Anti-Fascistisch Front / Verzet

1 april, de dag van de grappenmakers. Geen grap is echter zo sterk als het leven zelf. De grappigste quote op wat een Afrikaan aan Dewinter zou vragen toen die laatst opgemerkt werd, was wat die Afrikaan echt vroeg aan Dewinter. En neem nu het protest van vrijdag.

Meer dan drie uur lang stonden VB-militanten in Gent te wachten op premier Elio Di Rupo om hem duidelijk te maken dat de Waalse socialist en Eerste Minister van België niet welkom is in Vlaanderen. Door een verandering in het programma van het bezoek aan Gent stonden de VB-militanten er langer dan ook maar iemand gedacht had. Zijzelf in de eerste plaats. En dan nog kregen ze Di Rupo niet te zien. De VB’ers waren er niet in geslaagd om een plaatsje te veroveren langs de weg waar Di Rupo wél voorbijkwam. Meer dan drie uren wachten en het koude weer deden hun werk. Volgens een VB-bron zakte het aantal VB’ers tijdens het wachten van “meer dan 100” naar “nog 60-tal”. Andere bronnen spreken van minder VB’ers, maar het zieligste van al vinden we dat ook de man rechts op foto 1 nodig was om aan enige getalsterkte te geraken. Inderdaad, Reddy De Mey (67 j.). Gewezen VRT-journalist, in 2004 sollicitant voor een plaatsje bij het VB. Als Filip Dewinter van Antwerpen naar Gent rijdt, dan wil Reddy De Mey ook wel van Oostende naar Gent rijden. Zoals in zijn VRT-dagen had hij zich strategisch goed opgesteld om in beeld te komen: vlak naast Filip Dewinter. In zijn rechterhand een verbodsbord voor Di Rupo, in zijn linkerhand een Vlaamse-Leeuwvlag van het VB,  en aan zijn nek hangt ook nog een rood fluitje. Reddy De Mey had ‘zijn handen vol’ aan het protest tegen Di Rupo. Gelukkig zit de kans erin dat Tanguy Veys Gent verlaat en naar Blankenberge verhuist, zodat Reddy De Mey niet meer op zijn eentje het VB aan de kust moet vertegenwoordigen.

Rond de middag werd ook in Antwerpen geprotesteerd. Deze keer tegen Sharia4Belgium. Volgens Filip Dewinter was het een “spontane actie” naar aanleiding van het verschijnen van Fouad Belkacem in het Antwerpse Justitiepaleis. Het bordje op foto 2 ziet er inderdaad uit alsof het uit spontane volkswoede is geschreven, maar wie is de man die – de benen wijd gespreid – het bordje omhoog houdt? Inderdaad, Albrecht Cleymans. VB-personeelslid, organisatieverantwoordelijke van het VB-Antwerpen en voorzitter van het VB-Berchem. Echtgenoot ook van de VB-lijsttrekster bij de districtsraadsverkiezingen in oktober in Berchem. Het blijft allemaal in de familie. Albrecht Cleymans die het ook al eens aan de stok heeft met fietsers in Antwerpen, mensen die een ‘Straat zonder Haat’-bordje aan hun raam hangen en de Brusselse politie (foto: Albrecht Cleymans in wit jasje die zich verzet tegen de ordehandhaving bij een verboden anti-islambetoging). Een “spontane actie”? Dan toch maar net zo spontaan als dat bij VB-personeelsleden maandelijks hun loon gestort wordt.

Vanavond wordt in Antwerpen in de gemeenteraadscommissie voor veiligheid gedebatteerd over de baldadigheden vorige woensdag aan de Turnhoutsebaan in Borgerhout.

Na een in cafés en waterpijprookhuizen op televisie druk gevolgde voetbalwedstrijd tussen Real Madrid en FC Barcelona, werkten allochtone supporters van die laatste ploeg hun frustratie over het verlies van hun geliefde voetbalploeg en wat nog allemaal niet uit op vuilniszakken die in het rond vlogen, een journalist die geviseerd werd, een bus van De Lijn die vernield werd spijts de chauffeur en reizigers aan boord… Een bus met een Marokkaanse chauffeur mocht nog doorrijden; een bus met een blanke bestuurder moest het ontgelden. Woensdag 27 april en dinsdag 3 mei staan Real Madrid en FC Barcelona opnieuw tegenover elkaar. Burgemeester Patrick Janssens heeft nog niet laten weten welke maatregelen hij overweegt. Janssens wacht de voorstellen af van zijn korpschef bij de politie.

Filip Dewinter wist meteen wat te doen. In het diepste van zijn gedachten waande hij zich altijd al politiekorpschef. Filip Dewinter: “De politie moet de straat heroveren op de Marokkaanse jongerenbendes. Dit kan alleen via het systeem van gecontroleerde intimidatie waarbij voldoende blauw op straat wordt ingezet. (…) Gedurende enkele weken moet in Borgerhout een zerotolerantie aanpak gelden waarbij iedere vorm van overlast, samenscholing en provocatie hard wordt aangepakt. Niet alleen politioneel maar ook op gerechtelijk vlak dient hard te worden opgetreden tegen allochtone relschoppers. Het Vlaams Belang is er voorstander van dat allochtone jongeren die voor dergelijke en andere feiten worden opgepakt en veroordeeld hun Belgische nationaliteit wordt afgepakt en uitgewezen worden naar hun landen van herkomst.”

Dat die allochtone jongeren vaak hier geboren en alleszins opgegroeid zijn, lost het VB op door te verwijzen naar de dubbele nationaliteit: naast de Belgische beschikken ze ook over de Marokkaanse nationaliteit. Zo kunnen ze enkele reis naar het land van koning Mohammed VI gestuurd worden. En hun ouders, broers, zussen...? Filip Dewinter heeft verder “alle begrip voor het initiatief van een aantal buurtbewoners uit Borgerhout om buurtobservatiepatrouilles (BOP) op te richten die als taak zullen hebben om uit te kijken naar criminele feiten die gepleegd worden op de openbare weg en deze te rapporteren aan de politie. (…) Het Vlaams Belang wenst alle BOP’s alle succes toe. (…) De BOP’s (bestaan) uit moedige mannen en vrouwen die de criminaliteit in Antwerpen willen aanpakken in plaats van te doen alsof hun neus bloedt.”

Het zal nogal niet dat Dewinter die BOP’s alle succes toewenst: ze worden één na één getrokken door VB’ers. In Het Laatste Nieuws vertelde zaterdag John Wolf: “Acht jaar geleden heb ik hier in Nieuw Borgerhout het Veiligheidscomité Erasmus opgericht. We waren met een groepje van twintig vrijwilligers. Het ging ons toen vooral om de agressie van jongeren tegenover ouderen in het Te Boelaarpark. Tegen dat het donker werd wandelden wij met twee of drie man door het park. Ik had toen een grote bouvier en die hond dwong veel ontzag af. Buurtbewoners herkenden ons na een tijdje en vertelden ons bijvoorbeeld dat er in hun straat was ingebroken. Dan gingen wij ook daar eens wandelen. De jongste jaren is het Veiligheidscomité wat verwaterd: enkele vrijwilligers zijn gestorven, anderen zijn verhuisd.” Intussen heeft John Wolf een BOP opgericht (foto 1), een buurtobservatiepatrouille die niet alleen ‘Nieuw Borgerhout’ afdweilt maar ook de Turnhoutsebaan – nochtans een eindje af van waar Wolf woont.

John Wolf is VB-districtsraadslid in Borgerhout. Bij de districtsraadsverkiezingen in 2006 kreeg hij op de VB-lijst 113 stemmen. Door het ontslag van andere VB'ers werd hij alsnog districtsraadslid. John Wolf sprak reeds met George Puttemans, secretaris van het VB-Wilrijk, die in zijn district eveneens een BOP op poten wil zetten. Vanuit buurdistrict Berchem meldde zich intussen Albrecht Cleymans. “Ik ben van plan om een paar keer met John mee te lopen en zijn kennis en methodes te gebruiken in Berchem”, zegt Albrecht Cleymans. Hij is een bezorgd VB-personeelslid die alle aspecten van het politiewerk kent. Bij een verboden betoging in 2007 in Brussel verzette Cleymans zich met zijn volle gewicht… tegen het politieoptreden (foto 2). Hij is overigens niet de eerste VB’er met een dubbelgezicht. Zo ging Ragna Verreycken bij een 11 juli-viering in Brussel in 1998 in de clinch met de politie daar, terwijl ze in Antwerpen zelf politieagente was. Niemand zou het geweten hebben was het niet dat een foto van de strubbelingen in Brussel in Het Nieuwsblad verscheen… en een Antwerpse politieagent op de foto zijn collega Ragna Verreycken herkende.

Toen jongeren van de Arabisch-Europese Liga (AEL) het gedrag van de politie wilden observeren in Antwerpen-Noord en Borgerhout – en er zijn redenen om zich ongerust te maken over het politieoptreden, zoals blijkt uit een rapport over racisme bij de politie – toen was Antwerpen te klein voor de verontwaardiging van de politieke partijen en media. De AEL werd voor de rechtbank gedaagd, maar van de beschuldiging een privé-militie te vormen werd de AEL vrijgesproken. Nu wil het VB de straat doen met buurtobservatiepatrouilles (BOP’s). Waarom niet normaal doen? Waarom zich niet bijvoorbeeld inschakelen in het beproefde systeem van de buurtinformatienetwerken (BIN’s)? Omdat normaal doen geen VB-taal is.  Uiteraard moet opgetreden worden tegen de vandalen van vorige week, en moet herhaling van de baldadigheden vermeden worden. Maar daarvoor zijn meer en andere zaken nodig dan de (Vlaams) Belang OorlogsPropaganda.

Antwerpen leerde Albrecht Cleymans een aantal jaren geleden kennen als voorzitter van het Berchemse ‘Veiligheidcomité Groenenhoek’. Intussen is Cleymans openlijk VB’er. Meer zelfs, organisatieverantwoordelijke van het VB-Antwerpen en VB-districtsraadslid in Berchem. Albrecht Cleymans stopte na de moordpartij van Hans Van Temsche briefjes in de brievenbus bij zijn buren die een Straat Zonder Haat-bordje aan hun raam hadden hangen (lezersbrief), en trok vorige zomer van leer tegen de fietsers die zijn buurt onveilig maken.  Aan de vooravond van een congres dat de VB-militanten morgen bijeenbrengt tegen een gemeenschappelijke vijand – de immigratie, en meer nog: de islam – verstuurde Cleymans een oproep tot eenheid onder de VB’ers. Een aandoenlijke oproep, die we dan ook graag publiceren.

Albrecht Cleymans (foto: vooraan bij een VB-actie tegen drugs in Antwerpen): “Je zou bijna gaan denken dat het mediacordon is opgeheven. Jaren hebben we gezwoegd en gezweet om te proberen een neerslag van het denkwerk en de acties van onze partij in de pers te krijgen, maar de journalisten waren net altijd ergens anders bezig met even de verzuchtingen van een handjevol min of meer ontklede studenten/BV’s/artiesten te verslaan die aan de wereld duidelijk wilden maken hoe bijzonder ze op belgië (de ware Vlaams-nationalist schrijft ‘België’ zonder hoofdletter, nvdr.) gesteld waren/hoe sterk hun afkeer van bontjassen was/hoe fel ze tegen een erkenning van NSV gekant waren. Die arme journalisten hebben ook maar twee handen (en niet veel meer hersencellen, denk ik wel eens).

Maar de laatste tijd kan je geen krant meer openslaan of geen televisie meer opzetten of het VB spat je tegemoet! Heeft men eindelijk ontdenkt hoe hard onze parlementsleden werken? Wat een briljante ideeën er in ons partijprogramma staan? Hoe noest en onversaagd onze militanten actie blijven voeren, vol idealisme, al meer dan 30 jaar tegen de stroom in? Was het dat maar…

Neen, de uiteraard objectieve en onbevooroordeelde persjongens en -meisjes hebben heel ander nieuws te melden over onze partij. Maandenlang hebben ze een soap gebracht over een jonge blonde moeder die worstelde met kanker en ondertussen onmenselijk werd behandeld door onze partijtop (want ze wilde zo graag voorzitster worden en onze topmannen met decennialange ervaring in de politiek en in onze partij wilden hun plekje toch niet afstaan aan deze nieuwelinge zeker!). Zijzelf, onze ex-voorzitter die ze zorgvuldig had losgeweekt uit de partij die tientallen jaren lang zijn biotoop was geweest en om het even wie die zich met haar solidair verklaarde werd ter plaatse door de verzamelde pers zalig verklaard, iedereen die weigerde een knieval te maken en haar minste wensen te voorkomen kreeg de status van gitzwarte macho, vastgeroest in idealen uit de jaren stillekens en blind voor de geneugten van onze moderne maatschappij die veel beter door egoïstische blonde carrièrevrouwen met kleine kinderen kan worden geleid dan door ervaren mannen in maatpak die hun woorden wikken, die het klappen van de zweep kennen en voor wie het belang van Vlaanderen voor dat van henzelf gaat. Ze hebben haar zodanig de hemel in geprezen dat zelfs een deel van onze eigen militanten en lokale mandatarissen, voor het grootste deel mensen die de dame in kwestie en de leden van de partijtop slechts oppervlakkig of in het geheel niet persoonlijk kennen, eerst twijfelden en vervolgens begonnen te geloven wat ze in de pers lazen.

Omdat het cordon al 20 jaar lang niet het gewenste resultaat opleverde en onze partij steeds maar bleef groeien, heeft de pers er zich tenslotte bij neergelegd dat er nu eenmaal Vlaamsnationalisme bestaat, en toen hebben ze voor een andere strategie gekozen: ze hebben zich een andere, kleine Vlaamsnationalistische partij gekozen, eentje die gematigder is dan wij en een wat meer omfloerste boodschap brengt, en daarvan hebben ze de lichtjes excentrieke voorzitter, zijn geliefd frituur en zijn voorliefde voor Latijnse spreuken ad nauseam (dat is Latijn voor ‘tot je er misselijk van wordt’) opgevoerd in spelprogramma’s, praatprogramma’s, politieke programma’s… Hij bracht daarbij steeds weer de boodschap dat zijn partij tenminste niet opgesloten zit in een cordon en dus niet alleen van haar oren kan maken maar ook iets kan doen, beleid kan voeren, dingen écht kan veranderen! Heel subtiel, en voortdurend bevestigd door de blonde dame waarvan eerder sprake (en die geheel toevallig uit zijn partij afkomstig was) suggereerde de mollige partijvoorzitter dat wij dat cordon zelf in het leven hebben geroepen en er heel comfortabel in zitten. Je zou gedacht hebben dat Jos Geysels het op ons persoonlijk verzoek in het leven heeft geroepen en dat wij er voor geen goud ter wereld vanaf willen.”

Albrecht Cleymans (foto: in wit jasje, met een politiewagen in de rug manhaftig in het verweer tegen de politie bij een verboden betoging tegen de islam in Brussel) vervolgt: “De mediacampagne wierp haar vruchten af: het Vlaams Belang verloor kiezers, de N-VA won spectaculair. En voert sindsdien een ingewikkeld dansje uit met haar mogelijke regeringspartners. Ze zoekt een voortdurend evenwicht tussen geen akkoorden afsluiten (want dan moet ze toegevingen doen en verliest kiezers) maar ook de stekker niet definitief uit de onderhandelingen trekken (want dan voert ze evenmin beleid als wij en wat kan ze ons dan nog verwijten?).

De media waken er zorgvuldig over dat de N-VA haar geloofwaardigheid niet verliest en besteden ondertussen onevenredig veel aandacht aan alles wat ons in een slecht daglicht kan stellen. Als er ergens twee VB’ers in een bestuur ruzie maken, als één van onze leden een feestje wil organiseren waar een muziekgroep ‘met foute fans’ optreedt, zelfs als een VB-mandataris zich vertoont op een pro-Israëlische bijeenkomst, het wordt allemaal opgeklopt tot een schandaal van nationale orde. Ik durf tegenwoordig niet eens meer in mijn neus peuteren als ik alleen thuis ben, voor je het weet sta je op de voorpagina van één of ander blaadje! Helaas, de mens is zwak en goedgelovig, en de overgrote meerderheid van de mensen denkt tot op de dag van vandaag nog altijd dat alles wat in de pers verschijnt waar en objectief is.

Blijkbaar geldt dit zelfs voor een deel van onze eigen leden, en dat is toch wel merkwaardig. Velen van hen hebben ooit een actie, een congres of een partijfeest bijgewoond waarover later een totaal vertekend verslag in de kranten of op tv verscheen, en hebben zich daar boos over gemaakt. Bij zo’n gelegenheid zeggen ze dan, terecht, dat je de belgische systeempers niet mag geloven en dat het een pure schande is hoe ze onze partij afschilderen. En toch, en toch… na al die maanden sentimentele artikels te hebben gelezen over dat arme fragiele blondje uit Schoten die toch zo onheus werd behandeld, over de enorme liefde van haar (tweede) man voor haar en haar kindjes, over de gevoelloosheid van de ‘Antwerpse gemeenteraadsfractie’ - die trouwens tot diepe teleurstelling van de journalisten nooit een slecht woord over haar heeft gelost - zijn heel wat van die mensen ervan overtuigd dat er toch wel iets van zal kloppen en wenden zich vol afkeer van onze partij af. Terwijl ze zouden moeten beseffen dat om het even wat er over onze partij in de pers verschijnt waarschijnlijk niet waar is - gewoon omdat de ervaring leert dat dit al tientallen jaren zo is. Ach, ik neem aan dat het menselijk is om je te laten meeslepen door verhalen die je steeds opnieuw worden opgedist. Maar het stemt me triest als mensen hun jarenlange diepe overtuiging aan de kant schuiven ter ere van vakkundig opgediste fictie.

Voor mij is het duidelijk: ik ben bij het VB gegaan omdat ik achter het programma sta, omdat ik vind dat we een aantal absolute toppolitici hebben die echte idealisten zijn en die dag in dag uit fantastisch werk leveren. Als dit betekent dat ik voor de politiek correcte klasse een verwerpelijk sujet ben en dat bepaalde mensen niets meer met me te maken willen hebben, dan neem ik dat erbij. Je gelooft ergens in, of niet. Als je nergens in gelooft en je maar wat laat meedrijven met wat er op tv te zien is en wat ‘de mensen zeggen’, dan moet je ook niet komen klagen dat er dingen verkeerd gaan in de maatschappij. Je bent dan, door je eigen onverschilligheid, medeplichtig. Maar als je wél ergens in gelooft, als je een ideaal hebt waar je echt achter staat, dan heb je daar iets voor over. Dan sta je pal voor je volk, voor je ideaal, voor je partij, in goede en kwade dagen!

Op zo’n moment moet ik denken aan dat prachtige Daglied van Preud’homme en Van Daele: ‘Sta in de morgen de lach op 't gelaat, / sterk voor uw volk, fris voor uw taak ! / Draag van de morgen het lichtend gewaad / over uw volk, over uw taak. (…)’. Kameraden, laten we de schouders rechten, de roddels en achterklap vol minachting de rug toekeren en gewoon verder doen met datgene waar we mee bezig waren - de bevrijding van ons dierbaar Vlaanderen en het bestrijden van de islamisering die onze meest fundamentele waarden bedreigt. Laat degenen die willen zeuren en jammeren maar doen, wij hebben iets beters omhanden. Schouder aan schouder, het hoofd rechtop, de blik gericht op ons mooie ideaal, laten we verder strijden voor ons eigen volk eerst, voor onze partij en onze geliefde voormannen, Houzee!”