20-06-16

HET AFF IN HET MUSEUM VAN HEDENDAAGSE KUNST ANTWERPEN (1)

AFF-betoging jaren tachtig.jpgIn het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA) is donderdag een tentoonstelling over De jaren tachtig geopend. “Het zijn de jaren van Margaret Thatcher en Ronald Reagan", schrijft het M HKA, "(…) maar ook van Joy Division en The Beastie Boys. Van aids, de Bende van Nijvel, de CCC (Cellules Communistes Combattantes), de kernramp van Tsjernobyl, het Anti-Fascistisch Front, de tweede punkgeneratie, de No Future Generation. Het is het decennium van grote protestmarsen tegen de atoomraketten en de val van de Berlijnse Muur.” Het M HKA brengt kunstwerken uit die periode onder de aandacht, maar er wordt ook herinnerd aan maatschappelijke en politieke gebeurtenissen uit die jaren. In één kijkkast wordt teruggeblikt op de Vlaamse Militanten Orde (VMO) en de eerste activiteiten van Filip Dewinter (zijn vechtkunsten, zijn eerste boek), maar is er vooral aandacht voor de acties van het Anti-Fascistisch Front (AFF).

Het AFF is zeven jaar oud als de jaren tachtig beginnen. Het is in 1973 in Antwerpen opgericht in de slipstream van de solidariteitsacties met het Chileense volk dat zag hoe op 11 september 1973 de democratisch verkozen socialistische president Salvador Allende met een bloedige staatsgreep afgezet werd door de opperbevelhebber van het Chileense leger Augusto Pinochet. Een jaar later, op 4 november 1974, keuren een vijftigtal organisaties de beginselverklaring van het AFF goed. Er volgen meerdere betogingen en acties. De eerste betoging van het AFF in de jaren tachtig, en meteen ook de beruchtste betoging uit de geschiedenis van het AFF, is een betoging op 4 december 1982.

Het is een ‘blokkade’ voor een betoging van de Vlaamse Militanten Orde (VMO) die op 4 mei 1981 veroordeeld is als privémilitie wegens geweldplegingen, ontvoeringen, illegale samenkomsten, wapenbezit, aanslagen en vandalisme, maar in afwachting van een uitspraak in hoger beroep nog eens op straat komt. Het komt tot een gewelddadige confrontatie tussen AFF’ers en VMO’ers, en de rijkswacht die zwaar chargeerde op de AFF-betogers. De veroordeling van de VMO als privémilitie wordt in beroep bevestigd en hun leider Bert Eriksson verdwijnt voor een jaar in een gevangeniscel. Het is het einde van de VMO, maar intussen maakt het Vlaams Blok opgang.

Ontstaan als een verkiezingskartel tussen de Vlaams Nationale Partij (VNP) van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij (VVP) van Lode Claes krijgt het Vlaams Blok met Karel Dillen in 1978 een eerste verkozene in het parlement. In 1982 zijn er gemeenteraadsverkiezingen en die bezorgen het Vlaams Blok in Antwerpen twee verkozenen: Eric Deleu en Piet Mulder. De eerste is langs moederskant van Turks-Armeense afkomt, de tweede is een genaturaliseerde Nederlander. Het Vlaams Blok is aanvankelijk vooral een Vlaams-nationalistische partij, vanaf 1984 gaat het de ‘vreemdelingenproblematiek’ bespelen. Bij de parlementsverkiezingen van 1985 blijft het bij Karel Dillen als enige VB-verkozene, maar een operatie verjonging wordt ingezet met Gerolf Annemans die Karel Dillen begin 1987 vervangt in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

In 1987 worden de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) opgericht, met Filip Dewinter als eerste voorzitter. Bij de parlementsverkiezingen later datzelfde jaar lanceert het Vlaams Blok de slogan Eigen Volk Eerst!, en worden Gerolf Annemans en Flip Dewinter verkozen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, en Karel Dillen in de Senaat. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1988 haalt het Vlaams Blok in Antwerpen 17,7 % van de stemmen en stijgt het aantal VB-gemeenteraadsleden in Antwerpen van twee naar tien. Het Vlaams Blok dringt ook binnen in de gemeenteraadszalen van Brasschaat, Edegem, Gent, Lier, Lokeren, Mechelen, Mortsel, Schoten en Sint-Niklaas.

Paula D’Hondt wordt in 1989 aangesteld als ‘Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid’. Ze zal de eerstvolgende jaren talloze bezoeken brengen en overleg organiseren, en meer dan 3.000 bladzijden rapporten en beleidsaanbevelingen schrijven voor een beter samenleven met migranten. Aanbevelingen die later door toenmalig Het Belang van Limburg-journalist Patrick Martens samengevat werden in een boekje getiteld Het rapport dat niemand las. Filip Dewinter publiceert in 1989 zijn eerste boek: Eigen Volk Eerst, antwoord op het vreemdelingenprobleem. Bij de Europese Verkiezingen in 1989 wordt Karel Dillen nipt verkozen als Europees Parlementslid. Vervolg hieronder.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie, dewinter, eriksson, dillen, deleu, mulder, annemans, vmo |  Facebook | | |  Print

08-11-15

RONALD DESRUELLES OVER ZIJN GROOTSTE BLUNDERS

Vorige zondag maakte Ronald Desruelles (foto) een einde aan zijn leven op een eenkamerappartement in Phuket (Thailand). In de jaren zeventig en tachtig was hij een bijzonder succesvol atleet. Met een crono van 10”02 is hij Belgisch recordhouder op de 100 meter lopen. In het verspringen deed slechts één Belg beter dan Desruelles’ 8m08. Maar Ronald Desruelles beging ook blunders. Hij vertelde daarover in 2001: “Door een stom misverstand verzeilde ik begin jaren tachtig in het eerste dopingschandaal in België. Daarna beging ik de flater om op de lijst van het Vlaams Blok te gaan staan. Daar heb ik heel veel spijt van, zeker nu ik gezien heb hoe gevaarlijk die partij is.”

 

Ronald Desruelles stond op de Vlaams Blok-lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen in Aartselaar op 9 oktober 1994. Zoals bij de Europese Verkiezingen eerder dat jaar is het campagnebeeld een bezem. “Orde op zaken” is de slogan waarmee het Vlaams Blok nationaal campagne voert, plaatselijk aangevuld met slogans zoals in Antwerpen: “Ander en beter”. Met 28 % van de stemmen wordt het Vlaams Blok onder aanvoering van Filip Dewinter de grootste partij in de Scheldestad waar het 18 van de 55 gemeenteraadszetels bezet. Kranten noemen het alweer een “zwarte zondag”. Behaalde het Vlaams Blok bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1988 nog maar 23 gemeenteraadsleden verspreid over 10 gemeenten, in 1994 worden dat er 204 gemeenteraadsleden in 86 gemeenten.

 

Hoe Ronald Desruelles bij het Vlaams Blok verzeilde? Ronald Desruelles (in Gazet van Antwerpen van 14 augustus 2001): “Het is heel dom gegaan. Ik was in '94 bij de VLD en was erg geïnteresseerd in de gemeentepolitiek. In die periode liep ik ook Bruno Brocken, de vroegere hoogspringer tegen het lijf. Die zat bij het Vlaams Blok en nodigde me uit om ook eens met hen te komen praten. Van de VLD mocht dat niet. Maar ik ben nogal impulsief. Als ze mij wat verbieden, doe ik het toch. Stom natuurlijk. Maar ik zag toen echt geen kwaad in een gesprek. De dag dat ik een afspraak had met Filip Dewinter, stonden daar allemaal journalisten klaar en de volgende dag stonden die foto's in de kranten. Bij de VLD hadden ze dat gezien en voor hen had ik toen afgedaan. Ik heb toen de grote vergissing begaan om maar op de lijst van het Blok te gaan staan. Het heeft me wel de ogen geopend.”

 

“Ik heb het Vlaams Blok daardoor van binnenuit leren kennen en dat was niet zo fraai. Veel mensen zijn terecht bang van die partij. Vooral die schimmige nevenorganisaties zijn onbetrouwbaar. Het is echt een gevaarlijke partij, al vind ik wel dat dat cordon sanitaire niet werkt. Het Vlaams Blok telt eigenlijk maar heel weinig capabele mensen. Maar ik erkende toen wel dat er samenlevingsproblemen waren met migranten. Ik had ook een tijdje in Mechelen gewoond. Intussen pakken ook de andere partijen dat thema aan. Die foute keuze heeft me wel erg ontgoocheld in de politiek. Ik zou nog altijd graag iets doen op lokaal vlak maar ik zit nu met die vlek, die impulsieve misstap, die ik niet kwijtraak.” Het is echter niet enkel het Vlaams Blok-etiket dat hem de das om deed. Na zijn atletiekcarrière werd hij een man van ‘twaalf stielen, dertien ongelukken’.

 

Ronald Desruelles stond in 1994 op de tweede plaats van de Vlaams Blok-lijst in Aartselaar, waar hij maar 123 stemmen verzamelde en niet verkozen werd. Met 8,2 % van de stemmen behaalde het Vlaams Blok wél één zetel in de Aartselaarse gemeenteraad, die naar lijsttrekker en bedenker van de bezemcampagne Eric Deleu ging. Ronald Desruelles’ broer, de  getalenteerde polsstokspringer Patrick Desruelles, deed een gooi naar een politiek mandaat in 2004 en 2006 bij het Roland Duchâtelet-bedenksel Vivant, maar dat werd evenmin een succes.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: desruelles, dewinter, deleu |  Facebook | | |  Print

29-09-10

ZAKELIJK BEDROG

Zoals aangekondigd deden gisteren Marie-Rose Morel en Koen Dillen in Humo hun boekje open over Filip Dewinter. Het interview bevestigt wat eerder al in het boek van Tom Cochez stond over de rol van Eric Deleu bij het via Knack bekendmaken van de ‘liefdesmails’ tussen Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke, en het veel te dure propagandamateriaal dat Dewinter via het bedrijf ARB van zijn vriend Eric Deleu door het VB liet aankopen.

 

Nieuw is dat ook gesjoemeld werd met een contract voor Euphony, bedrijf voor telefonie, internet en energie. Op een partijfeest in Bobbejaanland deelden VB’ers folders uit van Euphony. Toen Marie-Rose Morel daarover een vraag stelde op het eerstvolgend partijbestuur beet Dewinter bijna Morels neus af. Marie-Rose Morel: “In december van dat jaar (2007, nvdr.) kwamen Dewinter en Vanhecke lijnrecht tegenover elkaar te staan. Alle secretariaten en diensten van de partij moesten plotseling overschakelen naar Euphony, terwijl Proximus interessantere voorwaarden bood. Vanhecke weigerde het contract te tekenen. Waarop Dewinter hem op zijn ziekbed bedreigde: ‘Ik maak u kapot als ge dit niet tekent.’ Daar, op dat moment, heeft Dewinter het einde van Franks voorzitterschap aangekondigd. En Valkeniers wist dat.” Het was overigens Marie-Rose Morel die Bruno Valkeniers, op diens vraag, in contact bracht met toenmalig voorzitter Frank Vanhecke. Marie-Rose Morel: “Valkeniers wilde de politiek in, zei hij, en niet als backbencher. Later heb ik hem, bij mij thuis aan de keukentafel en in aanwezigheid van Vanhecke, tot in de kleinste details ingelicht over de wantoestanden in de partij.” Maar Bruno Valkeniers deed er niets mee, wilde enkel zijn eigen nieuwe job veilig stellen.

 

Het interview door Tom Cochez en Jan Antonissen is afgenomen ten huize Marie-Rose Morel. De vrouw des huizes verwijst naar de bloemstukken in de kamer. Marie-Rose Morel: “Ziet u de bloemstukken in deze kamer? Allemaal afkomstig van afdelingen uit het hele land. Dat is de kritiek van goedmenende militanten aan het adres van Filip Dewinter: ze blijven me in hun hart dragen. Met iedereen die vertrekt neemt de macht van ‘de Antwerpse gemeenteraad’ toe, en ook de vertwijfeling. Er is geen toekomst meer, tenzij voor één of ander kopstuk dat zijn dochter in de politiek lanceert.” Eerder in het interview wees Koen Dillen ook al op de mensen die reeds opstapten bij het VB. Koen Dillen: “Het gaat echt niet alleen om Marie-Rose Morel. Karim Van Overmeire, twintig jaar lang een boegbeeld, een potentiële voorzitter, is weg. Hetzelfde geldt voor Bruno Stevenheydens, een schitterend politicus met een afdeling in Beveren die – net als die van Marie-Rose in Schoten – groter is dan de afdeling Antwerpen van Dewinter. De potentiële opvolgers van Valkeniers zijn niet dik gezaaid.”

 

Zelf denkt Koen Dillen niet aan opstappen bij het VB. Koen Dillen: “Negenennegentig procent van de militanten blijven goedmenende, hardwerkende idealisten die strijden tegen het Belgisch establishment. Ik wil blijven ijveren voor de Vlaamse onafhankelijkheid.” Koen Dillen zou wel opstappen bij het VB mocht de voor negationistische uitspraken veroordeelde Roeland Raes uit het VB gezet worden. Koen Dillen: “De barbaarsheid van de nazi’s blijkt uit talloze misdrijven tegen de menselijkheid, maar van een opinie een delict maken is een brug te ver.” Zoals wij eerder al schreven is het in dienst houden van de veroordeelde ex-politiecommissaris Bart Debie de norm geworden voor het al dan niet nog VB-lid kunnen blijven. Koen Dillen: “Een partij die iemand in dienst neemt die is veroordeeld voor slagen en verwondingen én diefstal, en vervolgens iemand aan de deur zet voor een opiniedelict, mag mijn lidkaart terug verwachten.” Marie-Rose Morel vindt eveneens dat Roeland Raes niet mag veroordeeld worden voor zijn negationistische uitspraken. Ook met Marie-Rose Morel zou het VB een donkerbruine partij blijven, alleen de stijl zou misschien veranderen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: morel, dillen, dewinter, deleu, valkeniers |  Facebook | | |  Print

14-03-10

"VROLIJKE VROLIJKE VRIENDEN. VROLIJKE VRIENDEN, DAT ZIJN WIJ"

Donderdagavond werd de VB-partijraad in allerijl bijeengeroepen. In De Standaard luidde het dat er niets bijzonder aan de hand was: de vorige partijraad moest voortijdig afgebroken worden, omdat de partijleden niet wilden afwezig blijven op het Vlaams Nationaal Zangfeest diezelfde dag, en je het voorzitter Bruno Valkeniers niet kon aandoen zaterdag (gisteren, nvdr.) een partijraad te organiseren want diezelfde dag trouwde één van zijn dochters. Dat de aanstelling van Eric Deleu in de Raad van bestuur van de VRT en andere kwesties nog niet waren uitgepraat na de VB-partijraad van 28 februari, dat is duidelijk. Dat de zaak zwaar op de lever lag, is ook duidelijk want in principe worden VB-partijraden altijd pas de laatste zaterdag van de maand bijeengeroepen.

Na afloop van de VB-partijraad van donderdag 11 maart zei Bruno Valkeniers aan De Standaard: “Alles is sereen verlopen. Wij zijn het erover eens dat Vlaams Belang niet dood is. En dat we voortaan eensgezind voortgaan.” Dacht er iemand dat het VB dood was? Er was discussie over de snelheid van het aftakelingsproces: Knack zag het VB al barsten, Gazet van Antwerpen waarschuwde het VB niet te vlug af te schrijven. Maar dat het VB dood is, dat had nog niemand gezegd. Was de vrees de vader van de gedachte bij Bruno Valkeniers? Een andere geestige uitspraak is van Filip Dewinter, vlak voor het begin van de partijraad donderdagavond. Filip Dewinter (aan Het Laatste Nieuws): “Het is tijd om onze ego’s opzij te zetten en het grootste, dat van mijzelf, het eerst.” Het is het begin van wijsheid bij Dewinter, maar of de aard van het beestje hem toelaat zijn ego opzij te blijven zetten, is maar de vraag.

 

Frank Vanhecke, die boel had gemaakt over Eric Deleu, was niet bereikbaar om te bevestigen dat men bij het VB “eensgezind” voortgaat. Het blijft echter weinig waarschijnlijk dat Frank Vanhecke nu net als Filip Dewinter vrolijk zijn schouders zet onder Eric Deleu (foto).

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, vanhecke, deleu, valkeniers |  Facebook | | |  Print

02-03-10

VANHECKE HOUDT WOORD. DEWINTER TRAKTEERT

Zondag, voorafgaand aan het Vlaams Nationaal Zangfeest in de Lotto Arena in Antwerpen, hield het VB haar maandelijkse partijraad. Frank Vanhecke (foto 1) had beloofd op die partijraad een en ander aan te kaarten over Eric Deleu (foto 2), een man met een niet onbevlekte reputatie die door het VB alweer was afgevaardigd naar de Raad van Bestuur van de VRT. Deleu die overigens nadat hij dat postje opnieuw kreeg uit de gemeenteraad van Aartselaar opstapte, waardoor weliswaar ongewild het niveau van de VB-tussenkomsten in die gemeenteraad merkelijk zal stijgen.

Het beraad bij het VB is in principe geheim, maar Gazet van Antwerpen publiceerde gisteren al dat op die partijraad Frank Vanhecke “de kat de bel aanbond. Vanhecke denkt dat zich ongeregeldheden hebben voorgedaan met geld dat de partij in het verleden investeerde in drukwerk voor campagnes. De kosten die daarvoor aan de partij zijn gefactureerd, zouden systematisch hoger hebben gelegen dan de marktprijzen van de drukkerijen. Met andere woorden: er zou ergens geld aan de strijkstok zijn blijven plakken.” Frank Vanhecke wilde hier zelf geen commentaar over kwijt aan de pers. “En de top van het VB communiceert niet over interne kwesties. Maar volgens anonieme bronnen binnen de partij viseert Vanhecke met zijn actie vooral Eric Deleu, de zaakvoerder van het reclamebureau ARB in Aartselaar (…). Deleu is een vertrouweling van Filip Dewinter (foto 3). Die naam zou door Vanhecke niet zijn genoemd, maar Dewinter is als hoofd van de Dienst Organisatie wel verantwoordelijk voor de voorbereiding, uitvoering en opvolging van de VB-campagnes.” De krant weet verder nog dat Marie-Rose Morel in 2008 een onderzoek zou gedaan hebben naar het drukwerk van de partij. “Zij zou het resultaat daarvan hebben voorgelegd op een vergadering van het toenmalige partijbestuur, die vervolgens zou zijn ontaard in een scheldpartij tussen haar en Dewinter.”

Alleszins was er in 2007 al consternatie bij het VB toen een reclamebureau uit Schoten met een goedkopere offerte afkwam dan huisreclameman Eric Deleu, een verschil van 25 % (!). Waarna Filip Dewinter vlug een nieuwe offerte-aanvraag liet uitschrijven, en Deleu – om het in de woorden van Dewinter te zeggen – “wat beter zijn best deed”. Tom Cochez kon voor Apache, nieuwe naam voor De Werktitel, de brief van 10 december 2009 van Frank Vanhecke aan Bruno Valkeniers inkijken waar Vanhecke eerder al over sprak. Daaruit blijkt dat het over nog veel meer gaat dan over het drukwerk van het VB. Zo waren er volgens de brief van Frank Vanhecke nepoffertes van niet bestaande firma’s bij de aanbesteding voor lichtreclames aan de VB-partijkantoren, waren er malversaties bij de levering van de leeuwenvlaggen en personenalarmen die door het VB massaal verdeeld werden in Vlaanderen, waren er onnodige commissielonen voor de bestelling van 20 vierkante meter borden bij een affichagebureau… Ook zou Filip Dewinter bijzonder goed op de hoogte geweest zijn van wat er als ‘liefdesmails’ tussen Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke een paar dagen later in Knack zou gepubliceerd worden. De VB-top die niet communiceert over interne kwesties – zo schreef Gazet van Antwerpen gisterenmorgen nog – liet gisterenmiddag al aan het persbureau Belga weten dat er niets aan de hand is: dat er geen geknoei is met drukwerk van het Vlaams Belang, en dat er dan ook geen onderzoek naar is. We kunnen het niet checken, maar waarschijnlijk was de brief van Vanhecke toen nog niet uitgelekt in Apache.

En Dewinter, de man die vanaf eind jaren zeventig, begin jaren tachtig de hand boven het hoofd van Eric Deleu houdt? Die leek weer eens de onschuld zelve en trakteerde zondagavond de aanwezigen bij de voorheropening van café De Leeuw van Vlaanderen op een vat bier. De Beest wordt voortaan uitgebaat door de vzw Vlaams Huis Herman Van den Reek. Een vzw opgericht – dixit Bert Deckers, en wie zou het beter weten dan hij? – “door enkele bekende/beruchte Vlaamsnationalisten die niet per se uit Antwerpen afkomstig zijn”. Of Dewinter dat vat bier zondagavond uit eigen zak dan wel op kosten van het VB betaalde, is er niet bij verteld.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, vanhecke, deleu |  Facebook | | |  Print

22-02-10

VB’ER EN VRT-BESTUURSLID ERIC DELEU STAPT OP UIT DE GEMEENTERAAD VAN AARTSELAAR

Eén van de eerste agendapunten van de gemeenteraadszitting vanavond in Aartselaar is het ontslag als gemeenteraadslid in Aartselaar van VB-fractieleider Eric Deleu (foto en cartoon, klik eenmaal op de cartoon voor een grotere afbeelding). Eric Deleu is het allereerste VB-gemeenteraadslid in ons land. Deleu kondigde zijn ontslag al aan op de vorige gemeenteraadszitting, op 26 januari 2010. Dat was een paar dagen nadat De Werktitel meldde dat Deleu gezocht werd voor een kunstroof. Maar dat was niet de reden van Deleus ontslag uit de gemeenteraad van Aartselaar.

Eric Deleus carrière als gemeenteraadslid begon in Berchem, bij Antwerpen, waar hij aanvankelijk gemeenteraadslid was voor de Volksunie. Begin jaren tachtig maakte hij zich er bekend als Vlaams Blok-gemeenteraadslid. In 1983 worden Berchem en nog zeven andere randgemeenten samengevoegd met de oude stad Antwerpen. Bij de daaraan voorafgaande gemeenteraadsverkiezingen behaalt het Vlaams Blok in Groot-Antwerpen 16 528 stemmen (5,2 %), wat haar twee verkozenen oplevert: Eric Deleu en Piet Mulder. Pittig detail is dat beiden buitenlandse roots hebben. Eric Deleu is langs moederskant van Turks-Armeense afkomst; Piet Mulder is een genaturaliseerde Nederlander. De afkomst van Deleu belette niet dat Deleu letterlijk en figuurlijk meeschreef aan de omvorming van het Vlaams Blok van een vooral Vlaams-nationalistische naar een racistische partij. Gesterkt door het succes van Jean-Marie Le Pen in Frankrijk maakte het Vlaams Blok die draai op haar zesde partijcongres, op 25 maart 1984. Eric Deleu was één van de sprekers op dat congres, waar hij aan de hand van cijfers probeerde aan te tonen dat “er meer migranten werkloos zijn, dat ze meer profiteren van sociale uitkeringen en dat ze crimineler zijn dan de Belgen.”

Eric Deleu was fractieleider van de tweekoppige Vlaams-Blokfractie in de Antwerpse gemeenteraad en bleef dat tot in 1990. Met de gemeenteraadsverkiezingen van 9 oktober 1988 was zijn fractie van twee naar tien leden gegroeid. Desondanks stapte Deleu op, naar verluidt uit onvrede met de harde lijn van Filip Dewinter. In één van zijn laatste gemeenteraadszittingen in Antwerpen zei Deleu het een schande te vinden dat er mensen zijn die de Holocaust ontkennen of minimaliseren. “Mensen als Le Pen moeten de gevangenis in.” Een bezoek aan het Holocaustmuseum in Israël zou Deleu zwaar geëmotioneerd hebben. In de Antwerpse gemeenteraad werd Eric Deleu als fractieleider opgevolgd door Marijke Dillen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en later werd Deleu terug dikbevriend met Filip Dewinter en werd Deleu VB-gemeenteraadslid in Aartselaar waar zijn reclamebureau ARB al gevestigd was toen Deleu nog gemeenteraadslid in Antwerpen was. Bijzonder actief is hij in de gemeenteraad van Aartselaar nooit geweest. Hij was vaak afwezig, en was hij niet aan het gsm’en tijdens de gemeenteraadszitting dan was hij met zijn commentaar de nar van de gemeenteraad.

Eric Deleu is sinds jaren voor het VB belangrijker als reclameman dan als gemeenteraadslid. Voor het VB ging Eric Deleu eigenhandig bij Dille & Kamille de bezem kopen waarmee het VB de Grote kuis-campagne voor de Europese verkiezingen in 1994 voerde, en de Orde op zaken-campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen datzelfde jaar. Tien jaar later, in 2004, mocht Eric Deleu VB-afgevaardigde worden in de Raad van Bestuur van de VRT in opvolging van Werner Marginet, die Vlaams parlementslid werd. In 2005 werd Eric Deleu opnieuw door het VB uitgestuurd naar de Raad van Bestuur van de VRT. Zijn aanstelling als VB-lid in de Raad van Bestuur dit jaar verliep opvallender. Gewezen VB-voorzitter Frank Vanhecke schreef op zijn blog: “Dat het partijbestuur daar twee manifest voor deze taak onbekwame mensen in benoemt (één daarvan binnen en buiten de partij al lang in opspraak – en dan druk ik me nog zacht uit) is zo mogelijk nog erger dan enkel maar het verder liquideren van Marie-Rose Morel. ” VRT-bestuurster Hilde De Lobel verwijt hij niets (“Zij is bijzonder loyaal.”), maar Eric Deleu… Frank Vanhecke: “Ondertussen hebben we zijn werk kunnen evalueren, niet alleen bij de VRT, maar ook elders. Intern heb ik dat al aangeklaagd. En dan wil ik het niet eens hebben over die vermeende kunstdiefstal (…), al symboliseert het zijn gedrag. In december heb ik voorzitter Bruno Valkeniers een vertrouwelijke nota bezorgd waarin een hele passage over Deleu staat. Ik kreeg geen antwoord, tenzij zijn benoeming. Een echt schandaal.

Maar het “schandaal” is nog niet ten einde. Eric Deleu heeft volgens bronnen in Aartselaar ontslag genomen uit de gemeenteraad van Aartselaar omdat hij die gemeenteraad beneden zijn waardigheid achtte, maar daarmee gewacht tot hij zeker was van zijn nieuwe benoeming als lid van de Raad van Bestuur van de VRT. Zijn schriftelijk ontslag als gemeenteraadslid in Aartselaar werd overigens gekrabbeld op VRT-briefpapier. Frank Vanhecke zal allicht meer weten, maar verder is van Deleu als VRT-bestuurder enkel bekend dat hij boos reageerde toen hij niet uitgenodigd werd voor een eindejaarsshow bij de VRT. De gemeenteraadsverkiezingen op 8 oktober 2006 leverden het VB in Aartselaar 16,2 % van de stemmen en drie zitjes in de gemeenteraad van burgemeester Marc van den Abeelen (Open VLD). Naast lijsttrekker Eric Deleu, Hugo De Beul (in de satirische dorpskrant Blauwtong laatst afgebeeld als een hondje dat aan de leiband van Eric Deleu loopt) en Liliane Marien. Tussen Deleu / De Beule en Marien botert het al jaren niet. Deleu en De Beule behoren tot de strekking-Dewinter; Marien is bij de strekking-Valkeniers. Moeilijke persoonlijke verhoudingen vervolledigen het plaatje. We hebben Eric Deleu het voorbije weekend gebeld, maar hij was in het buitenland en verkoos om vandaar uit geen commentaar te geven.

Deleu wordt in de gemeenteraad opgevolgd door Rita Ceulemans, actief in de Vlaamse Beweging en meer Valkeniers dan Dewinter genegen. Wordt Deleu niet langer met burgemeester Marc van den Abeelen geconfronteerd in de gemeenteraad van Aartselaar, in de Raad van Bestuur van de VRT is één van de andere bestuursleden Thérèse Deshayes (Open VLD, echtgenote van Marc van den Abeelen). Het inspireerde Blauwtong uiteraard tot enkele voorbeeldprogramma’s voor de VRT van de twee leden uit Aartselaar in die Raad van Bestuur.

00:30 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: deleu |  Facebook | | |  Print

ERIC DELEU DROOMT OVER NIEUWE HORIZONTEN

Deleu

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: deleu, paulo |  Facebook | | |  Print

04-02-10

FRANK VANHECKE IS NOG STEEDS RAZEND

Belang verslikt zich in VRT kopte De Standaard gisteren nadat de krant de harde woorden van Frank Vanhecke over de aanwijzing van de VB-afgevaardigden in de Raad van Bestuur van de VRT ontdekte die hier zondag al online stonden. Vanhecke is woedend over de aanstelling van Hilde De Lobel en vooral Eric Deleu als VB-afgevaardigden in die Raad van Bestuur. In De Standaard gaf Vanhecke nu nog meer tekst en uitleg.

Vijf jaar geleden – het VB mocht toen nog drie mensen afvaardigen voor de Raad van Bestuur van de openbare omroep – kwam reclameman en eerste VB-gemeenteraadslid ooit Eric Deleu voor het eerst in de Raad van Bestuur. Als derde VB-kandidaat. Frank Vanhecke, destijds nog dik bevriend met Deleu, nu: “Ondertussen hebben we zijn werk kunnen evalueren, niet alleen bij de VRT, maar ook elders. Intern heb ik dat al aangeklaagd. En dan wil ik het niet eens hebben over die vermeende kunstdiefstal die hem wordt aangewreven. Dat is slechts een probleem voor die Duitse museumdirecteur (sic), al symboliseert het zijn gedrag. Ik ben vooral bekommerd om de toekomst van de partij. (…) In december heb ik voorzitter Bruno Valkeniers een vertrouwelijke nota bezorgd waarin een hele passage over Deleu staat. Ik kreeg geen antwoord, tenzij zijn benoeming. Een echt schandaal. Ik weet dat de politieke strijd koud en bitter kan zijn. Maar ik ben altijd edel en correct geweest, ook financieel correct. Ik kan me niet voorstellen dat Valkeniers graag met een sujet als Deleu omgaat. Op de vraag waarom hij hem dan wel heeft benoemd, kan ik echt geen zinnig antwoord geven.” Valkeniers zal het dossier Deleu met 'cijfers en feiten' tijdens de eerstkomende partijraad aankaarten. “Al wie nu nog zwijgt en het hoofd afwendt, wordt medeplichtig”, verwittigde Vanhecke alvast zijn collega’s leden van de VB-partijraad.

“Eigenlijk wil ik Hilde De Lobel niets verwijten. Zij is bijzonder loyaal. Aan iedereen die het wilde horen, zei ze erg geambeteerd te zijn dat ze werd misbruikt om de kandidatuur van Morel te dwarsbomen”, zegt Vanhecke ook nog. Het moet Dewinter hoog zitten, die relatie met zijn ex-buurvrouw Marie-Rose Morel. Wat is er misgelopen tussen die twee sinds ze elkaar ontmoet hebben met het gaan wandelen met hun honden? Eerder vorderde Dewinter al Marijke Dillen op om zich tegen Marie-Rose Morel in kandidaat te stellen om ondervoorzitter van het VB te worden. Terwijl Marijke Dillen zelf hiervoor geen enkele ambitie had. Vanhecke denkt overigens dat Hilde De Lobel, zodra het stof rond de benoemingen is gaan liggen, door het VB zal vervangen worden door Dimitri Hoegaerts. Een getrouwe van Gerolf Annemans, tot aan de nieuwe samenstelling VB-afgevaardigde in de Raad van Bestuur van de VRT. En volgens Vanhecke wél een goede VB-afgevaardigde. Mocht het VB dit doen, verbreekt de partij wel de poging van Ingrid Lieten om in de Raad van Bestuur  een gelijke verhouding mannen - vrouwen te creëren. Het VB verbreekt dit dan ten nadele van de vrouwen. Wie had anders verwacht?

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vanhecke, deleu, valkeniers |  Facebook | | |  Print

31-01-10

"AL WIE NU NOG ZWIJGT EN HET HOOFD AFWENT, WORDT MEDEPLICHTIG"

En hoe is 't met Frank Vanhecke? "Er was de voorbije dagen weer wat gerommel in de marge, deze keer over de vergoeding die Vlaams Belang-voorzitter Bruno Valkeniers van de partij krijgt uitgekeerd, bovenop zijn parlementaire wedde”, noteerde Frank Vanhecke gisteren op zijn blog. De voormalige partijvoorzitter vindt het normaal dat de partijvoorzitter wat meer verdient dan een ander, maar dat zou beter geregeld zijn door hem een extra mandaat te geven in de Kamer van Volksvertegenwoordigers (quaestor, bureaulid…) “zodat de kost niet ten laste van de partij zou vallen - maar blijkbaar waren deze bijkomende mandaten reeds aan anderen toegezegd.”

Guy D’Haeseleer mocht van Gerolf Annemans quaestor worden bij de Kamer van Volksvertegenwoordigers, Gerolf Annemans zelf werd bureaulid. Of het de juiste mensen op de juiste plaatsen zijn, moeten ze bij het VB maar zelf uitmaken. Het zou echter van misprijzen voor de belastingbetaler getuigen mocht men Bruno Valkeniers één van die extra mandaten gegeven hebben louter omdat hij als VB-partijvoorzitter wat meer zou betaald moeten worden. Allez, dat vinden wij toch. Frank Vanhecke heeft er minder moeite mee. Hij heeft andere zorgen. Frank Vanhecke: “Slechter vind ik dat Pieter Huybrechts op zijn brieven aan de voorzitter geen antwoord krijgt. (…) Troost U Pieter, ik krijg ook geen antwoord op mijn nota's, zelfs niet wanneer die over cruciale aspecten van de toekomst van onze partij gaan. Veel erger ook dan die voorzittersvergoeding beschouw ik de recente VB-benoemingen in de Raad van Bestuur van de VRT. (Link door ons gelegd, niet door Frank Vanhecke, nvdr.) Dat het partijbestuur daar twee manifest voor deze taak onbekwame mensen in benoemt (één daarvan binnen en buiten de partij al lang in opspraak – en dan druk ik me nog zacht uit) is zo mogelijk nog erger dan enkel maar het verder liquideren van Marie-Rose Morel. Dat daarbij een hele vaudeville wordt opgevoerd waarbij men de ‘schuld’ voor deze benoemingen probeert in de schoenen van sp-a minister Lieten te steken, is gewoon beledigend voor onze partijraad. Wanneer een partij liever twee onbekwame kandidaten van de ‘Antwerpse gemeenteraadsfractie’ op strategische posten benoemt dan het risico te lopen bekwame en loyale mensen te benoemen die misschien niet altijd naar de pijpen van de Antwerpse club zullen dansen, is er iets zeer ernstig mis. Er komt een moment waarbij het doel de middelen niet meer heiligt en de middelen zelfs het doel besmeuren. Al wie nu nog zwijgt en het hoofd afwendt, wordt medeplichtig.” Tegenover vrienden, en desgevraagd de pers, liet Frank Vanhecke zich de voorbije maanden al kritisch uit over de partijleiding bij het VB, maar nog nooit was hij op zijn eigen blog zo scherp voor die partijleiding.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vanhecke, deleu, valkeniers |  Facebook | | |  Print

24-01-10

REKENING VEREFFEND: NIEUWE VB'ERS BIJ DE VRT MOESTEN EERDER AL EENS OPZIJ VOOR MOREL. DE STASI BIJ HET VB

Marie-Rose Morel is geen bestuurslid van de VRT geworden. Het werden twee mensen met een veel langere staat van dienst bij het VB die de partij gaan vertegenwoordigen bij de openbare omroep. Vooreerst Hilde De Lobel, voormalig Vlaams volksvertegenwoordigster, voor de kandidatenlijst voor de Vlaamse parlementsverkiezingen in 2004 opzij gezet om… nieuwkomers als Marie-Rose Morel en Jurgen Verstrepen een plaatsje te geven op de VB-banken in het Vlaams parlement. De Lobel kwam daarna nog even terug in het Vlaams parlement nadat Rob Verreycken het er te bont maakte. Intussen is ze in Antwerpen VB-districtsraadslid. De voornaamste verdienste van Hilde De Lobel is dat ze in de Antwerpse wijk Seefhoek woont, en verder overal te hulp springt waar het VB haar vraagt. In november was ze nog de VB-spreekster van dienst bij het protest tegen de eerstesteenlegging voor een nieuwe moskee in Keulen.

Ook Eric Deleu (foto), de tweede VB-vertegenwoordiger in de Raad van Bestuur van de VRT, heeft ook al eens de duimen moeten leggen voor Marie-Rose Morel. Eric Deleu is het eerste gemeenteraadslid van het VB. Na de gemeenteraadsverkiezingen in 1982 stapte hij als fractieleider van een tweekoppige VB-delegatie het Antwerpse stadhuis binnen. Nu is Eric Deleu VB-gemeenteraadslid in Aartselaar. Belangrijker bij deze voor de buitenwacht minder bekende VB’er is dat hij tot het old boys-netwerk van het VB behoort. Uit een graffiti in een Belgisch café in Kaapstad (zie de eerste foto in onze ‘Galerij der dwazen’ in de rechterkolom van deze blog)  blijkt dat Eric Deleu wel eens op reis was in Zuid-Afrika in gezelschap van Filip Dewinter en (jawel) Frank Vanhecke. Al jaar en dag verzorgt hij met zijn reclamebureau ARB de verkiezingscampagnes van het VB, ook al blijkt dat niet uit de portfolio van het bedrijf. Maar daar staan nog wel meer bedrijven niet op waar ARB voor werkt(e). Voor het VB ging Eric Deleu eigenhandig bij Dille & Kamille de bezem kopen waarmee het VB de Grote kuis-campagne voor de Europese verkiezingen in 1994 voerde, en de Orde op zaken-campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen datzelfde jaar. Tien jaar later, in 2004, mocht Eric Deleu VB-afgevaardigde worden in de Raad van Bestuur van de VRT in opvolging van Werner Marginet, die Vlaams parlementslid was geworden. In 2005 werd Eric Deleu opnieuw door het VB uitgestuurd naar de Raad van Bestuur van de VRT.

Met de komst van Marie-Rose Morel liep het even mis met de zakelijke contacten tussen Deleu en het VB. Net voor de federale verkiezingen op 10 juni 2007 moest Deleu’s reclamebureau het voor een contract met het VB afleggen tegen een reclamebureau uit… Schoten. Consternatie bij Vlaams Belang. Volgens Marie-Rose Morel, die een dik jaar tevoren in Schoten was gaan wonen, was er een verschil van 25 % tussen de prijs van Deleus reclamebureau en het Schotense reclamebureau. Aan De Standaard bevestigde Deleu dat het missen van het contract “inderdaad een verrassing van formaat” was. Maar de zaak werd vlug rechtgetrokken, begin juli 2007 was het bij het VB weer als vanouds. Volgens Filip Dewinter was er niets aan de hand. Filip Dewinter: “We schreven een offerte uit en dat Schotens bureau was het goedkoopst. Nadien schreven we een nieuwe offerte uit en deed Eric Deleu wat beter zijn best.” Zo regelt men dat bij het VB. Het regelen van een vergoeding voor een beeld van de huisbeeldhouwer van Adolf Hitler dat Deleu vorig jaar meenam uit een Duits museum nam meer tijd in beslag. Zowel Hilde De Lobel als Eric Deleu hebben dus al eens een stap opzij moeten zetten voor Marie-Rose Morel, en nu is het Morel die hen moet laten passeren. Bij een verdeling van mandaten maakt een partijvoorzitter trouwens altijd meer ongelukkigen dan gelukkigen.

Ook Bart Debie had zijn zinnen gezet op een mandaat als VB’er in de Raad van Bestuur van de VRT, maar hij stond niet eens op de shortlist van vier kandidaten voor twee mandaten die Bruno Valkeniers had doorgestuurd naar minister Ingrid Lieten. De voorbije dagen liet Bart Debie zich tegenover zijn Facebook-vrienden ontvallen dat hij zich bezint over zijn professionele toekomst. Meer wilde hij er niet over kwijt. Bart Debie: “Tja. Ik ga hier op dit publiek forum niet over uitweiden. De Stasi  bij ons op ’t werk leest immers mee.”

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: deleu, debie, morel, de lobel |  Facebook | | |  Print