28-01-14

QUO VADIS N-VA ?

Het bochtenwerk van de N-VA-toppers de voorbije dagen, zowel op communautair als op sociaal vlak, was opmerkelijk. Quo vadis N-VA? Waar naartoe met de N-VA?

 

Siegfried Bracke werd zaterdag geïnterviewd door Het Laatste Nieuws, waarbij hét nieuws was dat hij niet de kopman van de Europese lijst zou zijn. “Ik ben een trouwe soldaat”, liet Bracke weten. Hij zou wel terug de Oost-Vlaamse lijst voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers trekken. En dan met de N-VA in de federale regering? Siegfried Bracke: “Wij beloven dat we bij wijze van spreken de dag na de verkiezingen een federale regering op de been willen brengen die meteen start met een herstelbeleid. In ruil vragen we van onze partners dat ze er zich toe engageren om dat beleid niet te blokkeren met institutionele taboes en veto’s. Als onderweg blijkt dat je sommige bevoegdheden maar beter kan overhevelen naar Vlaanderen, Wallonië en Brussel omdat het anders niet lukt, dan moet je dat bekijken met een open geest. (…) Wat wij vragen, is de bereidheid om te veranderen. Niet meer, maar ook niet minder.”

 

Heel anders klonk het ’s anderendaags in De Zondag, met Liesbeth Homans (foto): “Ik ben geen communautaire hardliner, maar ik ben wel gewonnen voor het confederaal model: eerst alles overhevelen naar de deelstaten, en vervolgens beslissen wat we nog samen gaan doen. (…) Ik ben heel duidelijk: wij stappen in een sociaaleconomische regering, áls we de garantie hebben dat de potentiële partners mee willen richting confederalisme. En neen, we gaan niet tevreden zijn met wat debatten in de nieuwe Senaat. We willen een echt engagement. De eerste test zal dan de wijziging van de grondwet zijn.” Geconfronteerd met deze verschillende visies zei Bart De Wever zondag in De Zevende Dag dat we moeten wachten tot 26 mei. Pas als de kaarten geschud zijn bij de verkiezingen op 25 mei, wordt duidelijk wat mogelijk is. Intussen probeert de N-VA dus zowel haar nieuwe kiezers als haar communautaire hardliners te vriend te houden… en de rest van de bevolking voor gek te houden.

 

In het vooruitzicht van het N-VA-congres volgend weekend zette de N-VA een paar sociale voorstellen in de kijker. Het was ook De Zondag opgevallen die het Liesbeth Homans voor de voeten wierp. Liesbeth Homans: “Wij lezen de kranten ook, en zien ook hoe wij afgeschilderd worden. Dan is het niet onlogisch dat we in gesprekken met journalisten bepaalde zaken rechtzetten. N-VA is een sociale partij, en we bewijzen dat.” Nick Mouton (ex-lid van de N-VA-partijraad, nu SP.A’er) denkt daar anders over. Nick Mouton: “In 2013 was er de façade van de ‘fundamentele vrolijkheid’ waarmee Bart De Wever zijn nogal zure imago wou opkrikken. Nu, anno 2014, wordt er een nieuwe façade opgetrokken nadat er de voorbije maanden veel kritiek kwam op de harde liberale standpunten en het minieme sociale gehalte van de N-VA. Die kritiek werd uiteraard steeds weggewuifd door de partij. Maar drie maanden later doet de partij er wel alles aan om, nog voor haar congres, een aantal tekstwijzigingen met een sociaal karakter in de spotlights te zetten. (…)”

 

“De partij stelt zich nu schijnbaar meer fatsoenlijk op naar het (te) grote deel van de bevolking dat vandaag de dag, met of zonder werk, de eindjes moeilijk aan elkaar kan knopen. Maar verandert er nu fundamenteel iets aan de zaak? Voor mij niet. Een paar zinnen op papier veranderen is eenvoudig en vrijblijvend. Ze praktiseren is nog iets heel anders. Wie van de kopstukken van de N-VA ziet u deze sociale punten ter harte nemen? Bart De Wever, Ben Weyts, Philippe Muyters, Siegfried Bracke, Steven Vandeput, Theo Francken, Liesbeth Homans, Jan Jambon? Of de donkerblauwe nieuwkomers van de laatste maanden Johan Van Overtvelt, Annick De Ridder…? Het zijn wel zij die deze punten zullen moeten verdedigen als er regeringsonderhandelingen zijn. Ziet u hen dat doen? Bart De Wever bij de sociaal-economische besprekingen in de bres voor hogere leeflonen, maatregelen voor kleinverdieners…? Neen, ik denk dat er andere prioriteiten zullen gelegd worden…”

 

En dan is er nog de OCMW-raad in Antwerpen, waar aanstaande donderdag op de agenda staat om dringende medische hulp aan mensen zonder geldige verblijfspapieren onder voorwaarde te stellen dat deze mensen onmiddellijk in een terugkeercentrum gaan huizen. Een onwettig en onethisch standpunt, maar Liesbeth Homans beweerde in De Zondag nogmaals: “De administratie heeft dat besluit zonder mijn medeweten op de agenda geplaatst.” Dat is natuurlijk het slechtste mogelijk excuus: het is wettelijk de voorzitter van de agenda bepaalt, en als ze niet op de hoogte zou geweest zijn van de agenda die rondgestuurd is, bewijst Liesbeth Homans dat ze haar wettelijke opdracht niet naar behoren vervult. Maar volgens onze informatie was Liesbeth Homans, minstens haar kabinet, wél op de hoogte van de agenda. Heeft Homans erop gerekend de zaak in stilte te kunnen laten passeren? Dat was dan zonder Dirk Van Duppen gerekend.

 

Homans kent echter de kleppers in haar OCMW-raad. Ze zal die toch niet onderschatten? Het lijkt er dan ook sterk op dat het betwiste agendapunt voor de OCMW-raadszitting van donderdag vooral een poging is om te zien hoever de N-VA te ver kan gaan. Liesbeth Homans zegt nu wel dat dringende medische hulpverlening niet gekoppeld kan worden aan de voorwaarde van effectieve terugkeer, haar OCMW-ondervoorzitter Marco Laenens (N-VA, ex-Open VLD) zou die koppeling wél genegen zijn. En als het wettelijk niet kan, is het nog altijd een uitgelezen kans om dan maar de pijlen te richten op het falend terugkeerbeleid van de federale regering.

 

Liesbeth Homans stoort zich intussen niet aan haar reputatie van Iron Lady (waarover een boek op komst is, nvdr.). Liesbeth Homans (in De Zondag): “Men doet alsof Margaret Tatcher de vreselijkste figuur in de wereldgeschiedenis was. Die vrouw heeft ook goede dingen gedaan.” Heeft ze soms de thee gezet voor haar echtgenoot?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bracke, homans, confederalisme, sociaal, antwerpen |  Facebook | | |  Print