘laatste getuigen’. En dat “laatste” moet helaas letterlijk genomen worden: tussen het afnemen van de interviews en het verschijnen van het boek overleden negen van hen. Het is ongetwijfeld een hels werk geweest om het project te coördineren en te stroomlijnen, maar het resultaat mag er wezen. De interviews zijn thematisch gegroepeerd; de interviews zijn relatief kort gehouden zodat ze vlot lezen – het boek is dan ook vooral lijvig door de vele interviews; een lijstje van Nederlandstalige en Duitstalige begrippen, een overzichtskaartje van de kampen en gevangenissen, en een bibliografie vullen de interviews aan. Een alfabetisch register ontbreekt helaas. Je kan het boek wel gedeeltelijk downloaden en zo opzoekingen doen in het hele boek.

De laatste getuigen uit concentratie- en vernietigingskampen wordt hopelijk een inspirerend didactisch instrument voor het secundair onderwijs, waarbij niet enkel de gruwel van het naziregime belicht wordt, maar ook de aanleiding en de parallellen met het huidig tijdsgewricht. Het boek is uitgegeven door Academic & Scientific Publishers, telt 672 blzn. en kost 29,95 euro. Morgen, vrijdag 5 november, wordt het boek voorgesteld op de Boekenbeurs in Antwerpen. Om 14 uur, in de Blauwe Zaal. 'Laatste getuige' Henk Verheyen, Kamervoorzitter André Flahaut (PS) en Mieke Van Hecke, directeur-generaal van het katholiek onderwijs, becommentariëren het boek.

Vandaag stelt Rob Verreycken (foto) op een persconferentie zijn nieuw boek Welkom in Vakbondistan voor. Het is eens wat anders dan een boekje over de VMO.

Volgens de achterflap van het boek ontdekte Rob Verreycken “onwettige praktijken, machtsmisbruik, inmenging in overheidstaken, afwending van belastingsgeld naar de eigen kas, het uitbouwen van een financieel-economisch imperium dat de politiek beïnvloedt, enzovoort”, en maken de vakbonden “zich schuldig aan de misleiding van de Vlaamse werknemers, die worden wijsgemaakt dat het in hun belang zou zijn om de vermolmde Belgische constructie nog langer in stand te houden. De Vlaamse zaak en de kritiek op de wanpraktijken van de drie Belgische vakbonden zijn volgens de auteur géén verschillende zaken.” Zou het kunnen dat Rob Verreycken zijn boek met een zekere vooringenomenheid geschreven heeft?

Er is kritiek te leveren op de vakbondswerking, maar dat gaat dan meer over het gebrek aan strijdvaardigheid dan dat ze opereren binnen een Belgische context of dat ze mee zorgen voor de uitbetaling van de werkloosheidsvergoedingen. Rob Verreycken zegt op te komen voor meer vakbondsvrijheid, door de afschaffing van het monopolie van de drie grote vakbonden bij sociale verkiezingen te bepleiten. Als een vos de passie preekt, letten de kippen beter op. Hoe meer vakbonden, hoe meer verdeeldheid, en hoe meer kans voor de werkgever om een akkoord met één vakbond te sluiten dat de facto bindende gevolgen heeft voor alle werknemers. Disfunctioneren van vakbonden los je niet op door méér vakbonden, maar door meer interne democratie.

Marie-Rose Morel schreef als voorzitster van de ‘vakbondscel’ van het VB het voorwoord bij het boek van Rob Verreycken, en zal straks het boek mee voorstellen. Na het ontslag van Marie-Rose Morel bij het VB is het een agendapunt geweest in het VB-partijbureau: of het wel kan dat een niet-partijlid, en dan nog wel Morel, het voorwoord schreef bij een VB-boek. Maar het mocht. Marie-Rose Morel bedreigt daarmee niet de zitjes voor de partijtop in het partijbureau en het parlement. En als Marie-Rose Morel wil meewerken aan een antivakbondsboek, op dat punt gaat het VB de Schotense niet tegenwerken.

Voor het boek dat Rob Verreycken zou schrijven over mistoestanden bij kleine en middelgrote ondernemingen, en multinationals, een Vlaamse Aus der schönen neuen Welt, is het wachten tot de dag dat Kerstmis en Pasen samenvallen. 

De Standaard publiceerde voorbije woensdag al een recensie van Rob Verreyckens boek. Vlaams Belang houdt niet van vakbonden (en omgekeerd), Vlaams Belang neemt de vakbonden op de korrel en De partij schiet meer raak dan verwacht waren de koppen bij de recensie van Bart Brinckman.

Bart Brinckman is chef-Wetstraat bij de De Standaard-redactie. Over het VB weet hij van wanten. Zijn kennis over de sociale relaties is daarentegen beperkt. “De auteur is op zijn minst bevooroordeeld”, schrijft Bart Brinckman over het boek Welkom in Vakbondistan van Rob Verreycken. “De provocerende en vermoeiende slogantaal werkt na verloop van tijd op de zenuwen. Maar niemand kan ontkennen dat een aantal opgelijste mistoestanden een discussie waard is.” Als voorbeeld van “mistoestanden” vermeldt Brinckman onder andere “Verreycken vraagt zich (…) af waarom diverse ambtenaren hun lidgeld van de vakbond via een overheidspremie bijna volledig krijgen terugbetaald, elke belastingbetaler – ook wie niet bij een vakbond is aangesloten – betaalt het bedrag.”

We hebben even rond gebeld en hoorden telkens dat de vakbondspremie bij ambtenaren niet eens drie maanden vakbondslidgeld dekt. Het verschilt wat van sector tot sector, maar doorgaans is het zo. Dat die vakbondspremie betaald wordt door de belastingbetaler is nogal logisch. Ook de lonen van de ambtenaren worden betaald door de belastingbetaler. Zoals die belastingbetaler ook… het overgrote deel van de VB-partijkas vult. In de privé-sector, de metaalsector bijvoorbeeld, bedraagt de vakbondspremie veel meer dan in de overheidssector. En waarom zou de overheid voor haar werknemers niet hetzelfde mogen doen als de zo geroemde privé-sector? Voor Rob Verreycken is het echter een “mistoestand”; voor Bart Brinckman “een discussie waard”.