17-04-16

70 JAAR NA DE EXECUTIE VAN AUGUST BORMS

Vorige week zondag 10 april, een paar uren vooraleer Vlaanderen Identitair verloren liep in de Brusselse velden, verzamelden in Merksem tientallen mensen, volgens een aanwezige tweehonderdvijftig mensen, voor de 69ste August Bormsherdenking (foto 1).

De herdenking dit jaar was bijzonder in de zin dat het dit jaar precies 70 jaar geleden is dat August Borms in de rijkswachtkazerne van Etterbeek terechtgesteld werd voor collaboratie met nazi-Duitsland. In 1919 werd August Borms ook al ter dood veroordeeld, toen voor collaboratie met de Duitsers tijdens de Eerste Wereldoorlog. Een straf die een half jaar na de veroordeling omgezet werd in levenslange dwangarbeid. Maar ook dat werd August Borms uiteindelijk bespaard: in 1929 wordt hij al vrijgelaten. Toch vinden een aantal mensen – die voor een harde aanpak van criminaliteit pleiten – dat hiermee onrecht werd aangedaan. Niet omdat bij herhaling de door een rechtbank bevolen straf niet werd uitgevoerd, maar omdat Borms veroordeeld werd voor collaboratie.

Het ritueel in Merksem is elk jaar hetzelfde. Eerst is er een mis in de Sint-Franciscuskerk aan de Bredabaan in Merksem, waar de Vlaamsgezinde paters Herman Dupré en Herman De Cock Gods zegen afroepen voor een “vrij en onafhankelijk Vlaanderen”. Daarna gaat het naar het kerkhof aan de Van Heybeeckstraat waar het graf staat van August Borms. De VNJ-muziekkapel zorgt voor enig tromgeroffel en trompetgeschal, er is een welkomstwoord door Vlaams Belang’er en bezieler van het Bormshuis Bob Hulstaert, waarna het tijd is voor een gastspreker en het neerleggen van bloemen op het graf van August Borms. Gastspreker dit jaar was erevoorzitter van het Algemeen Nederlands Zangverbond (ANZ) Hugo Portier.

“Als zonen en dochters van de generatie die voor het belang van Vlaanderen met Duitsland collaboreerden”, zo zei Hugo Portier, “zijn wij wel degelijk gevoelig voor wat in 1945 aan het licht kwam, namelijk de concentratiekampen waarin zoveel mensen omkwamen en zijn wij niet te beroerd om hun familieleden ons medeleven aan te bieden. Doch wat wij, evenals Dr. Borms nooit zullen doen, is pardon vragen aan de belgische (in radicale Vlaams-nationalistische kringen blijft men België zonder hoofdletter schrijven, nvdr.) staat. Wij laten de eer van een generatie die te goeder trouw collaboreerde om Vlaams zelfbestuur te bekomen niet door het slijk halen.”

Dat zijn een aantal foute veronderstellingen bijeen, met als voornaamste dat de collaborateurs met nazi-Duitsland dat deden om Vlaanderen als staat vooruit te helpen. Dat is een mythe. Er waren bij de politieke elite wel mensen die die illusie hadden en propageerden, maar de overgrote meerderheid collaboreerde uit sympathie voor De Nieuwe Orde van Adolf Hitler – zo blijkt uit ernstig onderzoek door historica Aline Sax.

De August Bormsherdenkingen zijn traditioneel ook een plek om te mijmeren over de afstand tussen de droom van Vlaams zelfbestuur en de werkelijkheid. Hugo Portier zag nog een hoop hindernissen zoals “het lage identiteitsbesef bij de gemiddelde Vlaming”, het Belgisch establishment “dat sterk en sluw is en met een diaboliseringstechniek ons streven naar een Vlaamse staat besmeurt met termen als separatisme, nationalisme, fascisme, racisme, overgoten met een ethische saus” en de weinig vastberaden houding in het Vlaams Parlement om “belangenconflicten” uit te roepen.

Hugo Portier deed ook nog een oproep “tot verzoening binnen de Vlaamse Beweging, van Vlaams-nationale politiek tot IJzerbedevaart en -wake”. Een oproep die volgens ’t Pallieterke kon rekenen op “een lichte poging tot applaus”. “Maar”, vervolgt ’t Pallieterke, “de Vlamingen tot wie de oproep vooral was gericht (versta: de N-VA, nvdr.) waren bij het graf van August Borms niet te bespeuren”.

't Pallieterke vermeldt niet wie er wél was. Het voornaamste politiek kopstuk bij de Bormsherdenking dit jaar was Filip Dewinter (foto 2). Er was overigens ook een groep van een vijftal Autonome Nationalisten. Onder hen Christian Berteryan die pas nog tot een gevangenisstraf werd veroordeeld voor nationaalsocialistische propaganda en één van de mannen, een Antwerpenaar, die ons eerder fier een Adolf Hitler-portret toonde (foto). De Voorpost-ordedienst bij de August Borms-herdenking had uiteraard geen bezwaar tegen hun aanwezigheid. 

22-07-15

N-VA BEVEREN BLIJ MET STRAAT GENOEMD NAAR COLLABORATEUR

De N-VA toont zich in haar jongste nieuwsbrief in Beveren verheugd over de “Dr. Gerard De Paepstraat” die er in de deelgemeente Melsele gaat komen. In het artikel wordt Gerard De Paep (foto, geboren in 1898) geschetst als een Vlaamsgezinde student, die zich in 1925 in Beveren vestigde als geneesheer, twee jaar later ook aan de slag ging als chirurg in de Sint-Annakliniek, en later nog een verpleegstersschool stichtte, een kraamkliniek en een kindertehuis oprichtte. Zo gedetailleerd als de N-VA daarover is, blijft men zwijgzaam over zijn politieke loopbaan tot hij in 1965 senator werd voor de Volksunie.

 

“Tijdens de repressie werd hij veroordeeld maar in 1950 hernam hij zijn praktijk”, is het enige wat de lezers van de nieuwsbrief vernemen over de periode vóór, tijdens en onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog. Alleen de ‘repressie’ wordt vermeld, maar gaat aan ‘repressie’ geen collaboratie vooraf, en wat weegt het zwaarst? Voor de N-VA in Beveren is het duidelijk. Gerard De Paep was lid van het Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV), in 1933 opgericht door Staf de Clercq, tijdens de Tweede Wereldoorlog collaborerend met nazi-Duitsland.

 

In 1931 werd Gerard De Paep in de provincie Oost-Vlaanderen de eerste Vlaams-nationalistische gedeputeerde in ons land. Bij nationale verkiezingen in de jaren dertig was hij een van de sterke figuren van het ‘Vlaams Nationaal Blok’. Het is dan ook geen kleinigheid als zo’n figuur zich lid maakt van het VNV. En Gerard De Paep was niet zomaar VNV-lid. Gerard De Paep was lid van de Commissie voor Bestuurspolitiek die het VNV oprichtte, die op 23 april 1941 haar eerste vergadering belegde met Gerard De Paep als één van de slechts zeven aanwezigen.

 

Toen in 2010 om advies werd gevraagd over de nieuwe straatnaam, adviseerde de cultuurraad van Beveren negatief omwille van het oorlogsverleden van dokter Gerard De Paep. De cultuurraad wilde dat de straat naar vroedvrouw Celine Van Geertsom zou genoemd worden. De CD&V/N-VA-bestuursmeerderheid hield vast aan toch Gerard De Paep met een straatnaam te vereeuwigen. Bij wijze van wiedergutmachung zal ook Celine Van Geertsom een straat naar haar vernoemd krijgen. In 2007 ijverde het Vlaams Belang, met Bruno Stevenheydens als boegbeeld, reeds voor een Gerard De Paep-plein, maar dat werd toen afgewezen.  

 

Onder impuls van de N-VA, met een intussen om gezondheids- en politieke redenen uitgerangeerde Bruno Stevenheydens, komt er nu toch een Gerard De Paepstraat. Pieter Van Esbroeck wees op het artikel daarover in de huis-aan-huis bedeelde nieuwsbrief van de N-VA in Beveren. Van Esbroeck ontkent niet dat Gerard De Paep een belangrijke rol speelde inzake de gezondheidszorg in Beveren, maar voor hem weegt dit toch niet op tegen zijn oorlogsdaden die de N-VA Beveren verdoezelt in haar nieuwsbrief.

 

In mei noemde Bart De Wever, bij een hoofdzakelijk door Joden bijgewoonde samenkomst, de collaboratie “een vreselijke fout”. Nu zijn partijafdeling in Beveren jubelt om een man met een betwist oorlogsverleden die een straat naar hem vernoemd krijgt, zwijgt Bart De Wever in alle talen. Het is niet de eerste keer dat de N-VA-partijvoorzitter niet reageert als terechte stellingnames moeten omgezet worden in reacties naar foute N-VA-partijgenoten.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beveren, de paep, collaboratie, n-va, stevenheydens, de wever |  Facebook | | |  Print

21-06-15

IN BED MET MARINE LE PEN

De persconferentie om de nieuwe extreemrechtse fractie in het Europees Parlement ‘Europa van de Naties en de Vrijheden’ aan te kondigen, bracht tal van artikels te weeg over de partijen en leden van de nieuwe fractie. Twee opmerkelijke reacties willen we de volgers van deze blog niet onthouden.

 

Marine Le Pen verbindt zich officieel met de Vlaamse nostalgici van het Reich titelt Marcel Sel die er het “Franse ratten, rol uw matten” bijhaalt, Karel Dillen die een negationistisch boek uit het Frans vertaalde in 1951 en datzelfde jaar naar een omstreden congres in Malmö (Zweden) ging, het huldebetoon aan Staf De Clercq op de door het VB georchestreerde IJzerwake in 2004, de in 2008 en 2010 voor negationisme veroordeelde voormalige VB-ondervoorzitter Roeland Raes, de jaarlijkse August Borms-herdenking…

 

Allemaal oude verhalen? Neen. Vorig jaar wezen we nog op de VB-aanwezigheid bij de herdenking van August Borms: Vlaams Belang eert collaborateur August Borms. En Marcel Sel diept nu een tweet boven van Gerolf Annemans dit jaar. Een foto van Gerolf Annemans bij het graf van August Borms, met daarbij als commentaar: “Bormsherdenking Merksem. Vlaams nationalisme herbronnen bij de bron. #lukdieudonne #jorisvanhauthem” (foto 1, foto wat minder hoog gemaakt dan de originele versie). Luk Dieudonné is de eind vorig jaar overleden beheerder van het VB-ledenbestand maar vooral ook oprichter van de KOSMOS-inlichtingendienst; Joris Van Hauthem is bekender als voormalig VB-parlementslid die begin dit jaar overleed.  

 

Gerolf Annemans brengt het hele Vlaams-nationalisme, en bij uitstek het VB, terug naar de geschiedenis van een man die tot tweemaal toe ter dood veroordeeld is voor collaboratie – en de tweede keer daarvoor ook effectief geëxecuteerd is. Een mooie vriend voor Marine Le Pen.

 

Een mooie vriendin, deze keer letterlijk, is dan weer Brigitte Bardot (foto 2). In een interview voor de Russische televisie vertelde de voormalige Franse filmster dat ze in 1992 een korte liefdesaffaire had met Marine Le Pen (Brigitte Bardot was toen 58 jaar, Marine Le Pen 24 jaar, nvdr.). Het was bij de uitreiking van een prijs aan Brigitte Bardot als dierenbeschermster dat ze Marine Le Pen ontmoette. “Onze ogen kruisten elkaar, we brachten de avond samen door en namen een hotelkamer”, vertelde Brigitte Bardot. Alhoewel ze een bewonderaarster is Marine Le Pen heeft Brigitte Bardot haar nadien nog maar weinig lijfelijk ontmoet.

 

Feit is dat Marine Le Pen, eens voorzitster van het Front national (FN), zich meer en meer door homoseksuele kaderleden heeft laten omringen, tot grote ergernis van haar vader terwijl bij de FN-militanten homohaat de bon ton is.

14-05-15

“DE COLLABORATIE WAS NIET VERKEERD, MAAR LOGISCH”

Naar eigen zeggen wilde Bart De Wever met zijn jongste uitspraken over de collaboratie het debat beëindigen. “Laten we er nu vooral mee stoppen”, zei Bart De Wever in Gazet van Antwerpen. “Ik wil veeleer het debat afronden dan het heropenen.” Maar zo hebben sommigen het niet begrepen. Oproep van De Wever wordt beter begin dan einde van debat kopt deze week ’t Pallieterke. De wekelijkse column van Mark Grammens verderop in het blad wordt door ’t Pallieterke samengevat in de woorden die we hierboven als titel hernemen.

 

Uiteraard was het vooral op de open riool die de sociale media soms zijn dat de meeste bagger gelost werd. Als eerste – waarom verbaast het ons niet ? – Rob Verreycken: “Bij deze wil ik mij verontschuldigen voor de vreselijke ‘fout’ van mijn grootvader om in dienst van leeuw en kruis zijn leven te riskeren aan het Oostfront om te vechten tegen het communisme, in de hoop zo ook Vlaanderen te helpen, en voor zijn ‘fout’ om daarna door repressie van staat en straat voor het leven geknakt te worden. NIET DUS. Hulde aan onze dappere Oostfrontstrijders!”

 

Ledy Broeckx, voormalig VNJ-verbondsleidster en Vlaams Belang-gemeenteraadslid en -districtsraadslid, doet haar best om Rob Verreycken te overtreffen. “Mijn ganse familie collaboreerde! 4 nonkels naar het oostfront! Wat ben ik daar trots op!!!” We kunnen en willen ons niet uitspreken over de grootvader van Rob Verreycken of de nonkels van Ledy Broeckx, feit is dat uit onderzoek van Aline Sax blijkt dat de meesten die collaboreerden en zij-aan-zij met de nazi’s streden dit deden omdat ze de Nieuwe Orde-ideeën van Adolf Hitler genegen waren. Dus niet enkel om het communisme te bekampen.

 

Dat Bart De Wever de collaboratie veroordeelde wordt gezien als verraad aan de Vlaamse zaak. Koen Ooms, Vlaams Belang-provincieraadslid in Limburg: “Van verraad tot verraad naar de Belze staat.” Iemand anders: “Ongelofelijk, die vent. Hengelt nu naar Jodenstemmen. Wat is het volgende? ‘Lang leve belgië’?” Annick Ponthier, voormalig parlementslid voor het Vlaams Belang: “Het is de zoveelste verontschuldiging van N-VA aan het politiek-correcte bestel. Zoiets vind ik dan weer een ‘vreselijke fout’.” En Bruno Valkeniers, gewezen Vlaams Belang-voorzitter: “In het Duits !! noemen ze dat: ‘Die Geschichte hineininterpretieren’. Daar doe ik niet aan mee.”

 

Het is echter maar gebrabbel in de marge. Zelfs ’t Pallieterke erkent dat bijna niemand nog in de Vlaamse Beweging bezig is met de collaboratie en wat in die kringen “de repressie” heet. “Hoelang is het nog geleden dat er een amnestiebetoging heeft plaatsgevonden? Kan er iemand ons artikels tonen uit het ledenblad van pakweg Davidsfonds, VVB en zelfs Revolte van Voorpost waar deze problematiek nog aan bod komt? De nieuwe generatie politici in N-VA, maar ook in het Vlaams Belang, is niet meer bezig met het collaboratiethema.”

 

Voor Voorpost willen we toch voorbehoud maken. Voorpost-militanten waren vorige zondag 10 mei weer van 9.00 uur ’s morgens tot 19.00 uur ’s avonds in de weer om de tenten en wat nog allemaal niet klaar te zetten, en daarna terug af te breken, voor de Oostfrontersherdenking in Stekene. “Deze herdenking werd een mooi antwoord op de ongenuanceerde uitlatingen van Bart De Wever over de collaboratie”, besluit Voorpost haar verslagje. Naast de door ouderdom uitdunnende schaar van oud-Oostfronters was ook de muziekkapel van het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ) present, en een groep van de Blood and Honour-afsplitsing Racial Volunteer Force (RVF).

In reactie op de uitspraken van Bart De Wever is een Facebookgroep Amnestie nu, Geen volksverraad opgericht. Tot gisterenavond had de groep 106 vind ik leuk’s gekregen. Veel leven is er niet op de Facebookgroep. Joris Claessens is het niet eens met de doelstelling: “Mijn vader was Oostfronter en daar ben ik trots op. En dat draag ik ook uit. En toch... Toch kan ik uw initiatief niet steunen. Oostfronters verdienen geen amnestie. Amnestie... dat is voor gangsters en criminelen. Oostfronters verdienen eerherstel en vergoedingen voor de schade die zij en hun nakomelingen leden tijdens en na de repressie.”

Foto's: Oostfrontersherdenking te Stekene, 10 mei 2015. Foto 1: Overzicht van het terrein met vooraan een deel van de aanwezigen van de Blood and Honour-afsplitsing Racial Volunteer Force (RVF). Foto 2: De VNJ-muziekkapel in actie.

13-05-15

BART DE WEVER EN FILIP DEWINTER OVER DE COLLABORATIE

Van De Morgen-commentator Bart Eeckhout tot PS-coryfee Philippe Moureaux, de woorden van waardering voor Bart De Wever waren niet uit de lucht omdat hij vorige week woensdag 6 mei bij een Joodse herdenking van het einde van de Tweede Wereldoorlog (foto) “als telg van de Vlaamse Beweging” de collaboratie “een vreselijke fout” en het nazisme “misdadig fout” noemde. Bart Eeckhout, anders best kritisch, zag in de toespraak dat Bart De Wever “een groot politicus” is. Het is maar wat je ervan maakt.

 

Eerst even dit. Omdat we onze mening op meer wilden baseren dan de citaten in de kranten vroegen we beleefd aan het kabinet van de Antwerpse burgemeester om over de integrale tekst van de toespraak te kunnen beschikken. Woordvoerder Johan Vermant antwoordde ons: “Het is niet gebruikelijk om de nota’s voor een toespraak ter beschikking te stellen. Een speech is uiteraard een momentum voor het gesproken woord. Ik verwijs dus graag naar de speech zoals die uitgesproken is door de burgemeester zelf.” Dat helpt ons niet verder omdat we niet aanwezig waren bij de toespraak, en in het ATV-Nieuws van woensdagavond hadden we een journalist toch zien voorlezen uit de toespraak die Bart De Wever even later zou houden.

 

We vragen over dezelfde tekst te kunnen beschikken als andere journalisten, maar dat wordt weer nul op het rekwest. Er volgt nog e-mailverkeer, maar geen tekst van de toespraak. Op aanwijzen van een journalist vinden we de integrale tekst van de toespraak uiteindelijk… op de website van de N-VA (zie de link hierboven). Als de toespraak van Bart De Wever zo historisch was, waarom kon de tekst dan niet vlot ter beschikking gesteld worden door het kabinet van Bart De Wever? Volstond het dat in de reacties die vlug werden geschreven de toespraak als historisch werd gelabeld?

 

De 'historische woorden' van Bart De Wever komen er na de inleiding: “Tot slot wil ik nog iets zeggen als persoon, niet als burgemeester. Ik ben zelf een telg van de Vlaamse Beweging. De Vlaamse ontvoogding…” Bart De Wever sprak dus niet als burgemeester, en ook niet als N-VA-voorzitter. Hij sprak enkel in persoonlijke naam. Maar in persoonlijke naam heeft hij al meerdere keren de collaboratie veroordeeld. Marcel Sel wees erop dat Bart De Wever in 2004 aan de VRT reeds zei: “Voor de zoveelste keer, de collaboratie was een fout.” Joël De Ceulaer wees erop dat Bart De Wever in Knack in 2006 reeds zei: “De feiten zijn duidelijk: de collaboratie was totaal verkeerd. Principieel én strategisch.” Er is dus geen reden om de woorden van Bart De Wever vorige week woensdag als historisch te betitelen.

 

Zelfs Filip Dewinter veroordeelde eerder al de collaboratie als we Gazet van Antwerpen mogen geloven. Uiteraard krijgt Dewinter niet de gelegenheid om dat, zoals Bart De Wever, te doen voor een zaal grotendeels gevuld met mensen uit de Joodse gemeenschap. Voor Dewinter was le moment het Nederlandse tv-programma Het Zwarte Schaap van 29 oktober 2005. Gazet van Antwerpen titelde achteraf Dewinter zet zich af tegen collaborateurs. Of Dewinter zich inderdaad afzette van de collaboratie kunnen we nu niet meer controleren. Feit is wel dat het Vlaams Belang de krantentitel nadien nuanceerde: “De pers (probeert) een wig te drijven tussen het Vlaams Belang en de generatie van Vlaamsgezinden die getekend werd door collaboratie en repressie.”

 

Bart De Wever miste de kans om Jan Jambon ter orde te roepen toen die in La Libre Belgique van 13 oktober 2014 zich beperkte tot: “De mensen die met de Duitsers collaboreerden hadden hun redenen.” Bart De Wever miste de kans om Ben Weyts en Theo Francken ter orde te roepen toen die op 11 oktober 2014 een feestje bijwoonden voor oud-VMO-leider Bob Maes die onder andere redenaar was bij het graf van VNV-leider Staf De Clercq. Bart De Wever miste de kans om Bob Maes – intussen erevoorzitter van de N-VA Zaventem – ter orde te roepen toen die na de ontstane heisa in een Terzake-reportage nog zei: “Ik heb inderdaad begrip voor de collaboratie.” (beelden niet meer online bij deredactie.be, maar wel nog bij de RTBF).

 

Dáár had Bart De Wever tot driemaal toe de kans om duidelijk te maken dat de N-VA de collaboratie als “een vreselijke fout op alle vlak” verwerpt. Maar dat deed hij dus niet, het blijft bij een persoonlijke mening. Het hard maken als N-VA-voorzitter is er niet bij.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: collaboratie, de wever, dewinter |  Facebook | | |  Print

05-07-14

RAPPORT OORLOGSVERLEDEN WILLY VANDERSTEEN OPENBAAR

Vandaag wordt in de Kloosterstraat in Antwerpen de tiende stripmuur ingehuldigd, deze keer met Nero en andere bekende stripfiguren van Marc Sleen (foto 1). De vorige stripmuur was er een met figuren van Brecht Evens, en zo komen afwisselend eerder artistiek werk en eerder bekende stripfiguren aan bod.

 

De reeks stripmuren in Antwerpen begon met werk van Jan Bosschaert in de Wolstraat, waarna Suske & Wiske van Willy Vandersteen in de Korte Riddersstraat aan de beurt was. Over het oorlogsverleden van Willy Vandersteen is al heel wat geschreven. Er werd bewezen dat hij onder het pseudoniem Kaproen een aantal antisemitische cartoons tekende (foto 2). De erfgenamen en Standaard Uitgeverij lieten de zaak verder uitspitten door het historisch onderzoeksbureau Geheugen Collectief vzw. Er werd ook beloofd dat het tot een uitgave zou komen. Van die belofte werd later afgezien, maar het volledige verslag kan je sinds kort wel downloaden als pdf via deze link meldt ons StripSpeciaalzaak.be.

Het pdf-document telt 65 bladzijden en geeft een overzicht van de verschillende facetten van Vandersteen tijdens de Tweede Wereldoorlog: als soldaat, als werknemer, als tekenaar. Zijn netwerk wordt nader toegelicht met zijn banden in het verzets- en collaboratiemilieu. Hierin worden eerdere biografische gegevens bevestigd of integendeel weerlegd. Een interessant gegeven is dat Vandersteen effectief van collaboratie werd verdacht vanwege zijn lidmaatschap van de rechts-radicale partij Vlaams Nationaal Verbond die tijdens de Tweede Wereldoorlog openlijk collaboreerde met de Duitse bezetter, maar Vandersteens dossier werd geseponeerd.

 

Als conclusie van het rapport wordt er een antwoord geformuleerd op de vragen: Heeft Vandersteen de Kaproentekeningen gemaakt voor het geld? (Neen.) Tekende Vandersteen vanuit een pro-Duitse overtuiging en ideologische verwantschap met de bezetter? (Hmmm.) Tekende Vandersteen de Kaproentekeningen vanuit een opportunistische motivatie? (Ja.)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, cultuur, collaboratie |  Facebook | | |  Print

16-04-14

VLAAMS BELANG EERT COLLABORATEUR AUGUST BORMS

Bormsherdenking 2014 - Bloemen.JPGBormsherdenking 2014 - Bloemen Vlaams Belang.JPGNaar jaarlijkse traditie is voorbije zondag 13 april in de Sint-Franciscuskerk in Merksem, en op de begraafplaats aan de Van Heybeeckstraat in dezelfde Antwerpse deelgemeente, August Borms herdacht. Tot tweemaal toe ter dood veroordeeld voor collaboratie.

 

August Borms, op 14 april 1978 geboren in Sint-Niklaas, zet zich vanaf 1910 in voor de vernederlandsing van de Gentse universiteit, en is ook betrokken bij de Vlaamse Beweging in Frans-Vlaanderen waar hij in 1912 propagandatochten organiseert. In 1917 wordt Borms lid van de Raad van Vlaanderen die met de Duitse bezetter onderhandelt over het statuut van Vlaanderen. Van een zelfstandig Vlaanderen komt niets in huis, ook al omdat de Raad na interne twisten tussen separatisten en federalisten  uiteenvalt. Toen al was er een tweespalt binnen de Vlaamse Beweging. Na de oorlog start de Belgische overheid een onderzoek naar de mensen die collaboreerden met de Duitse bezetter. Op 8 februari 1919 wordt August Borms aangehouden en opgesloten in de gevangenis van Vorst. Hij wordt ervan beschuldigd een aanslag gepleegd te hebben tegen de Belgische staatstructuren, met de Duitsers gecollaboreerd te hebben en de oorzaak geweest zijn van de wegvoering en langdurige opsluiting van minstens zeven personen in Duitsland. Op 6 september 1919 veroordeelt het assisenhof in Brussel Borms tot de doodstraf.

 

Een half jaar later wordt zijn doodstraf omgezet in levenslange dwangarbeid. In de gevangenis groeit Borms uit tot een van de iconen van de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Door het overlijden van een liberaal Kamerlid moet in 1928 een tussentijdse verkiezing voor één Kamerzetel georganiseerd worden in Antwerpen. De liberalen schuiven een Nederlandsonkundige kandidaat naar voor. De katholieken en socialisten dragen geen kandidaat voor uit respect voor het overleden liberaal Kamerlid. De Frontpartij stelt op het laatste ogenblik Jef Van Extergem kandidaat, gebruik makend van een anomalie in de wetgeving waardoor iemand die uit zijn politieke rechten ontzet is toch kandidaat kan zijn bij verkiezingen. Er worden ook twee communistische lijsten ingediend, een trotskistische en een stalinistische. De kandidaat van die laatste lijst, de Vlaamse communistische activist Jef Van Extergem, raadde na de kandidatuurstelling van Borms aan… voor Borms te stemmen. Borms wint de verkiezingen met meer dan 80.000 stemmen, dubbel zoveel als zijn liberale tegenkandidaat.

 

De uit zijn politieke rechten ontzette Borms kan niet zetelen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Op 17 januari 1929, twee maanden na de door hem gewonnen verkiezingen, wordt Borms wel vrijgelaten uit de gevangenis. Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt wordt Borms op 15 mei 1940 onder militaire bewaking op een trein naar Frankrijk gezet, samen met andere staatsgevaarlijken. Een van de konvooien stopt in het Franse Abbeville waar Front-partijman en Verdinaso-oprichter Joris Van Severen door Franse soldaten wordt neergeschoten, samen met twintig anderen waaronder ook een bekende Rexist en een bekende communist. Borms staat in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog niet meer zo expliciet op de voorgrond in de collaboratie met het Duitse Rijk, maar alleen omdat hij de rivaliteit tussen het Vlaams Nationaal Verbond (VNV) en DeVlag veroordeelde. Borms is voorstander van een administratieve en politieke collaboratie, en steunt de strijd van de Oostfronters door – al terug uit Frankrijk – zijn aanwezigheid bij het vertrek van vrijwilligers voor het Oostfront in 1941 en 1942.

 

In de late zomer van 1944 wijkt Borms uit naar Duitsland. Na een verkeersongeval wordt hij opgenomen in een ziekenhuis in Berlijn. Enkele weken na de val van Berlijn wordt hij bij de Belgische overheid aangegeven door een verpleegster. Op 4 januari 1946 wordt Borms ter dood veroordeeld op basis van zijn verklaringen en aanwezigheid op manifestaties in het raam van de collaboratie met nazi-Duitsland, en zijn voorzitterschap van de ’herstelcommissie’ die veroordeelde  collaborateurs uit de Eerste Wereldoorlog schadevergoeding toekende. Borms zelf ontving 1.050.000 frank (in die tijd !) en een jaarlijks pensioen van 281.000 frank. Borms wordt opnieuw voor collaboratie veroordeeld tot de doodstraf. Nadat het vonnis in hoger beroep bekrachtigd wordt en Borms een genadeverzoek weigert te ondertekenen, wordt Borms op 12 april 1946 terechtgesteld in de rijkswachtkazerne van Etterbeek. Naar aanleiding van Borms’ dood scheef Willem Elschot zijn Bormsgedicht dat in 1993 nog door toenmalig Vlaams Blok-gemeenteraadslid en voorzitter van het Bormshuis Bob Hulstaert werd voorgedragen in de Antwerpse gemeenteraad.

 

Diezelfde Bob Hulstaert (intussen bijna 77 jaar oud) was de spreekstalmeester bij de herdenking van Borms vorige zondag. Het VNJ zorgde voor de muzikale (nouja) noot. Gastspreker was Bart De Valck, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) die in de kerkdienst vooraf al meteen kleur bekende. “Ruim dertig jaar geleden stond ik hier als VNJ’er of TAK’er, en dat ik hier nu als spreker de man mag herdenken die voor Vlaanderen zijn eigen leven veil had, is voor mij een grote eer.” Zo weten we weer waar we de voorzitter van de VVB moeten situeren. Aan Borms’ graf (foto 1) zei Bart De Valck: “Vlaams bewegen is een werkwoord. De VVB roept àlle Vlaams-nationalisten op om samen hun schouders te zetten onder wat August Borms propageerde. Ja voor Vlaanderen! Vandaag iederéén Borms!”

 

Het Vlaams Belang toonde alvast haar enthousiasme voor de tweemaal ter dood veroordeelde collaborateur met de aanwezigheid van Vlaams Belang-boegbeeld Filip Dewinter en de Vlaams parlementsleden Jan Penris en Pieter Huybrechts, en het neerleggen van bloemenkransen (foto 2).

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: borms, collaboratie, hulstaert, vnj, de valck, vvb, dewinter, penris, huybrechts |  Facebook | | |  Print

03-02-14

PRAALGRAF OUD-VNV-LEIDER STAF DE CLERCQ TE KOOP

Uitgerekend op de dag dat de N-VA op een congres in Antwerpen bevestigde te streven naar de Vlaamse onafhankelijkheid, geraakte via de Mozkito-website bekend dat het praalgraf van oud-VNV-leider Staf De Clercq (foto 1) op de Kesterheide in Gooik (foto 2) te koop staat. Staf De Clercq hoopte door samenwerking met de Duitse bezetter een onafhankelijk Vlaanderen te realiseren.

 

Staf De Clercq was een bijzonder omstreden figuur omdat hij als leider van het Vlaams Nationaal Verbond (VNV) de Vlaamse Beweging in een collaboratieavontuur met de nazi’s stortte. Staf De Clercq werkte mee aan de vervolging van Joden en ronselde duizenden jonge kerels om aan de zijde van nazi-Duitsland aan het Oostfront te gaan strijden. Hij overleed in 1942 aan een hartaanval. Het einde van de oorlog maakte Staf De Clercq dus niet mee, zijn onvermijdelijke veroordeling als collaborateur bijgevolg evenmin. In 1942 kreeg Staf De Clercq een begrafenis met het nodige (?) eerbetoon. Zijn grafsteen werd geplaatst op een stuk grond op de oostflank van de Kesterheide in Kester, deelgemeente van Gooik.

 

Het petekind van Staf De Clercq, Godelieve Reygaerts, heeft nu beslist om de grond met de grafsteen te verkopen. Het perceel is 22 are groot, staat ingekleurd als bouwzone en biedt een adembenemend uitzicht op de heuvels van het Pajottenland. Aan de horizon zie je Brussel opduiken, met een beetje geluk kan je zelfs het Brusselse justitiepaleis zien. Godelieve Reygaerts verkoopt de grond naar eigen zeggen “met pijn in het hart”, maar wil er toch graag wat geld uit halen voor haar en haar kinderen. De vraagprijs voor de bouwgrond met monumentale grafsteen is 275.000 euro.

 

Godelieve Reygaerts heeft haar dooppeter nooit gekend. “Staf De Clercq en zijn echtgenote hebben destijds een Hongaars meisje geadopteerd en ik ben haar dochter”, vertelt Godelieve Reygaerts. “Na de dood van mijn dooppeter ben ik altijd blijven zorgen voor mijn  grootmoeder. Zij heeft het na de oorlog niet gemakkelijk gehad. Ze werd dertien maanden in de gevangenis gestopt. Intussen werd ons huis in Ukkel leeggeroofd. Ze verloor haar burgerrechten voor een jaar. Een pensioen kreeg ze ook niet. Uiteindelijk heeft de socialistische burgemeester van Antwerpen Camille Huysmans ervoor gezorgd dat ze kreeg waar ze recht op had.”

 

Het stoffelijk overschot van ’s lands meest beruchte collaborateur ligt niet meer in het graf op de Kesterheide. Na de bevrijding werd het graf geschonden door verzetslieden. De stoffelijke resten werden hierna in een anoniem, zerkloos graf elders in Gooik begraven. Leden van de Vlaamse Militanten Orde (VMO) groeven het in 1978 op om het over te brengen naar de familiekelder op het kerkhof van Asse. Vlaams Blok-stichter Karel Dillen voerde op de herdenkingsplechtigheid toen het woord. Hij prees Staf De Clercq als “een van de groten van ons volk” en “een blijvend leidinggevend en bezielend voorbeeld voor alle Vlaams-nationalisten vandaag”.

 

“Alleen de indrukwekkende grafsteen ligt nog op de Kesterheide”, bevestigt Godelieve Reygaerts. “Sommige mensen komen er af en toe nog wel een bloemetje brengen.” In 2004, Staf De Clercq is dan precies 120 jaar geleden geboren, organiseert Voorpost aan de grafsteen een herdenkingsplechtigheid. Er dagen een 250 sympathisanten op, voor zover bekend geen Vlaams Blok-kopstuk. De meeste Vlaams Blok-parlementsleden zijn weerhouden op een lang op voorhand geplande werkvergadering ter voorbereiding van het nieuwe politieke jaar, maar naar Voorpost-voorzitter Johan Vanslambrouck in een toespraak zei heeft Filip Dewinter “ons overigens alle succes toewenst met deze herdenking”. Datzelfde jaar wordt Staf De Clercq ook herdacht op de IJzerwake (foto 1), dat jaar geregisseerd door Luk Lemmens – N-VA’er die nu eerste bestendig gedeputeerde bij de provincie Antwerpen is.

 

Op Facebook riep Björn Roose (VB-personeelslid voor de regio Sint-Niklaas, ex-Voorpost) gisteren Voorpost-actieleider Nick Van Mieghem op om de grond met het praalgraf op de Kesterheide aan te kopen. Collega VB-personeelslid Bert Deckers suggereerde dat het Vlaams Belang nog wat centjes heeft. Of we alles serieus moeten nemen wat Björn Roose en Bert Deckers vertellen, is nog wat anders. Ironie is ex-Blokwatcher Marc Spruyt ook niet vreemd. In reactie op de nieuwsberichten over het N-VA-congres gisteren twitterde hij: “Veel volk? Op de VNV-Landdagen op de Kesterheide was er meer volk!”

 

De Kesterheide: om meer dan één reden gisteren plots weer in de actualiteit. Burgemeester van Gooik Michel Doomst (CD&V) hoopt alvast dat de nieuwe eigenaar van het praalgraf geen attractiepool maakt. “Ik wil niet dat de Kesterheide een bedevaartsoord wordt voor de aanhangers van Staf De Clercq. Maar we moeten wel onze eigen geschiedenis durven toegeven. Het graf heeft een geschiedkundige waarde. En de Kesterheide vormde in de jaren dertig het decor voor de landdagen van het VNV waar duizenden mensen op af kwamen.” Staf De Clercq was onderwijzer in Kester en werd er tot tweemaal toe schepen. Michel Doomst: “Dom was hij allicht niet. Ik denk alleen dat hij op een gegeven moment enkele zeer foute keuzes heeft gemaakt.” Enkele misdadige keuzes, ja.

02:45 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: collaboratie, dillen, voorpost, dewinter, lemmens, roose, deckers |  Facebook | | |  Print

27-08-13

NAAR IERLAND GEVLUCHTE STAF VAN VELTHOVEN OVERLEDEN

Op 30 juli is  in Ierland Staf Van Velthoven (foto 1) overleden. Opgegroeid in een linkse familie in Antwerpen verzeilde hij in het nationalisme en daarna het nationaalsocialisme. Ter dood veroordeeld voor collaboratie vluchtte hij naar Ierland waar hij bekend stond als een Vlaams lid van de Waffen SS en als laatste overlevende van Ierlands nazi’s.

Op 18 juli 1920 geboren in de Antwerpse arbeiderswijk Seefhoek groeide Staf Van Velthoven op in een links geëngageerde familie, met onder de familieleden onder andere de Vlaamsgezinde communist Jef Van Extergem. Jef Van Extergem naar wie het partijlokaal van de Antwerpse communisten werd genoemd tot het gesloten werd en café-restaurant-galerij Rode 7 werd. Staf Van Velthoven ging er prat op dat hij als kind nog op de schoot van Leo Trotski heeft gezeten. Hij zette zijn eerste politieke stappen in een socialistische jongerenorganisatie maar evolueerde stilaan naar het radicale nationalisme. In de stedelijke normaalschool ontmoette hij een aantal geestesgenoten met wie hij de Dietse Opvoedkundige Beweging (DOB) oprichtte. De DOB-leiding was in handen van Bert Van Boghout die later redactiesecretaris werd van het door Karel Dillen opgerichte maandblad Dietsland-Europa.

Als Staf Van Velthoven en Bert Van Boghout opgeroepen worden om hun militaire dienst te vervullen, botsen ze al snel met de militaire overheid omwille van de anti-Belgische pamfletten die ze verspreiden. Het onderzoek dat het krijgsauditoraat tegen hen opent valt echter stil bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. In 1941 meldt Staf Van Velthoven zich als vrijwilliger voor het Oostfront. Zijn kandidatuur wordt om gezondheidsredenen geweigerd. Wanneer hij het in 1943 opnieuw probeert, zijn de krijgskansen veranderd en wordt hij wel aanvaard. Hij komt terecht in het opleidingscentrum van Sennheim in de Elzas waar hij onder andere zijn oude vriend Bert Van den Brande terugziet, ook al stammend uit een Antwerpse rode familie en naar het nationalisme en nationaalsocialisme geëvolueerd.

In 1945 wordt Staf Van Velthoven, die deel uitmaakt van de eenheid van de beruchte Otto Skorzeny (foto 2), door de Amerikanen krijgsgevangen genomen. De Amerikanen willen hem uitleveren aan België waar Van Velthoven bij verstek voor collaboratie ter dood veroordeeld is. Van Velthoven ontsnapt echter uit de rijdende trein die hem naar België terugbrengt. Hij duikt onder in Antwerpen en ontmoet daar Alex Colen, een eveneens ondergedoken oud-Oostfronter en later vader van Vlaams Blok/Belang-politica Alexandra Colen. Staf Van Velthoven en Alex Colen belanden na heel wat omzwervingen in Ierland. Ze leven er aanvankelijk als mensen met twaalf beroepen en dertien ongelukken. Uiteindelijk wordt Staf Van Velthoven architect en gaat hij in een van de chiquere buurten van Dublin wonen.

Vanuit Ierland blijft Staf Van Velthoven zich inzetten voor de Vlaamse zaak. Onder een pseudoniem schrijft hij regelmatig bijdragen voor  Dietsland-Europa, en als koning Boudewijn in 1968 een officieel bezoek aan Dublin brengt, hangt aan zijn appartement op Marionsquare in Dublin een reuzegrote spandoek met de slogan Belgium’s dead is Flanders’ bread. Ook de Ierse strijd laat Van Velthoven niet onverschillig. Hij wordt actief lid van Ierse nationalistische organisaties, maar steeds in deze die zich links opstellen. De laatste waarvan hij lid is, is de Republican Sinn Fein, het deel van de Ierse beweging dat niet wil weten van de vredesakkoorden met Engeland en daarom de strijd in Noord-Ierland probeert verder te zetten.

Voormalig Vlaams Blok/Belang’er Francis Van den Eynde schreef een warm in memoriam voor Staf Van Velthoven voor de nieuwsbrief van de Deltastichting, vooral bekend om haar Nieuw Rechts-tijdschrift TeKoS (Teksten, Kommentaren & Studies). In Ierland herinnert men zich Staf Van Velthoven als ”a Flemish member of the Waffen SS“ en “the last surviving of ‘Ireland’s Nazis’”. Zó duidelijk was Francis Van den Eynde niet.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: collaboratie, ierland, van den eynde |  Facebook | | |  Print

24-08-13

VLAMINGEN IN DE KRIEGSMARINE

Bij de IJzerwake, die morgen in Steenstrate ingericht wordt, wordt altijd iets gedaan om de zwarte rand rond de Vlaamse beweging tevreden te stellen. Is er niet zoals vorig jaar een bloemenhulde voor Verdinaso-oprichter en voor collaboratie met de nazi’s ter dood veroordeelde Wies Moens, dan is er wel iets anders

 

Omdat vanaf volgend jaar in heel het land de oorlog van 1914-1918 uitgebreid herdacht wordt, zijn een aantal mensen die morgen een bloemenhulde krijgen op de IJzerwake Vlamingen te situeren in de Eerste Wereldoorlog. Maar ook de Duitse visie op die oorlog krijgt de nodige (?) aandacht. Daar zorgt ’t Pallieterke voor die op de IJzerwake een reproductie van de Illustrierter Kriegs-Kurier aan verminderde prijs aanbiedt (2 euro in plaats van 3 euro mits voorleggen van een bon uit ’t Pallieterke). De militaire operaties tijdens de Eerste Wereldoorlog bekeken vanuit Duits standpunt.

 

Pal naast de verminderingsbon voor de Illustrierter Kriegs-Kurier vindt de lezer van ’t Pallieterke deze week in zijn weekblad een boekbespreking van Vlamingen in de Kriegsmarine (foto). Daarmee zijn we weer in de buurt van de in bepaalde kringen geliefde Oostfronters beland. Toen het VNV-leider Hendrik Elias teveel werd dat de SS-leiding niet wilde ingaan op een aantal Vlaamse eisen, stopte hij in de zomer van 1943 met de recrutering van Vlamingen voor de Waffen-SS, en begon hij dan maar Vlamingen op te roepen zich te engageren in de Duitse Kriegsmarine. Naargelang de bron namen een vijfhonderd tot zevenhonderd Vlamingen dienst bij de Kriegsmarine. De basisopleiding van de Europese Kriegsmarine-vrijwilligers was overigens ook in handen van de SS.

 

Die geschiedenis is nu te boek gesteld door Jos Rondas, in een vorig leven onderofficier bij de Belgische zeemacht. Het boek wordt ontsierd door een aantal slordigheden: drukfouten, taalfouten, woorden die in zinnen ontbreken… en historische flaters. Zo schrijft de auteur dat de Verenigde Staten de oorlog verklaarden aan de Asmogendheden (Duitsland, Italië, Japan), terwijl de oorlogsstokers natuurlijk die laatsten zijn. “Neen, het standaardwerk over de Vlaamse vrijwilligers bij de Kriegsmarine heeft Jos Rondas niet geschreven; dat zal nog moeten geschreven worden”, besluit ’t Pallieterke.

 

Overigens is al wel een standaardwerk geschreven waarin de Vlamingen bij de Kriegsmarine aan bod komen. In Greep naar de macht. Vlaams-nationalisme en Nieuwe Orde. Het VNV 1933-1945 belicht Bruno De Wever die periode. Bruno De Wever merkt daarbij op dat het overigens maar een halfslachtige recruteringsstop voor de Waffen-SS was en in april 1944 de recrutering van Vlamingen voor de Waffen-SS opnieuw de uitdrukkelijke instemming kreeg van VNV-leider Hendrik Elias. Zoals Aline Sax later ook vaststelde bij de gewone Vlamingen die zich engageerden voor nazi-Duitsland, was de liefde voor het nationaal-socialisme groter dan de liefde voor Vlaanderen.

 

Meer over het VNV, inclusief een foto van de nieuwe Voorpost-actieleider Nick Van Mieghem die op de IJzerwake van 2008 fier poseert voor een VNV-vlag: in dit Alert!-artikel.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ijzerwake, collaboratie, boeken |  Facebook | | |  Print

11-06-13

VLAAMS-NATIONALIST, ACADEMICUS, COLLABORATEUR, DIEF...

Vlaanderen laat Zuid-Afrika niet los. Na de bekommernis van 't Pallieterke over Kleinfontein, nog een verhaal dat onze verbondenheid illustreert. In het pas verschenen boek The Hidden History of South Africa’s Book and Reading Cultures (foto 1) vraagt auteur Archie L. Dick zich af hoe het komt dat Herman De Vleeschauwer (foto 2) kon opklimmen tot de top van één van Zuid-Afrika’s oudste universiteiten. Dick schetst ook de praktijken van deze naar Zuid-Afrika gevluchte Vlaamse collaborateur.

 

In 1923, hij is dan 24 jaar, begint Herman De Vleeschauwer aan een blitzcarrière als professor aan de Universiteit van Gent. De doctor in de filosofie valt meteen op, wordt internationaal gelauwerd om zijn onderzoek naar de Duitse filosoof Immanuel Kant, en krijgt een topfunctie als directeur-generaal van het Hoger Onderwijs. “Tegelijk was hij één van de sleutelfiguren van het Vlaams Nationaal Verbond dat collaboreerde met de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog”, zegt historicus Bruno De Wever. Archie L. Dick weet: “Als ambtenaar schreef hij een omzendbrief om alle joodse professoren en leerkrachten van universiteiten en scholen te verdrijven.” Na de Tweede Wereldoorlog wordt De Vleeschauwer voor zijn collaboratie met de nazi’s ter dood veroordeeld. Hij vlucht naar Zwitserland, laat zijn familie achter en solliciteert naar een job in Zuid-Afrika.

 

Al gauw kan hij aan de slag aan de Universiteit van Zuid-Afrika (Unisa), onder andere als hoofd van het departement Filosofie. “Zijn collega’s moeten zijn verleden gekend hebben”, stelt Archie L. Dick, “want ze suggereerden hem zijn naam te veranderen in Herman de Villiers.” Telkens Belgische immigranten zijn identiteit probeerden te onthullen, deed de Vleeschauwer er alles aan om hun imago te kraken. Hij noemde ze “communisten”. Herman De Vleeschauwer kreeg daarbij hulp van de politie en van bevriende politici uit het apartheidsregime. Zo werden de academische carrières van onder anderen Wilfried de Pauw en Maria Hugo gebroken. Zij konden nergens meer aan de bak in Zuid-Afrika.

 

De Vleeschauwer zelf werd niets in de weg gelegd en kreeg in zijn nieuw thuisland een eredoctoraat. Na zijn dood in 1986 werd zijn collectie van 8.000 boeken ondergebracht in de bibliotheek van de Universiteit van Johannesburg. Gestolen goed. Van Joden gestolen goed. Hoe men dat weet? Alle namen van de rechtmatige eigenaars werden weggekrabd in de boeken. Archie L. Dick, professor informatiewetenschappen aan de Universiteit van Pretoria, is gechoqueerd dat het verleden en de praktijken van De Vleeschauwer niet eerder aan het licht kwamen in Zuid-Afrika.

 

Bruno De Wever, die in zijn proefschrift over het Vlaams-nationalisme de figuur van De Vleeschauwer heeft belicht, zei vorige week in Het Nieuwsblad: “Het is niet de eerste keer dat een land er pas later achterkomt dat ze een collaborateur in hun rangen hadden. De Ieren ontdekten pas zes jaar geleden dat hun grootste uitgever van schoolboeken een Belgische collaborateur was.” Toch lijkt het ons dat in het geval van Herman De Vleeschauwer sommigen in Zuid-Afrika De Vleeschauwers achtergrond maar al te goed kenden. En sommigen in Vlaanderen contact bleven houden met de familie De Vleeschauwer.

 

De nieuwsbrief van het Studiecentrum Joris Van Severen meldde in 2004 dat ze vanuit Johannesburg het bericht hadden gekregen dat Camiel De Vleeschauwer op 7 mei dat jaar is overleden. Volgens het Studiecentrum was hij de zoon van Herman De Vleeschauwer; Roeland Raes schreef twee jaar geleden op een VB-blog dat Camiel een neef was van Herman De Vleeschauwer. Voor het overige zijn de versies gelijklopend: in de jaren dertig actief bij Jong Dinaso en later bij het met de nazi’s sympathiserende Verdinaso, in 1941 journalist bij de socialistische krant Vooruit (!), in 1949 uitgeweken naar Zuid-Afrika waar hij in 1953 de eerste 11 juli-herdenking organiseerde en voorts een belangrijke rol speelde voor de culturele betrekkingen tussen Vlaanderen en Zuid-Afrika.

 

Het Studiecentrum Joris Van Severen, dat zo vlug op de hoogte was van het overlijden van Camiel De Vleeschauwer, is genoemd naar de oprichter van het daarnet geciteerde Verdinaso. Ondervoorzitter van het Studiecentrum is VB-personeelslid en -provincieraadslid Kurt Ravyts. Bij de stichtende en actieve leden vind je nog meer extreemrechts volk, en bij de medewerkers valt de naam van Bart De Wever op. Jawel, dé Bart De Wever.

 

In die kringen is men 73 jaar na zijn overlijden nog niet uitgepraat over Joris Van Severen. Zopas verscheen het 17de Jaarboek Joris Van Severen over de persoon van Joris Van Severen, zijn gedachten, zijn invloed en zijn werk. Met voorts ook zes haiku's Denkend aan Joris Van Severen. Zoals deze: Je witte tanden/ op je pikzwart uniform -/ bliksem van woorden. Er zijn onschuldiger zaken om een haiku over te schrijven.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: collaboratie, zuid-afrika, de wever |  Facebook | | |  Print

31-05-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Excuses dat de citaten deze week wat langer zijn dan anders, maar soms zit in 140 woorden meer schranderheid dan in 140 lettertekens.

 

“Bij het nationalisme worden zowel door Vlaams Belang als door N-VA gelijkaardige manieren van denken en spreken gehanteerd. De N-VA is wel minder radicaal, dus in die zin ook minder problematisch, maar tegelijk net daardoor ook moeilijker om tegenin te gaan. Maar het blijft wel een erg nationalistische partij. Conservatisme delen ze ook. Ik denk zelfs dat een Bart De Wever zich misschien nog explicieter positioneert binnen dat conservatieve discours dan een Filip De Winter. Populisme delen de twee partijen tot op zekere hoogte ook. Denk maar aan de manier waarop zowel het Vlaams Belang als de N-VA kritiek vanuit de culturele wereld afdoet als kritiek van een soort wereldvreemde politiek correcte elite. In dat populisme is het Vlaams Belang radicaler, met een zeer sterke wij-tegen-iedereen retoriek die de N-VA toch minder heeft. De N-VA profileert zich minder als ‘de enige echte vertegenwoordiger van het gewone volk’. Kijk maar hoe ze het klaar spelen om in de Vlaamse regering te zitten, en zich nog steeds te profileren als een soort buitenstaander.” Benjamin De Cleen onderzocht de belangrijkste elementen van de retoriek van het Vlaams Belang (nationalisme, conservatisme, populisme en autoritarisme) en vergeleek het met het discours van andere partijen. (KifKif, 24 mei 2013)

 

Barbara Pas wordt sinds vandaag op Twitter gevolgd door Hot Marijke…” Vlaams Belang-ondervoorzitster Barbara Pas zag tot haar verbazing dat ze op Twitter gevolgd wordt door Vlaanderens bekendste prostituee. Hot Marijke stelde Barbara Pas gerust: “Filip kent mij wel!”  (Facebook en Twitter, 25 mei 2013)

 

“Opmerkelijk is dat projecten die niet inzetten op diversiteit er soms het meest succesvol in zijn.” Volgens socioloog Stijn Oosterlynck is een sociale mix van de bevolking niet het middel om wijken met succes uit hun achterstelling te halen. Mik op gemeenschappelijke noden. De kringloopwinkels bereiken zowel studenten als alternatieve middenklasse gezinnen, armen als migranten op zoek naar goedkope meubelen. Stadslandbouwprojecten bereiken ook een divers publiek. Mensen met diverse achtergronden leren elkaar daar kennen door hun gemeenschappelijke interesse voor tuinieren. Achterstandswijken verander je niet door er een sociale mix te importeren, maar door te investeren in onderwijs, huisvesting, vrije tijd en jobs. (Gazet van Antwerpen, 25 mei 2013)

 

“Johan Sauwens werd in de pers hard aangepakt omdat hij naar een bijeenkomst van oud-Oostfronters was geweest. Daar hebben ze hem echt gepakt. Ik heb altijd gedacht dat Steve Stevaert (SP.A) daarachter zat. Sauwens wilde de ambtenarij hervormen om politieke benoemingen te kunnen afbouwen, en dat was niet naar de zin van Stevaert. Toen Sauwens naar dat feest van het Sint-Maartensfonds ging, zei hij dat openlijk tegen alle collega’s. Ik herinner het me nog, omdat we op weekend waren, en Johan vroeger vertrok. De volgende dag stond het in de krant. De pers heeft zich toen laten misbruiken door de politiek, net zoals bij de Visa-crisis destijds in Antwerpen.” Mieke Vogels werpt een nieuw licht op de zaak-Sauwens uit 2001. Het was anders wel bij het Vlaams Blok dat journalisten een filmpje over Johan Sauwens bij het Sint-Maartensfonds konden bekijken. (De Standaard, 25 mei 2013)

 

“’Wij willen geen homohuwelijk, wij willen werk’, zo klonk het gisteren in de Parijse straten. Die slogan is eerder stompzinnig. Hij suggereert dat het ene iets met het andere te maken heeft. Mocht het Élysée zijn tijd niet verdoen met een trivialiteit als, ik zeg maar, de gelijkwaardigheid van iedere burger optimaliseren, ongeacht sekse of geaardheid, dan waren we nu al lang uit de crisis geklauterd.” Filosofe Alicja Gescinska over de slogan van betogers het voorbije weekend in Parijs. (dS AVOND, 27 mei 2013)

 

“Aalst, eind 2014. De lokale bevolking herleeft. Er komt eindelijk een algemene richtlijn die levensbeschouwelijke kentekens achter het loket verbiedt. Weg is die alomtegenwoordige sluier bij de dienst bevolking. Weg zijn de T-shirts die allerlei obediënties opdringen terwijl je je rijbewijs laat hernieuwen. Een goede zaak, want het was niet meer te houden met al die vooringenomen bedienden in het stadhuis – doordrongen van de eeuwenoude ambtenarentraditie om zich immer kleurrijk uit te drukken.” Was het al maar 2014 als de Neutraal-Vlaamse Alliantie (N-VA) een verbod op alle uiterlijke kentekens voor ambtenaren heeft kunnen doordrukken met een bestuursakkoord voor de Vlaamse regering, liefst ook nog de Belgische regering. (De Standaard, 29 mei 2013)

 

“Als een jonge, hoogsensitieve moslim zo’n bedreiging zou uiten, schreeuwden we moord en brand.” Als foorkramers dreigen dat de zes klagers over de Sinksenfoor in Antwerpen “maar beter een oogje openhouden ’s nachts” is er niemand die daar aan tilt. Mochten moslims dit gezegd hebben… bevolking, politici en media zouden over elkaar struikelen bij het uiten van hun verontwaardiging. (Gazet van Antwerpen, 30 mei 2013)

 

“Jeugdhuisfederatie Formaat krijgt meer en meer signalen dat het lokale jeugdbeleid in vele steden en gemeenten wordt afgebouwd. Jeugdcentrum Wollewei in Turnhout (foto), nota bene het eerste jeugdcentrum en nog steeds een model voor Vlaanderen, staat in de uitverkoop. Diverse steden en gemeenten besparen op werkingstoelagen en personeelssubsidies van jeugdverenigingen en de bemanning van de lokale jeugddiensten. Een jeugdbeleid voeren is keuzes maken. We lazen eerder dat het GAS-systeem ons als samenleving centen kost (inzetten GAS-ambtenaren, administratie, procedures). Er is dus wel degelijk geld voor ‘nieuw beleid’. De besparingen op een positief en offensief jeugdbeleid zijn dus niet zomaar af te schrijven als een onoverkomelijk gevolg van de economische crisis. Nee, deze besparingen zijn een duidelijke keuze voor een ander soort samenleving.” Tom Willox, directeur van Formaat Jeugdhuiswerk Vlaanderen, ziet welke keuzes het beleid maakt. (De Morgen, 30 mei 2013)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, vb, n-va, pas, diversiteit, collaboratie, holebi, jeugd |  Facebook | | |  Print

19-04-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

De jongeren die vanuit Vlaamse steden naar Syrië trekken, beheersten het binnenlands nieuws. Wij blijven het een rare bedoening vinden: Guy Verhofstadt pleit voor het leveren van wapens aan de Syrische rebellen, maar als moslimjongeren naar ginder trekken om de rebellen te versterken, worden alle hens aan dek geroepen. Dat laatste is terecht, maar consequent zijn onze politici niet altijd. Dat blijkt ook uit het eerste citaat van de week.

“We hebben toen het maandelijke moskee-overleg opgestart, alle moskeeën kwamen er samen, met Monica De Coninck als voorzitter. We praatten er over het organiseren van het offerfeest, over sluikstorten in de wijken, maar ook over problemen met integratie. We boekten mooie resultaten. Sinds de nieuwe OCMW-voorzitter bestaat dit overleg niet meer.” Bart De Wever zei na de burgemeestersconferentie over jongeren die naar Syrië vetrekken dat de moskeeën een belangrijke rol kunnen spelen bij het vermijden van radicalisering, maar zijn partijgenote en OCMW-voorzitster Liesbet Homans legde het overleg met de moskeeën in Antwerpen stil. (De Standaard, 13 april 2013)

“Ga achter de ontdoken belastingen van havenbedrijven aan en organiseer daar deftig stadsonderwijs mee. Ga achter de haven als grootste werkgever aan, die slechts 0,4 procent allochtonen tewerkstelt. Maak dat jongeren sneller aan een job geraken dan aan een wapen in Syrië. En vooral, bekijk deze jongelui als volwaardige burgers, meet burgerschap niet af aan de lengte van hun baard.” Gewezen beleidsadviseur diversiteit Hicham El Mzairh (SP.A) heeft nog bedenkingen bij het huidig beleid in Antwerpen. (De Standaard, 13 april 2013)

“Het is een heel andere wereld geworden. De mensen zijn banger geworden. Maar is er meer conservatisme? Daar geloof ik niet in. ‘Wat je wel ziet, zijn plots borden met: ‘Aalst. Dit is een Vlaamse stad.’ Maar kun je dat au sérieux nemen? Die mensen zijn nu wel eens verkozen, maar wat stellen ze voor?” Kamagurka over het verschil tussen de jaren zeventig en nu. (De Morgen, 13 april 2013)

“We hebben een paar jaar geleden een twee jaar na elkaar aan positieve discriminatie gedaan bij de aanwerving van jobstudenten. De helft moest van allochtone origine zijn. Ik ben principieel tegen positieve discriminatie, maar toen ben ik als burgemeester even pragmatisch geweest.” Burgemeester Bart Somers (Open VLD) over de aanwerving van jobstudenten in Mechelen en de tot een paar jaar geleden ondervertegenwoordiging van allochtone jongeren. Vandaag doet Mechelen niet meer aan positieve discriminatie, maar dertig procent van de jobstudenten is intussen wel van allochtone origine. (De Standaard, 13 april 2013)

“Ik denk dat er alleen iets bestaat als een zoektocht naar wat dat precies is: het wezen van de Vlaming. Op het moment dat identiteit gebruikt wordt als instrument voor politieke daden, word ik zeer wantrouwig. Identiteit wordt dan als iets vaststaands naar voren geschoven, maar altijd zonder te omschrijven wat dat dan zou zijn.” Ook in de opiniestukken van Bart De Wever vond Wouter Deprez geen precieze omschrijving. Uit vrees daarop vastgepind en vervolgens gepakt te worden? (Humo, 16 april 2013)

“Hij noemde Antwerpen onder meer ‘een verzamelplaats van pauperisme, want soort zoekt soort’. Dat is niet de taal van een burgemeester die hoop geeft en ambitie uitstraalt. De kracht van verandering mag niet de kracht van verarming worden.” Lex Moolenaar becommentarieert honderd dagen burgermeesterschap van Bart De Wever. (Gazet van Antwerpen, 16 april 2013)

“Ik ben mij vorige week gaan vergewissen van de toestand van het graf van Cyriel Verschaeve. (…) Ik was aan het fietsen in de mooie Westhoek en ik ben gestopt in Alveringem. Daar zag ik dat het graf van die valse profeet nog recentelijk was bebloemd.” Luckas Van Der Taelen herinnert aan vorige oproepen om in een ander land de gewapende strijd te gaan voeren, zoals Cyriel Verschaeve die Vlaamse jongens opriep om samen met de nazi’s aan het Oostfront de wapens op te nemen. Het Groen-parlementslid zag aan het graf van Cyriel Verschaeve (foto) dat de dichter-collaborateur nog altijd geëerd wordt. (Vlaams Parlement, 17 april 2013)

“De honderd rijkste mensen hebben in 2012 samen 180 miljard euro verdiend. Dat is genoeg om de wereldwijde armoede vier keer uit te bannen.” Aldus Duncan Green, auteur van From Poverty to Power en een van de sprekers op de Think Global Day vandaag in Brussel. (De Morgen, 18 april 2013)

20-09-12

VOOR VLAANDEREN, VOLK EN FÜHRER

Voor Vlaanderen, volk en führer.JPGDe naoorlogse beeldvorming over collaboratie werd gedomineerd door stereotypes als de Vlaamse idealist of de katholieke Oostfrontstrijder die geen ideologische verwantschap had met de nazi’s. Maar wanneer deze stereotype beeldvorming getoetst wordt aan de egodocumenten tijdens de Tweede Wereldoorlog houdt ze niet langer stand, zo blijkt uit het doctoraal proefschrift van Aline Sax dat nu verwerkt is in een boek (foto) dat vanaf volgende week in de boekhandel ligt.

 

Oud-collaborateurs, die zich na de oorlog vrij snel weer in het openbare leven wisten in te werken, zorgden voor een erg eenzijdig zelfbeeld dat de nadruk legde op het Vlaams-nationalisme als drijvende kracht achter hun collaboratie. Vandaar was het nog maar een kleine stap om de nadruk te leggen op de repressie waarvan ze na de oorlog “het slachtoffer” werden. Van collaboratie verdachte of ervoor veroordeelden schopten het bij de CVP en de VU vrij snel tot senator en zelfs tot minister. Vanaf de jaren tachtig komt de collaboratie terug onder de aandacht met de documentaires van Maurice De Wilde en de opkomst van het Vlaams Blok; vanaf de jaren negentig krijgen we enkele belangrijke en kritische studies over repressie en collaboratie. Als het over de collaboratie gaat blijft de focus in deze historische werken vooral liggen op de grote structuren, partijen en nationale en lokale leiders. De ‘gewone collaborateur’ bleef tot nog toe grotendeels buiten beeld. Aline Sax brengt daar nu verandering in.


“Uit de documenten die ik onderzocht,  bleek dat je Vlaamse collaborateurs op vlak van motivatie kan onderverdelen in drie groepen”, legt Aline Sax uit. “De eerste groep omvat collaborateurs die handelden omwille van ideologische motieven. Deze mensen collaboreerden vanuit een maatschappelijke bekommernis en wilden zich actief inzetten voor de Nieuwe Orde. De tweede groep had zowel ideologische als persoonlijke motieven. Deze mensen leunden wel aan tegen Nieuwe Ordegezindheid, maar zetten deze overtuiging niet om in handelen tot ze geconfronteerd werden met een persoonlijk probleem. Een derde groep wordt gevormd door personen die niét ideologisch beïnvloed waren en louter om persoonlijke redenen collaboreerden.” Twee derde van de collaborateurs valt onder die eerste en tweede categorie, wat wil zeggen dat de Nieuwe Orde de belangrijkste drijfveer was om te collaboreren.


Aline Sax onderzocht ook de blik van de collaborateurs op de wereld en hoe ze hun geloof rijmden met hun daden. Sax kwam tot vier belangrijke conclusies. Allereerst was collaboratie naast een economische en ideologische beslissing ook een sociale stap. De keuze om te collaboreren bepaalde je netwerk. Ten tweede ontdekte ze dat ideologische collaborateurs een dubbele identiteit aannamen. Ze identificeerden zich met de Duitsers en het nationaalsocialisme, maar bleven ook trouw aan hun eigen Vlaamse roots. Adolf Hitler werd binnen het  Vlaams nationaalsocialisme gezien als de ultieme leider die hen een betere toekomst zou brengen, meer nog dan Vlaamse leiders zoals VNV’er Staf De Clercq. Vele collaborateurs legden een eed af waarbij ze hun persoonlijke loyaliteit aan Hitler beloofden. Tot slot waren vele collaborateurs ervan overtuigd dat een betere toekomst alleen bereikt kon worden door een groot engagement aan de dag te leggen, het was de overwinning of de dood.

 

Aline Sax koos ervoor om geen gewezen collaborateurs te interviewen. Ze concentreerde zich op de procesdossiers van veroordeelde collaborateurs: verhoren waarin ze zich verantwoorden voor hun daden, en de verklaringen van hun entourage, collega’s en buren. Sax las ook de brieven die collaborateurs tijdens de oorlog naar hun familie en vrienden stuurden, en bij huiszoekingen werden gevonden. Hieruit komt een waarachtig beeld, niet bijgekleurd door verklaringen achteraf. Vraag mensen bij het verlaten van het stemhokje om de motivering van hun stemkeuze, of vraag ze het een paar weken later als een leger van politici, politicologen en persmensen hun uitleg hebben gegeven over de stembusuitslag, en je krijgt ook een ander resultaat.

 

In een pittige inleiding schetst de auteur hoe men over collaborateurs vooral als “repressieslachtoffers” begon te praten. In het eerste hoofdstuk van het boek wordt een verantwoording gegeven van de geraadpleegde bronnen, inclusief waarvoor men moest opletten bij het lezen van de stukken. Na op een heldere manier geschetst te hebben in welk een tijdgeest de ideeën van het nazisme een draagvlak vonden bij de bevolking, worden de resultaten van het onderzoek naar de motieven van de gewone collaborateurs gepresenteerd. Aline Sax gaat tewerk als een dokter die een kankerplek minutieus onderzoekt, wat de kanker echter nog afschuwelijker maakt dan vooraf gedacht.

 

Aline Sax, Voor Vlaanderen, Volk en Führer, Uitgeverij Manteau, 430 blzn., 24,95 euro. 

Foto op de cover van het boek: Optocht van de Vlaamse Wacht in Antwerpen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, collaboratie |  Facebook | | |  Print

30-08-12

IJZERWAKE 2012. VLAGGEN EN BLOEMEN

Natuurlijk beheerst Michelle Martin het nieuws, en Jurgen Verstrepen probeert daar nog even boven uit te steken, maar ook de IJzerwake zindert nog na.

 

Bij de lezersbrieven in Het Nieuwsblad stond gisteren een brief van Gilbert Vangampelaere uit Markegem (West-Vlaanderen). “In het journaal zagen we een jonge vrouw die op de IJzerwake nogal plezant haar voeten veegde aan de Belgische vlag (foto 1). Gelukkig was het mijn dochter niet. Een vlag vertrappelen, doe je niet. Dit zou moeten worden bestraft. Zijn al die strijders dan voor niets gestorven aan het front? Zijn het losers in de ogen van die vlaggen vertrappelaars? Als men maar zo veel respect kan opbrengen voor de Belgische vlag, mag men voor mijn part deze personen hun nationaliteit afnemen.” Inderdaad. Als men de Belgische staat zo haat, doe die Vlaams Belang’ers dan een plezier en ontlast hen van de Belgische nationaliteit.

 

Het vertrappelen van de Belgische vlaggen – in meervoud, er lagen er twee aan de ingang van de IJzerwakeweide – was blijkbaar het voornaamste wat de media opgemerkt hebben. Bij het VB werd er met ongeloof op gereageerd. VB-volksvertegenwoordiger Barbara Pas op Facebook: “Wat een nieuws… ’t Is precies de eerste keer dat zoiets gebeurt :-;” Het is waar. De Belgische vlag als deurmat gebruiken, geen IJzerwakeganger kijkt daar nog van op. Bij het VNJ is een van de pedagogische opdrachten zelfs de kinderen daar laten toekijken op het in brand steken van de Belgische vlag. Straffer vonden wij dat de media geen oog hadden voor de bloemenhulde op de IJzerwake, en met name de bloemenhulde voor Verdinaso-oprichter en de voor collaboratie met de nazi’s ter dood veroordeelde Wies Moens. Dit jaar dertig jaar geleden overleden.

 

ATV-journalist en hevig twitteraar Karl Apers had nochtans een voorzet gegeven: “Allez, welke #fascist gaan ze deze keer eren op de #IJzerwake? #dtv”. Wies Moens dus. Karl Apers stuurde ons antwoord nog wel door naar zijn twittervolgers, maar het geraakte niet verwerkt in de verslagen over de IJzerwake (foto 2: de bloemenkrans voor Wies Moens). Het IJzerwakecomité huldigde verder ook nog Frans Van der Linden (Vlaamsgezind soldaat gestorven bij de Eerste Wereldoorlog) en de dit jaar overleden Walter Kunnen (bouwondernemer en mecenas van de Vlaamse beweging), Bruno Huygebaert (VRT-journalist met roots in de Vlaamse beweging), Roger Van Houtte (eerst Gazet van Antwerpen-journalist, laatst tekstschrijver bij de N-VA), Jan Olsen (uitgever van Het Pennoen), Juul Hannes (historicus), Dirk Melkebeek (man die met Punt probeerde een uitgesproken rechts weekblad op de markt te brengen), Aloïs Verbist (Voorpost’er die zich jarenlang inzette voor amnestie voor collaborateurs) en Herman-Emiel Mertens (theologieprofessor).

 

Bij de IJzerbedevaart was er ook een bloemenhulde. Soms werden dezelfde mensen herdacht (Bruno Huyghebaert, Aloïs Verbist…). Soms was het iemand die je eerder op de IJzerwake zou verwacht hebben, maar daar niet herdacht werd. VB’er Raf Liedts bijvoorbeeld. Soms was het een bloemenhulde die je niet op de IJzerwake verwacht, en daar inderdaad ook niet herdacht werd. Nathan Ramet bijvoorbeeld, overlevende van de Holocaust en medestichter van het Joods Museum van Deportatie en Verzet.

 

Maar terug naar de IJzerwake. Wat viel ons daar nog op? 1. Er is geen priestertekort in Vlaanderen, althans toch niet bij de IJzerwake. Maar liefst zeven priesters draafden op voor de mis waarmee de IJzerwake geopend werd. 2. Alle mogelijke Vlaamse vlaggen waren van stal gehaald. Ook van de Oostfronters en van de Vlaamse Militantenorde (VMO). Hun geschiedenis is onlosmakelijk verbonden met het Vlaanderen waarvan de IJzerwakegangers dromen. 3. Rob Verreycken zocht op de IJzerwake 500 mensen die elk 10 euro willen geven om de boete van 5.000 euro te betalen die de Vlaamse Solidaire Vakbond (VSV) moet betalen wegens ‘tergend en roekeloos’ rechtszaken inspannen. Blijkbaar wil het Vlaams Belang dat bedrag niet zomaar betalen voor de VSV. Ocharme.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ijzerwake, media, collaboratie, verreycken, vsv |  Facebook | | |  Print

16-08-12

ANTWERPEN: DE HERDENKING OP 15 AUGUSTUS 2012

Lieven Saerens - 15 augustus 2012.jpgPatrick Janssens + Regine Beer.jpgZoals hier en elders (Gazet van Antwerpen, De Standaard) aangekondigd werd gisteren op het Antwerps stadhuis de trieste verjaardag herdacht van de eerste razzia bij de joodse bevolking in Antwerpen waar de Antwerpse politie volop haar medewerking aan verleende.

 

Historicus Lieven Saerens (foto 1) bracht niet alleen de razzia van 15 augustus 1942 in herinnering, ook de razzia van 27 augustus 1942 (die deels mislukte omdat Antwerpse politieagenten sommige joodse burgers verwittigden in ruil voor “geschenken”) en de razzia van 28 augustus 1942 (toen de Antwerpse politie meer dan het door de Duitsers opgelegde streefcijfer van 1.000 aangehouden joden behaalde). Julien Klener, voorzitter van het Centraal Israëlitisch Consistorie, riep in een begeesterende toespraak op om dergelijke gebeurtenissen te blijven herdenken “zelfs tegen beter weten in (over het effect, nvdr.), want niet doen kan nooit een morele optie zijn”. Klener wees er ook op dat het nazisme niet alleen mogelijk was door de medewerking van sadisten en jodenhaters, maar ook door de medewerking van “keurige ambtenaren, salonintellectuelen…, en onder invloed van de media, want haat lijkt besmettelijker dan de liefde”. Precies omwille van de medewerking van die ‘ambtenaren’, beter gezegd: het Antwerps stadsbestuur met voorop waarnemend burgemeester Leo Delwaide en meerdere politiecommissarissen, was het uitkijken naar de toespraak van huidig Antwerps burgemeester Patrick Janssens.

 

Patrick Janssens (foto 2, samen met de eveneens aanwezige Regine Beer): “(…) Het is (zoals blijkt uit historisch onderzoek van Lieven Saerens en Herman Van Goethem, nvdr.) een verhaal van zwijgen, gehoorzamen, medewerking, tegenwerking – sabotage zelfs, dreiging, paraplu’s opentrekken, zich laten indekken, ontkennen… Het is een verhaal van ideologie, van publieke opinie, tijdsgeest, opportunisme en normvervaging. Het is een verhaal van gebrek aan verantwoordelijkheidszin, moed, daadkracht, moreel handelen. Het is geen verhaal waar men een goed gevoel aan overhoudt als burgemeester.  Uit de studie blijkt immers duidelijk dat er andere opties waren.  Opties die in andere steden met Brussel als duidelijkste voorbeeld werden gekozen. Opties die in Antwerpen pas werden gezien toen ‘het eigen volk’ gedeporteerd werd en toen de kansen in de oorlog keerden. 

 

“Deze periode moet grondig bestudeerd en herinnerd worden door ons allemaal, nogmaals, zeker door mijn collega’s en mezelf omdat duidelijk wordt aangetoond hoe de normale mechanismen van de politiek en het overheidsbestuur zoals wij die kennen kunnen ontsporen onder extreme omstandigheden. De stad Antwerpen en haar bestuur is nog lang niet klaar met deze zwarte bladzijde uit onze geschiedenis.  We weten vandaag met zekerheid dat het stadsbestuur en de politie in die dramatische dagen van de zomer van 1942 een actieve rol hebben gespeeld in de vervolging en arrestatie van de Antwerpse joden. Het gaat daarbij in de eerste plaats om de burgemeester, maar ook om de hoofdcommissaris, de commissaris van de zesde wijk, de politieinspecteurs die de patrouilles vergezelden.  Allen stuurden ze actief het uitvoerende korps met vaste hand.  En daarnaast was er ook de procureur des konings die toekeek en niets deed.

 

“De mensen die nu verantwoordelijkheid dragen in het stadsbestuur en de politie hebben op zich niets te maken met de Tweede Wereldoorlog, die al afgelopen was toen zij nog moesten geboren worden. Toch zijn het de instellingen waarvoor wij nu verantwoordelijkheid dragen, die mee verantwoordelijk waren voor het lot van vele joodse Antwerpenaars in de Tweede Wereldoorlog. Toen we daarvoor, namens het college, onze excuses aanboden als burgemeester en verantwoordelijke voor het politiekorps had de politiek het daar even moeilijk mee.  U hebt dat samen met ons vastgesteld.  Dat op zich al toonde aan dat we nog veel stappen moeten zetten om in het reine te komen met onze eigen geschiedenis.  Niemand van ons zou accepteren dat een bedrijf dat jarenlang schadelijke producten op de markt bracht die de gezondheid en het milieu schaden zich zou verschuilen achter het feit dat de directie of het aandeelhouderschap ondertussen gewijzigd is.  Het is dan ook noodzakelijk dat het stadsbestuur verdere stappen zet die de herinnering aan deze gruwelijke feiten levend houdt. 

 

“Het is onaanvaardbaar dat – in tegenstelling tot andere Europese steden – het Antwerpse stadsbestuur tot op vandaag geen enkele herdenkingsteken aan deze geschiedenis heeft geplaatst.  Het monument ter herdenking van de Shoah werd immers door het Forum der Joodse organisaties geplaatst. Het wordt tijd dat we een stap verder zetten in de collectieve verwerking van dat duistere verleden. Daarom zullen we als stadsbestuur in het stadhuis een gedenkplaat aanbrengen waarvan we de tekst vandaag voorstellen.  Daarnaast willen we een monument oprichten dat alle namen van de gedeporteerden bevat.” 

 

Het is wel een beetje sneu dat er voorlopig enkel een akkoord is over de tekst voor de gedenkplaat. ‘Monumentenzorg’ moet zich nog uitspreken over waar die gedenkplaat mag opgehangen worden in het historisch Antwerps stadhuis. Als het aan burgemeester Janssens ligt, moet het komen op een plaats dicht bij waar de politieke besluitvorming op het Antwerps stadhuis plaatsvindt. De commissie ‘Beeld in de stad’ moet op haar beurt kunstenaars voorstellen voor het maken van het monument, en een plaats in de stad aanduiden waar het monument met de namen van alle gedeporteerden kan komen. Het is de wens van het (huidige) stadsbestuur dat dit monument op een historisch verantwoorde maar ook heel zichtbare plaats in de stad komt.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, collaboratie, actie |  Facebook | | |  Print

15-08-12

ANTWERPEN: DE RAZZIA VAN 15 AUGUSTUS 1942

Vandaag precies zeventig jaar geleden gaf de Antwerpse hoofdcommissaris van de politie Jozef De Potter met zijn Dagelijksche Orders in de rubriek Varia (!) mee: “Heden avond dient op bevel vanaf 20.30 uur der Sicherheitspolizei in de 5de, 6de, en 7de Wijken een bijzondere beschikking voorhanden te zijn, om bepaalde opdrachten uit te voeren.” Welke die “bepaalde opdrachten” waren, werd er niet bij verteld. Wél “dat de aangeduide agenten moeten geleverd worden”, desnoods moest personeel uit andere reeksen aangeduid worden. Wat volgde was een razzia met de  actieve medewerking van de Antwerpse politie waarbij een duizendtal joden opgepakt werden. Ze werden overgebracht naar de Dossinkazerne in Mechelen, en vervolgens naar Auschwitz-Birkenau. Niemand van hen overleefde dit.

 

In totaal moesten vijftig agenten en drie adjunct-commissarissen paraat staan. Omdat er niet zoveel agenten beschikbaar waren in de drie genoemde wijken werd in de praktijk politie gerekruteerd in heel de stad Antwerpen en haar randgemeenten (nu op Mortsel na Antwerpse districten). Het ‘blanco order’ was nog niet uitgevoerd, of de nazi’s gaven die dag nog twee opdrachten. Het politiekantoor in de Vestingstraat (vlakbij het Centraal Station) moest diezelfde avond nog 75 arbeidsoproepingsbevelen gaan overhandigen; het politiekantoor in de Florisstraat (in de buurt van het Stadspark) moest “77 joden” aanhouden waarvan de namen werden overgemaakt. Als ze niet thuis aangetroffen werden, moest hun huis doorzocht worden om na te gaan of ze zich daar niet verstopten. De Antwerpse politie had haar rol tot dan beperkt tot het escorteren van joden die ‘vrijwillig’ gevolg gaven aan de arbeidsoproepingsbevelen. De avond van 15 augustus 1942 ging de Antwerpse politie een stap verder.

 

Om 21.00 uur begon het opsporen van de 77 joden in de buurt van het Antwerpse Stadspark. Een actie die duurde tot 05.00 uur ’s morgens, maar slechts 20 aanhoudingen opleverde. Hoeveel er werden gevonden van de 75 op naam gezochte joden in de buurt van het Centraal Station is niet bekend. Intussen was wel duidelijk wat het ‘blanco order’ inhield. De zone van de Van Immerseel-, Lange Kievit-, Provincie- en Somersstraat (de buurt waar nu de nieuwe stationstoegang is) moest afgezet worden. Het was de buurt waar het grootste aantal joden woonde. Vanaf 22.00 uur werden nagenoeg alle inwoners aangehouden, op vrachtwagens “geladen” en weggevoerd. Daarna werd eenzelfde actie uitgevoerd verderop aan de Plantin en Moretuslei in Borgerhout. Er werden niet minder dan 998 à 1.067 joden opgepakt. Mannen, maar ook vrouwen en kinderen. Het leidde tot helse taferelen. Zo werd een 38-jarige vrouw samen met haar twee kinderen afgevoerd terwijl een paar minuten eerder hun echtgenoot en vader was doodgevallen.

 

Volgens Lieven Saerens – uit wiens boek Vreemdelingen in een wereldstad. Een geschiedenis van Antwerpen en zijn joodse bevolking (1880-1944) we deze gegevens ontlenen – kan het niet anders als dat de razzia van 15 augustus 1942 in Antwerpen bleef nazinderen. Er waren vijftig politieagenten en drie adjunct-commissarissen ingezet, waarbij moeilijk kan aangenomen worden dat ze daarover het volledig stilzwijgen zouden bewaard hebben tegenover familie, vrienden, collega’s…Ten tweede was er de al even rechtstreekse betrokkenheid van verscheidene Antwerpse verhuisfirma’s, waaronder het nu nog actieve Arthur Pierre, die de slachtoffers van de razzia naar Mechelen voerden. Er waren de Belgische buren die de herrie bij de razzia hoorden, waarvan sommigen voor een paar dagen meegevoerd werden naar Mechelen op beschuldiging van “jodenvrienden” te zijn. En ook het verzet was op de hoogte want in de nacht van 21 augustus vond de politie pamfletten van de Vlaamsche Kommunistische Federatie Antwerpen waarin werd opgeroepen tot “het belet van deportatie der joden”.

 

Op het ogenblik dat de politieagenten inzagen dat wat ze deden ontoelaatbaar was, hadden ze kunnen en moeten protesteren en afzien van verdere medewerking. Een ‘Befehl ist Befehl’ gold naar Belgisch recht enkel wanneer de superieur bevoegd was om te bevelen én wanneer het handelen waartoe men verplicht werd niet manifest onwettig was. Echo’s over de actieve inzet van de Antwerpse politie bij de jodenrazzia weerklonken ongetwijfeld tot in het Antwerps stadhuis en gerechtsgebouw. Het is niet 100 % zeker dat burgemeester Leon Delwaide en de Antwerpse procureur des konings ervan op de hoogte waren, maar wel 99,9 % (zie: Vreemdelingen in een wereldstad, blz. 606-607). Zoals bekend heeft Antwerps burgemeester Patrick Janssens (SP.A) in oktober 2007 verontschuldigingen aangeboden voor het aandeel van de Stad Antwerpen bij de jodenvervolging in het nazitijdperk.

 

Bart De Wever vond dat aanvankelijk niet nodig en gratuit. Bart De Wever was daarbij niet aan zijn proefstuk toe. In mei 2007 – zoals deze blog als eerste en in die periode als enige bekendmaakte – had Bart De Wever in de Antwerpse gemeenteraad reeds excuses voor de rol van het Antwerps stadsbestuur afgewezen. Pas na een storm van verontwaardiging, en na bemiddeling door André Gantman die daarvoor beloond werd met een plaats op de N-VA-lijst, draaide  De Wever bij. Vanavond vindt op het Antwerps stadhuis een herdenkingsplechtigheid plaats voor de razzia in de nacht van 15 op 16 augustus. Na toespraken van burgemeester Patrick Janssens, historicus Lieven Saerens en Julien Klener, voorzitter van het Centraal Israëlitisch Consistorie van België, wordt een gedenkplaat onthuld.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, collaboratie |  Facebook | | |  Print

“HET IS GEEN TOEVAL DAT HET VLAAMS BLOK IN ANTWERPEN IS ONTSTAAN”

Lieven Saerens, doctor in de geschiedenis met een proefschrift over de houding van de Antwerpenaars tegenover de joden in de periode 1880-1944, werd maandag in Gazet van Antwerpen, geïnterviewd naar aanleiding van de herdenking vanavond. Een fragment. 

 

Vanaf einde 19de eeuw tot 1930 was Antwerpen een kosmopolitische stad, met respect voor vreemdelingen. Daarna vergleed de stad naar intolerantie. Lieven Saerens: "In de jaren dertig groeide een grote anti-joodse stroming. Het was crisis, extreem rechts kwam op in Europa. In Vlaanderen heerste geen antifascistische traditie, in Brussel en Wallonië wel." Maar hoe kon een massale deportatie plaatsvinden? "Drie factoren hebben daartoe bijgedragen. Er was een minder grote weerstand tegen de Nieuwe Orde, men hechtte hier langer geloof aan een Duitse overwinning en van in het begin is de overheid vrij ver meegegaan met de Duitsers inzake de jodenvervolging. Al is dat nooit op eigen initiatief gebeurd, altijd op vraag van de Duitsers."

 

Dan kan de overheid weinig verweten worden, of toch? "Toen joden verplicht werden uit te wijken naar Limburg, was het de Antwerpse politie die de boodschap verspreidde. Later ging ze transporten begeleiden en nog later ging ze mensen opsporen die geen gevolg hadden gegeven aan dat bevel. Of nog, toen in juni 1942 joodse burgers een davidsster moesten dragen, moest dat bevel worden uitgevaardigd door het stadsbestuur. Antwerpen deed dat. Brussel niet. Die zeiden: 'Dat is immoreel, dat doen we niet'. Toch groeide er ook verzet, want bij een tweede razzia op 27 augustus zijn joodse burgers verwittigd door de politie. In Brussel was de politieleiding niet zo meegaand. In Antwerpen deden ze wat hen werd opgedrongen."

 

Lieven Saerens benadrukt dat het hier niet om alle politiemensen van die tijd gaat. "Ik besef heel goed dat een aantal van hen in het verzet was. Zeker nadat in september van dat jaar Belgen verplicht werden tewerkgesteld in Duitsland. Toen heeft de procureur wél gereageerd. Hij zei dat agenten hier niet aan mochten meedoen op straffe van vervolging. De procureur had dat evengoed kunnen uitvaardigen voor het niet-aanhouden van joden eerder dat jaar." Als je dit allemaal weet, is het toch raar dat joden na de oorlog massaal naar Antwerpen terugkeerden? "Uit heel België zijn er circa 25.000 joodse mensen gedeporteerd. 1.200 kwamen terug. Die generatie hield er een trauma aan over, waarover ze niet spraken. Ze wilden alleen maar een nieuw leven opbouwen.”

 

“De regering richtte een commissie Oorlogsmisdaden op. Toen die overlevenden opzocht, werkten ze nauwelijks mee. Ze hadden belangrijker dingen te doen: 'de heropbouw van ons leven', zeiden ze. Pas in de jaren tachtig en negentig waren ze er klaar voor en zijn ze erover beginnen praten. Langs officiële zijde was de zaak intussen ook ondergesneeuwd.” Is het louter toeval dat extreem rechts precies in Antwerpen kon ontkiemen? "Tot de jaren twintig was er geen sprake van, daarna wel. Ik vind het geen louter toeval dat het Vlaams Blok juist in Antwerpen is ontstaan."

 

Is dat gedachtegoed dan altijd sluimerend aanwezig geweest? "Ja, maar dat heeft ook te maken met de manier waarop men naar oorlogsherinneringen kijkt. In het buitenland gaat het over het verzet. In Vlaanderen gaat het veelal over de repressie, het leed van de collaborateurs. Dat belet het nadenken over excessen die tot collaboratie kunnen leiden. Men heeft in Vlaanderen nooit gefocust op het verzet of op de jodenvervolging. Men kon zich ook niet voorstellen dat autoriteiten konden betrokken zijn." Vandaar nogmaals het belang van de herdenkingsplechtigheid vanavond. Foto: Een vrachtwagen tijdens het nazi-regime, propvol mensen aan de Antwerpse Plantin en Moretuslei nr. 54 (huidige nummering). Er is discussie of het over transport van joden gaat. Het jodentransport an sich wordt niet betwist.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, collaboratie, vb |  Facebook | | |  Print

16-06-12

SCHOTEN, BIS: DAAR IS KOEN DILLEN WEER

In Schoten woont nogal wat bekend volk: gewezen VB-voorzitter Frank Vanhecke, editorialist van Het Laatste Nieuws Luc Van der Kelen, reclameman en opiniemaker Guillaume Van der Stighelen, komiek Luc Caals, gewezen Miss België Véronique De Kock, Tante Kaat van de gelijknamige Gouden Raad, presentatrice Erika Van Tielen, enzovoort. Koen Dillen (foto 1) woont er ook. Deze week is hij terug boven water gekomen.

 

De zoon van VB-stichter Karel Dillen, gewezen Europarlementslid en medewerker in het Europees Parlement, stapte vorige zomer op bij het VB en even later ook bij ’t Pallieterke waar hij sinds jaar en dag de Frankrijk-rubriek volschreef onder het pseudoniem Guitry. Koen Dillen heeft nooit bekendgemaakt waarom hij zijn medewerking aan ’t Pallieterke, stopte, blad waar zijn vader vroeger ook onder pseudoniem aan meewerkte. Was het de oprichting van een nieuwe Vlaams-nationale debatclub vanuit de hoek van onder andere Bruno Valkeniers’ speechschrijver Johan Sanctorum en ’t Pallieterke-hoofdredacteur Karl Van Camp? Concurrentie voor de Vlaams-nationale debatclub waarvan Koen Dillen de voorzitter was en die sindsdien niet meer actief is. Maar deze week staat er voor het eerst opnieuw een bijdrage van Koen Dillen in ‘t Pallieterke. Een recensie van een boek op het kruispunt van twee grote interessesferen van Koen Dillen: Frankrijk en de collaboratie. Ondertekent met “KD”, maar er is geen enkele twijfel dat dit Koen Dillen is.

 

“Wie de geschiedenis van collaboratie en verzet in Frankrijk een beetje kent, weet dat de naam Je suis partout het symbool bij uitstek is van de intellectuele collaboratie van de Franse schrijvende pers met Nazi-Duitsland tussen 1940 en 1944. Antisemitisch, racistisch, voorstander van onvoorwaardelijke militaire collaboratie aan het Oostfront en hoe meer de oorlog vorderde, hoe fanatieker in het geloof dat de strijd tot het bittere einde en zonder compromissen moest worden gevoerd. Zo kan men zonder overdrijving in één zin de redactionele lijn van Je Suis Partout samenvatten.” Zo begint Koen Dillens recensie van een verzameling artikels die tussen 1932 en 1944 verschenen (foto 2), pas gebundeld door de kleine uitgeverij Auda Isarn. Een uitgeverij die nog wel meer boeken over/van collaborateurs tot de fascisten van het derde millennium CasaPound uitbrengt.

 

Of de gemiddelde ’t Pallieterke-lezer hierin geïnteresseerd is, weten we niet. Maar via ’t Pallieterke kan je dit “onmisbaar voor de geïnteresseerden” boek alleszins aanschaffen. We zouden ook niet weten wie anders zoiets wil aanbieden.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dillen, boeken, collaboratie |  Facebook | | |  Print

14-06-12

FOUTE LEIDER, DIE N-VA'ERS

Ook Bart De Wever (foto 1) deed de voorbije dagen zijn duit in het zakje bij de discussie over het afnemen van de Belgische nationaliteit van de in Reet geboren Fouad Belkacem. Bart De Wever beriep zich andermaal op zijn historische kennis om zijn politiek standpunt te verrechtvaardigen. Dat hij daarbij teruggreep naar de collaboratie verbaast natuurlijk niet bij een Vlaams-nationalist.

 

Zijn column in De Standaard begint Bart De Wever deze week met: “In De zevende dag stelde (…) Bart Somers in een debat over Sharia4Belgium dat het natuurlijk niet mogelijk is om de nationaliteit te ontnemen van mensen die hier geboren zijn. Niemand sprak hem tegen. Nochtans is niets minder waar. Na de Tweede Wereldoorlog werd op basis van de Besluitwet van 6 mei 1944 de Belgische nationaliteit van niet minder dan 3.165 collaborateurs vervallen verklaard. Slechts een tiende van hen zou die later terugkrijgen. Nog veel meer mensen werden via de repressie ontzet uit hun burgerlijke en politieke rechten.” Luc Huyse (foto 2), die jarenlang de bestraffing van de collaboratie bestudeerde en er een standaardwerk over schreef samen met Steven Dhondt, repliceerde gisteren: “Het zou de historicus in De Wever gesierd hebben als hij meteen ook even de context had geschetst.”

 

Luc Huyse: “Van de zowat 93.000 collaborateurs die gestraft zijn, waren er 9.000 bij verstek veroordeeld. Velen daarvan, niet de minsten, waren bij de bevrijding op de loop gegaan. Anderen vochten en stierven nog aan het Oostfront. Een veroordeling bij verstek betekende automatisch het verlies van de nationaliteit. Twee op de drie zijn later, na hun aanhouding of omdat zij alsnog verzet hadden aangetekend, gewoon voor de rechter verschenen en weer Belg geworden. De 3.165 overigen zijn voor altijd buiten schot gebleven. De Wever schrijft dat slechts een op de tien de nationaliteit zou terugkrijgen. Of hoe hardvochtig België kon zijn! De werkelijkheid is anders.

 

Vanaf eind 1953 maakte een wet het de ex-collaborateurs mogelijk om de sanctie ongedaan te maken. De overgrote meerderheid liet die kans bewust liggen. Zij hadden ondertussen de comfortabele Spaanse, Chileense of Argentijnse nationaliteit verworven en/of zagen zo'n aanvraag als een knieval voor de Belgische staat. Het is juist dat een gemeenschap het in extreme omstandigheden verantwoord kan vinden om iemand via het verval van nationaliteit definitief uit de samenleving te verwijderen. Vier jaar oorlog en bezetting, de collaboratie met het naziregime, de ultieme vlucht voor de gerechtigheid voldoen aan de notie van extremiteit. Maar die episode als argument aanvoeren om ‘de naam Fouad Belkacem in de scherven te krassen' (een verwijzing naar een verhaal uit de zesde eeuw vóór Christus dat Bart De Wever in zijn column opdiepte, nvdr.)? Ofwel is er dan sprake van dramatisering van de zaak-Belkacem, ofwel van banalisering van wat ruim 65 jaar geleden gebeurd is.”

 

Goed gesproken, Luc Huyse.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wever, collaboratie, criminaliteit |  Facebook | | |  Print

07-05-12

HERDENKINGSSTEEN VOOR OOSTFRONTER OP eBAY

Wat een mens tegenwoordig niet vindt op eBay. Kerstmis is nog niet achter de rug of je vindt er al kerstcadeaus die men liever niet kreeg en dan maar te koop aanbiedt. Maar het kan nog gekker: vorige week werd er een herdenkingssteen voor een Oostfronter te koop aangeboden (foto’s).

 

Zowat 10.000 Vlamingen dachten dat ze Vlaanderen vooruit zouden helpen door in het uniform van de Waffen-SS aan de zijde van nazi-Duitsland in Rusland te gaan strijden tegen het Rode Leger. Dat bekwam hen slecht, maar sommigen vinden nog steeds dat ze alle waardering verdienen. Het Sint-Maartensfonds kocht in 1968 een 6.624 vierkante meter groot weiland te midden een bos in Stekene dat als erepark voor de Oostfronters werd ingericht. In 2004, twee jaar voor het Sint-Maartensfonds ontbonden werd, werd het erepark overgedragen aan het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ) die de eer van de Oostfronters verder moet hoog houden. Elk jaar is er – dit jaar op zondag 20 mei – een herdenking van de Oostfronters waarvoor ook bij Voorpost voor gemobiliseerd wordt. Vooral voor het praktische werk, maar natuurlijk ook voor het eresaluut. Hier een fotoreportage van de herdenking vorig jaar, reportage door de plaatselijke pers. En hier een fotoverslag van Voorpost.

 

Een herdenkingssteen zoals nu op eBay aangeboden werd niet opgemerkt toen een Blokwatch-medewerker een bezoek bracht aan het erepark in Stekene. Maar het was alleszins in de kringen vertrouwd met het erepark dat men een koper hoopte te vinden voor de herdenkingssteen. "Top - originele herdenkingsteen - Oostfront - Sint-Maartensfonds - Stekene - Berkenkruis" waren de trefwoorden om de aandacht te vestigen op de verkoop. Duitsland en andere Duitstalige gebieden werden gezien als een tweede mogelijke afzetmarkt, want de herdenkingssteen werd ook in het Duits op eBay aangeboden. Verkoper en koper zijn niet bekend. Aan de toog in café's als De Leeuw van Vlaanderen (Antwerpen), De Gezelle (Roeselare) en De Klokke (Duffel) vroeg men zich af wie die verkoper wel zou kunnen zijn, waar hij (men gaat ervan uit dat het een man is, nvdr.) die steen vandaan heeft, enzomeer. Na tweeëntwintig biedingen ging de herdenkingssteen uiteindelijk de deur uit voor 212,50 euro.

 

“Geluk ermee”, zegt de veilingmeester in ons. Maar veel geluk is niet te bekennen in de idealen en de daden van de Oostfronters. Om zo’n herdenkingssteen te kopen… moet je al zwaar heimwee hebben naar het Derde Rijk.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: collaboratie |  Facebook | | |  Print

01-11-11

VB-GENT HERDENKT EERSTE WERELDOORLOG

Het VB-Gent neemt vandaag deel aan herdenkingsplechtigheid van de stad Gent naar aanleiding van de Eerste Wereldoorlog. “Wereldoorlog I is ook een Vlaamse aangelegenheid. Vlaamse leeuwenvlaggen en een bloemenkrans van het Vlaams Belang moeten dit beklemtonen.”

“Jaarlijks organiseert de Stad Gent een herdenkingsplechtigheid ter ere van de gesneuvelde militairen aan het Oorlogsmonument 1914-1918 op de Stedelijke Westerbegraafplaats”, zo vervolgt de persmededeling van het VB-Gent. “Tot op heden ging het steeds om een ‘Belgische’ herdenking met enkel Belgische vlaggen en werden enkel bloemenkransen van de traditionele partijen (CD&V, Open VLD, SP.A) neergelegd. Nochtans is Wereldoorlog I ook een Vlaams aangelegenheid. Veel Vlaams-nationalisten zijn immers tijdens ‘Den Grooten Oorlog’ ingegaan op de oproep van de toenmalige koning Albert I om de Guldensporenslag te herdenken, en de wapens op te nemen om België te verdedigen tegen de inval van de Duitse troepen. Daarom zal het Vlaams Belang Koepel Gent op dinsdag 1 november ’11 (vandaag dus, nvdr.) met een delegatie en met enkele Vlaamse leeuwenvlaggen deelnemen aan de herdenkingsplechtigheid van de stad Gent op de Westerbegraafplaats. Bovendien zal ook het Vlaams Belang een bloemenkrans neerleggen.”

 

Nog geen dertig jaar na 1914-1918 is er opnieuw een “inval van de Duitse troepen”, en jammer voor ons, gelukkig voor het VB, worden daar geen expliciete herdenkingen rond georganiseerd. Er waren daar nochtans ook Vlamingen bij betrokken. Vlamingen als slachtoffers van het naziregime, en Vlamingen die mee met de nazi’s optrokken. Het VB heeft voor die laatsten altijd al minstens begrip getoond. Ook het VB-Gent. Neem nu het Gentse VB-personeelslid en gewezen parlementslid Ortwin Depoortere. In het Vlaams Belang Magazine van februari 2005 noemde hij Verdinaso-leider Joris Van Severen “de grootste visionair die de Vlaamse beweging ooit gekend heeft”. Gelukkig stierf Joris Van Severen al in 1940. Diezelfde Ortwin Depoortere noemde priester-dichter en notoir collaborateur Cyriel Verschaeve “één van de groten van ons volk”. Het VB zou het moeilijk krijgen als ook rond de Tweede Wereldoorlog een herdenking georganiseerd wordt.

 

Portretten van Joris Van Severen en Cyriel Verschaeve vind je aan de muur van café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen, dé verzamelplaats van VB’ers en aanverwanten. Toen wij er vorige week nog eens een pint gingen drinken, klonk door de muziekinstallatie Duitse marsmuziek uit de jaren veertig. VB’er en barman Theo Neel floot de deuntjes lustig mee. Ja, dat waren nogal tijden!

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gent, antwerpen, collaboratie |  Facebook | | |  Print

02-08-11

BURGEMEESTER IN MECHELEN

Volgens Bart Somers (Open VLD) was Mechelen vijftien jaar geleden “een vuile, grauwe stad die alleen maar frustraties, angstgevoelens, vervreemding en negativisme opriep. Nu is het net omgekeerd.” Bart Somers doet in oktober volgend jaar dan ook een gooi naar een derde mandaat als burgemeester van de Dijlestad. VNV-oorlogsburgemeester Camiel Baeck zien ze in Mechelen niet meer. Zijn (achter)kleinkinderen waren vorige week wel op bezoek.

Camiel Baeck was in Mechelen vanaf 1939 gemeenteraadslid voor het Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV), Vlaams-nationalistische partij die collaboreerde met de nazi’s. Op 3 juli1941 werd Camiel Baeck burgemeester van Mechelen nadat zijn katholieke voorganger Karel Dessain door een ‘leeftijdsverordening’ van de Duitse bezetter verplicht werd zijn ambt neer te leggen. Camiel Baeck bleef drie jaar burgemeester van Mechelen, tot hij  kort voor het binnenrollen van de Britse tanks op 4 september 1944 Mechelen ontvluchtte om na omzwervingen staatloos in Argentinië te belanden. Vorige week zetten zijn kleinkinderen Maria en Ann Baeck en achterkleinkinderen Belen Monsegur en Michelle Avanci voet op Mechelse bodem. “Papa volgt zijn geboortestad via Mechelen Blogt, maar wil zelf niet terugkeren. Het ligt te gevoelig”, vertelde Maria Baeck aan Het Laatste Nieuws. Ze had toen al een beklimming van de Sint-Romboutstoren en een stadswandeling gedaan, en een bezoek gebracht aan het stadhuis. Gelegenheidsgids was het Mechelse gemeenteraadslid Eddy Luyten (foto 1).

“Onze grootvader blijkt als enige burgemeester geen standbeeld te hebben gekregen. Dat is spijtig, want hij heeft in moeilijke omstandigheden goede zaken verwezenlijkt voor de stad”, zegt Maria Baeck. En: “Als hij zo slecht was, had de kerk hem toch niet helpen vluchten!” Zou het kunnen dat dat laatste echter meer zegt over de kerk dan over ‘goede’ oorlogsburgemeester Camiel Baeck? Volgens Eddy Luyten was Baeck “niet de schurk voor wie hij wordt versleten.” Eddy Luyten is dan ook gemeenteraadslid voor het Vlaams Belang in Mechelen. Ward Adriaens, van het Joods Museum van Deportatie en Verzet, ziet het anders. Ward Adriaens: “Het waren mensen als Camiel Baeck die de Nieuwe Orde installeerden. Tijdens de oorlog werden ook 1 013 jonge Mechelaars opgepakt om in Duitsland te gaan werken, en dan spreek ik nog niet over de vervolging van de mensen van het verzet.”

Uit Nico Wouters’ Oorlogsburgemeesters 40/44 onthouden we toch ook een weinig fraaie rol van Camiel Baeck. “Ik kan u (…) verzekeren dat mijn gebeurlijke benoeming te Mechelen een bestuur zal inluiden wars van alle gepolitiseer en ik slechts bezield ben met het inzicht van Mechelen een stad te maken, die haar functie vervullen zal in nationaal-volkschen en socialen zin”, schreef Camiel Baeck toen hij zich in mei 1941 formeel kandidaat stelde als burgemeester van Mechelen. Amper een jaar later gaf de strikt ‘neutrale’ VNV-burgemeester Camiel Baeck zijn fiat aan een lokale benoeming vanuit de motivatie dat deze “oud-NSKK-man (oud lid van de Nationalsozialistisches Kraftfahrkorps - een paramilitair onderdeel van de nazi-partij NSDAP, nvdr.) een degelijk en betrouwbaar nationaal-socialist" was en dus "goed geschikt voor een vertrouwenspost”, terwijl Baeck zich een paar weken later verzette tegen de benoeming van een andere kandidaat omdat die “anti-Vlaams en anti-Nieuwe Orde” was. Baeck werkte ook actief samen met de Duitse bezetter om aanslagen van het verzet te onderdrukken.

Burgemeester Bart Somers had geen bezwaar tegen het bezoek van de (achter)kleinkinderen van Camiel Baeck en liet ze zelfs fotograferen aan de burgemeestersstoel in de gemeenteraadszaal (foto 2). Somers zei enkel: “Het veroordelen van mensen ten gevolge van hun afkomst, is de fout die de nazi’s maakten.” De ideologische achtergrond speelt natuurlijk wel een rol bij het leggen van contacten. Het verbaast dan ook niet dat Camiel Baeck uitgerekend bij een gemeenteraadslid van het Vlaams Belang terecht kwam met de vraag om zijn familie rond te leiden in de stad waar hij oorlogsburgemeester was. Eerder dit jaar werkte een ander VB-gemeenteraadslid zich in de kijker door te vragen dat de VNV-oorlogsburgemeester van Ingelmunster zijn portret zou krijgen in de gemeenteraadszaal.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mechelen, collaboratie |  Facebook | | |  Print

19-02-11

VB WIL PORTRET VAN VNV-OORLOGSBURGEMEESTER IN GEMEENTERAADSZAAL

Het VB wil dat het portret van VNV-burgemeester Remi Craeymeersch toegevoegd wordt aan de galerij portretten van burgemeesters in de gemeenteraadszaal van Ingelmunster. Huidig burgemeester Yves Vercruysse (CD&V) belooft de vraag van VB-gemeenteraadsfractieleider en -provincieraadslid Georg Barbary te onderzoeken.


De voorbije gemeenteraadszitting in Ingelmunster (West-Vlaanderen) merkte VB-fractieleider Georg Barbary op dat Remi Craeymeersch ontbreekt in de fotoreeks van voormalige burgemeesters in de gemeenteraadszaal. Craeymeersch was tijdens de Tweede Wereldoorlog VNV-burgemeester van Ingelmunster. "Uit navraag bij oudere dorpsgenoten blijkt dat Remi Craeymeersch onze gemeente in deze woelige periode op een eerlijke en correcte manier heeft geleid. Kan zijn foto dan ook niet toegevoegd worden aan de galerij? Deze moet geen waardeoordeel vellen, maar een weergave zijn van de geschiedenis van de gemeente", meent Barbary. "Ook in Deerlijk werd al een oorlogsburgemeester toegevoegd." (In Deerlijk gebeurde dit in 2008 na herhaalde vragen van N-VA-gemeenteraadslid Marc Byttebier. Het was ook Marc Byttebier die in de gemeenteraad van Deerlijk vroeg om een betere bewegwijzering naar, en het op het internet beter bekend maken van, het plaatselijk museum over schrijver-componist René De Clercq. In 1920 ter dood veroordeeld voor collaboratie met de Duitse bezetter tijdens de Eerste Wereldoorlog.) Burgemeester Yves Vercruysse (CD&V) beloofde de vraag van Georg Barbary te onderzoeken en zich over Remi Craeymeersch te informeren bij de heemkundige kring van Ingelmunster. Rob Kindt van de oppositiepartij De Brug vraagt zich af of dit verstandig is. Rob Kindt: "De galerij mag inderdaad geen waardeoordeel vormen. Ik vraag me echter af of we met het portret van een VNV-burgemeester in de raadszaal niet tegen de schenen van onze oudstrijders gaan schoppen."

 

In het standaardwerk Oorlogsburgemeesters 40/44. Lokaal bestuur en collaboratie in België van Nico Wouters (foto 1) wordt Remi Craeymeersch enkel vermeld bij de voor het boek geraadpleegde individuele strafdossiers bij het Auditoriaat-Generaal van de Krijgsmacht. Craeymeersch was van 1941 tot 1945 burgemeester van Ingelmunster. Na hem waren het altijd CVP/CD&V’ers die burgemeester waren van deze buurgemeente van Izegem (foto 2: CD&V-burgemeester Jean-Pierre De Clercq die tijdens een gemeenteraadszitting in 2009 een VB-spaarvarkentje uit handen van Georg Barbary in ontvangst neemt). Tussen 1940 en 1944 veroverde het VNV met de hulp van de Duitse bezetter bijna 70 procent van alle burgemeestersposten in Vlaanderen. VNV’er Gerard Romsée werd begin 1941 secretaris-generaal van Binnenlandse Zaken en kon zo een systematische zuiverings- en benoemingspolitiek voeren. “Na de uitschakeling van de gemeenteraden in 1941 waren de VNV-burgemeesters ook echte lokale leiders volgens het Führerprinzip, met grote individuele bevoegdheden”, legt Nico Wouters uit in het pas verschenen boek naar aanleiding van de tentoonstelling Gekleurd verleden.

“Aanvankelijk, in de slipstream van het Duitse succes, stelden de meeste VNV-burgemeesters zich politiek en bestuurlijk erg radicaal op. Stads- en gemeentebesturen werden ingezet om de positie van het VNV als totalitaire eenheidspartij in Vlaanderen uit te bouwen: politieke propaganda, benoemingen en ontslagen, druk op personeel en bevolking, inzet van gemeentemiddelen voor de partij… Lokale politieke tegenstanders werden via de gemeentelijke administratie geviseerd en aangepakt. Het hele apparaat van controle en ordehandhaving in gemeenten en steden werd politiek ingevuld in nauwe samenwerking met de bezetter. De lokale besturen werden geleidelijk omgebouwd tot nieuwe autoritaire stadsstaatjes. Een belangrijk aspect daarvan gebeurde achter de schermen. De meeste VNV-burgemeesters stonden in nauw contact met de Duitse overheden en wisselden informatie uit over inwoners en wat er in de gemeente gebeurde. (…) Toen in 1944 de Duitse nederlaag onafwendbaar werd, waren veel VNV-burgemeesters naar buiten toe gewone beheerders van de lopende gemeentezaken geworden.”

 

Voor de Dag Allemaal-lezers die intussen de link naar deze blog hebben ontdekt, nog dit. Georg Barbary, die vroeg om het portret van de VNV-oorlogsburgemeester van Ingelmunster in de gemeenteraadszaal op te hangen, huwde op 11 juli 2008 met Els Vanbrakel, voorzitster van het VB-Ingelmunster. Op hun trouwdag werd ook hun kindje Elie Blue boven het doopvont gehouden. Getuigen bij hun huwelijk waren Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel. Bien étonné de se trouver ensemble?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ingelmunster, west-vlaanderen, collaboratie, vanhecke, morel |  Facebook | | |  Print

27-07-08

VERSCHAEVEMUSEUM SLUIT ZIJN DEUREN

Het is een klein berichtje in De Standaard dit weekend. Meer moet dat ook niet zijn. Maar voor een blog als deze natuurlijk gefundes fressen: “Het Verschaevemuseum (foto 1) in het West-Vlaamse Alveringem sluit zijn deuren bij gebrek aan belangstelling. De jongste tijd kwamen er nog amper 100 bezoekers per jaar over de vloer. De gemeente krijgt het gebouw waar de Vlaams-nationalistische priester en collaborateur Cyriel Verschaeve leefde en werkte in erfpacht. Het wil er kantoren van maken.”

Dirk Leyman, die op zijn blog De Papieren Man vrijwel dagelijks literair nieuws biedt (zie:
http://papierenman.blogspot.com), vat de levensloop van Cyriel Verschaeve kort maar goed samen als: “De bijzonder controversiële flamingantische priester-dichter Cyriel Verschaeve fungeerde tussen 1911 en 1939 als kapelaan te Alveringem. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij een van de leiders van de Frontbeweging. Hij legde in 1930 de eerste steen van de eerste IJzertoren in Diksmuide. Voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog evolueerde Verschaeve naar het meest rabiate nazisme. In 1940 schreef hij zo Het Uur van Vlaanderen, waarin hij zijn onverholen pompeuze verheerlijking van het Derde Rijk uitdroeg. Zijn verzen en teksten waren steeds bijzonder hoogdravend en vaak slechts gevoelsgeladen uitbarstingen. Verschaeve speelde een vooraanstaande rol in de culturele collaboratie en als waterdrager van het Derde Rijk. Later werd hij door de Duitsers aan het hoofd gedropt van de Vlaamse Cultuurraad, gaandeweg leunde hij steeds meer aan bij het nazistische deVlag van Jef van de Wiele. Omstreeks 1945 kon hij naar Tirol vluchten, in 1946 werd hij in België bij verstek tot de doodsstraf veroordeeld. Hij stierf in 1949 in Oostenrijk. Zijn stoffelijk overschot werd in 1973 opgegraven door een commando van de extreemrechtse beweging Vlaamse Militanten Orde onder leiding van Bert Eriksson en daarna herbegraven op het parochiekerkhof van Alveringem. In bepaalde rechtse Vlaams-nationalistische kringen is Verschaeve nog steeds een cultfiguur.”


Die “bepaalde rechtse Vlaams-nationalistische kringen” zijn niet noodzakelijk de meest extreme Vlaams-nationalisten, genre Voorpost enzomeer. Voorzitter van het Verschaevecomité dat het Cyriel Verschaevemuseum beheerde is architect Frank Godderis die in verkiezingstijden op pad gaat om zijn vrouw als N-VA-kandidate onder de aandacht te brengen (zie:
http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=gpb6bjj5). Ondervoorzitter is Andreas Cavyn, voorzitter van de N-VA Westkust (zie: http://www.stemnva.be/kandidaten/3_Andreas.htm). De gemeente Alveringem zal in ruil het graf van priester-dichter-collaborateur Cyriel Verschaeve onderhouden (foto 2, met rechts van het graf Bert Eriksson).

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, collaboratie |  Facebook | | |  Print

19-10-07

NIET LANGER IN SPANJE, WEL IN VLAANDEREN


En terwijl men in Spanje er eindelijk alles aan doet om foute straatnamen en dito standbeelden te weren uit het straatbeeld, wordt in Vlaanderen anno 2007 een collaborateur met de nazi's geëerd met, ja hoor, een straatnaam. Kijk eens aan!

Als het van het gemeentebestuur in Nevele afhangt, wordt er binnenkort een plaatselijke straat genoemd naar Jan Wannyn; de vorige week overleden oud-burgemeester. Tot dusver ligt enkel de plaatselijke SP.A/Spirit - fractie in de gemeenteraad dwars.
 De lokale afdeling van Vlaams Belang is vanzelfsprekend in haar nopjes met het ultieme eerbetoon aan een Vlaamse held zoals dat in die kringen heet.

Jan Wannyn, vorige week overleden op de behoorlijk gezegende leeftijd van 99 jaar, was in de vroege jaren '50 één van de stichtende leden van de Volksunie (VU) en behoorde tot de rechtervleugel van de partij.

Voor en tijdens de oorlog was hij echter volop actief in het extreem-rechtse en collaborerende 'Vlaamsch Nationaal Verbond' (VNV) onder leiding van Hitler-adept en antisemiet Staf De Clercq ("Duitschland moet den oorlog winnen!"). Na De Clercq's plotse overlijden in 1942 nam Hendrik Elias -zie foto- de VNV-leiding over.


Tussen 1941 en 1944 was Wannyn, huisarts van beroep, VNV - oorlogsburgemeester in Nevele. N
a de bevrijding van het nazi-regime werd Jan Wannyn dan ook, weinig verwonderlijk, veroordeeld voor collaboratie.

Aanvankelijk werd hij zelfs levenslang uit zijn burgerrechten ontzet. Het dossier tegen hem bevatte kennelijk voldoende elementen die dit zware vonnis legitimeerden.

Wannyn kreeg in het kader van een collectieve regeling eerherstel in 1956. Dit liet hem toe zijn politieke leven te hervatten en zo kon hij ook in de periode 1965 - 1977 de Nevelse burgemeestersjerp omgorden. In de nationale politiek was hij actief in de kamer waar hij van 1965 tot 1974 zetelde voor de VU.

Kort na de oprichting van de partij in de jaren '70 sloot hij zich aan bij het Vlaams Blok maar nam geen actieve rol meer op. Van het Blok/Belang bleef hij lid bleef tot aan zijn dood zoals bleek uit de persmededeling  die het Vlaams Belang verspreidde n.a.v. zijn overlijden.

15:40 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: collaboratie, wannyn, vnv, nazisme |  Facebook | | |  Print