Anti-Fascistisch Front / Verzet

In een debat voorbije zondag op de Antwerpse regionale televisiezender ATV kondigde VB’er Philippe Van der Sande (foto 1) aan de beweging ‘Christenunie’ op te richten die een stemadvies gaat geven bij de gemeenteraadsverkiezingen later dit jaar. In het bijzonder wordt gemikt op “het deel van de achterban van de CD&V dat het onaanvaardbaar vindt dat hun mandatarissen, wegens de postjes, op de islamo-socialistische lijst van Patrick Janssens zijn gaan staan.” Christenunie zou oproepen om voor sommige VB’ers te stemmen, eventueel voor sommige N-VA’ers.

Aanleiding voor het debat was het ultrakatholiek protest tegen de opvoering van On the concept of the face, regarding the son of God van Romeo Castellucci. Antwerps schepen voor cultuur én praktiserend katholiek Philip Heylen heeft het toneelstuk gezien en verdedigt de artistieke vrijheid om het toneelstuk op te voeren. VB-fractieleider in de Antwerpse OCMW-raad en perswoordvoerder van Filip Dewinter Philippe Van der Sande heeft het toneelstuk niet gezien en verdedigt het protest tegen de opvoering. Geheel in de lijn van andere kruisvaarders met een bruine achtergrond zoals Alain Escada. Intussen heeft overigens ook de Antwerpse bisschop Johan Bonny de voorstelling gezien. Hij hield een positieve indruk over van het toneelstuk en de makers. Philippe Van der Sande begon het debat op ATV met de mededeling dat hij er niet zat als VB’er (“Het VB is een niet-confessionele partij.”) maar binnen de kortst mogelijke tijd haalde Van der Sande uit naar de CD&V’ers die samen met de SP.a’ers van Patrick Janssens op één lijst naar de gemeenteraadsverkiezingen trekken. “De islamo-socialistische lijst van Patrick Janssens.” Tenzij CD&V’er Marc Van Peel intussen moslim is geworden, is anders nog geen naam van een moslim bekend die op de lijst zou staan.

Bij het VB gebeurt zelden iets dat niet vooraf doorgepraat is, en het idee van de Christenunie was dan ook vooraf met Filip Dewinter besproken. Eerder startte Philippe Van der Sande, onder andere samen met Tanguy Veys, met de ‘Beweging voor Christelijke Solidariteit’ die een laatste keer het nieuws haalde door aartsbisschop Léonard te steunen voor enkele bekritiseerde uitspraken over homo’s en aids. Onlangs is Philippe Van der Sande ook gestart met een cursus waarin hij mensen gedurende tien sessies uitlegt wat het ware geloof inhoudt. Philippe Van der Sande (in Gazet van Antwerpen): “Dat gaat over God de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Over bidden. Hoe je dat doet en waarom. Veel zogenaamde christenen, die je nu terugvindt bij KAJ of ACW, zijn dat vergeten. In feite zijn dat socialisten, zonder dat ze dat zelf beseffen.” Alhoewel het weinig christelijk is, speelt Philippe Van der Sande wel meer de man dan de bal. Tijdens het ATV-debat zondag haalde Van der Sande er de in oktober overleden vader van Philip Heylen bij. Wat Philip Heylen ervan zou vinden als de Christusfiguur op het toneel zou vervangen worden door zijn overleden vader? “Want voor mij is Christus òòk een vader.”

Philip Heylen wil over het betrekken van privé-zaken in de politiek een gesprek met Filip Dewinter. Die liet weten open te staan voor een gesprek, maar er niet aan te denken excuses aan te bieden. Dewinter maakt zich anders niet sympathiek met zijn perswoordvoerder. Met zijn Christenunie gaat die zeggen welke goede katholieken op welke lijsten gesteund kunnen worden, maar daar kan natuurlijk geen steun bij zijn voor ketters als Filip Dewinter en Anke Van dermeersch, de nummers 1 en 2 van de VB-lijst in Antwerpen. Een geluk bij een ongeluk is dat er geen grote stemmenverschuivingen moeten verwacht worden met de Christenunie. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1994 pakte ex-CVP’er Jos Mees in Antwerpen uit met de ‘Christelijke Volksbeweging’. Jos Mees (foto 2) was een populaire figuur – onder andere door zijn Dag van de Vriendschap die hij jaarlijks organiseerde samen met de onlangs overleden Bond Zonder Naam’er Phil Bosmans – maar haalde met Christelijke Volksbeweging amper 5 000 stemmen, 1,7 % van de stemmen. We zijn intussen 18 jaar later. Het merendeel van Mees’ kiezers is intussen overleden, en het bestuur van KVHV-Antwerpen zou sowieso voor katholieke VB'ers stemmen. So what ?

De Duitse regering heeft voorbije woensdag ingestemd met het voorstel een database aan te leggen met de gegevens van extreemrechtsen die bereid zijn geweld te gebruiken. Een paar dagen eerder was bekend geworden dat zowat 25 000 Duitsers lid zijn van een extreemrechtse organisatie, waarvan een 9 500 bereid zouden zijn geweld te gebruiken. Donderdag besloot de Duitse Bondsdag unaniem tot een parlementaire enquête naar de omgang van de politie en inlichtingendiensten met extreemrechts. Aanleiding is de Nationalsozialistische Untergrund (NSU) die tien jaar lang ongestoord kon moorden, bomaanslagen plegen en banken overvallen.

Het is puur toeval – want aan de film is meer dan twee jaar gewerkt – maar net nu is de film Die Kriegerin in Duitsland in roulatie gegaan (foto). Een film over een jonge vrouw die zich met hart en ziel in het neonazimilieu stort. David Wnendts, voor wie dit zijn speelfilmdebuut is, heeft voor zijn film uitvoerig gesproken met jonge vrouwen uit het neonazimilieu. Uit hun levensgeschiedenis heeft hij zijn hoofdpersonage Marisa samengesteld: een van agressie spetterende twintiger in neonazioutfit die even hard als haar kaalkoppige vrienden inhakt op allochtonen. Op de achtergrond spelen een foute opa en een depressieve moeder een rol. Het is een sterke film geworden, vooral dankzij de reeds voor haar acteren bekroonde Alina Levshin die met groot gemak het hele spectrum van haat, agressie en pijn, tot en met liefde, twijfel en mededogen op haar gezicht tovert. David Wnendt en Alina Levshin hopen dat de film veel discussie zal losmaken, en vooral ook op scholen zal worden vertoond en besproken.

In het neonazimilieu treden vrouwen hoe langer hoe zelfbewuster op. Ook in hun outfit ontwikkelen ze eigen stijlen. Zoals bijvoorbeeld de 'skingirls', die hun haar millimeteren, maar aan hun slapen en van achteren al dan niet geverfde slierten laten groeien. Ook ‘Marisa’ tooit zich met zo'n kapsel én met de nodige eenduidige tatoeages. Dat laatste maakt een verschil, want er zijn ook ‘skingirls’ die daarentegen antifascistisch zijn. De skingirls zijn ook maar een kleine subcultuur. Foto’s van betogingen laten een grote verscheidenheid aan neonazivrouwen zien. Vrouwen maken, volgens onderzoekster Rena Kenzo, inmiddels bijna twintig procent uit van de extreemrechtse scene in Duitsland. Het aandeel van vrouwen in gewelddelicten ligt lager. Volgens de politie is dat tussen de vijf en de tien procent. Er zijn nog veel vrouwen bij die zich tot hun traditionele rol van verzorger en moeder beperken. Maar steeds meer vrouwen vinden elkaar in aparte organisaties. Sommige groepen accepteren zelfs lesbische vrouwen, terwijl onder extreemrechtse mannen homoseksualiteit nog altijd taboe is en vooral agressie oproept. Vrouwen nemen ook steeds vaker organisatorische taken op zich. Gehuld in gewone kleding huren ze bijvoorbeeld zalen voor bijeenkomsten. Dat is ook wat Beate Zschäpe deed bij de NSU. Zij huurde de garage waar de politie later propagandamateriaal, wapens en explosieven ontdekte. Over haar verdere rol bij de NSU is nog niets bekend. Tweeënhalve maanden na haar aanhouding zwijgt ze nog steeds als een graf, wat er toch op wijst dat ze meer is dan een meelopertje.

Op het proces rond de Blood and Honour-groep genoemd naar haar tijdschrift Bloed - Bodem - Eer - Trouw (BBET) wees vorige maandag één van de advocaten van de verdediging er nog op dat onder de zeventien die voor de rechtbank gedagvaard zijn, geen enkele vrouw is. Vrouwen zouden een kalmerende invloed hebben, en een gevangenisstraf voor zijn cliënt zou dan ook contraproductief zijn. Uit andere getuigenissen blijkt dat vrouwen hun man verlaten hebben omdat hij zich met BBET en/of wapenhandel inliet. Waardoor de man helemaal op de dool ging. Vrouwen actief in Vlaamse extreemrechtse kringen, ze zijn er maar hun aandeel lijkt ons toch kleiner dan de twintig procent in Duitsland. Maar ze zijn er. Niet te beroerd om naar neonazibetogingen in Nederland en Duitsland te trekken, en klant te zijn van ISD Records. Het wordt Vlaanderen niet bespaard.

• Trailer van Die Kriegerin.

Het regende pijpenstelen op Reggae Geel het voorbije weekend. “De zondvloed stopte pas toen (…) Linton Kwesi Johnson (LKJ, foto) op het podium verscheen, de bekende dubdichter met het hoedje. Hij doet nog altijd hetzelfde als dertig jaar geleden, enkele van zijn meest militante gedichten ritmisch voordragen, terwijl de Dennis Bovell Dub Band de perfecte soundtrack verschaft, een geactualiseerde uitvoering van de oude dubs, met jazzy breaks en arrangementen. Veruit de beste muzikanten van het weekend, en LKJ linkte zijn werk zowel aan de Noorse aanslagen als aan het opkomende racisme in Europa”, schreef De Standaard. “Linton Kwesi Johnson bracht een romantische set”, schreef Gazet van Antwerpen. Het spreekt elkaar niet noodzakelijk tegen, maar het verschil van recensie is wel groot.

We waren er zelf niet. Zaterdag lazen we in De Standaard wel een interessant interview met de in Engeland wonende Linton Kwesi Johnson (59 j.). Twee fragmenten: “Ik denk dat mijn onderwerpen altijd actueel zijn gebleven. Fascisme en racisme zijn nooit weg geweest uit de westerse maatschappij. Het National Front is opgegaan in de British National Party, en met de English Defense League hebben we ook een expliciet anti-islamitische groepering. Wij, de zwarte en Aziatische gemeenschappen in Groot-Brittannië, zijn altijd alert gebleven voor racistische moorden en aanvallen. Zeker nu populistische politici het fascistische vuur brandend houden met vijandige en denigrerende uitspraken over migranten. Het is een voortdurende strijd die we moeten voeren, overal in Europa. In Noorwegen hadden we te maken met de zoon van een welgestelde familie, a middle class boy, maar volgende keer kan het even goed een arbeidersjongen zijn die door het lint gaat, omdat hij geen hoop meer ziet op een beter bestaan en een zondebok zoekt.'”

LKJ had vorige week moeten optreden in Noorwegen, mét band, maar het festival werd afgeblazen. Op één avond na, waar de dichter alsnog een korte soloset bracht. “De mensen waren zeer aandachtig en waardeerden mijn bijdrage. Een gedicht als New Crass Massakah (over een racistische moordpartij in Londen in 1981, red.) is heel toepasselijk op die verschrikkelijke dubbele aanslag. Lang geleden en op een kleinere schaal, dertien slachtoffers. Geen machinegeweren, maar brandstichting. Geen blanke, maar zwarte jongeren. En toch hetzelfde fascisme. Die historische verbanden mogen we niet uit het oog verliezen.” Opmerkelijk is dat Johnson nooit praat of dicht over rastafari, toch een wezenlijk onderdeel van de reggaecultuur die hij zo bewondert. “Ik ben geen religieuze persoon. In de geschiedenis van het zwarte volk heeft godsdienst volgens mij vooral een negatieve invloed gehad. Sommige religieuze mensen hebben een paar goede dingen gedaan, maar daar blijft het bij.”

Het interview werd afgenomen vóór de rellen in Tottenham en elders in Engeland. Rellen waar extreem-rechts al te graag over bericht. Om wat te bewijzen? “De daders van de rellen zijn vooral allochtoon, de politie is vooral blank”, wist RechtsActueel in een eerste bijdrage. Maandag was men al zover om te wijzen op de oververtegenwoordiging bij de criminaliteit van "zwarten".  En de immigratie van niet-Europese vreemdelingen as such. Over de harde besparingen die de regering-Cameron doorvoert: geen woord. Voor elke job die er aangeboden wordt, zijn er vijftig kandidaten. In dat klimaat komen er besparingen, waardoor bijvoorbeeld driekwart van de jeugdclubs nu met sluiting bedreigd worden. Professor John Pitts waarschuwde eind juli al in The Guardian dat de besparingen in de jeugdsector ernstige gevolgen kunnen hebben. Een mening die gedeeld werd door werkers bij lokale besturen. "Diensten worden niet van jongeren afgenomen, maar van arme jongeren. Dat leidt tot meer antisociaal gedrag en vandalisme", waarschuwde John Pitts toen alles nog rustig leek. Na een politieschot ontplofte het kruitvat.

Volgens deze Vlaming in Londen profiteren criminelen van de situatie maar is er ook de groeiende kloof tussen rijk en arm die voor hoogoplopende spanningen zorgt. Succes in de strijd voor sociale rechtvaardigheid zal de strijd tegen racisme en fascisme versterken. Het omgekeerde is ook waar: achteruitgang op sociaal vlak, kan het racisme en fascisme groter maken. Racisten en fascisten zijn dan ook nooit voortrekkers in de sociale strijd.

Het ontslag van Karl van den Broeck als hoofdredacteur van Knack sloeg vorige week maandag in als een bom in de mediawereld. Maar anders dan het ontslag van een Antwerpse politiecommissaris was het geen voorpaginanieuws bij de kranten. Anders dan over de Antwerpse recherchedienst kregen we ook geen verhalen te lezen over het leven op de Knack-redactie. Het functioneren van de redactie van een belangrijk Vlaams weekblad heeft nochtans evengoed maatschappelijk belang als het functioneren van een lokale opsporingsdienst.

Waarschijnlijk is het aan Karl van den Broeck te danken dat deze zomer in Knack voor het eerst sinds Pest in ‘t Paleis (1983) opnieuw een politieke strip gepubliceerd wordt. Van den Broeck zorgde twee jaar geleden alleszins voor de beste Knack-cover dat jaar door na een reeks ontsnappingen uit Belgische gevangenissen GAL een cover te laten tekenen geïnspireerd op de Daltons. De strip in Knack heet Schuimslagers, en is werk van Charles Cambré en Marc Legendre. Charles Cambré leerde tekenen op bierviltjes. Zijn ouders hadden een café in Herenthout, in de Kempen – met een zaaltje achteraan waar onze chef AFF/Verzet-blog in 1978 nog Dire Straits aan het werk zag. Intussen tekent Charles Cambré voor Studio Vandersteen. Daarnaast maakt hij onder andere cartoons, waarbij inspiratie wel eens wordt aangereikt door Marc Legendre. Marc Legendre die onder het pseudoniem Ikke debuteerde met de strip Biebel. Werk dat hij intussen ontgroeid is want tegenwoordig maakt Marc Legendre vooral grafische romans.

In Knack werd Schuimslagers aangekondigd als: “Wanneer de Europa aan de grond loopt, kunnen de opvarenden alle hulp gebruiken. Het jammere is, ze zijn in België gestrand.” Met in de hoofdrollen: Angela Merkel, Nicolas Sarkozy, Herman Van Rompuy, Yves Leterme, Bart De Wever, Elio Di Rupo, Guy Verhofstadt, Daniel Cohn-Bendit, Joëlle Milquet, Olivier Maingain, Karel De Gucht, Didier Reynders, Siegfried Bracke en anderen. Of Filip Dewinter ook verschijnt in de strip weten we niet – anders dan Bart Debie en Rob Verreycken denken werkt geen Knack-redacteur ook bij de redactie van AFF/Verzet. Morgen zien we het wel in de volgende aflevering van Schuimslagers. We zagen al wel de N-VA'ers Jan Peumans en Vic Van Aelst in Schuimslagers. Maar Filip Dewinter? In het vorig jaar voor de ECI-boekenclub gemaakt boekje Beevee! hadden Charel Cambré en Marc Legendre wel een pagina voorbehouden voor Filip Dewinter (foto, klik hier voor een grotere versie).

Filip Dewinter die altijd lang moet wachten in de buurtwinkel, omdat hij “Eigen volk eerst!” roept… waarna een in djellaba geklede man “Dankoe minier De Winter” zegt, en meteen twee kilo bananen bestelt bij winkelier Hassan. Heerlijke humor.

We hebben ons eerder al afgevraagd of de N-VA op cultureel vlak niet de VB-toer opgaat. In Turnhout hebben de plaatselijke afdelingen van N-VA en VB alvast een gezamenlijke persmededeling verspreid over het 11-juliprogramma van het Turnhoutse stadsbestuur voorbije maandag.Volgens Paul Meeus (foto 1), VB-gemeenteraadslid en -personeelslid, is de gezamenlijke persmededeling van het VB samen met een andere partij, in casu de N-VA, een primeur voor ons land.

In de gezamenlijke persmededeling wensen Tom Versmissen (voorzitter van N-VA Turnhout) en Paul Meeus (VB-fractieleider in de Turnhoutse gemeenteraad) “hun ongenoegen te uiten over het programma dat het stadsbestuur voorzien had in de raadszaal maandagmiddag naar aanleiding van het 11-juli-gebeuren.” Volgens hun persmededeling vatte burgemeester Stijnen het programma aan “met een korte, eerder kleurloze speech”. Daarna volgde “de boeiende en bezielde bijdrage van Leo Van Mierlo (VOS)”, maar vervolgens liep het helemaal mis. Er “volgde een veel te lange toespraak van veertig minuten door professor-historicus Frans-Jos Verdoodt, die vooral geschiedkundige feiten van 700 jaar geleden aanhaalde en onder meer een federale staat met 4 gewesten bepleitte... Vele aanwezigen waren het niet eens met zijn standpunten en verlieten prompt de zaal.”

“De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen voor een culturele bijdrage door schrijfster Kristien Hemmerechts (foto 2). Toen zij tijdens haar gedichten voornamelijk sprak over penetratie, condooms, fecaliën en het liefdesspel verlieten op hun beurt ook nog de resterende families met kinderen en meerdere ouderen de raadszaal. N-VA Turnhout en Vlaams Belang Turnhout begrijpen niet dat het stadsbestuur de regie van de Vlaamse Feestdag niet in eigen hand hield waardoor deze dag voor Vlamingen nu in mineur is geëindigd, een ware kaakslag voor de Turnhoutenaar en zijn stad.”

Kristien Hemmerechts is verbaasd over de reactie. "In mijn voorstelling doet een personage een lofbetuiging aan alles in onze schepping. En geef toe: je hebt een serieus probleem als je niet naar het toilet zou kunnen. Het optreden gaat over liefde, leven, lust en dood. Er vallen daarin woorden als penis en overspel, maar kinderen mogen dat toch horen?" Burgemeester Francis Stijnen (CD&V) was ook aanwezig op de viering. Hij geeft toe dat het taalgebruik van Hemmerechts nogal direct was. "Ik kan begrijpen dat sommige mensen daar aanstoot aan nemen, maar dat ligt voor iedereen anders." en: "Misschien was het optreden minder geschikt voor een breed publiek."

Het optreden van Kristien Hemmerechts kwam uit het aanbod van de Vlaamse Gemeenschap. Het was niet speciaal afgestemd op de 11-juliviering. "De organisatie boekte een bestaand programma en vroeg niet om een aangepast optreden", zegt Kristien Hemmerechts die naar eigen zeggen “achteraf alleen maar positieve reacties” kreeg. Burgemeester Francis Stijnen weet: "Vorig jaar kozen we voor een luchtig programma. Dit jaar gooiden we het over een andere boeg en was het iets zwaarder. Bovendien was de zaal erg warm en was het programma al wat uitgelopen. Ik denk dat veel mensen daardoor afhaakten. Volgend jaar kiezen we weer voor iets luchtigs."

Hopelijk wordt het programma volgend jaar niet té luchtig, of N-VA en VB Turnhout gaan zich verplicht voelen weer een boze persmededeling te verspreiden. We hebben het ooit meegemaakt dat een deel van het publiek in het cultureel centrum De Warande opstapte omdat er naakt op het podium te zien was. Maar ja, dat was ook een voorstelling van Het Toneelhuis uit het Antwerpen.

Bij het VB knalt op een aantal plaatsen Den boom in van Katastroof door de boxen naar aanleiding van de ‘dreiging’ van Frank Vanhecke om op 11 juli op te stappen bij het VB. Dé bij het VB favoriete in het Antwerps zingende groep blijft echter De Strangers van wie het VB pas nog een cd met rechts-populistische liedjes liet persen.

De cd werd gepromoot in het VB-magazine Antwerps Nieuws dat in 220 000 brievenbussen in Antwerpen wordt gestopt. De eerste persing van 2 000 exemplaren van de nieuwe Strangers-cd is naar verluidt al uitverkocht. “Het gaat over een collectie van tweeëntwintig niet-politiekcorrecte en anti-politieke liedjes”, vertelde Georges Puttemans, secretaris van het VB-Wilrijk, laatst in Het Laatste Nieuws. “Ik ben al sinds de jaren zestig fan en kreeg het idee om al hun protestliedjes te verzamelen. Ik heb de De Strangers gecontacteerd en ze gingen akkoord.”

“Ik heb wel gevraagd om de titel en de hoes te veranderen”, zegt Nest Adriaensen (70 j.), de benjamin van De Strangers. “Aanvankelijk zou de cd Vlaams heten en stond er een Vlaamse Leeuw op.” En nu niet? Op de hoes staan nu De Strangers verkleed als ridders die een vlaggenstok met een Vlaamse Leeuw willen rechtzetten. In 1992 traden De Strangers op tijdens een feest van het Vlaams Blok, precies één jaar na de Zwarte Zondag van 24 november 1991 (foto). “Dat hadden we niet moeten doen”, zegt Nest Adriaensen nu. “Maar dit is anders.” Hoezo? Een cd die alleen, minstens in de eerste plaats, verdeeld wordt door een politieke partij. Laat men zich dan niet voor de kar van die partij spannen? De Strangers: ze zijn al wat slimmer geworden, maar nog niet echt slim.

De ‘foute liekes’ van De Strangers of de ‘foute liedjes’ van Yves Leterme die vorige week donderdag het nieuws haalden? Dan toch maar die van Yves Leterme: Eviva España, Pour un flirt en Hé, lekker beest.

“Wij hebben in de partij de laatste dertig jaar onze stijl niet aangepast. Filip Dewinter blijft vasthouden aan het ‘vuilgebekt’ zijn. Ik ben van mening dat men de waarheid moet kunnen vertellen, maar men moet dat doen met woorden die overtuigen, en niet met woorden die shockeren”, zei Francis Van den Eynde vorige vrijdag in Vandaag op Radio 1. Dewinter blijft inderdaad 'vuilgebekt'. Dat blijkt uit zijn reactie op de elektrocutie van een Oost-Europese koperdief, de tweets over zijn hond die Elio Di Rupo het hoofd afbijt en de jongste cd van De Strangers waarvoor het VB-blad Antwerps Nieuws reclame maakt (foto).

Voor wie ze niet kent: De Strangers is een in de jaren zestig en zeventig van vorige eeuw populaire groep die in het Antwerps dialect eigen teksten zong op bekende hit-melodieën. Gigi L’Amoroso van Dalida werd Schele Vanderlinden. Paloma Blanca van George Baker Selection werd Oh Mijnen Blauwe Geschelpte. Enzomeer. Hun grootste hit was Bij de rijkswacht, op de melodie van In the Navy van The Village People. De Strangers namen ook wel liedjes op die ‘maatschappijkritisch’ waren. Tegenwoordig zou men eerder spreken van ‘populistisch’ zijn. Een optreden van De Strangers op een Vlaams Blok-conventie op 24 november 1992, precies één jaar na de eerste verkiezingsuitslag die als een Zwarte Zondag de geschiedenis in ging, zorgde voor verontwaardiging. Brachten ze al aangebrande teksten, door die ook nog eens te zingen op een VB-partijfeest leek het alsof De Strangers het VB en haar gedachtegoed steunde. De Strangers ontkenden enige sympathie voor het VB, maar het kwaad was geschied: weinig organisatoren wilden De Strangers nog in huis halen.

Pas vijf jaar later, als De Strangers bij hun 45-jarig bestaan een ster krijgen in het Antwerpse bioscoopcomplex Metropolis, wordt er opnieuw geapplaudisseerd voor De Strangers. Spreekster bij die gelegenheid is de Antwerpse burgemeester Leona Detiège (SP). Door haar opvolger Patrick Janssens (SP.A) worden De Strangers nog meer uit de verdomhoek gehaald. In 2005 spelen ze op het Bal van burgemeester Patrick Janssens, een reünieconcert want de groep is in 2002 officieel gestopt met optredens. Ook de progressieve auteur-columnist en ombudsman van De Standaard Tom Naegels is een fan van De Strangers. De twintig cd’s tellende box Al ons liekes werd een paar jaren terug in een mum van tijd uitverkocht. De revue Azzek nog zou trouwen bracht recent zestig van de populairste liedjes van De Strangers in herinnering… maar niet de ‘maatschappijkritische’. Die rechts-populistische liedjes worden nu verspreid door het VB.

“Recent werd door fans van De Strangers in samenwerking met De Strangers de cd ‘De Strangers. Stoute Liekes’ op de markt gebracht”, lezen we op de achterkant van het juni-nummer van het VB-magazine Antwerps Nieuws. “Deze cd brengt alle niet-politiekcorrecte liedjes van De Strangers gaande van Vivan de vakbond over Borgeri Borgerocco tot De ziekekas. De Strangers hekelden de voorbije decennia de vaderlandse politiek met tientallen parodieën, leuke teksten op bekende melodieën. Bij het Vlaams Belang kan u de nieuwe cd verkrijgen voor 10 euro per exemplaar.” Men krijgt hierna het rekeningnummer van het VB-Antwerpen mee, en de adressen en openingsuren van de drie VB-secretariaten in Antwerpen. Overigens is de cd alleen daar te verkrijgen. Zaterdag hebben we in drie grote platenzaken in Antwerpen gezocht naar de Stoute Liekes-cd. In slechts één van de drie zaken vonden we cd’s van De Strangers, maar ook daar niet de Stoute Liekes.

De Strangers hebben zich na hun optreden bij het VB in 1992 altijd verdedigd met dat ze voor iedereen optreden (zie ook deze Canvas-documentaire),  maar nu de meest ranzige liedjes uitbrengen en laten verdelen door de meest ranzige partij. Het zegt veel over De Strangers, maar ook over het VB.

Zaterdag wordt in Antwerpen de achtste stripmuur ingehuldigd (foto). Afwisselend wordt ruimte gemaakt voor kwalitatieve stripauteurs (Jan Bosschaert, Ilah…) en populaire stripauteurs (Willy Vandersteen, Merho…). Deze keer is Jef Nys, auteur van Jommeke, aan de beurt. Gemeenteraadslid-volksvertegenwoordiger Jan Penris, de Jommeke van het VB, legde in de Antwerpse gemeenteraad in 1997 uit wie Jommeke is.

Jan Penris: “Wie is Jommeke? Jommeke is een stripfiguur die geboren is aan de linkerzijde van de christendemocratische beweging. (De Jommeke-strip verscheen voor het eerst in de toenmalige met de christelijke arbeidersbeweging verbonden krant  Het Volk, red.). Jommeke is dus geen Kuifje. Kuifje is wel degelijk geboren uit een rechtse pen. Jommeke is geen Kiekeboe. Jommeke is eerder de volksheld van jongere lezers terwijl Kiekeboe voor iets oudere lezers is bestemd, al was het maar omdat deze stripfiguur zich door tamelijk wulpse dames laat omringen. Jommeke is ook geen Nero. Nero situeert zich meer op het vlak van de politieke satire. Jommeke is al evenmin Suske en Wiske omdat Jommeke geen diepgaande maatschappelijke boodschappen wenst te brengen.”

Aanleiding voor dit exposé was dat Jef Nys in die dagen de stad Antwerpen een beeld van zijn stripheld wilde cadeau doen, maar niet akkoord was met de plaats waar het zou opgesteld worden. Jan Penris sprong in de bres voor Jef Nys. Penris vond dat het Jommeke-standbeeld niet naar een andere gemeente mocht verhuizen omdat het Jommeke-standbeeld past bij “de grootsheid van onze stad”. Schepen Eric Antonis legde uit dat de commissie Beeld in de Stad adviseerde het beeld te aanvaarden mits het niet te groot zou zijn, geplaatst zou worden op een lage sokkel en op een plaats waar veel kinderen komen. Het college besliste daarop het beeld te plaatsen aan de nieuwe speeltuin in het Stadspark. Maar dat vond Jef Nys geen goed idee. Schepen Antonis: “Waarom het beeld niet in het Stadspark mag worden geplaatst, heb ik alleen in de pers vernomen.” Eén van de bezwaren zou zijn dat “tachtig percent van de stadsparkbezoekers Joden zijn met hun kinderen. Neem het mij niet kwalijk dat ik het hiermee moeilijk heb.”

Jaren later zei Jef Nys in De Morgen dat hij het Jommeke-standbeeld niet in het Stadspark wilde omdat het destijds een slechte reputatie had als pleisterplaats voor drugsgebruikers. Jan Penris stelde in 1997 voor om het beeld van Jommeke, als Jef Nys het niet in het Stadspark wenste, dan maar aan de voetgangerstunnel naar Linkeroever te plaatsen. Nochtans geen plaats die een pleisterplek is waar kinderen veilig kunnen spelen en ravotten. Niet wegens mogelijk drugsgebruik, maar omwille van het verkeer rond het pleintje aan de voetgangerstunnel. Penris kreeg voor zijn voorstel de steun van de Vlaams-Blokfractie, maar niet van de andere gemeenteraadsleden. Uiteindelijk verhuisde het standbeeld naar Middelkerke.

Veertien jaar na de interpellatie van Jan Penris krijgt Jef Nys een prachtige stripmuur in Antwerpen. Jan Penris heeft er geen enkele verdienste aan. De eer komt Linda Torfs (Mekanik Strip) en ex-gemeenteraadslid Johan Bijttebier toe. En zo komt alles toch nog goed aan de Schelde.

Beleefde Filip Dewinter laatst “een leuk begin van de dag” toen hij de elektrocutie van een Oost-Europese koperdief vernam, gisteren kon de lol ook niet op.

Filip Dewinter stuurde gisteren naar zijn Twitter-volgers eerst een foto van zijn Duitse herdershond Ako die zijn tanden had gezet in een rubberen kip met rode strik (foto 1). Het begeleidend commentaar was: “Mijn Duitse herder Ako heeft geen jaar nodig om Di Rupo aan te pakken! A little less conversation…” Hierover opgebeld reageerde Dewinter met: “Subtiel? Goh. Het is gewoon een grapje. De kip komt uit een hondenspeciaalzaak, met kostuum en rode strik. Maar neen, ik vind niet dat we Di Rupo in de strot moeten bijten. Ik vind wel dat Vlamingen hun tanden moeten laten zien." De belangrijkste mededeling volgens Dewinter is 'a little less conversation'. "In plaats van eindeloos te palaveren moet Bart De Wever de stok achter de deur durven gebruiken. Hij moet klaar en duidelijk dreigen met het uitroepen van de Vlaamse onafhankelijkheid. Pas dan zullen de Franstaligen willen luisteren."

En als dat niet helpt stuurt Dewinter zijn Duitse herdershond?  Elio Di Rupo is één van de genomineerden voor de jaarlijkse prijs van best geklede politicus, en dan koopt Dewinter een plastieken kip ín kostuum, mét een rode strik, om de tanden in te zetten. En Dewinter twittert de foto van Ako-in-actie naar al zijn contacten. Als er een geluidsband had bijgezeten, hadden we ook de sardonische lach van Dewinter kunnen horen. Waar is Bruno Valkeniers als je hem nodig hebt?

Twee uren later volgde een foto van Filip Dewinter met de Vlaamse charmezanger Johnny White (foto 2). Samen op de foto tijdens de viering van de 45-jarige zangcarrière van Johnny White (echte naam: Johnny Wittevrouw). Dewinters commentaar: “Met Johnny White (what's in a name?) op viering van zijn 40 jarige zangcarriere. Proficiat Johnny!” Dewinter doet ineens vijf jaar af van de zangcarrière van de man die op 1 mei 2009 de ‘familiedag’ van het Vlaams Belang opvrolijkte. Eerder dit jaar haalde Johnny White nog de krantenkolommen omdat een rechter hem tot zes maanden cel veroordeelde wegens sociale fraude. Johnny White kreeg van 2006 tot 2009 een ziekenfondsuitkering omdat hij werkonbekwaam zou zijn, ‘werkonbekwaamheid’ die hem niet belette in diezelfde periode 132 keer op een podium op te treden. Zou Johnny White een vreemdeling zijn, Filip Dewinter zou woorden te kort hebben over het ‘profitariaat’, de ‘hangmatcultuur’, ‘ons land als OCMW van de hele wereld’…

Al is er natuurlijk een verzachtende omstandigheid waarom Dewinter niet kankerde over de sociale fraude. Johnny White zou wel eens kunnen zorgen voor hét lijflied van de VB'ers. Dé hit van Johnny White is het mooie Verloren hart, verloren droom (1971). Het lijkt ons de ideale meezinger in het VB-partijlokaal zodra de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen op 14 oktober 2012 bekend is.