25-01-16

‘LIESBETH HOMANS IN HET KWADRAAT’ OP VERLOF IN CUBA

Vanavond vindt in Antwerpen de eerste gemeenteraadszitting van het nieuwe jaar plaats. Om hoe laat de gemeenteraadsleden desgevallend aan een nieuwjaarsdrink kunnen beginnen, is niet bekend. Er moeten een dertigtal gewone agendapunten behandeld worden, maar er staan ook nog veertien interpellaties op de agenda (PVDA, SP.A en Groen hebben elk vier interpellaties voorbereid, het VB twee). Zo’n nieuwjaarsdrink is anders dé kans om eens informeel een babbel met elkaar te slaan. Over de partijgrenzen en de grenzen tussen meerderheid en oppositie heen. Met ons goed karakter observeren we bij zo’n gelegenheid graag wie opvallend amicaal omgaat met het Vlaams Blok/Belang enzomeer.

Misschien wordt deze eerste gemeenteraadszitting van het nieuwe jaar de kans om eens nader kennis te maken met N-VA’ster Leyla Aydemir. Na twee jaar in de Antwerpse gemeenteraad te zetelen nam ze in december vorig jaar voor het eerst het woord, met een giftige repliek op Dirk Van Duppen (PVDA) en Wouter Van Besien (Groen) die na een nieuw rapport over kinderarmoede respectievelijk vragen hadden gesteld over de gestegen kinderarmoede in Antwerpen en een andere aanpak van de kinderarmoede voorstelden. Leyla Aydemir vloog vanop de gemeenteraadsbanken uit als een Liesbeth Homans in het kwadraat.

“Ik heb het toch wel moeilijk met hun voortdurend J’accuse aan het beleid, zonder dat er wordt nagedacht over de rol en de aanpak van het middenveld”, zei Leyla Aydemir. “De onderzoekers (van het onderzoekscentrum Ongelijkheid, Armoede, Sociale uitsluiting en Stad (OASeS) verbonden aan de Universiteit Antwerpen, nvdr.) bekijken de problematiek vanuit een eenzijdige en duidelijk linkse ideologische visie. Hun rapport leest als een links pamflet. De eveneens links geïnspireerde aanpak van het middenveld wordt op geen enkel vlak in twijfel gesteld.” Volgens Layla Aydemir moet vooral ingezet worden op de zelfredzaamheid van het individu en afgezien worden van “pamperpolitiek”.

Onze verbazing was dan ook groot toen we vernamen dat Leyla Aydemir rond Nieuwjaar veertien dagen op verlof was in Cuba. Een van de laatste communistische landen. Een land waar wat de N-VA hier “pamperpolitiek” zou noemen, daar de gewone gang van zaken is. Maar Cuba heeft natuurlijk een aangenaam klimaat, een hartelijke bevolking, mooie landschappen en historische steden… Leyla Aydemir verkende er zowel het platteland als de steden. Ze zag en fotografeerde zowel het rollen van de legendarische Cubaanse sigaren als het Plein van de Revolutie in Havana, met de beeltenis van Che Guevara op de gevel van het ministerie van Binnenlandse Zaken, en het Che Guevara-museum in Santa Clara (foto: Leyla Aydemir aan de voet van het Che Guevara-standbeeld in Santa Clara).

Leyla Aydemir postte meer dan tweehonderd foto’s van haar verblijf in Cuba op Facebook en onder meer de collega’s N-VA-gemeenteraadsleden Fatima Talhaoui, Lisa Geerts en Koen Laenens, Wilrijks N-VA-districtsraadslid en voormalig penningmeester van de N-VA Antwerpen Jef Eggermont, en bestendig provinciaal gedeputeerde Luk Lemmens vonden dit ‘leuk’. Het is weinig waarschijnlijk dat dit een ‘vijfde colonne’ binnen de Antwerpse N-VA is, maar een mens kan in deze troebele tijden niet alert genoeg zijn. Mochten wij Bart De Wever zijn, we zouden toch alvast de Staatsveiligheid en de stedelijke cel deradicalisering verwittigen.

Maar serieus nu: zou een drink vanavond geen goede gelegenheid zijn voor het informeel uitwisselen van ervaringen tussen Leyla Aydemir en pakweg PVDA-gemeenteraadslid en Geneeskunde voor het Volk-arts Dirk Van Duppen? Het moet niet altijd zo giftig zijn als op de vorige gemeenteraadszitting, met uithalen zoals naar een vermeende verderfelijke “linkse ideologische visie”. Leyla Aydemir kan intussen meepraten over een land waar het kindersterftecijfer lager is dan in sommige geïndustrialiseerde landen, waar de levensverwachting hoger is dan in de Verenigde Staten, enzomeer. Stof genoeg voor een goed gesprek en nieuwe inzichten. Als dan nog een mooi streepje muziek op de achtergrond wordt gespeeld, komt het helemaal in orde.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, homans, aydemir, cuba, talhaoui, geerts, laenens, eggermont, lemmens |  Facebook | | |  Print

10-01-15

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Wegens de terroristische aanslag in Parijs en de hemeltergende reacties van sommige politici een dag later dan gewoonlijk: de citaten van de week, met natuurlijk nog een cover van Charlie Hebdo als illustratie. Charlie Hebdo van 15 oktober 2014 met een cartoon van de woensdag vermoorde Cabu op de voorpagina, die Jean-Marie en Marine Le Pen én de Franse journalist-polemist Eric Zemmour wegzet in de bewakingspost van een concentratiekamp. Eric Zemmour die de voorbije week met veel égards door de zakenclubs Cercle de Lorraine in Brussel en B19 Country Club in Ukkel onthaald werd. Militanten van Nation speelden de rol van ‘nuttige idioten’ om Zemmour ook op straat te verwelkomen.

 

“In Cuba, bijvoorbeeld, is er een verbod op reclame. Je vindt er geen enkele billboard of advertentie. Een van de resultaten hiervan is dat de inwoners een enorm positief lichaamsbeeld hebben. Dik, dun, klein, groot, maakt allemaal niet uit.” Jozefien Dalemans, oprichtster van Charlie, wil niet zo ver gaan maar wel één week per maand reclamepanelen vrijmaken voor kunstenaars en ontwerpers om hun werk te delen met het grote publiek. Tekeningen die je ontroeren, foto(s die je van je stuk brengen, woorden die je doen nadenken… (De Standaard, 3 januari 2015)

 

“Twijfel hoeft niet te verlammen. Het zorgt bij politici vooral voor een open geest om andere oplossingen te zien en waar nodig bij te sturen. Verkondigen dat er geen alternatieven zijn, is eigenlijk zeggen dat je niet de creativiteit hebt om ze te bedenken.” Liesbeth Van Impe, hoofdredacteur van Het Nieuwsblad, pleit ervoor om twijfel niet te zien als een teken van zwakte. (Het Nieuwsblad, 3 januari 2015)

 

“Een schepen moet weten wat er lééft in de klas én de leraarskamer. In 2015 drijf ik mijn ritme op. In januari trek ik al drie dagen uit om te praten met leerlingen, leerkrachten en directies.” Antwerps schepen voor Onderwijs Claude Marinower (Open VLD) drijft zijn tempo op en gaat nu al drie dagen – drie! dagen! – van de eenendertig dagen in januari praten met mensen uit het werkveld. (Het Laatste Nieuws, 3 januari 2015)

 

“Ik doe het gewoon in mijn eentje: hier en daar in Wetteren zaai ik ongevraagd pompoenen en courgettes – planten die niet veel zorg vergen. Maar je kunt het ook samen doen. In Brussel is er een groepje dat 1 mei heeft uitgeroepen tot Guerilla Gardening Day. Het deelt dan zonnebloemzaadjes uit met de vraag om die over de stad te verspreiden. Als resultaat krijg je ’s zomers zonnebloemen op de meest onverwachte plekken.” Filosoof en professor wijsbegeerte Johan Breckman promoot Guerilla Gardening. “Ironische term die betekent dat je stukken grond bezaait waarop je als burger niet echt rechten op hebt. Een stuk gemeentegrond bijvoorbeeld, een berm of een braakliggend privéterrein. (…) Een zacht protest tegen teveel beton en te weinig groen of schoonheid in de stad.” (De Standaard, 3 januari 2015)

 

“In mijn tijd, toegegeven, meer dan twintig jaar geleden, moesten wij, journalisten van de openbare omroep, de objectiviteit, of noem het de onpartijdigheid nastreven. Die loffelijke gedragsregel is blijkbaar wat in de verdrukking geraakt. Het bewijs? Laten we eens kijken wat zo extreem of radicaal is in het programma dat ingenieur Tsipras verdedigt.” Geert Van Istendael vindt het programma van Syriza en haar leider Alexis Tsipras, ingenieur van opleiding, helemaal niet extreem. “Meneer Juncker (voorzitter van de Europese Commissie, nvdr.) is extreem. En meneer Draghi (voorzitter van de Europese Centrale Bank, nvdr.) is extreem. Maar dan wel ter rechterzijde.” (Mo*, 5 januari 2015)

 

“Die man is natuurlijk niet achterlijk: hij wist heel goed dat zijn uitspraak stof zou doen opwaaien en voor polarisering zou zorgen.” Historicus Bruno De Wever over de uitspraak van Jan Jambon in La Libre Belgique dat collaborateurs “hun redenen” hadden. (Knack, 7 januari 2015)

 

“Zo komt veel van de berichtgeving over N-VA-kopstukken die tot controverse heeft geleid in eerste instantie van het Antwerpse Anti-Fascistisch Front. Dat wordt dan overgenomen door Le Soir en komt via die weg in de Vlaamse media terecht, zogenaamd als Franstalige reacties.” Historicus Antoon Vrints (UGent) wijst erop dat er niet alleen een communautaire kant aan het debat over de collaboratie zit. “Maar door dat telkens weer te herhalen, wordt het nog versterkt.” (Knack, 7 januari 2015)

 

"Men zou hen de ballen moeten afsnijden. Het is gewoon nutteloos om met hen te discussiëren." Cartoonist en Charlie Hebdo-hoofdredacteur Charb pleit voor volledige vrijheid van meningsuiting, behalve voor negationisten. (De Morgen, 8 januari 2015)

23-01-14

RUSSISCHE NEONAZI-HOMOHATER AANGEHOUDEN IN CUBA

Zoals bekend wordt in Rusland zowat elke uiting van homoseksualiteit als strafbaar aanzien, maar zelfs voor de Russische president Poetin zijn er grenzen aan het vervolgen van homo’s.

 

De Russische neonazi Maxim Marcinkiewicz is daarentegen elk normbesef kwijt. De ene keer poseert Maxim 'Tesak' (= 'kapmes') Marcinkiewicz uitdagend voor een nazivlag (foto 1), de andere keren maakt hij met zijn groep Okkupay Pedofilyay video’s waarin Russische en Oekraïense homo’s vernederd worden, als ze al niet gefolterd worden. Vaak worden de homo’s met datingsites gelokt naar een plaats van afspraak, waar ze door neonazi’s opgewacht worden en onder bedreiging van geweld de naarste vernederingen moeten ondergaan.

 

In november vorig jaar vertrok de 29-jarige Marcinkiewicz naar Oekraïne nadat tegen hem een internationaal aanhoudingsmandaat was uitgevaardigd voor een video waarin hij een Iraakse homo folterde. In Kharkov, de tweede belangrijkste Oekraïense stad, zette hij zijn activiteiten verder met onder andere foto’s en een video van homo’s die beschilderd verplicht werden met elkaar te dansen. In december werd de aarde onder Marcinkiewiczs voeten toch te heet en vluchtte hij naar Cuba.

 

Voorbije zaterdag, 18 januari, werd Marcinkiewicz in Cuba aangehouden (foto 2). Dat hij via sociale media liet weten in Cuba te vertoeven hielp natuurlijk hem te lokaliseren. Hij was overigens vanuit Kiev via Frankfurt naar Havana gevlogen. De controle in de luchthaven van Frankfurt verliep blijkbaar niet met de legendarische Duitse gründlichkeit. Een interview met een Russisch tabloidmagazine waarin Marcinkiewicz een rechtszaak “via Skype” eiste, en zijn aanklagers verweet te behoren tot de “lobby van pedofielen”, deed de Russen hun laatste greintje geduld verliezen.

 

Maxim Marcinkiewicz riskeert nu tot vijf jaar gevangenisstraf, maar dat verontrust hem schijnbaar niet. In 2006 werd hij reeds tot drieënhalf jaar cel veroordeeld voor het aanzetten tot haat met zijn fascistische groep Format 18. Terug vrij in 2010 zette hij desondanks de fascistische groep Okkupay Pedofilyay op. Het geweld tegen homo’s stopte overigens niet in Rusland toen Marcinkiewicz naar Oekraïne en Cuba vertrok. Een andere groep, naar eigen zeggen “geïnspireerd door Marcinkiewicz”, zette intussen gelijkaardige hatelijke activiteiten op.

 

De anti-homowetgeving die een paar maanden terug goedgekeurd werd, is niet het juiste antwoord om het geweld tegen homo’s in Rusland te doen stoppen. Integendeel. Op de sociale netwerksite VKontakte heeft Maxim Marcinkiewicz meer dan 130.000 volgers.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: holebi, rusland, oekraïne, cuba |  Facebook | | |  Print