10-12-14

ZAAK-JAMBON. NIEUWE DOCUMENTEN VLAAMS-NATIONALE DEBATCLUB

Onze onthullingen over de Vlaams-Nationale Debatclub, Jan Jambon en Jean-Marie Le Pen zorgden vorige donderdag voor een halflege Kamer van Volksvertegenwoordigers (foto) omdat premier Michel niet wilde antwoorden op de vraag van de oppositie in welke mate hij nog vertrouwen heeft in zijn vicepremier en minister voor Veiligheid en Binnenlandse Zaken Jan Jambon nadat blijkt dat hij op 12 en 13 oktober dit jaar manifest gelogen heeft over zijn betrokkenheid bij de organisatie van een lezing van Jean-Marie Le Pen bij de Vlaams-Nationale Debatclub.

 

Jan Jambon zei aan RTL en La Libre Belgique op 12 en 13 oktober slechts als toehoorder naar een lezing met Jean-Marie Le Pen te zijn geweest, zoals hij enkele maanden eerder ook in dezelfde debatclub was gaan luisteren naar Kris Merckx. In feite was Jan Jambon niet een van de vele toehoorders, maar als bestuurslid van de Vlaams-Nationale Debatclub mee verantwoordelijk voor het uitnodigen van Jean-Marie Le Pen. Diezelfde avond zat Jan Jambon voor een etentje aan de eretafel met Jean-Marie Le Pen. Intussen heeft Jan Jambon zijn bestuursfunctie bij de Vlaams-Nationale Debatclub toegegeven. Dat Kris Merckx enkele maanden vóór Jean-Marie Le Pen gesproken heeft bij de Vlaams-Nationale Debatclub blijkt niet te kloppen. “Une erreur de mémoire” van zijn minister, zegt Jambons woordvoerder. Dat Kris Merckx bij de Vlaams-Nationale Debatclub gesproken heeft werd anders wel gebruikt om de aanwezigheid van Jan Jambon bij Jean-Marie Le Pen te vergoelijken.

 

Vandaag onthullen we een nieuwe reeks documenten uit het archief van de Vlaams-Nationale Debatclub. Daaruit blijkt dat de Vlaams-Nationale Debatclub op 28 januari 1998 een spreekbeurt inrichtte met de voor negationisme, racisme en neonazisme veroordeelde Britse ‘historicus’ David Irving. Omdat het Holiday Inn hotel in Antwerpen na protest haar zaal niet meer wilde verhuren voor dit evenement, werd door de Vlaams-Nationale Debatclub voor de conferentie met David Irving uitgeweken naar een geheime locatie in de rand van Antwerpen. Op dat ogenblik, en ook de jaren erna, is Jan Jambon nog altijd volwaardig bestuurslid van de Vlaams-Nationale Debatclub. Wie haalt het in zijn hoofd – terwijl je dixit Jan Jambons woordvoerder als actieve mens wel bestuurslid kan zijn van een honderdtal clubs – om lid te blijven van een club die een veroordeelde negationist uitnodigt? Jan Jambon!

 

Als ‘toemaatje’ publiceren we een document dat bewijst dat het uitnodigen van een notoire negationist geen bezwaar vormde voor  Bart De Wever om even later toe te treden tot het bestuur van de Vlaams-Nationale Debatclub. Een debatclub die hij onder andere kende van de lezing met Jean-Marie Le Pen. Het document dat wij publiceren gaat om een uitnodiging voor een spreekbeurt op 24 oktober 2000 waarop Bart De Wever vermeld wordt als inleider én als bestuurslid. Daarmee belanden we in de eenentwintigste eeuw, de eeuw waar we ons volgens Bart De Wever mee moeten bezig houden.

 

Maar ook in die eenentwingste eeuw wordt de herinnering gekoesterd aan mensen uit de vorige eeuw. Op elke uitnodiging voor een lezing van de Vlaams-Nationale Debatclub waar ook de voltallige raad van bestuur wordt vermeld, wordt verwezen naar het overleden bestuurslid Jan Brans. Op een uitnodiging uit 2000 zelfs als erevoorzitter. Jan Brans is oud-hoofdredacteur van het met het VNV gelieerde Volk en Staat, fervent anti-joden, bij verstek voor collaboratie ter dood veroordeeld, ondergedoken in Spanje dromend van een internationale vereniging van fascisten en veroordeelde collaborateurs, terug in ons land in de coulissen werkend aan de oprichting van het Vlaams Blok en eerste hoofdredacteur van het Vlaams Blok-partijblad. Inderdaad om in gedachten te houden.

 

Alle details en documenten hieronder:

- Jambon-club nodigt negationist uit. Bart De Wever bestuurslid;

- Jan Brans, oprichter en erevoorzitter Vlaams-Nationale Debatclub.

00:07 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams-nationale debatclub, jambon, irving, de wever, brans |  Facebook | | |  Print

JAN BRANS, OPRICHTER EN EREVOORZITTER VLAAMS-NATIONALE DEBATCLUB

VNDC - Bestuur VNDC 2000 - Jan Brans.JPGIn elke uitnodiging voor een lezing ba, de Vlaams-Nationale Debatclub, in bezit van AFF/Verzet en RésistanceS, waarin de samenstelling van het bestuur wordt vermeld, worden ook de overleden bestuursleden vermeld met als eerste telkens Jan Brans, soms zelfs als erevoorzitter. In een aantal documenten wordt zijn echtgenote Mia Brans-Dujardin vermeld als ondervoorzitter. Jan Brans was hoofdredacteur van het met de nazi’s collaborerende Volk en Staat (foto 1) en eerste hoofdredacteur van het Vlaams Blok-partijblad.

 

Jan Brans (1908-1986) kent wat van lezingen geven. Op 7 en 14 december 1939 bijvoorbeeld geeft Jan Brans lezingen over Het Jodenvraagstuk aan de Vlaams-nationalistische Volksuniversiteit ‘Herman Van den Reeck’. Vooraf heeft hij zijn anti-joodse stellingen uitvoerig uit de doeken gedaan in een artikelenreeks in het tijdschrift Roeping. Volgens historicus Lieven Saerens waren zijn stellingen toen “een vermenging van een religieus anti-judaïsme met een ‘volkisch’ gedachtegoed”.

 

De meest extreme commentaren op joden zijn in Volk en Staat te vinden. Na een onderbreking verschijnt de krant opnieuw vanaf 12 juni 1940. Omdat er niet onmiddellijk een drukker voor gevonden wordt, wordt met steun van de Duitse bezetter de krant gedrukt op de in beslag genomen persen van de socialistische krant De Volksgazet. Initiatiefnemer voor het opnieuw verschijnen van Volk en Staat is VNV-leider Staf De Clercq. Voor het slagen van de operatie zorgen enkele Antwerpse advocaten, onder wie Jan Brans.

 

Jan Brans is aanvankelijk tegelijkertijd beheerder, uitgever en hoofdredacteur van Volk en Staat. In Volk en Staat worden talrijke anti-joodse bijdragen afgedrukt, een aantal keren vergezeld van dito karikaturen. De eerste verordeningen tegen joden van 28 oktober 1940 worden door de krant enthousiast onthaald. Volk en Staat roept de bezetter op nog strengere en verregaande anti-joodse maatregelen uit te vaardigen, waarbij de krant meermaals zegt in naam van ‘de publieke opinie’ te spreken.

 

Ook Jan Brans levert zijn bijdrage aan het anti-joods discours. Nu meer over de economische zijde van het ‘jodenvraagstuk’, gekruid met racistische terminologie. Brans wijst ook op het ‘gebrek aan hygiëne’ bij joden, en schildert joden af als sadisten die geen medelijden verdienen. Het ‘hoogtepunt’ van zijn artikels verschijnt op 1 december 1940, Overwegingen bij een wandeling door het Ghetto. Hoe de Joden rijk worden in een vuile buurt. Bij het artikel staan acht foto’s, met daarbij commentaren als De rasmerken zijn duidelijk en Een schijnbaar onschuldige Jood. Waag het echter niet met hem zaken te doen.

 

In 1943 en 1944 maakt Jan Brans twee reizen naar Spanje. Van de tweede reis keert hij niet terug, naar hij beweert omdat de landing van de geallieerden in Normandië hem dat onmogelijk maakt. Na de bezetting wordt Jan Brans op verzoek van het Belgisch gerecht gearresteerd. Van september 1945 tot november 1946 verblijft hij in verschillende gevangenissen in Madrid en omgeving. Het regime van generaal Franco weigert Brans uit te leveren aan België waar hij in 1945 bij verstek ter dood veroordeeld wordt voor collaboratie. Het Belgisch gerecht vraagt aan de Spaanse diensten ook om informatie over een partij juwelen en waardevolle voorwerpen die Brans bij zich zou hebben, ter waarde van honderden miljoenen frank.

 

In november 1946 komt Brans vrij met een verbod om het Spaanse grondgebied te verlaten. Brans vestigt zich in Madrid waar hij diverse contacten legt, zoals met de Britse fascistenleider Oswald Mosley. Jan Brans koestert het idee van “de oprichting van een internationale organisatie van oud-collaborateurs en van Duitsers die vanwege politieke redenen veroordeeld waren”. Als zetel voor dit initiatief ziet Brans Spanje, “het enige land in Europa waar men aan iets dergelijks kon werken zonder in de problemen te komen”. Gaandeweg groeit het idee om daar ook Spaanse falangisten, Argentijnse peronisten, Italiaanse fascisten, Kroatische ustasja’s enzomeer bij te betrekken.

 

Op 24 oktober 1978 brengt Jan Brans, intussen terug in Vlaanderen, de kopstukken bijeen van twee partijen die ontstaan zijn uit onvrede met de koers die de Volksunie vaart: de Vlaams Nationale Partij (VNP) van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij (VVP) van Lode Claes. Lode Claes is één van de Antwerpse advocaten die met Jan Brans zijn schouders zette onder het opnieuw uitgegeven Volk en Staat. Het komt niet tot een akkoord tussen de VNP en VVP, maar op de valreep lukt het toch nog om samen onder de naam Vlaams Blok deel te nemen aan de parlementsverkiezingen van 17 december 1978.

 

Die verkiezingen leveren het Vlaams Blok haar eerste verkozene op: Karel Dillen. De Vlaams Blok-voorzitter stelt vervolgens Jan Brans aan als eerste hoofdredacteur van het partijblad van het Vlaams Blok. In maart 1981 geeft Jan Brans wegens zijn hoge leeftijd – Brans is dan 72 jaar – het hoofdredacteurschap op. Het aantal anti-joodse stellingnamen in het Vlaams Blok-partijblad vermindert meteen aanzienlijk. Intussen heeft Jan Brans al een nieuwe hobby: de op 28 februari 1980 opgerichte Vlaams-Nationale Debatclub.

 

Zijn echtgenote Mia Dujardin leert Jan Brans kennen toen hij Karel Dillen vroeg of die iemand kent die met administratie vertrouwd is, en over adressen beschikt, om een herdenking te organiseren voor de in 1942 overleden VNV-leider Staf De Clercq. Mia Dujardin zegt ‘ja’ voor het organiseren van die herdenking, en wat later ‘ja’ voor een leven aan de zijde van Jan Brans. Mia Dujardin, intussen 87 jaar, was op vele fronten actief in de Vlaamse Beweging en onder andere verantwoordelijk uitgever van de eerste Vlaams Blok-verkiezingsaffiches.

 

Met Jan Brans heeft de Vlaams-Nationale Debatclub bij haar oprichters één van de mannen die de donkerste bladzijden van de Vlaamse geschiedenis invulden. Bij de Vlaams-Nationale Debatclub is men hem daarvoor nog steeds erkentelijk. Bij elke vermelding van de raad van bestuur wordt hij vermeld als één van de overleden bestuursleden; bij een uitnodiging voor een lezing in 2000 zelfs als erevoorzitter (foto 2, grotere versie). Voor Jan Jambon en Bart De Wever is het geen probleem om mee in het bestuur van de Vlaams-Nationale Debatclub te zetelen.