20-06-16

HET AFF IN HET MUSEUM VAN HEDENDAAGSE KUNST ANTWERPEN (1)

AFF-betoging jaren tachtig.jpgIn het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA) is donderdag een tentoonstelling over De jaren tachtig geopend. “Het zijn de jaren van Margaret Thatcher en Ronald Reagan", schrijft het M HKA, "(…) maar ook van Joy Division en The Beastie Boys. Van aids, de Bende van Nijvel, de CCC (Cellules Communistes Combattantes), de kernramp van Tsjernobyl, het Anti-Fascistisch Front, de tweede punkgeneratie, de No Future Generation. Het is het decennium van grote protestmarsen tegen de atoomraketten en de val van de Berlijnse Muur.” Het M HKA brengt kunstwerken uit die periode onder de aandacht, maar er wordt ook herinnerd aan maatschappelijke en politieke gebeurtenissen uit die jaren. In één kijkkast wordt teruggeblikt op de Vlaamse Militanten Orde (VMO) en de eerste activiteiten van Filip Dewinter (zijn vechtkunsten, zijn eerste boek), maar is er vooral aandacht voor de acties van het Anti-Fascistisch Front (AFF).

Het AFF is zeven jaar oud als de jaren tachtig beginnen. Het is in 1973 in Antwerpen opgericht in de slipstream van de solidariteitsacties met het Chileense volk dat zag hoe op 11 september 1973 de democratisch verkozen socialistische president Salvador Allende met een bloedige staatsgreep afgezet werd door de opperbevelhebber van het Chileense leger Augusto Pinochet. Een jaar later, op 4 november 1974, keuren een vijftigtal organisaties de beginselverklaring van het AFF goed. Er volgen meerdere betogingen en acties. De eerste betoging van het AFF in de jaren tachtig, en meteen ook de beruchtste betoging uit de geschiedenis van het AFF, is een betoging op 4 december 1982.

Het is een ‘blokkade’ voor een betoging van de Vlaamse Militanten Orde (VMO) die op 4 mei 1981 veroordeeld is als privémilitie wegens geweldplegingen, ontvoeringen, illegale samenkomsten, wapenbezit, aanslagen en vandalisme, maar in afwachting van een uitspraak in hoger beroep nog eens op straat komt. Het komt tot een gewelddadige confrontatie tussen AFF’ers en VMO’ers, en de rijkswacht die zwaar chargeerde op de AFF-betogers. De veroordeling van de VMO als privémilitie wordt in beroep bevestigd en hun leider Bert Eriksson verdwijnt voor een jaar in een gevangeniscel. Het is het einde van de VMO, maar intussen maakt het Vlaams Blok opgang.

Ontstaan als een verkiezingskartel tussen de Vlaams Nationale Partij (VNP) van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij (VVP) van Lode Claes krijgt het Vlaams Blok met Karel Dillen in 1978 een eerste verkozene in het parlement. In 1982 zijn er gemeenteraadsverkiezingen en die bezorgen het Vlaams Blok in Antwerpen twee verkozenen: Eric Deleu en Piet Mulder. De eerste is langs moederskant van Turks-Armeense afkomt, de tweede is een genaturaliseerde Nederlander. Het Vlaams Blok is aanvankelijk vooral een Vlaams-nationalistische partij, vanaf 1984 gaat het de ‘vreemdelingenproblematiek’ bespelen. Bij de parlementsverkiezingen van 1985 blijft het bij Karel Dillen als enige VB-verkozene, maar een operatie verjonging wordt ingezet met Gerolf Annemans die Karel Dillen begin 1987 vervangt in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

In 1987 worden de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) opgericht, met Filip Dewinter als eerste voorzitter. Bij de parlementsverkiezingen later datzelfde jaar lanceert het Vlaams Blok de slogan Eigen Volk Eerst!, en worden Gerolf Annemans en Flip Dewinter verkozen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, en Karel Dillen in de Senaat. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1988 haalt het Vlaams Blok in Antwerpen 17,7 % van de stemmen en stijgt het aantal VB-gemeenteraadsleden in Antwerpen van twee naar tien. Het Vlaams Blok dringt ook binnen in de gemeenteraadszalen van Brasschaat, Edegem, Gent, Lier, Lokeren, Mechelen, Mortsel, Schoten en Sint-Niklaas.

Paula D’Hondt wordt in 1989 aangesteld als ‘Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid’. Ze zal de eerstvolgende jaren talloze bezoeken brengen en overleg organiseren, en meer dan 3.000 bladzijden rapporten en beleidsaanbevelingen schrijven voor een beter samenleven met migranten. Aanbevelingen die later door toenmalig Het Belang van Limburg-journalist Patrick Martens samengevat werden in een boekje getiteld Het rapport dat niemand las. Filip Dewinter publiceert in 1989 zijn eerste boek: Eigen Volk Eerst, antwoord op het vreemdelingenprobleem. Bij de Europese Verkiezingen in 1989 wordt Karel Dillen nipt verkozen als Europees Parlementslid. Vervolg hieronder.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie, dewinter, eriksson, dillen, deleu, mulder, annemans, vmo |  Facebook | | |  Print

01-06-16

VB BIJ LANCERING FRANSTALIG ‘NIEUW RECHTS’ TIJDSCHRIFT

Doorgaans halen ze bij het Vlaams Belang hun neus op voor de Franstaligen in ons land. Maar zie: een paar dagen terug waren Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken en -ondervoorzitter Philip Claeys aanwezig op een Franstalig onderonsje in een poepchique hotel in Brussel.

Woensdag 18 mei werd in het Thon Hotel Bristol Stephanie aan de Louisalaan in Brussel de eerste conferentie georganiseerd van de Cercle Pol Vandromme (genoemd naar een inmiddels overleden journalist-auteur die een held werd voor een aantal extreemrechtse intellectuelen, nvdr.). Maar vooral werd er gevierd dat in Belgische boekhandels en krantenwinkels voortaan (opnieuw) het Nieuw Rechtse Franse tijdschrift Éléments pour la civilisation européenne te koop wordt aangeboden. Het jongste nummer van Éléments pour la civilisation européenne kreeg al dan niet voor die gelegenheid een cover waarop een ‘Hotel Molenbeek’ figureert (foto 1).

Éléments pour la civilisation européenne is het tijdschrift van de Nieuw Rechtse ‘Groupement de recherche et d'études pour la civilisation européenne’ (GRECE). Opgericht in 1969 willen Alain de Benoist en zijn Nouvelle Droite de culturele strijd winnen die vergemakkelijkt dat een radicaal rechts nationalistisch regime geïnstalleerd wordt. Bij voorkeur schrijven de Nieuw Rechtsen in een taal die gewone stervelingen moeilijk kunnen volgen, maar dat is natuurlijk hún probleem. In Vlaanderen hebben wij daarvoor het tijdschrift Tekos.

Een honderdtal mensen, proper gekleed zoals dat hoort bij dat soort gelegenheden, woonden de lancering van Éléments pour la civilisation européenne op de Franstalige markt in België bij. Daarbij nogal wat figuren die in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw heil zagen in de Nieuw Rechtse stroming, maar intussen op hun honger bleven zitten. Uiteraard was de overgrote meerderheid Franstalig maar van links naar rechts op foto 2 (grotere versie) zijn enkele Vlaams Belang’ers en ex-Vlaams Belang’ers te herkennen.

Vooreerst de met zijn Belfortploeg uit het Vlaams Belang gegooide en nu met de N-VA sympathiserende Gentenaar Francis Van den Eynde, met naast hem de bij het Vlaams Belang opgestapte Koen Dillen. Je zou kunnen denken dat ze opgestapt zijn bij het Vlaams Belang omdat ze minder radicaal zijn geworden, maar dat is maar schijn. Ze putten hun inspiratie nog steeds uit een Frans voorbeeld. Een paar rijen voor Van den Eynde en Dillen, meer rechts op de foto, zien we achtereenvolgens gewezen Europarlementslid en tegenwoordig Vlaams Belang-ondervoorzitter Philip Claeys en Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken.

Op dezelfde rij als Claeys en Van Grieken, eerste van links op de foto op die rij, nog een bekende: Patrick Sessler, Franstalige die actief was in allerlei extreemrechtse groepen en partijen, kandidaat was op Vlaams Belang-lijsten en in Spanje opgemerkt werd bij het uitbrengen van een Hitlergroet ter ere van generaal Franco. Alain de Benoist (72 j.) was er om zijn jongste boek te signeren. Jean Bricmont was één van de sprekers, een man die de vrije meningsuiting verdedigt van negationisten als Vincent Reynouard en Robert Faurisson, en van de racistische humorist Dieudonné (lees hierover meer bij onze collega’s van RésistanceS, nvdr.).

Tom Van Grieken verzweeg waar hij die woensdagavond 18 mei had uitgehangen, maar twitterde wel dat hij die avond nog eens “‘The Godfather’ van Nieuw Rechts” Alain de Benoist had mogen ontmoeten. De inspiratie voor zijn politieke activiteiten zit dieper dan alleen maar in de Vlaamse klei.

01-04-16

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Het was weer een week waarin de emoties hoog oplaaiden, en waarin het zoeken was naar wat waarheid en wat manipulatie is. Is er vandaag, 1 april, trouwens iets om mee te lachen te bespeuren in de media? 

“Aan al die gevoelens van verslagenheid, verdriet en woede kwam abrupt een einde toen ik dinsdagavond op straat door mensen werd nageroepen. En ook toen ik in mijn mailbox vragen kreeg van mensen aan wie ik nog net vorming over racisme had gegeven. Wat ik als moslima nu eigenlijk over die aanslagen dacht?” Samira Azabar ervaarde na de aanslagen in Brussel nog maar eens hoe moslims worden nagekeken, zelfs na vorming over racisme. (Gazet van Antwerpen, 26 maart 2016)

“De burgemeester neemt een politiebesluit dat een woning onbewoonbaar is, maar de appartementen worden toch verhuurd omdat er geen andere plek is. Er vloeit al jarenlang veel te weinig geld naar de probleemwijken in het historische centrum van Molenbeek. Er zijn niet genoeg scholen om de snelle bevolkingsgroei op te vangen. Leerkrachten zitten thuis met een burn-out of haken af. Heel wat jongeren haken af in het vijfde middelbaar, of geraken daar zelfs niet. De helft van de jongeren tussen 18 en 25 jaar is werkloos, dat blijft het grootste probleem. Met de stempel ‘Molenbeek’ op je voorhoofd vind je moeilijk werk, zelfs diegenen met een diploma.” Neen. Dit is geen ‘geitenwollensokker’ aan het woord maar Johan De Becker, commissaris van de politiezone Brussel-West waaronder Molenbeek valt. (De Tijd, 26 maart 2016)

“Alle islamverenigingen nemen afstand van de aanslagen in Brussel, en veroordelen de feiten zo goed, dat elke moslim die op straat loopt zoveel praat heeft. Een bewijs dat hun woord evenveel waard is als een zak lucht. Ze nemen afstand, maar in hun binnenste juichen ze allemaal. Laat je niet verleiden door de taqiyya die momenteel door hun verteld wordt.” De moslims mogen zich distantiëren van de terreurdaden zoveel als ze willen, Gunther Vleminx (Vlaamse Verdedigingsliga) blijft wantrouwen spuiten. (Facebook, 26 maart 2016)

“Dat de gewapende jihad nergens goed voor is, weten we vandaag maar al te goed. Dat de Hitlergroet nergens goed voor is, weten we al veel langer. De lijst met nieuwe incidenten groeit gestaag. In Duitsland hielden neonazi's onlangs een vrouw met twee kinderen tegen met Hitlergroet en de boodschap: "Wij zijn het heersende ras." De mannen trokken hun gulp open en begonnen op de kinderen te plassen. Om het met Geert Bourgeois te zeggen: niet meteen lieden die de pluralistische waarden van onze samenleving delen. Ook dat moeten we altijd blijven herhalen.” Joël De Ceulaer roept op om radicale moslims geen ‘clowns’ te noemen, maar neonazi’s ook niet slechts ‘bietekwieten’. (De Morgen, 29 maart 2016)

“De N-VA van Bart De Wever herinnert in 2016 aan het Vlaams Blok van Gerolf Annemans in 2004. Die knipoogde dat zijn partij ook na de veroordeling voor racisme vuil genoeg (sic) zou blijven om aantrekkelijk te zijn voor het volk. De vergelijking flatteert niet.” Het Laatste Nieuws-commentator Jan Segers fileert de motieven van de N-VA om de veroordeling van het geweld aan het Beursplein zondagnamiddag in Brussel niet te ondertekenen samen met de partijvoorzitters van CD&V, Open VLD, SP.A en Groen. Lees terzake ook Marc Van Ranst. (Het Laatste Nieuws 29 maart 2016)

“Links stond niet achter de oorlog in Irak die nu door haast iedereen wordt omschreven als de bron van het internationale terrorisme. Wij – ik zeg gemakshalve wij – betoogden tegen Blair en Bush omdat wij onze twijfels hadden over de valse voorwendsels waarmee men ten strijde trok (de onbestaande chemische wapens van Saddam) en omdat wij geloofden dat een militair ingrijpen alleen voor nog meer ellende zou zorgen in een zwaar geteisterde regio. Links heeft de afgelopen jaren grote inspanningen gedaan om een einde te maken aan discriminatie van allochtonen. Zowat alle sociologen zijn het erover eens dat systematische achterstelling op de arbeidsmarkt weliswaar niet de enige, maar wel een belangrijke factor is waarom moslimjongeren zich niet thuis voelen in onze maatschappij. (…) Links is niet verantwoordelijk voor het falen van anti-terreur en inlichtingsdiensten, en ook niet voor het tekort aan middelen voor justitie. Links was geen vragende partij voor het communautair gekibbel dat ons land jarenlang gegijzeld heeft, waardoor meer essentiële hervormingen bleven liggen. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.” ‘Links’ heeft de ‘clowns’ van Sharia4Belgium onderschat, maar is geenszins verantwoordelijk voor het terrorisme dat volgde. Integendeel. (Apache, 30 maart 2016)

“Ik kan die mensen (= Pegida) wel begrijpen en heb er sympathie voor, maar ik ben niet bereid om hun breekijzer te worden zoals vroeger de VMO dat was voor de Volksunie. Het interesseert ons niet om door hen gebruikt te worden. Bovendien zijn veel van onze jongens niet rechts. Ze zijn bezorgd over de toekomst van henzelf en hun kinderen en doen daarom mee. Maar ik denk dat meer dan de helft zou afhaken indien ze met Pegida mee zouden moeten gaan.” Aldus een vertegenwoordiger van de harde kern van Club Brugge-supporters. Zoals je niet over dé Vlamingen of dé moslims kan spreken, kan je niet spreken over dé voetbalhooligans. Bij de twee vorige Pegida-bijeenkomsten in Antwerpen waren er wél enkele tientallen voetbalhooligans (Foto hierboven: Toen het nog rustig was bij de voetbalhooligans in Brussel, en ze er niet gemaskerd bij liepen). (’t Pallieterke, 31 maart 2016)

“‘Vanaf dag 1 weigerde hij (= Karel Dillen) om het thema ‘herinvoering doodstraf’ op de agenda te plaatsen. Ook al drongen nogal wat partijgenoten, onder meer tijdens de affaire-Dutroux, daar om electorale redenen op aan.’ (…) De repressie, waarbij tussen 1944 en 1950 242 collaborateurs voor het vuurpeleton eindigden, maakte op hem een diepe indruk. Sommige slachtoffers, zoals Leo Vindevogel of Irma Laplasse, waren volgens Vlaams-nationalisten volstrekt onschuldig. Ook zijn christelijke overtuiging speelde een belangrijke rol.” Filip Dewinter wil de doodstraf voor terroristen. Koen Dillen herinnert eraan dat zijn vader, Vlaams Blok-stichter Karel Dillen, een overtuigd tegenstander van de doodstraf was. “Filip Dewinter gooit de erfenis van Karel Dillen in de vuilnisbak.” (De Standaard, 31 maart 2016)

03-12-15

PETITIE: SPEEL NIET MET TERREURGELD

“Heel erg Peter Mertens in deze gelijk te moeten geven. De Roovers grenzeloze ijdelheid begint hem zwaar parten te spelen. ‘Worüber man nicht sprechen kann, darüber soll man schweigen’, Peter.” (Facebook, 30 november 2015)

De man die Peter Mertens (PVDA) gelijk moet geven, al vindt hij dat wel erg, is Koen Dillen. En de zoon van Vlaams Blok-oprichter Karel Dillen haalt er ten gerieve van Peter De Roover (N-VA) nog een citaat van de Oostenrijks-Britse filosoof Wittgenstein bij. Koen Dillen geeft Peter Mertens gelijk in de kwestie Saoedi-Arabië, op deze blog hier ook al ten berde gebracht.

De PVDA lanceert een petitie om geen Saoedische concessie in de Antwerpse haven te geven. “Het is hypocriet om het terrorisme te willen bestrijden met harde maatregelen op binnenlands vlak, wanneer men tegelijkertijd de rode loper uitrolt voor de financiers van datzelfde jihadi-terrorisme op buitenlands vlak.” Tekenen van de petitie kan hier.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, saoedi-arabie, dillen, actie |  Facebook | | |  Print

08-10-15

ALLEEN ZATERDAG: TENTOONSTELLING VMO 1949-1983 (2)

Met de letterlijke oproep voor een “klimaat van terreur” (zie het artikel gisteren) heeft Xavier Buisseret zich te zwaar verbrand. Bert Eriksson verovert in 1977 opnieuw de leiding van de VMO, maar de VMO wordt er niet minder militant op.

 

Alleen al in 1979 loopt een antimigrantenbetoging van de VMO in Schilde uit op gevechten met de politie; bestormt een VMO-commando een Franstalige school in Mortsel waar grote materiële schade wordt aangericht; stichten drie VMO’ers brand in een Turks café in Antwerpen; wordt de auto van een Franstalige Voerenaar door de VMO in brand gestoken; houdt de VMO militaire trainingskampen in de Ardennen (foto 1), in Duitsland en in Frankrijk; worden VMO’ers betrapt op illegaal transport van vuurwapens; bezet een VMO-commando het gemeentehuis van Voeren; worden bij een huiszoeking bij een VMO-kopstuk in Temse allerlei wapens, waaronder een geweer met een vizier en een SS-dolk, gevonden…

 

In 1980 wordt het niet beter. Een vijftigtal VMO’ers veroorzaken zware rellen bij de opening van de tentoonstelling ‘Kind en Apartheid’ in Brugge; een zevenkoppig VMO-commando slaat het interieur van de Mechelse progressieve boekhandel De Rode Mol aan diggelen en verwondt twee aanwezigen, onder de VMO-commandoleden: Eddy Hermy en Luc Dieudonné; vier VMO-militanten plegen met een rijkswachtgranaat een aanslag op een Franstalig café in de Voerstreek; VMO’ers vallen een bal van oudstrijders aan waarbij andermaal gewonden vallen; VMO’ers willen de Brugse Halle-toren bezetten, waarbij de stadsbeiaardier ernstig gewond wordt; een vijftienkoppig VMO-commando valt in Gent een anti-apartheidstentoonstelling binnen waarbij een deel van de tentoonstelling vernield wordt en onder andere twee kinderen van respectievelijk 8 en 10 jaar verwond worden; enzovoort, enzoverder.

 

Het bekend geraken van de trainingskampen van de VMO en andere strapatsen van de VMO leidt in 1980 tot de installatie van een parlementaire onderzoekscommissie die zowel de problemen van de ordehandhaving in het algemeen alsook “de naleving en de toepassing van de wet van 19 juli 1934 waarbij de private milities verboden worden” zal onderzoeken onder leiding van de Antwerpse socialistische senator Joz Wijninckx. Dit parlementair onderzoek schudt het gerecht wakker met als gevolg dat een aantal zaken tegen de VMO tezamen voor de rechtbank worden gebracht. Op 4 mei 1981 oordeelt de rechtbank van eerste aanleg in Antwerpen dat de VMO een privémilitie is waarvan het lidmaatschap strafbaar is. 104 VMO-militanten zijn voor de rechtbank gedagvaard, op drie na worden ze allen veroordeeld.

 

Er wordt beroep aangetekend tegen deze uitspraak, en intussen doet de VMO lustig verder. Zo is er op 4 december 1982 nog maar eens een VMO-betoging tegen “stemrecht voor vreemdelingen”. Deze keer eindigt het op een zware fysieke confrontatie met betogers van het Anti-Fascistisch Front (AFF). Het zou de laatste VMO-betoging worden (foto 2). In 1983 wordt het vonnis in eerste aanleg voor de meeste gedagvaarden immers bevestigd. In totaal wordt voor meer dan vijfentwintig jaar celstraf uitgesproken, waarvan één jaar cel voor Bert Eriksson. Karel Dillen richt de vzw Stracke Noodfonds om de vervolgde VMO-militanten financieel te ondersteunen. Filip Dewinter en Francis Van den Eynde stichten het Uilenspiegelcomité (sic) om de vervolgde VMO-militanten politiek te ondersteunen.

 

Tijdens het jaar gevangenschap van Bert Eriksson in Merksplas in 1984 valt de groep VMO-militanten uiteen. Café Odal in de Ballaarstraat in Antwerpen, vanaf 1968 uitgebaat door Bert Eriksson en zijn echtgenote Marie-Marthe Godon, blijft tot 1992 een trefpunt voor extreemrechts tot neonazi’s in binnen- en buitenland. Bert Eriksson verhuist daarna naar Westdorpe (Zeeuws-Vlaanderen, Nederland) maar komt nog regelmatig naar Vlaanderen. Onder andere als spreker op een meeting van de Blood and Honour-groep Bloed-Bodem-Eer-Trouw (BBET, foto). In 2005 overlijdt Bert Eriksson als gevolg van een longaandoening. Op de afscheidsplechtigheid in Antwerpen dagen een vijfhonderdtal mensen op, maar de top van het Vlaams Belang blijft afwezig. Volgens het maandblad Deng ging Filip Dewinter Bert Eriksson nog wel bezoeken op zijn sterfbed, en in het Vlaams Belang-magazine volgt een begripvol in memoriam.

 

In 2007 publiceert kleinzoon Sven Eriksson een boek over zijn grootvader, Vlaanderen mijn land. Filip Dewinter en zijn echtgenote zijn aanwezig bij de boekvoorstelling. Hierna volgen nog een website over de VMO en een Facebookpagina. Rob Verreycken publiceerde eerder een boek over De VMO van Bob en Wim Maes, en op de tentoonstelling aanstaande zaterdag wordt een nieuw boekje van Karl Luyckx De mannekes van Wim Maes verkocht. Foto’s van VMO-activiteiten vind je op de Facebookpagina die naar aanleiding van de tentoonstelling is geopend.

 

De VMO beriep zich op het Vlaams-nationalisme, maar meer nog was het een extreemrechtse criminele organisatie. Het verbaast dan ook niet dat de tentoonstelling zaterdag in Baasrode (Dendermonde) enkel toegankelijk is mits een uitnodiging of op voorhand checken van wie zich wil aanmelden.

28-07-15

WORDEN ANNEMANS, DEWINTER EN VAN DERMEERSCH OPZIJ GEDUWD ?

De Vlaams Belang Jongeren (VBJ) zijn op dit ogenblik op ‘zomeruniversiteit’ in Praag (Tsjechië) waar ze zich door oude rotten in het vak laten voorlichten (foto 1: Gerolf Annemans geeft toelichting over de in juni opgerichte ENL/ENF-fractie in het Europees Parlement, onlangs nog versterkt door een Roemeense overloper voorheen behorend tot de sociaaldemocratische fractie). Intussen worden op het thuisfront nieuwe posities ingenomen.

 

De eerste move nadat Tom Van Grieken in oktober vorig jaar Vlaams Belang-voorzitter werd, was Reccino Van Lommel (foto 2) promoveren. Eerst tot waarnemend voorzitter, later tot voorzitter tout court van de Vlaams Belang Jongeren. Volgens de website van het Vlaams Belang is deze 29-jarige Turnhoutenaar “handelsingenieur - directeur staalnijverheid”. Volgens zijn Linkedln-pagina is hij “Production & ICT Director” bij Columbus Steel dat in ons land twee bedrijven heeft: New Steel in Dendermonde en Metalcorta in Diest. Van Lommels link met de bedrijfswereld was de reden waarom toenmalig Vlaams Belang-voorzitter Gerolf Annemans Van Lommel opnam in het partijbestuur van het Vlaams Belang.

 

Maar intussen is Reccino Van Lommel zich meer en meer gaan nestelen in de Madoutoren in Brussel, waar het partijhoofdkwartier van het Vlaams Belang is gevestigd. Volgens het inzake het Vlaams Belang doorgaans goed ingelichte roddelblad ’t Scheldt werd Van Lommel door Tom Van Grieken naar voren geschoven als ‘onafhankelijk bemiddelaar’ die naar ieders grieven en verzuchtingen moest luisteren bij de Vlaams Belang-personeelsleden waarvan een zestigtal moest opstappen na de tegenvallende verkiezingsuitslag vorig jaar. Intussen heeft Reccino Van Lommel de post van algemeen directeur én personeelsdirecteur bij het Vlaams Belang gekregen. Personeelsdirecteur tot nu toe Yves Buysse werd versast naar de functie van diensthoofd van de Vlaams Belang-studiedienst.

 

Bij de verkiezingen op 25 mei 2014 stond Reccino Van Lommel op de derde plaats van de Vlaams Belang-lijst voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers in de provincie Antwerpen. De kans dat Van Lommel vanop die plaats verkozen zou geraken was klein, en met 2.384 voorkeurstemmen al helemaal nihil. Ter vergelijking: lijsttrekker Filip Dewinter behaalde in de provincie Antwerpen 43.157 voorkeurstemmen, tweede op de lijst Marijke Dillen 5.379 voorkeurstemmen en eerste opvolger Jan Penris 3.319 voorkeurstemmen. Zelfs de vierde op de Vlaams Belang-lijst, de vrij onbekende Isabelle Huysmans, haalde met 2.406 bolletjes meer voorkeurstemmen dan Reccino Van Lommel. Maar er is beterschap op komst.

 

Volgens ’t Scheldt heeft Tom Van Grieken Reccino Van Lommel de eerste plaats op de Kamerlijst in de provincie Antwerpen beloofd. Of de lijsttrekker op 25 mei 2014, Filip Dewinter, het daarmee eens is, is nog te bezien. Maar zelfs als lijstduwer zou Dewinter Van Lommel over het hoofd springen bij verkiezingen. Tom Van Grieken ziet zichzelf als de volgende lijsttrekker voor het Vlaams Parlement in de provincie Antwerpen. Hij zou dus Anke Van dermeersch als lijsttrekker opzij duwen. Van Grieken zou vriendelijk bedanken om lijsttrekker voor de Europese lijst van het Vlaams Belang te worden gezien de geringe kans voor het Vlaams Belang om nog een mandaat als Europarlementslid te behalen. Het was op 25 mei 2014 al kantje boordje voor Gerolf Annemans.

 

Als Filip Dewinter en Anke Van dermeersch hun vorige stek als lijsttrekker moeten afgeven, wordt dit zeker ook verwacht van Gerolf Annemans. Filip Dewinter toetert nu al rond dat zijn kandidaat Sam Van Rooy deze plaats bij de verkiezingen in 2019 moet en zal innemen. En passant versterkt Dewinter daarmee zijn eigen positie om in 2018 nog eens als lijststrekker naar de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen te gaan. Van Rooy werd immers al in de pers geciteerd als mogelijke volgende lijsttrekker bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. Niet dus.  Sam Van Rooy is nu de eerste opvolger op de Europese lijst van het Vlaams Belang en is volgens ’t Scheldt een “kleurloze man met het charisma van een lantaarnpaal”.

 

Wie behoefte heeft om Tom Van Grieken bevestiging te vragen van dit verhaal, kan het hem rechtstreeks vragen bij de eerstvolgende activiteit van de Vlaams Belang Jongeren: de ‘Zomertoer’ van de Vlaams Belang Jongeren die op 25 augustus start in Blankenberge. In de Tiroler Stube Edelweiss, een plaats waar al eerder clowns verzamelden. 

08-07-15

MOHAMMED-CARTOONTENTOONSTELLING: EEN SLECHTE GRAP

Filip Dewinter is terug in het land, en dat zullen we geweten hebben. Maandag deelde hij, samen met Anke Van dermeersch en Marijke Dillen, Vlaamse Leeuwvlaggetjes uit bij de start van de Ronde van Frankrijk in Antwerpen. Ook al werden die vlaggetjes in handen geduwd van nietsvermoedende toeristen en verdwenen ze in een vuilnisbak. Morgen gaat Dewinter naar de heropening van café De Leeuw van Vlaanderen. En vrijdag – de dag waarop aanvankelijk de heropening van De Beest was gepland – opent Filip Dewinter in het Vlaams Belang-lokaal in de Van Maerlantstraat in Antwerpen een tentoonstelling met Mohammed-cartoons (foto).

 

Zonder dat zijn Facebook-vrienden en Twitter-volgers er iets van merkten, was Filip Dewinter vorige week nog in Kazachstan. In gezelschap van Anke Van dermeersch en Frank Creyelman. Een land waarvan zeventig procent moslim is. Aanstaande vrijdag opent hij in Antwerpen een tentoonstelling die de moslims tegen de haren moet strijken. “”Het gaat over tekeningen die gemaakt zijn door Belgische en internationale cartoonisten. Het is een unieke selectie die nooit eerder ergens te zien was”, vertelde Filip Dewinter daarover gisteren aan de Antwerpse editie van Het Laatste Nieuws.

 

Blikvanger wordt een tekening van de profeet Mohammed, met een grote zwarte tulband en brandende lont op het hoofd. “Ik kreeg deze beroemde tekening enkele jaren geleden uit handen van de Deense cartoonist Kurt Westergaard”, zegt Dewinter die begin dit jaar al pronkte met diezelfde tekening in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. “Mijn ontmoeting met hem (Kurt Westergaard die Dewinter maar even sprak, nvdr.) is een van de hoogtepunten in mijn politieke carrière.” Een foto van de overhandiging van deze cartoon illustreert het artikel in Het Laatste Nieuws. Op de originele foto, uit 2009, prijkt overigens ook voormalig Vlaams Belang-voorzitter Frank Vanhecke, maar die werd voor de gelegenheid weggeknipt.

 

Het idee voor de tentoonstelling rijpte nadat Geert Wilders begin mei in een voorstad van Dallas (Texas, Verenigde Staten) was bij een Mohammed-cartoontentoonstelling. Vlak na zijn vertrek vond er een schietpartij plaats, waarbij de twee daders doodgeschoten werden. Wilders wilde daarop de Mohammed-cartoons in het Nederlands parlement tonen, maar dat werd hem niet toegelaten. Wilders liet hierna een filmpje maken waarin de cartoons getoond werden. Toen het filmpje niet meteen werd uitgezonden in de zendtijd voor politieke partijen op de Nederlandse televisie beschuldigde Wilders de NOS van “sabotage”. Dat hoge woord was voor niets nodig. Het bedrijf dat het filmpje aan de NOS had moeten bezorgen, had een verkeerde opname doorgestuurd. Al-Azhar, een mosliminstituut in Egypte waar laatst nog Marine Le Pen op bezoek was, riep op om het filmpje te negeren. De organisatie van Marokkaanse moskeeën in Nederland reageerde met een eigen cartoon over Wilders.

 

Voor Dewinter was de heisa in Nederland een aansporing om de tentoonstelling naar Antwerpen te halen. Dewinter overlegde met Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken, en overwoog even om de tentoonstelling op een publieke plaats in te richten. Dewinter: “Niet in het Vlaams Parlement, nee: dat zou niet lukken. Uiteindelijk hebben we voor ons eigen lokaal gekozen: het heeft minder uitstraling, maar we hebben er wel alles in de hand.” “De cartoons zijn een goed middel om op een onschuldige en ludieke manier de islamcensuur aan de kaak te stellen”, vervolgt Dewinter. “Het is tevens ook een eerbetoon aan de redactieleden van Charlie Hebdo en Kurt Westergaard.”

 

Na een persconferentie opent Filip Dewinter vrijdagmiddag persoonlijk de tentoonstelling. “Ik wilde dat graag overlaten aan Geert Wilders”, zegt Dewinter. “Maar het lukt niet om hem op zo een korte termijn naar Antwerpen te halen door de draconische veiligheidsmaatregelen die dan nodig zijn.” Dewinter laat voorts weten dat het Vlaams Belang-lokaal in de Van Maerlantstraat in Antwerpen beveiligd is met kogelvrij glas, er bewakingscamera’s hangen en er vanaf vrijdag nog extra veiligheidsmaatregelen zijn.

 

Aan dS Avond vertelde Filip Dewinter nog: “We hebben niet aan alle cartoonisten expliciet om toestemming gevraagd. Veel spotprenten stonden al op het internet. (…) De Mohammedcartoons van Charlie Hebdo hebben we er bewust niet in gestoken, omdat we weten dat zij een andere politieke gezindheid hebben en waarschijnlijk niet tevreden zouden zijn indien we hun werk zouden tentoonstellen.” Toegang tot de tentoonstelling kan enkel kan vertoon van een Vlaams Belang-lidkaart of door vooraf je komst te melden én je identiteitskaart te tonen.

 

Als Dewinter niet kan provoceren en angst verspreiden, voelt hij zich niet goed. De Charlie Hebdo-cartoons zijn weliswaar niet te zien op zijn tentoonstelling. Maar in zoverre de vermoorde Charlie Hebdo-medewerkers begraven zijn, en niet verast zijn, draaien ze zich om in hun graf bij het horen dat Dewinter de tentoonstelling toch mee als eerbetoon aan Charlie Hebdo inricht. Een eerbetoon in een Vlaams Belang-lokaal aan een blad dat extreemrechts altijd bekampt heeft en blijft bekampen, dat is pas een grap. De rest lijkt ons eerder een slechte grap te zijn.

01-06-15

NAMEN NOEMEN BIJ ’T PALLIETERKE

Met een sponsoretentje bij de Antwerpse havenbaas Fernand Huts einde april, een ‘Extra feestmagazine 1945-2015’ twee weken geleden als bijlage bij het gewone nummer, een tuinfeest een week geleden, een debat over de Vlaams-radicale pers volgende week en nog andere activiteiten wil het weekblad ’t Pallieterke dezer dagen onderlijnen dat het al zeventig jaar bestaat.

 

’t Pallieterke is ontstaan als een uitloper van een cursiefje dat Bruno de Winter schreef in Het Handelsblad, destijds één van de belangrijkste Antwerpse kranten. Een krant die ook de eerste verhalen van de stripreeks Piet Pinter en Bert Bibber publiceerde, en in 1962 als krantentitel verdween en opging in Het Nieuwsblad. De eerste jaargang van ’t Pallieterke vulde Bruno de Winter op zijn eentje. Bruno de Winter hekelde allerlei politici en toestanden, en nam het op voor de mensen die gebukt gingen onder de naoorlogse ‘repressie’. Na een jaar was de oplage van het blad gestegen tot 48.000 exemplaren.

 

Het blad evolueerde van een ‘licht anarchistisch katholiek flamingantisme’ naar een ‘meer uitgesproken rechts Vlaams-nationalisme’, iets wat na de vroegtijdige dood van Bruno de Winter in 1955 door zijn opvolger Jan Nuyts bestendigd werd. Bij ’t Pallieterke is het echter niet altijd wat het lijkt. Jan Nuyts was dan wel hoofdredacteur geworden van ’t Pallieterke, de hoofdartikels werden in die tijd geschreven door Jan Merckx die toen baas was van Het Handelsblad en later VTM zou oprichten.

 

En zo zijn er velen bij ’t Pallieterke met een dubbele pet. Het volstaat het wekelijks relaas over de activiteiten in de Kamer van Volksvertegenwoordigers en het Vlaams Parlement te lezen om te zien dat daar een journalist of iemand anders aan het werk is die naast zijn officieel werk bijklust met ranzig commentaar voor ‘t Pallieterke. Voor commentaar over de Antwerpse politieke cenakels kan ’t Pallieterke onder andere beroep doen op Staf De Lie, jarenlang journalist voor de Antwerpse editie van Het Nieuwsblad en wegens zijn pensionering nu nog occasioneel medewerker van Het Nieuwsblad.

 

Nog journalisten die voor ’t Pallieterke schreven of schrijven, al dan niet onder schuilnaam, zijn: Louis De Lentdecker (De Standaard), Marc Platel (VRT-radio) en Frans Crols (Trends). Vlaams Blok/Belang-coryfeeën konden zich ook uitleven in ’t Pallieterke: Karel Dillen, Gerolf Annemans, Europarlementslid Koen Dillen… En natuurlijk ook Vlaams Blok/Belang-personeelsleden zoals Paul Beliën (echtgenoot Alexandra Colen en nu werkend voor Geert Wilders) en weinig fijnzinnige lieden zoals zanger-auteur Jef Elbers. Maar ook erevoorzitter van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) en huidig N-VA-Kamerlid Peter De Roover is één van de pennen van ’t Pallieterke.

 

Vijf jaar geleden werd Karl Van Camp (foto 2) hoofdredacteur van ’t Pallieterke, in opvolging van Leo Custers (ex-redacteur buitenland van Gazet van Antwerpen). Karl Van Camp was tevoren al actief in allerlei Vlaams-nationalistische verenigingen en de Vrienden van Zuid-Afrika toen Zuid-Afrika nog kreunde onder het apartheidsregime. Karl Van Camp was ook betrokken bij de fameuze rel van de NSV in Leuven in 1984 waarmee Jurgen Ceder naam maakte. Karl Van Camps eerste job was de digitale poot van ’t Pallieterke uit te werken, en nu probeert hij de gemiddelde leeftijd van de zowat vijftig medewerkers aan het blad te laten dalen.

 

Tegenwoordig heeft ‘t Pallieterke een oplage van 17.000 exemplaren, papier en digitaal samen. “Onze lezers zijn Vlaamsgezind en rechts. Ik mik niet op andere”, zei Karl Van Camp vorige week aan De Standaard in een artikel naar aanleiding van de zeventigste verjaardag van ’t Pallieterke. “Welwillend maar kritisch ten aanzien van de N-VA”, zegt iemand anders in De Standaard. Als wekelijkse lezer van het blad bemerken we nog altijd een zware sympathie voor het Vlaams Belang. Indicatief is wie present was op het tuinfeest van ’t Pallieterke, zondag 24 mei aan een kasteel in Boechout. ’t Pallieterke zelf rept er met geen woord over in haar jongste nummer, en Rob Verreycken noemt geen namen in zijn verslag voor RechtsActueel.

 

Dan zullen wij maar namen noemen. Het Vlaams Belang was de sterkst vertegenwoordigde politieke partij. Met Filip Dewinter, Gerolf Annemans, Bruno Valkeniers, Tom Van Grieken… naast oud-parlementsleden zoals Annick Ponthier, Frédéric Erens en Hagen Goyvaerts. De Vlaamse Beweging was er onder andere met Jürgen Constandt (Vlaams & Neutraal Ziekenfonds), Wim De Wit (IJzerwake) en Michael Discart (Vlaamse Volksbeweging). De Vlaamse cultuur was present met drie leden van de Antwerpse groep De Strangers die voor een foto gewillig poseerden met Tom Van Grieken.

 

Het tuinfeest was ook de gelegenheid voor een aantalvoormalige Vlaams Blok/Belang’ers om de partijgenoten van weleer terug te zien: Francis Van den Eynde, Bart Laeremans en Karim Van Overmeire. Naast Karim Van Overmeire, intussen N-VA-parlementslid en schepen in Aalst, waren er als N-VA’er onder andere ook Yoleen Van Camp (Kamerlid, geen familie van ’t Pallieterke-hoofdredacteur Karl Van Camp), Erwin Brentjens (oud-burgemeester van Turnhout) en Ludo Van Campenhout, Antwerps schepen en parlementslid, in een vorig leven nog boegbeeld van de Antwerpse liberalen. Ludo Van Campenhout, een man die zich op vele markten thuis voelt. De echte toppers van de N-VA schitterden door hun afwezigheid.

10-12-14

JAN BRANS, OPRICHTER EN EREVOORZITTER VLAAMS-NATIONALE DEBATCLUB

VNDC - Bestuur VNDC 2000 - Jan Brans.JPGIn elke uitnodiging voor een lezing ba, de Vlaams-Nationale Debatclub, in bezit van AFF/Verzet en RésistanceS, waarin de samenstelling van het bestuur wordt vermeld, worden ook de overleden bestuursleden vermeld met als eerste telkens Jan Brans, soms zelfs als erevoorzitter. In een aantal documenten wordt zijn echtgenote Mia Brans-Dujardin vermeld als ondervoorzitter. Jan Brans was hoofdredacteur van het met de nazi’s collaborerende Volk en Staat (foto 1) en eerste hoofdredacteur van het Vlaams Blok-partijblad.

 

Jan Brans (1908-1986) kent wat van lezingen geven. Op 7 en 14 december 1939 bijvoorbeeld geeft Jan Brans lezingen over Het Jodenvraagstuk aan de Vlaams-nationalistische Volksuniversiteit ‘Herman Van den Reeck’. Vooraf heeft hij zijn anti-joodse stellingen uitvoerig uit de doeken gedaan in een artikelenreeks in het tijdschrift Roeping. Volgens historicus Lieven Saerens waren zijn stellingen toen “een vermenging van een religieus anti-judaïsme met een ‘volkisch’ gedachtegoed”.

 

De meest extreme commentaren op joden zijn in Volk en Staat te vinden. Na een onderbreking verschijnt de krant opnieuw vanaf 12 juni 1940. Omdat er niet onmiddellijk een drukker voor gevonden wordt, wordt met steun van de Duitse bezetter de krant gedrukt op de in beslag genomen persen van de socialistische krant De Volksgazet. Initiatiefnemer voor het opnieuw verschijnen van Volk en Staat is VNV-leider Staf De Clercq. Voor het slagen van de operatie zorgen enkele Antwerpse advocaten, onder wie Jan Brans.

 

Jan Brans is aanvankelijk tegelijkertijd beheerder, uitgever en hoofdredacteur van Volk en Staat. In Volk en Staat worden talrijke anti-joodse bijdragen afgedrukt, een aantal keren vergezeld van dito karikaturen. De eerste verordeningen tegen joden van 28 oktober 1940 worden door de krant enthousiast onthaald. Volk en Staat roept de bezetter op nog strengere en verregaande anti-joodse maatregelen uit te vaardigen, waarbij de krant meermaals zegt in naam van ‘de publieke opinie’ te spreken.

 

Ook Jan Brans levert zijn bijdrage aan het anti-joods discours. Nu meer over de economische zijde van het ‘jodenvraagstuk’, gekruid met racistische terminologie. Brans wijst ook op het ‘gebrek aan hygiëne’ bij joden, en schildert joden af als sadisten die geen medelijden verdienen. Het ‘hoogtepunt’ van zijn artikels verschijnt op 1 december 1940, Overwegingen bij een wandeling door het Ghetto. Hoe de Joden rijk worden in een vuile buurt. Bij het artikel staan acht foto’s, met daarbij commentaren als De rasmerken zijn duidelijk en Een schijnbaar onschuldige Jood. Waag het echter niet met hem zaken te doen.

 

In 1943 en 1944 maakt Jan Brans twee reizen naar Spanje. Van de tweede reis keert hij niet terug, naar hij beweert omdat de landing van de geallieerden in Normandië hem dat onmogelijk maakt. Na de bezetting wordt Jan Brans op verzoek van het Belgisch gerecht gearresteerd. Van september 1945 tot november 1946 verblijft hij in verschillende gevangenissen in Madrid en omgeving. Het regime van generaal Franco weigert Brans uit te leveren aan België waar hij in 1945 bij verstek ter dood veroordeeld wordt voor collaboratie. Het Belgisch gerecht vraagt aan de Spaanse diensten ook om informatie over een partij juwelen en waardevolle voorwerpen die Brans bij zich zou hebben, ter waarde van honderden miljoenen frank.

 

In november 1946 komt Brans vrij met een verbod om het Spaanse grondgebied te verlaten. Brans vestigt zich in Madrid waar hij diverse contacten legt, zoals met de Britse fascistenleider Oswald Mosley. Jan Brans koestert het idee van “de oprichting van een internationale organisatie van oud-collaborateurs en van Duitsers die vanwege politieke redenen veroordeeld waren”. Als zetel voor dit initiatief ziet Brans Spanje, “het enige land in Europa waar men aan iets dergelijks kon werken zonder in de problemen te komen”. Gaandeweg groeit het idee om daar ook Spaanse falangisten, Argentijnse peronisten, Italiaanse fascisten, Kroatische ustasja’s enzomeer bij te betrekken.

 

Op 24 oktober 1978 brengt Jan Brans, intussen terug in Vlaanderen, de kopstukken bijeen van twee partijen die ontstaan zijn uit onvrede met de koers die de Volksunie vaart: de Vlaams Nationale Partij (VNP) van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij (VVP) van Lode Claes. Lode Claes is één van de Antwerpse advocaten die met Jan Brans zijn schouders zette onder het opnieuw uitgegeven Volk en Staat. Het komt niet tot een akkoord tussen de VNP en VVP, maar op de valreep lukt het toch nog om samen onder de naam Vlaams Blok deel te nemen aan de parlementsverkiezingen van 17 december 1978.

 

Die verkiezingen leveren het Vlaams Blok haar eerste verkozene op: Karel Dillen. De Vlaams Blok-voorzitter stelt vervolgens Jan Brans aan als eerste hoofdredacteur van het partijblad van het Vlaams Blok. In maart 1981 geeft Jan Brans wegens zijn hoge leeftijd – Brans is dan 72 jaar – het hoofdredacteurschap op. Het aantal anti-joodse stellingnamen in het Vlaams Blok-partijblad vermindert meteen aanzienlijk. Intussen heeft Jan Brans al een nieuwe hobby: de op 28 februari 1980 opgerichte Vlaams-Nationale Debatclub.

 

Zijn echtgenote Mia Dujardin leert Jan Brans kennen toen hij Karel Dillen vroeg of die iemand kent die met administratie vertrouwd is, en over adressen beschikt, om een herdenking te organiseren voor de in 1942 overleden VNV-leider Staf De Clercq. Mia Dujardin zegt ‘ja’ voor het organiseren van die herdenking, en wat later ‘ja’ voor een leven aan de zijde van Jan Brans. Mia Dujardin, intussen 87 jaar, was op vele fronten actief in de Vlaamse Beweging en onder andere verantwoordelijk uitgever van de eerste Vlaams Blok-verkiezingsaffiches.

 

Met Jan Brans heeft de Vlaams-Nationale Debatclub bij haar oprichters één van de mannen die de donkerste bladzijden van de Vlaamse geschiedenis invulden. Bij de Vlaams-Nationale Debatclub is men hem daarvoor nog steeds erkentelijk. Bij elke vermelding van de raad van bestuur wordt hij vermeld als één van de overleden bestuursleden; bij een uitnodiging voor een lezing in 2000 zelfs als erevoorzitter (foto 2, grotere versie). Voor Jan Jambon en Bart De Wever is het geen probleem om mee in het bestuur van de Vlaams-Nationale Debatclub te zetelen.

26-11-14

VLAAMS BELANG: WIE DEELT NU DE LAKENS UIT?

Vorige zaterdag heeft de partijraad van het Vlaams Belang ingestemd met een voorstel van voorzitter Tom Van Grieken (foto 1) voor de samenstelling van een nieuw partijbestuur. Tom Van Grieken, Gerolf Annemans en Filip Dewinter (foto 2) verschillen van mening over wie nu eigenlijk de lakens uitdeelt bij het Vlaams Belang.

 

Het partijbestuur, dat ooit tot vierentwintig leden telde, is afgeslankt tot nog maar twaalf leden. Small is beautiful. Wie maakt er nog deel van uit? Vooreerst natuurlijk voorzitter Tom Van Grieken (28 j.), sinds 19 oktober 2014 partijvoorzitter omdat niemand anders nog Vlaams Belang-voorzitter wilde worden. Barbara Pas (33 j.) is nog steeds ondervoorzitter, een benoeming die ze te danken heeft aan Gerolf Annemans. De langs alle kanten voor zijn analyse van de jongste verkiezingsnederlaag en de mogelijke toekomst voor het Vlaams Belang met lof beladen Chris Janssens is niet langer de tweede ondervoorzitter. Dat is nu Philip Claeys (49 j.), door Gerolf Annemans van de lijsttrekkersplaats voor de Europese Verkiezingen verstoten omdat Gerolf Annemans zélf in het Europees Parlement wilde zetelen.

 

Partijraadsvoorzitter Filip De Man (64 j.) is ook van de partij. Hij is er fier op ooit door De Morgen betiteld te zijn als de hardste Vlaams Blok’er, en voor zo iemand houdt Tom Van Grieken graag een plaats vrij in zijn partijbestuur. Nationaal secretaris Guy D’haeseleer (45 j.) is er ook nog bij. Bij de jongste gemeenteraadsverkiezingen beloofde hij een pint bier voor iedereen die met een selfie bewees voor hem gestemd te hebben. Penningmeester Patsy Vatlet (53 j.) wordt ook te vriend gehouden. Ze is al penningmeester sinds Karel Dillen de partij oprichtte. Vierde omwille van zijn functie in het VB-partijbestuur is Reccino Van Lommel (28 j.), ad interim voorzitter van de Vlaams Belang Jongeren.

 

Het Vlaams Belang wil de provincies afschaffen, maar de volgende partijbestuursleden vertegenwoordigen elk een provincie of Brussel. Barbara Bonte (31 j., Oost-Vlaanderen), Anke Van dermeersch (42 j., Antwerpen), Joris Van Hautem (50 j., Vlaams-Brabant), Chris Janssens (37 j., Limburg), Dominiek Lootens-Stael (49 j., Brussel) en Stefaan Sintobin (54 j. West-Vlaanderen). Opvallende namen die ontbreken zijn Gerolf Annemans en Filip Dewinter, maar die zijn opgenomen in een nieuw Comité van Advies waarin voorts ook nog Marijke Dillen en Bruno Valkeniers zetelen.

 

Jan Penris is het enig huidig Vlaams Belang-parlementslid dat niet is opgenomen in het partijbestuur of het Comité van Advies, maar twee openlijke luitenants van Dewinter (Anke van dermeersch en Jan Penris) was van het ‘goede’ teveel. Tom Van Grieken klopt zich op de borst voor de samenstelling van een nieuw partijbestuur zonder Gerolf Annemans en Filip Dewinter. Tom Van Grieken (in Gazet van Antwerpen): “Dit is een duidelijk signaal dat ik als partijvoorzitter niet zal functioneren bij de gratie van Filip Dewinter en Gerolf Annemans. Zij blijven mijn politieke voorbeelden, maar ze worden niet meer betrokken bij de dagelijkse werking.”

 

Geloofwaardig klinkt dat niet want zowel in dS Avond maandag als in Gazet van Antwerpen en Het Laatste Nieuws dinsdag laat Filip Dewinter optekenen dat hij en Gerolf Annemans een plaats in het partijbestuur aangeboden kregen, maar zelf geweigerd hebben. Volgens een insider is die “zelf geweigerd” wel nogal rooskleurig voorgesteld. De insider (in Het Laatste Nieuws): “Het vertrek van Dewinter is niet helemaal zonder slag of stoot verlopen. Hij had zijn zitje het liefst behouden. Maar Dewinter heeft een sterk strategisch inzicht. Hij beseft dat zijn ster tanende is (…). Gerolf Annemans is een ander verhaal. Hij heeft al lang vrede genomen met een kleinere rol binnen de partij.”

 

“De afspraak is dat Tom Van Grieken zich zal laten bijstaan door ons en andere oudgedienden”, zegt Gerolf Annemans (in Gazet van Antwerpen). "Het lijkt me onwaarschijnlijk dat Tom zo dom zou zijn om geen gebruik te maken van onze ervaring. Maar het zal wel zijn keuze zijn.” Filip Dewinter denkt daar toch enigszins anders over. Filip Dewinter (in Gazet van Antwerpen): Wij blijven mee de grote politieke en ideologische lijnen uitzetten en de strategie bepalen. We gaan de jongeren nu ook niet zomaar carte blanche geven.” “U mag de macht van het partijbestuur binnen Vlaams Belang niet overschatten”, voegt Dewinter er nog aan toe.

 

“Ik heb er lang, ik denk 28 jaar, ingezeten”, verduidelijkt Dewinter in dS Avond. “Ja, er worden belangrijke beslissingen genomen maar ik zal heus nog wel weten wat er daar gebeurt of gaat gebeuren. Er zitten genoeg mensen in die ik vertrouw.” En Dewinter dreigt ermee dat het zonder hem en Annemans nog erger kan worden met het Vlaams Belang. In Het Laatste Nieuws: “Gerolf en ik hebben nog wel wat aanhang. Het is niet zeker dat de partij nog levensvatbaar zou zijn als we nu al zouden vertrekken.”

 

In dit tijdperk van sociale media is het ook nuttig oms eens te kijken naar het aantal Twitter-volgers. Filip Dewinter heeft er meer dan 11.000, Gerolf Annemans 6.250 en Tom Van Grieken bijna 2.900. Eén welgemikte tweet en Dewinter zet zijn partij en de pers op stelten. Op Twitter gaf hij al aan: “Uit het partijbestuur betekent ook meer bewegingsvrijheid.”

12-10-14

"BART DE WEVER ONDERHANDELDE IN 2004 OVERSTAP NAAR VB"

Volgende zondag worden de Vlaams Belang-leden, bijeen in de AED Studios in Lint, gevraagd Tom Van Grieken als nieuwe Vlaams Belang-voorzitter te bevestigen. Twee jaar geleden waren er eerst vier, daarna nog drie kandidaten om Vlaams Belang-voorzitter te worden. Nu is er nog maar één. dS Weekblad ging de sfeer snuiven in Vlaams Belang-land.

Om te beginnen in Blankenberge waar de ‘Tom op toer’ startte, Tom Van Grieken die in veertien steden en gemeenten de Vlaams Belang-militanten opzoekt. Alhoewel Blankenberge de enige halte aan de kust is, zijn er maar een dertigtal militanten op de ontmoeting met de bijna-voorzitter. dS Weekblad: “Van Grieken heeft geen ‘wonderformule’ meegebracht. Wel moet de zweep voortaan ‘juister knallen’. Met de boodschap van Vlaams Belang is niets mis, maar de stijl moet anders. ‘Positiever. Meer Uilenspiegel, minder nors.’ En bovenal moet er weer eenheid van leiding komen. ‘Een partij van 5 procent kan zich geen flanken veroorloven. We moeten opnieuw Vlaams Blok worden.’ Wie die boodschap niet begrijpt, zal de voorzitter persoonlijk ‘tot de orde’ roepen.”

 

Eén man vindt dat het Vlaams Belang veel te grof is bezig geweest. Een tweede valt de N-VA aan omdat die allochtoontjes wil tewerkstellen terwijl onze jongens geen job vinden. Ook de luie Vlaams Belang-parlementsleden moeten het ontgelden. Dé vraag is echter wat Van Grieken met Dewinter gaat doen. “Als die Dewinter weer begint, dan ben ik weg”, vertrouwt een militant Van Grieken nog toe als hij de bijeenkomst verlaat.

 

De volgende halte van dS Weekblad is bij Filip Dewinter. In het partijgebouw aan de Amerikalei in Antwerpen klinken de voetstappen holler dan ooit. Op twee mensen na moest de partij iedereen ontslaan. Begin september gaf Gerolf Annemans openheid van zaken op een VB-partijraad. “Na de verkiezingen van 2019 is de kas leeg.” Voor dat verkiezingsjaar wordt 3,5 miljoen euro opzijgezet. Valt het aantal verkozenen nadien tegen, dan is het afgelopen met het Vlaams Belang. Met de verkoop van het vastgoed kan het sociaal passief worden geregeld. Er blijven 31 tot 32 mensen in dienst. De rest, zowat 60 mensen, werd deze zomer aan de deur gezet. Volgens Filip Dewinter liep het tien jaar geleden al fout. Filip Dewinter: “We hebben het heilig principe van (de Duitse CSU-leider, nvdr.) Franz Josef Strauss verloochend. Die duldde op rechts geen concurrentie. Dat was het geheim van zijn succes.”

 

“Ooit zat hij in de stoel waarin u nu zit. Samen met zijn beschermheer Rudi Van der Paal (de in 2010 overleden Antwerpse financier van het Vlaams-nationalisme, nvdr.) onderhandelde Bart De Wever hier begin 2004 over een overstap. Financieel was hij net niet berooid. Hij betoonde interesse, maar stelde ook zijn eisen. Hij wilde bijvoorbeeld dat het Vlaams Blok sommige zaken anders aanpakte. Och here och God, de N-VA stelde niets voor. Wij geloofden niet in hem, we dachten niet dat we hem konden gebruiken. Bovendien wilde Marie-Rose Morel hem er niet bij. Zij was pas van de N-VA naar het Vlaams Blok overgestapt en wilde haar oude partij kaltstellen.

 

Eind 2006 begaat Vlaams Belang een tweede stommiteit. “Het akkoord met Jean-Marie De Decker was zo goed als rond. Maar opnieuw Morel en toenmalig voorzitter Frank Vanhecke schoten de zaak op het laatste moment af.” Dewinter zucht diep als hij al die overmoed overschouwt. “Op rechts zijn we het monopolie kwijt. En dan wordt zo’n cordon sanitaire de grootst mogelijke nachtmerrie. Dan mogen we tegen de schenen van het establishment schoppen. Anderen doen het beter, omdat ze hoop op verandering bieden.” Maar met de N-VA in de Vlaamse en de federale regering dient zich een opportuniteit aan. “De Wever gaat nu met een Franstalige premier de Belgische staat redden. Wat een afgang. Wij moeten wachten op een Sarkozy-moment. Ooit zoog Nicolas Sarkozy het Front National leeg. Als president stelde hij zwaar teleur. Meteen steeg Marine Le Pen in de peilingen.”

 

Over zijn eigen toekomst houdt Dewinter zich op de vlakte. “Ik blijf in elk geval op post, ik doe gewoon mijn ding. (…) Ik ben een oude krokodil. Daar maak je niet zomaar een vegetariër van.” Niet elke Vlaams Belang’er is opgezet met de manier waarop Dewinter in de Kamer van Volksvertegenwoordigers het hoge woord zal voeren. Dat Marijke Dillen, die een royale afscheidsvergoeding uit het Vlaams Parlement verkoos boven een zitje in de Kamer, vervangen werd door Dewinters hielenlikker Jan Penris dikt het ongenoegen verder aan.

 

Op de VB-partijraad van 20 september werd Tom Van Grieken met 85 % van de stemmen aanvaard als volgende Vlaams Belang-voorzitter (12 % stemde tegen, de rest onthield zich - nvdr.). Als de pers de leden van de VB-partijraad ziet, valt het vooral mannelijke en oudere publiek op (zie ook deze foto, nvdr.). Gerolf Annemans heeft geen zin in een terugblik, hij kijkt vooruit. Gerolf Annemans: “Van Grieken moet de partij uit de modder trekken. En zoals hij nu bezig is, doet hij het goed. Maar had ik mijn been bij de lijstvorming niet stijf gehouden, hij was niet eens parlementslid.”

 

Welke toekomst wacht het Vlaams Belang? “Er zijn nogal wat N-VA-burgemeesters”, zegt een bron. “Eenmaal die van de macht hebben geproefd, willen ze maar al te graag voortbesturen. Een coalitie met Vlaams Belang ligt in dat geval voor de hand.” Maar het Vlaams Belang heeft het maar in beperkte mate zelf in de hand. Filip Dewinter: “We moeten de kiezer bij de les houden. Helaas zijn we maar zo sterk als de meerderheid zwak is. (grimas) En vooralsnog verzorgt burgemeester De Wever in Antwerpen ons publiek uitstekend.”

 

Foto: Filip Dewinter kijkt onbeschroomd naar de AFF/Verzet-lezer, Bart De Wever vraagt zich af wat ze nu weer over hem gaan schrijven.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: van grieken, dewinter, de wever, annemans, morel, vanhecke, dillen, penris |  Facebook | | |  Print

08-10-14

NICK GRIFFIN UIT BNP GEZET

Nog geen week nadat hij met Kris Roman (rechts op de foto hiernaast) en andere leden van Nation aan de Griekse ambassade in Brussel actie voerde ten gunste van de Gouden Dageraad-neonazi’s werd Nick Griffin (links op foto hiernaast) uit de extreemrechtse British National Party (BNP) gezet waarvan hij vijftien jaar lang de leider was.

 

Na achtereenvolgende slechte verkiezingsuitslagen, met als jongste dieptepunt het verlies van twee zetels in het Europees Parlement, waaronder zijn eigen zetel, werd Nick Griffin in juli als BNP-voorzitter vervangen door Adam Walker. In een poging om hem te paaien werd Griffin  benoemd tot erevoorzitter van de BNP. Maar Griffin kon zich niet verzoenen met zijn nieuwe situatie.

 

In een mededeling die vorige woensdag op de website van de BNP verscheen, verwijt een gedragscommissie Griffin verdeeldheid te zaaien binnen de BNP. Hij zou in een rapport leugens vertellen over het personeel en de financiën van de partij, minstens één personeelslid fysiek bedreigd hebben, de partij in diskrediet brengen door publieke verklaringen, geknoeid hebben met de partijfinanciën and last but not least de instructies van de nieuwe BNP-chef Adam Walker niet opvolgen.

 

“Hoewel we allemaal beseffen dat Nick in het verleden veel bereikt heeft voor onze partij, mogen we niet vergeten dat een partij groter is dan elk individu. Nick kon zich niet goed schikken in zijn functie als erevoorzitter. Het werd snel duidelijk dat hij niet in staat is om te werken als een gelijkwaardig lid in een team. Zijn gedrag werd alsmaar grilliger en storend”, zo luidt het op de website van de BNP.

 

In zijn betere dagen werd Nick Griffin als een held onthaald bij het Vlaams Belang en aanverwante organisaties. De NSV nodigde Nick Griffin in 2010 uit voor een colloquium in Gent, waar groot en klein aanschoof om samen met Griffin op de foto te staan. Een jaar later ging een VB-delegatie naar aanleiding van rellen in Londen, met Filip Dewinter, Frank Creyelman, Philip Claeys, Filip De Man en Tanguy Veys, op bezoek bij Nick Griffin in Londen. Na afloop lieten Filip Dewinter en Nick Griffin zich nog filmen aan de krijtrotsen van Dover.

 

Nick Griffin denkt eraan om nu een nieuwe partij op te richten. Er is wel een probleempje: Griffin is wegens zijn uitgaven als BNP-voorzitter persoonlijk failliet verklaard, en pogingen om rechtszaken daartegen met BNP-geld te financieren konden niet op goedkeuring van de nieuwe partijleiding rekenen. Hoe passé Nick Griffin ook is, het ziet er niet uit dat het met Adam Walker als nieuwe partijvoorzitter beter wordt voor de BNP. Er wordt al smalend gezegd dat Walker, liefhebber van Japanse krijgskunsten, met het buiten zetten van Griffin harakiri pleegt.

 

Adam Walker is overigens geen onbekende voor het Vlaams Belang. In 2010 was hij als BNP-afgevaardigde bij de delegatie met Jean-Marie Le Pen die deelnam aan een congres en een bezoek aan een omstreden begraafplaats in Japan. Het Vlaams Belang had voor die trip Philip Claeys en Koen Dillen afgevaardigd. Koen Dillen die intussen weg is bij het Vlaams Belang en voor de fractie van Nigel Farrage in het Europees Parlement werkt. Nigel Farrage die met zijn UKIP voor de BNP zowat hetzelfde is als de N-VA voor het VB.

 

Extreemrechts versplintert. Is het niet omdat andere nationalistische partijen meer succes oogsten, dan zijn er nog de onderlinge wrijvingen tussen extreemrechtse kopstukken en militanten die eieren voor hun geld kiezen. Fijn zo.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: griffin, bnp, walker, dewinter, creyelman, claeys, de man, veys, dillen |  Facebook | | |  Print

19-06-14

MARIJKE DILLEN STOPT ERMEE

Vandaag komt de Kamer van Volksvertegenwoordigers voor het eerst in bijeen in haar nieuwe samenstelling. Alhoewel verkozen als een van de nog maar drie federale parlementsleden van het Vlaams Belang, zal Marijke Dillen (foto) niet zetelen. Ze laat haar plaats in het parlementair halfrond over aan eerste opvolger Jan Penris.

 

Marijke Dillen (53 j.) is de oudste dochter van Vlaams Blok-stichter Karel Dillen. Begin jaren tachtig werd ze politiek actief als vice-praeses van het NSV. Ze bevolkte samen met onder andere Filip Dewinter de redactie van het NSV-blad Signaal. In 1991 is Marijke Dillen de eerste vrouwelijke congresspreker in de geschiedenis van het Vlaams Blok. In haar toespraak vraagt ze een ‘opvoedersloon’ voor de thuiswerkende vrouw. In die tijd wonend en kantoorhoudend als advocaat in Borgerhout wordt ze op 9 oktober 1988 verkozen als Antwerps gemeenteraadslid. Vanaf 1990 leidt ze op het Antwerps stadhuis de tienkoppige Vlaams Blok-fractie nadat haar voorganger als fractieleider, Eric Deleu, opstapte bij het Vlaams Blok uit onvrede met de harde lijn van Filip Dewinter. Eric Deleu keerde later nog terug naar zijn partij, maar dat is een ander verhaal.

 

Met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen van 1994 verhuist Filip Dewinter van Brasschaat naar Antwerpen. In de aanloop naar die gemeenteraadsverkiezingen voert hij samen met Marijke Dillen campagne met de slogan Antwerpen aan de Antwerpenaren. Er is wel één probleempje. Officieel woont Marijke Dillen boven het bedrijfspand van haar toenmalige echtgenoot in Deurne, in werkelijkheid woont ze in een riante villa in ’s Gravenwezel, deelgemeente van het groene en rijke Schilde. Maar op De Morgen na stoort niemand in de media zich daaraan. Alhoewel opnieuw verkozen voor de Antwerpse gemeenteraad zal Marijke Dillen geen tweede bestuursperiode nog doorbrengen op ’t Schoon Verdiep van het Antwerps stadhuis. Intussen is ze met de Zwarte Zondag van 24 november 1991 verkozen als parlementslid. Voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers, een Vlaams Parlement was er toen nog niet. Vanaf 1995 worden verkiezingen ingericht voor het Vlaams Parlement en Marijke Dillen is er van meet af aan bij als Vlaams parlementslid.

 

De Wetstraatpers klasseert Marijke Dillen bij de betere onder de Vlaams Belang-parlementsleden. “Dillen is een actieve en aanwezige politica, vooral op het vlak van welzijn laat ze zich horen. Maar al dat werk blijft zonder enig resultaat”, noteerden we in de aanloop naar de verkiezingen op 25 mei. Haar moment de gloire was toen ze eenmaal Jan Peumans – op reis in het buitenland – als voorzitter van de plenaire vergadering in het Vlaams Parlement mocht vervangen. Marijke Dillen is de enige zaakvoerder van de bvba Vlaams Blok, in het leven geroepen om te beletten dat anderen gaan lopen met de historische naam ‘Vlaams Blok’. Om de continuïteit tussen het Vlaams Blok en het Vlaams Belang te symboliseren mocht Marijke Dillen prominent mee op het podium toen het Vlaams Blok in 2004 van naam veranderde. Toen Marie-Rose Morel in 2009 zich opwierp als kandidaat-ondervoorzitter van het Vlaams Belang was Marijke Dillen nog eens ‘meid voor alle werk’. Filip Dewinter sommeerde haar om zich ook kandidaat te stellen als ondervoorzitter. Met het prestige verbonden aan haar familienaam zou Marijke Dillen het natuurlijk halen. 

 

Vanop de tweede plaats op de Antwerpse lijst voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers werd Marijke Dillen op 25 mei opnieuw verkozen als parlementslid. Samen met Antwerps lijsttrekker Filip Dewinter en Oost-Vlaams lijsttrekster Barbara Pas. Wel had ze het laagste aantal voorkeurstemmen van alle verkozen Nederlandstalige Kamerleden. Het niet opnemen van haar nieuw mandaat liet Marijke Dillen communiceren door haar opvolger Jan Penris die zoals Filip Dewinter en Marijke Dillen tot 25 mei zetelde in het Vlaams Parlement. “Marijke Dillen wil het rustiger aan doen en vond dat ik toch nog een parlementaire stek verdiende”, vertelde een gloriërende Jan Penris.

 

Zeer tegen de zin van voorzitter Gerolf Annemans trok Jan Penris in maart nog, samen met Frank Creyelman en Christian Verougstrate, naar de Krim om het democratisch verloop van een referendum over de onafhankelijkheid van de Krim (versta: het losrukken van Oekraïne en aansluiten bij Rusland) te bevestigen (1, 2). Tot aan de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 zetelde Jan Penris ook in de Antwerpse gemeenteraad waar hij aan zijn collega’s in de gemeenteraad omstandig uitlegde wie de stripfiguur Jommeke is. Zijn allereerste tussenkomst in de Antwerpse gemeenteraad viel ook op. Toenmalig De Nieuwe Gazet-journalist Bert Verhoye omschreef Jan Penris na zijn eerste tussenkomst als iemand met het stemgeluid van een kaketoe.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dillen, penris |  Facebook | | |  Print

26-05-14

VB VERLIEST MEER DAN VERWACHT

We schreven zaterdag nog dat het Vlaams Belang na de verkiezingen op 25 mei mogelijk nog slechts de helft van haar aantal parlementsleden zou behouden. Het werd nog erger dan dat.

 

Voor het Vlaams Parlement zakt het Vlaams Belang van 15,3 naar 6 % van de stemmen. Het Vlaams Belang valt terug van 21 naar nog maar 6 verkozenen in het Vlaams Parlement. Een verlies van 15 parlementsleden. Voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers zakt het Vlaams Belang van 12,6 naar 5,9 % van de stemmen. In aantal verkozenen zakt het Vlaams Belang weg van 12 naar nog maar 3 parlementsleden in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.  In beide parlementen verliest het Vlaams Belang bijgevolg niet de helft van haar aantal parlementsleden maar liefst tweederde tot drievierde van haar parlementsleden. "De uitslag van deze verkiezingen is barslecht en doet zeer veel pijn", zei partijvoorzitter Gerolf Annemans dan ook gisterenavond.

 

Geraakten alsnog verkozen voor het Vlaaams Parlement: Anke Van dermeersch (Antwerpen), Tom Van Grieken (nieuw, Antwerpen), Stefaan Sintobin (West-Vlaanderen), Guy D'Haeseleer (Oost-Vlaanderen), Barbara Bonte (nieuw, Oost-Vlaanderen) en Chris Janssens (Limburg). De drie Vlaams Belang-verkozenen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers zijn: Filip Dewinter (Antwerpen), Marijke Dillen (Antwerpen) en Barbara Pas (Oost-Vlaanderen). Maar dus niet Joris Van Hauthem, Wim Wienen, Johan Deckmyn, Bert Schoofs, Peter Logghe, Filip De Man, Tanguy Veys, Bruno Valkeniers, Bart Laeremans, Philip Claeys noch anderen.

 

In de stad Antwerpen, de bakermat van het Vlaams Blok/Belang, valt het Vlaams Belang terug tot 7,8 % van de stemmen voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers, en 7,7 % voor het Vlaams Parlement. De score van de PVDA+ voor het Vlaams Parlement is ongeveer dezelfde als die voor het Vlaams Belang, maar voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers – met Peter Mertens als lijsttrekker – overvleugelt PVDA+ het Vlaams Belang met 8,9 % van de stemmen. En trouwens ook de Open VLD (8,8 %) en CD&V (8,7 %). Dat Vlaams Belang-stemmen naar de N-VA zijn gevloeid zit de Vlaams Belang’ers niet lekker, maar dat ze nu ook nog eens overtroefd worden door de PVDA+…

 

Yves Desmet (De Morgen) was er als de kippen bij om de N-VA te feliciteren voor het weghalen van stemmen bij het VB. Ook Guy Verhofstadt feliciteerde daarvoor Bart De Wever. Maar is dat terecht? Het is goed dat het Vlaams Blok/Belang gedecimeerd is. Zonder enige twijfel. De Vlaams Belang-stemmers zijn overgestoken naar een partij die niet, zoals het Vlaams Belang, racistisch is. Maar wel het racisme relativeert. De N-VA zet niet aan tot racisme, maar doet geen klap om het racisme te bestrijden. Inzake lastenverlaging die vooral de rijken ten goede komen, zijn de N-VA en het VB elkaar waard. Inzake sociale bescherming (behoud van de indexering van de lonen, behoud van de werkloosheidsuitkering…) is het VB een socialere partij dan de N-VA.

 

We kunnen slechts echt tevreden zijn over de terugval van het Vlaams Blok/Belang als de Vlaams Blok/Belang-kiezers hun heil gaan zoeken bij progressieve partijen, en alsnog lijkt dat enkel de PVDA+ te lukken. In De Standaard van 15 mei wees Filip Dewinter al op die bedreiging: “We mogen PVDA+ niet onderschatten. Zij vissen in hetzelfde water.” Verkiezingsonderzoek zal het moeten uitwijzen, maar het is niet ondenkbaar dat PVDA+ in Antwerpen omwille van Ringland kiezers aan Groen heeft verloren, maar PVDA+ anderzijds een aantal Vlaams Blok/Belang-kiezers heeft teruggewonnen. Om finaal in Antwerpen groter dan het Vlaams Belang te eindigen. Er zijn geen aanwijzingen dat het succes van Groen ten koste is gegaan van Vlaams Belang-stemmen.

10-04-14

HET RAPPORT VAN DE VB-PARLEMENTSLEDEN (1)

“Heel harde N-VA vandaag. Taal ruikt wel erg naar Vlaams Belang”, twitterde Gwendolyn Rutten na de voorstelling van het N-VA-kiesprogramma, deel 1. Niet ten onrechte. Het was Bart De Wever himself die het woord nam over de thema’s justitie, politie en migratie. De sociale voorstellen was voor een ander om te presenteren. Bij het Vlaams Belang kunnen ze het nu wel helemaal schudden voor 25 mei. Het is niet met stunts zoals ze vandaag zullen doen in Antwerpen – het grootste potlood ter wereld laten zien – dat ze kiezers zullen kunnen houden of terugwinnen. Hoog tijd dus voor een afscheid van vele Vlaams Belang-parlementsleden op basis van de rapporten van De Standaard (DS), De Morgen (DM) en eigen inbreng. Vandaag de leden van het Vlaams Parlement.

 

In het Vlaams Parlement komt als beste VB-parlementslid Joris Van Hauthem (foto) naar voor (DS: 6/10, DM: 6/10). Parlementslid sinds 1989, opvolger van Filip Dewinter als fractieleider toen Dewinter zich wilde concentreren op de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. “Er kon geen episode voorbijgaan in de communautaire onderhandelingen of Van Hauthem stelde er wel een vraag over.” “Racistische en andere uitschuivers waren aan hem niet besteed. In zijn fractie is dat niet vanzelfsprekend.” Lijsttrekker voor het Vlaams Parlement in Vlaams-Brabant op 25 mei.

 

Bij DS krijgt ook Jan Penris goede punten (6/10), niet bij DM (3/10). Parlementslid sinds 1950. “Hij is de woordvoerder voor sociaal-economische thema’s en doet dat met verbale bravoure, gevatheid en cynische humor.” Vooral over de Antwerpse haven, waar hij nog werkte voor het Antwerpse havenpatronaat, en de Oosterweelverbinding, stond hij zijn mannetje. Tot ergernis van zijn partijvoorzitter trok hij naar de Krim als waarnemer bij het referendum laatst daar. Penris is op 25 mei eerste opvolger op de Kamerlijst. Uit de Antwerpse gemeenteraad is hij al verdwenen.

 

Alle andere VB-parlementsleden in het Vlaams Parlement zijn gebuisd. Minst slechte is dan Marijke Dillen (4/10, 4/10), parlementslid sinds 1991. “Dillen is een actieve en aanwezige politica, vooral op het vlak van welzijn laat ze zich horen. Maar al dat werk blijft zonder enig resultaat.” Haar moment de gloire was toen ze eenmaal Jan Peumans als voorzitter van de plenaire vergadering in het Vlaams Parlement mocht vervangen. Marijke Dillen is de enige zaakvoerder van de bvba Vlaams Blok. Op 25 mei staat ze tweede op de Kamerlijst in Antwerpen.

 

Limburger Chris Janssens (3/10, 5/10) was in 2012 even kandidaat-voorzitter van zijn partij maar trok zich terug ten voordele van Gerolf Annemans. Wat door Annemans geapprecieerd werd: hij benoemde Janssens samen met Barbara Pas tot ondervoorzitter van de partij. In het e-mailbestand van Anders Behring Breivik zitten, is ook niet iedereen gegeven. Op het 1 mei-feest van het Vlaams Belang vorig jaar mocht hij partijgenoot en Ford-arbeider Patrick Wissels huldigen, maar Wissels was nadien rapper weg bij het Vlaams Belang dan bij Ford. Chris Janssens, parlementslid sinds 2009, is op 25 mei lijsttrekker voor het Vlaams Parlement in Limburg.

 

Marleen Van Den Eynde (3,5/10, 3/10) deed haar werk vooral in de commissies Mobiliteit en Milieu, en “dat kunnen er in haar fractie niet veel zeggen”. Parlementslid sinds 1999. Op 25 mei is deze 48-jarige vrouw geen kandidaat meer.

 

Wim Wienen (3,5/10, 2/10) is parlementslid sinds 2009 spijts zijn slechte persoonlijke score. “Wienen reeg de commissies aan elkaar tijdens deze bestuursperiode, maar er is een verschil tussen kwaliteit en kwantiteit.” Behalve als ‘mediaspecialist’ liet hij zich ook opvallen als ‘kunstkenner’. Hij viel ook op door dronken door een rood licht te rijden. Derde op de lijst voor het Vlaams Parlement in Antwerpen.

 

Filip Dewinter (3/10, 3/10), parlementslid sinds 1988, trekt op 25 mei de Kamerlijst in Antwerpen. “Retoriek was het enige waarmee hij zich in het Vlaams parlement bezighield. De rest van de parlementaire activiteiten interesseerde hem nauwelijks.” Maar hij is een “schim van wat hij vroeger was”. Wat hij ook zei, “het oogstte de jongste jaren alleen schouderophalen”. De kans is groot dat PS- en andere Franstalige Kamerleden zich meer gaan laten opjutten. Dewinter was einde maart nog samen met Anke Van dermeersch in Israël, maar dat mocht hier niet bekend geraken (geen enkele tweet, een tweet van medereisgenoot Frank Creyelman vanuit een Israëlische luchthaven werd verwijderd). In Italië poseren met een neofascist was voor het Vlaams Belang-publiek geen probleem.

 

Stefaan Sintobin (3/10, 2/10), parlementslid sinds 2004, was als West-Vlaming actief op de domeinen landbouw en toerisme “maar zijn invloed was marginaal”.”De West-Vlaamse boeren verdienen beter.” Is lijsttrekker voor het Vlaams Parlement in West-Vlaanderen.

 

Gentenaar Johan Deckmyn (2/10, 2/10), parlementslid sinds 2004, “mengde zich af en toe in een debat, maar bleef al bij al erg beperkt”. Inzake alcoholconsumptie was hij minder beperkt, ook hij werd dronken achter het stuur betrapt. Tweede op de Kamerlijst in Oost-Vlaanderen.

10-03-14

VERKOZENEN OP 25 MEI VOOR TWEEDERDE AL BEKEND

Door de onmiskenbare sterkte van de verschillende politieke partijen en de plaats die men van zijn/haar partij op de lijst kreeg, is tweederde van de verkozenen op 25 mei nu al zeker van zijn/haar zitje. De kiesstrijd gaat dus om het laatste derde, al is de onzekerheid bij sommige partijen groter dan bij andere. Bij het Vlaams Belang zijn er in verhouding meer plaatsen onzeker dan bij de N-VA. In de Kamer van Volksvertegenwoordigers verliest het Vlaams Belang in het beste (?) geval een derde van haar aantal verkozenen; in het Vlaams Parlement de helft van haar mandatarissen. De N-VA verdubbelt daarentegen haar aantal verkozenen in het Vlaams Parlement.

 

De zetelverdeling gebeurt de facto in drie rondes. De eerste is de lijstvorming. De plaats op de lijst maakt of kraakt een politieke carrière. Elke partij heeft een aantal zetels waarvan ze zo goed als zeker is. De meerderheid van zetels is al uitgedeeld nog voor de kiezers hun stem uitbrengen. De tweede ronde zijn de verkiezingen zelf. De inzet van de stembusslag zijn de strijdplaatsen. Het exacte zetelaantal bepaalt of een partij de verkiezingen wint of verliest, en wat de krachtsverhoudingen zijn. De derde ronde is de coalitievorming. Politici die in een regering stappen, verzaken aan hun zitje in het parlement. Hun opvolger neemt hun plaats in.

 

Op basis van de eerste ronde kan het grootste deel van de verkozenen al voorspeld worden. De Tijd maakte de oefening. De krant extrapoleerde de resultaten van de provincieraadsverkiezingen in oktober 2012 naar de Kamer van Volksvertegenwoordigers en het Vlaams parlement, en verdeelde de zetels op basis van het systeem-D’Hondt. Daarbij werd rekening gehouden met het vermoedelijk effect van populaire kopstukken als bijvoorbeeld Maggie De Block. Bij de lijstduwers werd rekening gehouden met zij die zo goed als zeker een zetel halen vanop hun plaats onderaan de lijst. Herman De Croo bijvoorbeeld. De laatste (of enige) zetel per partij in elke provincie wordt als een strijdplaats beschouwd.  

 

Wat levert dit op voor onze twee ‘favoriete’ partijen? Het Vlaams Belang had in 2010 voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers 12 verkozenen, 5 minder dan in 2007. Verwacht wordt dat het Vlaams Belang in het beste geval nog maar 8 verkozenen heeft. Zijn zeker van hun zitje: Filip Dewinter (foto, lijsttrekker in Antwerpen), Marijke Dillen (tweede op de lijst in Antwerpen) en Barbara Pas (lijsttrekker in Oost-Vlaanderen). Zijn onzeker: Reccino Van Lommel (derde op de lijst in Antwerpen), Johan Deckmyn (tweede op de lijst in Oost-Vlaanderen), Peter Logghe, Philip Claeys en Bert Schoofs (respectievelijk lijsttrekker in West-Vlaanderen, Vlaams Brabant en Limburg). De N-VA had in 2010 in de Kamer van Volksvertegenwoordigers 27 verkozenen, dat zouden er 24 tot 29 worden.

 

En voor het Vlaams Parlement? Het Vlaams Belang had in 2009 in het Vlaams Parlement 21 verkozenen, 11 minder dan in 2004. Verwacht wordt dat het Vlaams Belang in het beste geval nog maar 10 verkozenen heeft. De nummers 1, 2 en 3 van de lijst in Antwerpen zijn zeker van hun zitje: Anke Van dermeersch, de in het Vlaams Parlement geparachuteerde Vlaams Belang Jongeren-voorzitter Tom Van Grieken en Wim Wienen. Mag ook op zijn twee oren slapen: Guy D’Haeseleer, lijssttrekker in Oost-Vlaanderen. Al de anderen zijn onzeker: Hans Verreyt (vierde op de lijst in Antwerpen), Barbara Bonte (tweede op de lijst in Oost-Vlaanderen, wij dachten eerder nog dat haar verkiezing zeker is – niet dus), Stefaan Sintobin, Joris Van Hauthem, Chris Janssens en Frédéric Erens (respectievelijk lijsttrekker in West-Vlaanderen, Vlaams Brabant, Limburg en Brussel).

 

De N-VA had in 2009 in het Vlaams Parlement 16 verkozenen, dat zouden er 29 tot 35 worden. Voor alle partijen geldt deze prognose natuurlijk in de mate hun stemmen niet nog harder verschuiven dan bij de provincieraadsverkiezingen in oktober 2012. Zonder grotere verschuivingen blijft de N-VA dus ongeveer even groot in de Kamer van Volksvertegenwoordigers en verdubbeld ze haar aantal verkozenen in het Vlaams Parlement. Het Vlaams Belang verliest daarentegen naar alle waarschijnlijkheid een derde van haar aantal verkozenen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers en de helft van haar verkozenen in het Vlaams Parlement.

 

Een en ander heeft ook haar gevolg op het aantal personeelsleden dat de partijen te werk kunnen stellen met het geld van de parlementen waarin ze verkozenen hebben. Volgens Apache telt het Vlaams Belang 96 personeelsleden. Na de achteruitgang bij de verkiezingen in 2009 en 2010 heeft het Vlaams Belang een tiental personeelsleden, die tot dan betaald werden door het Vlaams Parlement en de Kamer van Volksvertegenwoordigers, in dienst gehouden met middelen uit het eigen vermogen van de partij. Maar lang kan men dat natuurlijk niet blijven doen. Met de kaalslag bij de verkozenen die zich aankondigt voor 25 mei wordt het behoud van een job als Vlaams Belang-personeelslid nog moeilijker. En het is niet met lid te worden van de Vlaamse Solidaire Vakbond (VSV) dat het erop betert.

25-02-14

DE ANDERE KOEN DILLEN OP DE N-VA-LIJST

Voorbije zaterdag heeft de N-VA de kandidatenlijsten voor de Vlaamse en federale parlementsverkiezingen op 25 mei vastgelegd – aan de Europese lijst wordt blijkbaar nog gesleuteld. Een verrassende naam op die lijsten is de naam van de tweede lijstduwer voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers in Antwerpen. Die lijst wordt getrokken door Bart De Wever, lijstduwer is huidig N-VA-fractieleider in de Kamer van Volksvertegenwoordigers Jan Jambon. Tweede lijstduwer – en dus opvallend in beeld als je de kandidatenlijst bekijkt – is Koen Dillen.

 

Koen Dillen (49 j., foto 1) kent iedereen die ook maar enigszins geïnteresseerd is in het Vlaams-nationalisme als zoon van Vlaams Blok-stichter Karel Dillen. Zoals zowat iedereen ten huize Karel Dillen (dochter Marijke Dillen, schoonzoon Pieter Huybrechts die huwde met dochter Greet Dillen) lag een job in de politiek weg voor Koen Dillen. Van 2003 tot en met 2009 was hij Europarlementslid voor het Vlaams Blok/Belang. Hij was ook gemeenteraadslid in Antwerpen en Schoten, en nu is hij personeelslid van het Europees Parlement als medewerker van Frank Vanhecke. Koen Dillen volgde het politiek parcours van Frank Vanhecke door in de zomer van 2011 op te stappen bij het Vlaams Belang. Toen omwille van de liquidatie van Francis Van den Eynde en zijn Belfortploeg, maar eerder dreigde Koen Dillen al met opstappen als de voor negationisme veroordeelde Roeland Raes zou buitengegooid worden bij het Vlaams Belang. Roeland Raes mocht bij het Vlaams Belang blijven, Koen Dillen bleef toen ook.

 

Na het overlijden van Marie-Rose Morel had Koen Dillen goede contacten met Bart De Wever voor het schrijven van een hagiografie over Marie-Rose Morel. Schrijven doet Koen Dillen wel meer. Jarenlang als ‘Guitry’ voor de Frankrijk-rubriek in ’t Pallieterke, als ‘Vincent Gounod’ voor een biografie over François Mitterand, als ‘Maarten Van der Roest’ voor een biografie over Nicolas Sarkozy, en onder eigen naam als nog een boek over een Franse collaborateur moest geprezen worden in ’t Pallieterke. Alhoewel er een goede verstandhouding is tussen Bart De Wever en Frank Vanhecke/Koen Dillen is het te link om één van beiden op de kieslijsten van de N-VA te zetten. Herinner je de heisa die ontstond toen bleek dat ex-VB’er Jurgen Ceder op de N-VA-lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen in Dilbeek stond. Jurgen Ceder zag uiteindelijk af van zijn plaats op de lijst. Maar de N-VA zou niet de partij van de kracht van verandering zijn als ze geen alternatief had, en ze plaatst nu een andere Koen Dillen op de goed zichtbare tweede lijstduwersplaats in Antwerpen.

 

Dé Koen Dillen van de N-VA (foto 2) is een 51-jarige huisarts uit Mol. Hij is N-VA-gemeenteraadslid in Mol, provincieraadslid en in de Molse afdeling van de N-VA verantwoordelijke voor de communicatie. Voor de parlementsverkiezingen in 2010 werd hij door de N-VA opgevist uit het Volksunie-verleden en op de Senaatslijst was hij meteen goed voor 26.509 voorkeurstemmen. In zijn vrije tijd is deze Koen Dillen behalve sporter (afstandloper, alpinisme) ook actief als ontwikkelingssamenwerker in de Braziliaanse sloppenwijken. Naast zijn twee dochters heeft hij ook nog twee Braziliaanse adoptiezonen. Een heel ander profiel dus dan de beruchte zoon van. In Mol heeft hij het allicht niet nodig om zich te onderscheiden van de in Schoten wonende zoon van, maar nu hij in de hele provincie Antwerpen opkomt is het best dat er geen verwarring mogelijk is. Misschien zich profileren als 'De andere Koen Dillen'? Zoals de Herentalse mobiliteitsexpert Kris Peeters zich profileert als ‘De andere Kris Peeters’.

 

Overigens, over Jurgen Ceder (50 j.) hierboven gesproken. Deze ex-VB’er, nu N-VA’er is dit weekend in een nieuwe relatie vader geworden van een zoontje. Reinaart, 50 cm lang en precies 3 kg wegend bij de geboorte. Peter van Reinaart Ceder is Frank Vanhecke. Jawel, dé Frank Vanhecke. Geen N-VA-naamgenoot. De ene is nog wel aanvaard als N-VA’er, de andere is te besmet om N-VA’er te kunnen worden, maar vriendschapsbanden blijven bestaan.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 25 mei, dillen, ceder, vanhecke |  Facebook | | |  Print

03-02-14

PRAALGRAF OUD-VNV-LEIDER STAF DE CLERCQ TE KOOP

Uitgerekend op de dag dat de N-VA op een congres in Antwerpen bevestigde te streven naar de Vlaamse onafhankelijkheid, geraakte via de Mozkito-website bekend dat het praalgraf van oud-VNV-leider Staf De Clercq (foto 1) op de Kesterheide in Gooik (foto 2) te koop staat. Staf De Clercq hoopte door samenwerking met de Duitse bezetter een onafhankelijk Vlaanderen te realiseren.

 

Staf De Clercq was een bijzonder omstreden figuur omdat hij als leider van het Vlaams Nationaal Verbond (VNV) de Vlaamse Beweging in een collaboratieavontuur met de nazi’s stortte. Staf De Clercq werkte mee aan de vervolging van Joden en ronselde duizenden jonge kerels om aan de zijde van nazi-Duitsland aan het Oostfront te gaan strijden. Hij overleed in 1942 aan een hartaanval. Het einde van de oorlog maakte Staf De Clercq dus niet mee, zijn onvermijdelijke veroordeling als collaborateur bijgevolg evenmin. In 1942 kreeg Staf De Clercq een begrafenis met het nodige (?) eerbetoon. Zijn grafsteen werd geplaatst op een stuk grond op de oostflank van de Kesterheide in Kester, deelgemeente van Gooik.

 

Het petekind van Staf De Clercq, Godelieve Reygaerts, heeft nu beslist om de grond met de grafsteen te verkopen. Het perceel is 22 are groot, staat ingekleurd als bouwzone en biedt een adembenemend uitzicht op de heuvels van het Pajottenland. Aan de horizon zie je Brussel opduiken, met een beetje geluk kan je zelfs het Brusselse justitiepaleis zien. Godelieve Reygaerts verkoopt de grond naar eigen zeggen “met pijn in het hart”, maar wil er toch graag wat geld uit halen voor haar en haar kinderen. De vraagprijs voor de bouwgrond met monumentale grafsteen is 275.000 euro.

 

Godelieve Reygaerts heeft haar dooppeter nooit gekend. “Staf De Clercq en zijn echtgenote hebben destijds een Hongaars meisje geadopteerd en ik ben haar dochter”, vertelt Godelieve Reygaerts. “Na de dood van mijn dooppeter ben ik altijd blijven zorgen voor mijn  grootmoeder. Zij heeft het na de oorlog niet gemakkelijk gehad. Ze werd dertien maanden in de gevangenis gestopt. Intussen werd ons huis in Ukkel leeggeroofd. Ze verloor haar burgerrechten voor een jaar. Een pensioen kreeg ze ook niet. Uiteindelijk heeft de socialistische burgemeester van Antwerpen Camille Huysmans ervoor gezorgd dat ze kreeg waar ze recht op had.”

 

Het stoffelijk overschot van ’s lands meest beruchte collaborateur ligt niet meer in het graf op de Kesterheide. Na de bevrijding werd het graf geschonden door verzetslieden. De stoffelijke resten werden hierna in een anoniem, zerkloos graf elders in Gooik begraven. Leden van de Vlaamse Militanten Orde (VMO) groeven het in 1978 op om het over te brengen naar de familiekelder op het kerkhof van Asse. Vlaams Blok-stichter Karel Dillen voerde op de herdenkingsplechtigheid toen het woord. Hij prees Staf De Clercq als “een van de groten van ons volk” en “een blijvend leidinggevend en bezielend voorbeeld voor alle Vlaams-nationalisten vandaag”.

 

“Alleen de indrukwekkende grafsteen ligt nog op de Kesterheide”, bevestigt Godelieve Reygaerts. “Sommige mensen komen er af en toe nog wel een bloemetje brengen.” In 2004, Staf De Clercq is dan precies 120 jaar geleden geboren, organiseert Voorpost aan de grafsteen een herdenkingsplechtigheid. Er dagen een 250 sympathisanten op, voor zover bekend geen Vlaams Blok-kopstuk. De meeste Vlaams Blok-parlementsleden zijn weerhouden op een lang op voorhand geplande werkvergadering ter voorbereiding van het nieuwe politieke jaar, maar naar Voorpost-voorzitter Johan Vanslambrouck in een toespraak zei heeft Filip Dewinter “ons overigens alle succes toewenst met deze herdenking”. Datzelfde jaar wordt Staf De Clercq ook herdacht op de IJzerwake (foto 1), dat jaar geregisseerd door Luk Lemmens – N-VA’er die nu eerste bestendig gedeputeerde bij de provincie Antwerpen is.

 

Op Facebook riep Björn Roose (VB-personeelslid voor de regio Sint-Niklaas, ex-Voorpost) gisteren Voorpost-actieleider Nick Van Mieghem op om de grond met het praalgraf op de Kesterheide aan te kopen. Collega VB-personeelslid Bert Deckers suggereerde dat het Vlaams Belang nog wat centjes heeft. Of we alles serieus moeten nemen wat Björn Roose en Bert Deckers vertellen, is nog wat anders. Ironie is ex-Blokwatcher Marc Spruyt ook niet vreemd. In reactie op de nieuwsberichten over het N-VA-congres gisteren twitterde hij: “Veel volk? Op de VNV-Landdagen op de Kesterheide was er meer volk!”

 

De Kesterheide: om meer dan één reden gisteren plots weer in de actualiteit. Burgemeester van Gooik Michel Doomst (CD&V) hoopt alvast dat de nieuwe eigenaar van het praalgraf geen attractiepool maakt. “Ik wil niet dat de Kesterheide een bedevaartsoord wordt voor de aanhangers van Staf De Clercq. Maar we moeten wel onze eigen geschiedenis durven toegeven. Het graf heeft een geschiedkundige waarde. En de Kesterheide vormde in de jaren dertig het decor voor de landdagen van het VNV waar duizenden mensen op af kwamen.” Staf De Clercq was onderwijzer in Kester en werd er tot tweemaal toe schepen. Michel Doomst: “Dom was hij allicht niet. Ik denk alleen dat hij op een gegeven moment enkele zeer foute keuzes heeft gemaakt.” Enkele misdadige keuzes, ja.

02:45 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: collaboratie, dillen, voorpost, dewinter, lemmens, roose, deckers |  Facebook | | |  Print

24-05-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Bart De Wever houdt woord. Op de nieuwjaarsreceptie van de N-VA beloofde hij voortaan “fundamenteel vrolijk” door het leven te stappen. En zie: de vrolijkheid straalde ervan af bij de opening van de Sinksenfoor in Antwerpen (foto). Wat bleef ons nog bij, naast de klucht over het Antwerps voetbal?

 

“Wat zouden Peumans en Peeters trouwens over ons zeggen in hun laudatio?” Voorbije woensdag werden in het Vlaams Parlement een aantal parlementsleden gehuldigd omwille van de jaren dat ze er al zetelen. De VB-parlementsleden Joris Van Hauthem en Marijke Dillen (beiden al twintig jaar parlementslid) en Filip Dewinter (al vijfentwintig jaar parlementslid) wilden liever niet gehuldigd worden. Marijke Dillen vraagt zich af wat trouwens over hen zou verteld kunnen worden. (Belga, 17 mei 2013)

 

“Ze zetten me hier te kakken in mijn eigen kot. Ongehoord.” Leon Van Passel, voorzitter van de Vereniging der Belgische Foornijveraars, hekelt tijdens een toespraak op het Antwerps stadhuis het gehannes rond standplaats voor de Sinksenfoor en de 45.000 euro die het Antwerps stadsbestuur aan de klagers betaalde. “Wij hebben ook 25.000 euro uitgegeven omdat u ons vroeg om mee in de gerechtelijke procedure te stappen. Weggegooid geld. Of kunnen wij dat geld straks ook recupereren?” (Stadhuis Antwerpen, 18 mei 2013)

 

“Filip Dewinter herinnert zich zeker de stevige discussie die ze hadden over migranten. Johny: ‘Zeggen dat ze een voorkeursbehandeling krijgen bij het toewijzen van huizen, is gewoon niet juist. Dewinter weet evengoed wat er in de Vlaamse Wooncode staat.’” Johny Alliet reist wekelijks vanuit Roeselaere naar Brussel om er de debatten in het Vlaams Parlement te volgen en geraakt er wel eens in gesprek met de parlementsleden daar. (dS Weekblad, 18 mei 2013)

 

“Daarnaast hebben bezuinigingsmaatregelen de situatie in Europa nog verergerd door in de periode 2007-2011 ongeveer 50.000 banen weg te besparen in belastingsdiensten.” Eric Goeman (Financieel Actie Netwerk) en anderen wijzen op hoeveel geld verloren gaat door belastingsontwijking, belastingsfraude én het wegsaneren van wie de belastingen zou moeten innen en controleren. (De Morgen, 21 mei 2013)

 

“Nu wordt onderzoeksjournalistiek blijkbaar vooral bekeken als een paradepaardje: een diepgravende reeks van een concurrent aandacht geven, is dan hetzelfde als je eigen ruiten ingooien. Het spel van onderlinge concurrentie bepaalt welke stellingen worden ingenomen en welke niet. Benieuwd of verkoopcijfers en journalistieke uitstraling over enkele jaren nog zo belangrijk zullen lijken, wanneer de pamper voor de helft vol zit en er niemand is die hem vervangt.” Waarom het vorig weekend gepubliceerd dossier van Het Laatste Nieuws over de privé- bejaardentehuizen niet de andere media haalt. (Doorbraak.be, 22 mei 2013)

 

“Het gevolg van mijn echtscheiding is dat ik van Gent verhuisd ben naar Blankenberge (…). Filip Dewinter suggereerde Blankenberge, ook al omdat daar veel oudere Antwerpenaren wonen. En sindsdien engageer ik mij in het parochieleven van Blankenberge.” Wat Filip Dewinter wil, heeft zelfs gevolgen voor het parochieleven in Blankenberge. Tanguy Veys werd door zijn nieuwe medeparochianen uitgenodigd deel te nemen aan een wereldontbijt en gaat er naar activiteiten van Broederlijk Delen “al zit het Vlaams Belang niet altijd op dezelfde golflengte met die organisatie.” (Knack, 22 mei 2013)   

 

“We zullen het gemeenschapsgevoel niet bereiken door mensen de geschiedenis van de Guldensporenslag bij te brengen of ze een taalexamen te laten afleggen. Gemeenschapsvorming loopt via de weg van dialoog tussen burgers en groepen, op straat, in verenigingen, in het onderwijs, op de werkvloer, in de gemeenteraad, in het parlement. De overheid moet die dialoog permanent en overal organiseren en ondersteunen. Via zo'n permanente dialoog kunnen en moeten er heldere grenzen getrokken worden en kan er in één adem besloten worden tot 'redelijke aanpassingen'.” Wouter Van Besien over identiteitsvorming bij diversiteit en hoe daarbij grenzen trekken: tegen vrouwenbesnijdenis, polygamie, huiselijk geweld, lijfstraffen, racisme, discriminatie, verbaal geweld in de publieke ruimte... (culturele gebruiken zijn nooit een excuus om tegen de mensenrechten of de wettelijkheid in te gaan), en tegelijk redelijke aanpassingen toestaan zoals verlof op verschillende momenten voor religieuze feestdagen. (De Morgen, 22 mei 2013)

 

”Ik zal nooit de eerste keer vergeten dat ik een VDAB-kantoor binnenliep. Ik had toen twee universitaire diploma’s en werkte aan een doctoraat, maar ik wilde even een pauze nemen en wat gaan werken. Nog voor ik iets gezegd had, vertelde het meisje aan de balie me dat ze nog kuisvrouwen zochten en ik diezelfde dag al kon beginnen. Dat zegt ze alleen omdat ik zwart ben. Ze vroeg me niet eens naar diploma’s of werkervaring of wat voor job ik zocht.” De in Turnhout wonende schrijfster Chika Unigwe vertelt ook over een vriendin die door een uitzendkantoor uitgestuurd werd om ergens te gaan werken. Toen ze zich in het bedrijf meldde werd ze gewoon teruggestuurd: ze wilden daar niet met zwarten werken. Niemand die zich daar druk over maakt. “Uitzendkantoren volgen zoiets niet op, die zoeken gewoon ander werk.” Chika Unigwe stelt vanavond haar nieuwste boek voor in boekhandel De Groene Waterman. (Knack, 22 mei 2013)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, dillen, de wever, dewinter, europa, media, veys, sociaal, racisme |  Facebook | | |  Print

01-12-12

EN NU HET GEZWANS VAN GEROLF ANNEMANS

Met 51 stemmen tegen 41 voor Philip Claeys is Gerolf Annemans vandaag door de VB-partijraad in Hoboken voorgedragen als nieuwe VB-voorzitter. Er waren twee stemronden nodig. Bij de eerste stemronde kreeg Gerolf Annemans 41 stemmen, Philip Claeys 33 en Bart Laeremans 19. Vooraf hebben de drie kandidaat-voorzitters hun plannen kunnen ontvouwen, waarna een vragenronde voor de drie kandidaten tegelijk volgde.

 

Gerolf Annemans, die vorige maand 54 jaar werd, moet dus voor de tweede keer de ‘verjonging’ brengen bij het VB. Tien jaar na het ontstaan van het Vlaams Blok, met Karel Dillen die eenzaam zijn dagen sleet in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, was Gerolf Annemans al een eerste keer de ‘reddende engel’. Op 12 maart 1987 volgde Gerolf Annemans de als parlementslid ontslagnemende Karel Dillen op in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Met de verkiezingen later dat jaar verhuist Karel Dillen naar de Senaat en krijgt Gerolf Annemans in de Kamer van Volks-vertegenwoordigers gezelschap van Filip Dewinter. Anders dan Filip Dewinter is hij eerder een fervent volksnationalist. In Vrij Nederland verwoordde hij dit in 1988 als volgt: “Mustafa die schapen slacht in zijn badkuip is mijn ergste vijand niet. Mijn ergste vijand is de Belgische staat.”

 

Maar een brave is Annemans ook niet. Nog in 1988 werd Annemans gecontacteerd door twee Nederlandse journalisten die zich voordeden als Rotterdamse zakenlui. Ze boden Annemans 50.000 gulden als Annemans een Vlaams Blok-plakploeg kon leveren die Rotterdam zou volplakken met racistische affiches. Annemans ging akkoord en deed zelf nog het voorstel om voor die 50.000 gulden een valse factuur ‘voor juridisch advies’ uit te schrijven. Toen Veronica en De Nieuwe Revue de zaak uitbracht, ontkende Annemans alles. Maar de besprekingen waren met verborgen camera’s en microfoons opgenomen.

 

In zijn studententijd, eind jaren zeventig, begin jaren tachtig van de vorige eeuw, is Gerolf Annemans studentenredacteur van ’t Pallieterke. Ook later blijft hij zijn vingers blauw schrijven voor ’t Pallieterke. Van ’t Pallieterke naar de publicaties van het Vlaams Blok is maar een kleine stap, en Gerolf Annemans is dan ook auteur van tal van VB-publicaties. In 1988 Dossier gastarbeid (met Filip Dewinter als co-auteur), in 1989 Media en een Vlaams-Blokbrochure over abortus. Thema’s die Annemans de daaropvolgende jaren opnieuw bespeelt. In 1992 publiceert Annemans zijn eerste boek over de communautaire kwestie, De kostprijs van België. Sindsdien volgden nog tal van publicaties met als voorlopig laatste O2. De Ordelijke opdeling van België dat evenwel niet meer mag verkocht worden. Toch niet met dezelfde cover omdat die teveel lijkt op het logo van een Britse firma.

 

Niet in het minst is Gerolf Annemans (mede-)auteur van tal van publicaties van de VB-Studiedienst. Van studies over economische onderwerpen tot de partijprogramma’s, met als laatste het nationale programma voor de jongste gemeenteraadsverkiezingen. Filip Dewinter zorgde als verantwoordelijke van de Dienst Organisatie voor het militantisme bij het VB; Gerolf Annemans zorgde als hoofd van de VB-Studiedienst voor het serieuze (nouja) werk. Bruno Valkeniers probeerde dat te veranderen met de oprichting van een kenniscentrum – met Bart Laeremans aan het hoofd – maar dat werd geen succes. Het was ook de VB-Studiedienst die het initiatief nam voor het VB-colloquium over Europa een week geleden, waarbij Gerolf Annemans zich nog eens in het zonnetje kon zetten al moest hij het enige VB-Europarlementslid, Philip Claeys, mee in het programma stoppen.

 

Het grootste misverstand over Gerolf Annemans is wellicht dat hij een tegenpool zou zijn van Dewinter. Zowel Annemans als Dewinter ontkennen dit. Ze slaan allebei wel een andere toon aan, en bespelen daarmee elk een ander publiek. Maar dat gebeurt wel in samenspraak, om zo samen meer stemmen te vergaren. Annemans zelf gebruikt daarvoor graag het beeld van twee kreeften die elkaars scharen vasthouden, en zo dezelfde richting uitgaan. Beter bekend is Annemans uitspraak in een interview in De Standaard van 6 november 2004, naar aanleiding van de omvorming van Vlaams Blok naar Vlaams Belang. De krant merkte op dat de Beginselverklaring van het Vlaams Belang, die de Grondbeginselen van het Vlaams Blok vervangt, past in een grote schoonmaak van het programma. Reactie van Gerolf Annemans: “O, maar het blijft vuil genoeg om aantrekkelijk te zijn voor het volk.”

 

Hoeveel jurist Annemans ook is, hij waakte er wel over dat het programma vuil genoeg bleef. Alleen vergiste Annemans zich erin dat het volk het vuil aantrekkelijk zou blijven vinden.

 

Foto: Verkiezingsfolder voor de verkiezingen op 13 december 1987, met Gerolf Annemans (l.) als lijsttrekker voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers en Karel Dillen (r.) als lijsttrekker voor de Senaat. Het is bij die verkiezingen en die folder dat voor het eerst de slogan ‘Eigen Volk Eerst’ gebruikt wordt.

14:30 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annemans, claeys, laeremans, dillen |  Facebook | | |  Print

18-10-12

WIE WORDT DE NIEUWE VOORZITTER ?

Filip Dewinter is geen kandidaat om Bruno Valkeniers op te volgen als Vlaams Belang-voorzitter. Wie wordt het dan wel?

 

Bij Pauw & Witteman zei Dewinter dat hij wel “voorkeuren” heeft, maar “het slechtste, het domste (…) is die voorkeur op televisie uit te spreken”. Anke Van dermeersch liet al weten dat ze, in tegenstelling tot vroegere verklaringen, geen kandidaat is om Bruno Valkeniers op te volgen. Als het er op aankomt is ‘Blonde Bambi’ liever lui dan moe. Marijke Dillen vertelde in Villa Politica dat men met een aantal mensen nog aan het overleggen is of het beste is dat iemand van “de oude garde” of  “een jongere kandidaat” het wordt. Zelf wilde Marijke Dillen niet zeggen of ze kandidaat-voorzitter is dan wel of ze het voorzitterschap zou aanvaarden als het haar zou gevraagd worden. Marijke Dillen zei wel te rekenen op een “krachtige kandidate”, deze keer sprak ze van een vrouwelijke kandidaat, maar in alle bescheidenheid denken we dat ze daarmee zichzelf uitsluit. Als dochter van Vlaams Blok-stichter Karel Dillen krijgt ze natuurlijk de nodige erkenning binnen het Vlaams Belang, maar naar buitenuit heeft ze dezelfde uitstraling als een nat bierviltje. 

 

Kijken we naar de jongere generatie dan is de meest gehoorde naam die van Barbara Pas (foto 1), voormalig voorzitster van de Vlaams Belang Jongeren (VBJ). Sinds 2007 gemeenteraadslid in Dendermonde, en datzelfde jaar ook VB-parlementslid geworden. Ze is al een paar keer door het Vlaams Belang afgevaardigd voor De Zevende Dag en andere televisiedebatten. Op de ‘zomeruniversiteit’ van de VBJ gaf ze overigens les in debattechnieken. Bij de gemeenteraadsverkiezingen vorige zondag viel het Vlaams Belang in Dendermonde terug van 19 naar 8,6 % van de stemmen, en van 7 naar nog slechts 2 gemeenteraadsleden. Dezer dagen zijn de gedachten van Barbara Pas evenwel vooral bij de geboorte van haar tweede kindje. Barbara Pas krijgt voor het voorzitterschap van het Vlaams Belang alvast de steun van Hugo Coveliers. Dinsdag zei Hugo Coveliers nog in Het Laatste Nieuws: “De vraag is wie Valkeniers zal opvolgen. Filip Dewinter? Anke Van dermeersch misschien? Ik vind ook Barbara Pas, de voormalige jongerenvoorzitter, een kanshebber.”

 

En wat met de huidige VBJ-voorzitter, Tom Van Grieken? Hij is zondag met de hakken over de sloot verkozen als gemeenteraadslid in Mortsel. In Mortsel zakte het Vlaams Belang van 20,6 naar 8,2 % van de stemmen, en van 6 naar 2 gemeenteraadsleden. Voorheen actief bij het NJSV en NSV werd Tom Van Grieken en cours de route opgenomen bij het vorige VBJ-bestuur om zich voor te bereiden op het voorzitterschap van de vernieuwde VBJ. Hij was niet te beroerd om in Schoten Zwan-worsten te gaan uitdelen aan de schoolkinderen daar. Bij de jongste verkiezingscampagne herinnerde Tom Van Grieken in zijn propaganda aan de hoogdagen van het Vlaams Blok (foto 2), en wie hem bezig ziet in televisiedebatten denkt wel eens spontaan: “Dat is een kleine Dewinter”. Maar misschien is Tom Van Grieken inderdaad nog te klein, komt de voorzitterswissel voor hem iets te vroeg. Mogelijk wordt eerst echter een tussenpaus aangesteld. De meest in dit verband geciteerde naam is die van Bart Laeremans uit Grimbergen. Volgens De Standaard is Laeremans "echt wel een kanshebber". Zusterkrant Het Nieuwsblad noteerde als nadeel voor een eventuele kandidatuur "dat hij durft tegen te pruttelen". 

 

Volgens Apache zou Bruno Valkeniers zelf Chris Janssens (foto 3) gesuggereerd hebben, Vlaams parlementslid en VB-lijsttrekker in Genk. Chris Janssens heeft als voorzitter van de Commissie voor Verzoening en Tucht in de zaak tegen de Gentse Belfortploeg bewezen perfect te doen wat de VB-top van hem verwacht. Maar het Vlaams Belang terug een glorierijke toekomst geven is natuurlijk een pak moeilijker dan een advies schrijven om Francis Van den Eynde buiten te gooien bij het Vlaams Belang. Chris Janssens kan wel ook nog uitpakken met zijn internationale contacten. Hij was een van de mensen die het manifest van Anders Behring Breivik toegestuurd kreeg. In Genk ging het Vlaams Belang achteruit van 16,6 naar 9,3 % van de stemmen, en van 6 naar 3 gemeenteraadsleden. Het minst slechte resultaat van de drie genoemde jongeren om Bruno Valkeniers op te volgen.

 

Wie moet het nu worden? Dat moeten ze bij het Vlaams Belang maar zelf uitmaken. Als wij maar goed kunnen lachen met de nieuwe voorzitter.

21-08-12

DE VERGETEN MANDATEN BIJ HET VLAAMS BELANG

Politici moeten jaarlijks opgeven welke mandaten ze vervullen, welke ambten en beroepen ze uitoefenen, en ook jaarlijks een vermogensaangifte doen. Die laatste mogen we niet inzien, de lijst van mandaten etc. werd vorige dinsdag 14 augustus gepubliceerd in een extra editie van het Belgisch Staatsblad. De gegevens gaan over 2011 of een deel van dat jaar. Wij zochten uit wie de meeste vingers in de pap houdt bij het Vlaams Belang... en ontdekten een paar opvallende vergetelheden.

 

Bruno Valkeniers (foto) is volgens het Belgisch Staatsblad federaal volksvertegenwoordiger, Antwerps gemeenteraadslid, bestuurder bij het Antwerps Gemeentelijk Havenbedrijf, partijvoorzitter, zaakvoerder van bvba Falconsult, afgevaardigd bestuurder bij Vormingsinstituut Wies Moens, voorzitter van de raad van bestuur van de vzw’s AVB, Egmont en Vrijheidsfonds, en bestuurder bij Pai Port of Antwerp International, vzw Antwerps Vormingsinstituut, vzw Jan Breydel, vzw KamielVan Damme, vzw Nationalistisch Vormingsinstituut Limburg en vzw Vlaams Belang Vlaams-Brabant. Samen zijn dit 15 mandaten.

 

Filip Dewinter is Vlaams parlementslid (fractieleider en lid van het bureau dat de werkzaamheden van het parlement regelt), gemeenschapssenator, Antwerps gemeenteraadslid (en ook daar fractieleider), lid van het Vlaams Belang-partijbestuur, voorzitter van de raad van bestuur van vzw Hertogfonds, en bestuurder van de vzw’s AVB, Egmont en Vlaamse Concentratie. Samen 11 mandaten.

 

Gerolf Annemans is federaal volksvertegenwoordiger (en fractieleider in de Kamer van Volksvertegenwoordigers), Antwerps gemeenteraadslid, bestuurder van de vzw’s Egmont, AVB, en Vrijheidsfonds, en bestuurder van AG Vespa. Dat laatste is niet het beroemde merk van brommers, maar het vastgoedbedrijf van de stad Antwerpen. Samen 7 mandaten. Dat Gerolf Annemans ook lid is van het VB-partijbestuur is hij zowaar vergeten.

 

Het verwondert niet dat enkele andere Vlaams Belang-parlementsleden actiever zijn dan Gerolf Annemans. Met 10 mandaten bijvoorbeeld: Bert Schoofs (Beringen) en Barbara Pas, die laatste voormalig voorzitster van de Vlaams Belang Jongeren en onder andere bestuurder van het Ros Beiaardcomité in Dendermonde. Johan Deckmyn (Gent) geeft 9 mandaten op. Daarbij bestuurder van de wijnhandel die hij samen met Vlaams parlementslid Wim Van Dijck (Tienen) heeft, en bestuurder van Info Service Belgium. We verzinnen het niet: 'Info Service Belgium'. Nationaal VB-secretaris Guy D’haeseleer (Ninove), Frank Creyelman (Mechelen) en Marijke Dillen (Schilde) geven elk 8 mandaten op.

 

Veelal gaat het om mandaten binnen het Vlaams Belang of als gevolg van het gemeenteraadslid zijn. Als er ergens een gemeentelijk vastgoedbedrijf is, zijn Vlaams Belang’ers er als de kippen bij om in de beheerraad te zetelen. De toplaag van het Vlaams Belang vinden we uiteraard ook terug in allerlei vzw’s langs waar de partij haar overheidsdotaties krijgt. De vzw AVB bijvoorbeeld, die Bruno Valkeniers, Filip Dewinter en Gerolf Annemans vermelden, staat voor vzw Algemeen Vlaams Belang en heeft als doel “de bevordering van de culturele eigenheid van het Vlaams volk en de verdediging van de Vlaamse belangen”, en kan dit verwezenlijken door “het verwerven of bezitten in eigendom of anderszins van alle roerende en onroerende goederen (…), het ontvangen van giften en legaten, het tewerkstellen van personeel (…)”.

 

Naast Bruno Valkeniers, Filip Dewinter en Gerolf Annemans is enkel nog penningmeester Patsy Vatlet bestuurder van deze vzw. Grappig is dat pas op 16 april 2012 beslist werd om Frank Vanhecke “uit te sluiten als lid en bestuurder van de vzw”. Het was een drukke dag aan het Madouplein in Brussel want diezelfde dag werd Frank Vanhecke ook verwijderd uit de vzw’s Egmont en Vrijheidsfonds. Op 16 april 2012, terwijl Frank Vanhecke reeds op 11 juli 2011 opstapte bij het Vlaams Belang.

 

De vzw Egmont heeft tot doel “de promotie van de nationalistische gedachte” en kan daartoe hetzelfde doen als de vzw Algemeen Vlaams Belang én zorgen voor alle mogelijke publicaties en communicatiemiddelen. De vzw Vrijheidsfonds heeft tot doel “de politieke partij Vlaams Belang financieel en materieel te ondersteunen”. Uiteraard is Filip Dewinter lid van de Raad van Bestuur van vzw Vrijheidsfonds, maar hij vermeldt het niet bij de mandaten die vorige week in het Belgisch Staatsblad gepubliceerd werden.

 

Marijke Dillen vermeldt niet dat ze zaakvoerder is van de bvba Vlaams Blok, terwijl uitgerekend in 2011 is beslist dat ze nog enig zaakvoerder is van die bvba opgericht om misbruik van de naam Vlaams Blok tegen te gaan. Yves Buysse, Jurgen Ceder (intussen N-VA’er) en Joris Van Hauthem vermelden keurig dat ze in (een deel van) 2011 nog verantwoordelijkheid droegen in de bvba Vlaams Blok. De enige die daar nu nog voor opdraait, rept er niet over. Hier een kopie van het laatste terzake geregistreerd document. Misschien kan Koen Dillen – die nog altijd regelmatig deze blog leest – zus Marijke verwittigen over die vergetelheid?

 

Ook vergeetachtig is VB-parlementslid Agnes Bruyninckx: zij meldde geen enkel mandaat terwijl ze toch Vlaams parlementslid is, gemeenteraadslid in Brugge en zaakvoerster van de firma Madrigo die goederen voor dierlijke comsumptie levert. Er zijn nog andere lacunes, maar tot slot nog dit: niemand zegt iets te maken te hebben met de op 8 juli vorig jaar opgerichte Vlaamse Solidaire Vakbond (VSV). Nochtans werd op de website van het Vlaams Belang in dit verband de namen genoemd van de VB-parlementsleden Guy D’haeseleer, Linda Vissers en Peter Logghe. Alvast die laatste wordt in een artikel op de website van de Vlaamse Solidaire Vakbond vermeld als VSV-bestuurslid. In zijn mandatenlijst is daarvan echter niets terug te vinden.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: valkeniers, dewinter, annemans, deckmyn, dillen, bruyninckx, logghe |  Facebook | | |  Print

30-07-12

VAKANTIEGROETEN KAREL DILLEN AAN VEELGEPLAAGDE VB’ERS

Vakantiegroeten Karel Dillen.JPG

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vb, dillen |  Facebook | | |  Print

16-06-12

SCHOTEN, BIS: DAAR IS KOEN DILLEN WEER

In Schoten woont nogal wat bekend volk: gewezen VB-voorzitter Frank Vanhecke, editorialist van Het Laatste Nieuws Luc Van der Kelen, reclameman en opiniemaker Guillaume Van der Stighelen, komiek Luc Caals, gewezen Miss België Véronique De Kock, Tante Kaat van de gelijknamige Gouden Raad, presentatrice Erika Van Tielen, enzovoort. Koen Dillen (foto 1) woont er ook. Deze week is hij terug boven water gekomen.

 

De zoon van VB-stichter Karel Dillen, gewezen Europarlementslid en medewerker in het Europees Parlement, stapte vorige zomer op bij het VB en even later ook bij ’t Pallieterke waar hij sinds jaar en dag de Frankrijk-rubriek volschreef onder het pseudoniem Guitry. Koen Dillen heeft nooit bekendgemaakt waarom hij zijn medewerking aan ’t Pallieterke, stopte, blad waar zijn vader vroeger ook onder pseudoniem aan meewerkte. Was het de oprichting van een nieuwe Vlaams-nationale debatclub vanuit de hoek van onder andere Bruno Valkeniers’ speechschrijver Johan Sanctorum en ’t Pallieterke-hoofdredacteur Karl Van Camp? Concurrentie voor de Vlaams-nationale debatclub waarvan Koen Dillen de voorzitter was en die sindsdien niet meer actief is. Maar deze week staat er voor het eerst opnieuw een bijdrage van Koen Dillen in ‘t Pallieterke. Een recensie van een boek op het kruispunt van twee grote interessesferen van Koen Dillen: Frankrijk en de collaboratie. Ondertekent met “KD”, maar er is geen enkele twijfel dat dit Koen Dillen is.

 

“Wie de geschiedenis van collaboratie en verzet in Frankrijk een beetje kent, weet dat de naam Je suis partout het symbool bij uitstek is van de intellectuele collaboratie van de Franse schrijvende pers met Nazi-Duitsland tussen 1940 en 1944. Antisemitisch, racistisch, voorstander van onvoorwaardelijke militaire collaboratie aan het Oostfront en hoe meer de oorlog vorderde, hoe fanatieker in het geloof dat de strijd tot het bittere einde en zonder compromissen moest worden gevoerd. Zo kan men zonder overdrijving in één zin de redactionele lijn van Je Suis Partout samenvatten.” Zo begint Koen Dillens recensie van een verzameling artikels die tussen 1932 en 1944 verschenen (foto 2), pas gebundeld door de kleine uitgeverij Auda Isarn. Een uitgeverij die nog wel meer boeken over/van collaborateurs tot de fascisten van het derde millennium CasaPound uitbrengt.

 

Of de gemiddelde ’t Pallieterke-lezer hierin geïnteresseerd is, weten we niet. Maar via ’t Pallieterke kan je dit “onmisbaar voor de geïnteresseerden” boek alleszins aanschaffen. We zouden ook niet weten wie anders zoiets wil aanbieden.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dillen, boeken, collaboratie |  Facebook | | |  Print

05-02-12

VOORPOST HERDENKT WIES MOENS

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat de voor collaboratie met de nazi’s ter dood veroordeelde Wies Moens is overleden. Voorpost brengt deze zondag hulde aan de man (foto).

 

De in 1898 in Dendermonde geboren Vlaamse letterkundige Wies Moens studeerde tijdens de laatste twee jaren van de Eerste Wereldoorlog Germaanse filologie aan de vernederlandste Universiteit Gent. Wies Moens is er actief in de Vlaamse Beweging en wordt na de Eerste Wereldoorlog tot een gevangenisstraf veroordeeld wegens zijn rol als activist. De Vereniging van Vlaamse letterkundigen verzoekt om zijn vrijlating, en Vlaamse intellectuelen stuurt een petitie rond. In maart 1921 wordt Wies Moens vrijgelaten. Aanvankelijk koestert Wies Moens waarden als internationale solidariteit, pacifisme, religieuze waarden en sociale gelijkheid. Wies Moens’ ijveren voor de Grootnederlandse gedachte gaat gepaard met een groeiende voorkeur voor een fascistische levenshouding, waardoor zijn latere ‘verzen’ verworden tot politieke pamfletten.

 

Bij de verkiezingen in 1929 is Wies Moens kandidaat bij het Vlaamsche Front, maar hij geraakt niet verkozen. Daarop richt Wies Moens samen met Staf de Clercq het rechts-radicale tot fascistische Vlaams Nationaal Verbond (VNV) op, en in 1931 is Wies Moens samen met Joris Van Severen één van der oprichters van het fascistische Verbond van Dietse Nationaal-Solidaristen (Verdinaso). In 1934 stapt Moens uit het Verdinaso omdat die ook Walen en Luxemburgers wil opnemen in haar rangen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt Wies Moens directeur van de nationaalsocialistische Zender Brussel. In 1943 dient hij zijn ontslag in omdat de zender steeds meer onder invloed komt van de Algemeene SS-Vlaanderen en van DeVlag. In 1947 wordt Wies Moens bij verstek veroordeeld wegens collaboratie met nazi-Duitsland. Hij vlucht weg naar Nederlands Limburg waar hij de rest van zijn leven doorbrengt. Wies Moens’ huwelijk blijft kinderloos en hij zorgt dan maar voor twee peetkinderen. Eén van hen is… Marijke Dillen, VB-politica en dochter van VB-stichter Karel Dillen.

 

In 1983 wordt het Vormingsinstituut Wies Moens opgericht met als doel: “vorming in de lijn van het gedachtengoed van Wies Moens”. Contactpersoon en auteur van meerdere publicaties over Wies Moens is Edwin Truyens (57 j.). Edwin Truyens stond mee aan de wieg van zowel de Nationalistisch Studentenvereniging (NSV) als van het Vlaams Blok (interview). Vandaag wordt Wies Moens herdacht op een activiteit van Voorpost in Dendermonde. De lokale komiek Björn Roose geeft een inleiding, Henk Van de Graaf van Voorpos Suid-Afrika brengt een groet, en dan is het de beurt aan Edwin Truyens om te vertellen over ‘Leven, werken en nalatenschap van Wies Moens’. Sabine Torfs begeleidt de aanwezigen met haar trekzak bij de samenzang. Het zaaltje waar de herdenking georganiseerd wordt, biedt plaats voor honderdvijftig mensen. Gastheer Björn Roose hoopt dat het zaaltje toch minstens voor de helft gevuld geraakt.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voorpost, dillen |  Facebook | | |  Print

12-12-11

MARIE-ROSE MOREL. LIJVIG MAAR NIET HET ULTIEME BOEK

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

00:00 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, morel, dillen, vanhecke, dewinter, annemans, valkeniers |  Facebook | | |  Print

17-10-11

DE (MINST) ACTIEFSTE VB'ERS IN HET VLAAMS PARLEMENT

Pieter Huybrechts - Christian Verougstraete.JPGAls de jongste kiespeiling voor Vlaanderen het kiesresultaat zou zijn, valt het VB in het Vlaams parlement terug van eenentwintig naar nog slechts acht parlementsleden. De vraag wordt nu nog scherper: wie verdient het eigenlijk – los van de ideologie – om in het Vlaams Parlement te zetelen? Wie wil weten hoe vaak de Vlaamse parlementsleden aanwezig zijn in het Vlaams Parlement kan dit voortaan gemakkelijk nakijken op een nieuwe website. Je vindt er ook het aantal initiatieven dat ze nemen: een vraag om uitleg of een schriftelijke vraag stellen; een voorstel tot resolutie, een actualiteitsmotie of een amendement indienen of mee ondertekenen.  

Meer dan aantallen geeft de website niet. De initiatiefnemers beseffen dit ook wel. Eén van hen, Michiel Nuytemans, zegt daarover in Het Nieuwsblad: “Het is niet omdat iemand honderden schriftelijke vragen heeft ingediend, en dus een hoge score heeft, dat hij daarom ook een goed parlementslid is. Want het omgekeerde geldt ook. De Antwerpse burgemeester Patrick Janssens (SP.A) neemt weinig initiatieven in het Vlaamse parlement, terwijl toch algemeen geweten is dat hij, via zijn aanwezigheid in het Vlaamse halfrond, veel uit de brand sleept voor zijn stad.”

 

Hoe scoren de VB’ers? In de plenaire vergadering zijn de meest aanwezige VB-parlementsleden: Felix Strackx en Wim Van Dijck (beiden Vlaams-Brabant, 100 %), gevolgd door Joris Van Hauthem, Johan Deckmyn en Wim Wienen (respectievelijk uit Vlaams Brabant, Oost-Vlaanderen en Antwerpen, alle drie 97 % aanwezigheid). Het minst aanwezige in de plenaire vergaderingen zijn de Limburgse Linda Vissers (63 %) en de uit dezelfde provincie Katleen Martens (72 %), gevolgd door Marleen Van den Eynde (Antwerpen, 85 %). En in de commissies? Daar waar naar verluidt het meest gewerkt wordt. Meest aanwezige hier zijn Marijke Dillen (Antwerpen, 87 %), Felix Strackx (86 %) en Christian Verougstraete (rechts op de foto, West-Vlaanderen, 83 %). Minst aanwezige in de commissies is Katleen Martens (13 %), gevolgd door Filip Dewinter (Antwerpen, 27 %) en Marleen Van den Eynde (54 %).

 

Bekijken we het aantal initiatieven dat de VB-parlementsleden nemen, dan scoort Chris Janssens (Limburg) het beste met 397 initiatieven, gevolgd door Wim Wienen (275) en Marleen Van den Eynde (209). Het minst actief zijn: Katleen Martens (23), Agnes Bruyninckx-Vandenhoudt (West-Vlaanderen, 36) en Wim Van Dijck (39). Wim Van Dijck kan aanvoeren dat hij pas sinds vorig jaar (opnieuw) Vlaams parlementslid is. Hij volgde vorig jaar de naar het buitenland verhuisde An Michiels op, maar tevoren was Van Dijck ook al één van de minst actieve VB-parlementsleden.

 

Qua aanwezigheid in de televisienieuwsuitzendingen van VRT en VTM scoort Filip Dewinter natuurlijk het beste onder de VB’ers (91 x, in totaal 1 284 sec.), op afstand gevolgd Johan Deckmyn (2 x, 29 sec.) en Jan Penris (1 x, 10 sec.). Geen andere VB’er haalde het televisienieuws. De cijfers zijn slechts wat ze zijn. Anderzijds is het duidelijk dat de Limburgse Katleen Martens zich het minst laat opmerken van alle VB’ers. Filip Dewinter zien we wel vaak op televisie, maar is één van de minst aanwezige VB’ers in de parlementaire commissies.

 

Katleen Martens en Filip Dewinter kunnen echter aanvoeren: wat doen de VB’ers die wél regelmatig in het Vlaams parlement zijn? Neem nu Pieter Huybrechts (Antwerpen), relatief vaak aanwezig in het Vlaams Parlement. Met wat houdt hij zich onledig in het Vlaams Parlement? Met het langdurig doornemen van De Morgen, zo blijkt (foto). Met slechts 48 initiatieven belandt Pieter Huybrechts net niet in de top-3 van minst initiatieven nemende VB’ers. Dat kan natuurlijk aan De Morgen liggen die de aandacht van Pieter Huybrechts opeist, het kan natuurlijk ook aan de werklust van Pieter Huybrechts liggen.

 

Parlementsleden als Katleen Martens en Pieter Huybrechts krijgen elke maand ongeveer 5 700 euro netto uitgekeerd voor hun werkzaamheden in het Vlaams Parlement. Mensen als Marijke Dillen (lid van het bureau) en Filip Dewinter (fractievoorzitter) worden maandelijks 7 000 à 7 500 euro netto uitgekeerd. Over drie maanden zou het Vlaams Parlement een studie bespreken die de parlementaire wedden en pensioenen vergelijkt met wat in de privé-sector en bij andere parlementen uitgekeerd wordt. In afwachting: wat vind jij een gerechtvaardigd maandloon voor Katleen Martens en Pieter Huybrechts, Marijke Dillen en Filip Dewinter?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, dillen, martens, huybrechts |  Facebook | | |  Print

08-09-11

KOEN DILLEN WIL NIET MEER VOOR 'T PALLIETERKE SCHRIJVEN

dillen,media,sanctorumVorige week werd hier als eerste gesignaleerd dat de wekelijkse Frankrijk-rubriek in ’t Pallieterke niet meer volgeschreven werd door ‘Guitry’, zijnde Koen Dillen (foto: Koen Dillen (r.) bij de begrafenis van Marie-Rose Morel). RechtsActueel signaleerde ’s anderendaags “een opmerkelijke afwezige” in het “door vriend en vijand drukgelezen staatsblad van de Vlaamse beweging”. “De betrokkenen willen niet veel details kwijt”, schreef RechtsActueel nog. Wat hen prompt een reactie van Karl Van Camp, hoofdredacteur van ’t Pallieterke, opleverde die schreef zich niet te herinneren ooit door RechtsActueel gecontacteerd te zijn om een reactie terwijl hij toch één van die betrokkenen was.

 

Voorts wees Karl Van Camp erop dat ook andere medewerkers van ’t Pallieterke wel eens ontbreken. “Soms is dat een kwestie van inspiratie, soms is vakantie of ziekte een reden, een verplichting in het buitenland, absoluut tijdsgebrek of gewoon teveel kopij.” Maar er is in het geval van Koen Dillen meer aan de hand dan de hoofdredacteur van ’t Pallieterke aangaf. Koen Dillen wil niet langer schrijven voor ’t Pallieterke, blad waarin zijn vader – VB-stichter Karel Dillen – de Frankrijk-rubriek opstartte. “'Het klopt dat ik de samenwerking heb stopgezet”, zei Koen Dillen gisteren aan De Standaard. “Ik koester geen rancune tegenover de nieuwe hoofdredacteur en sluit ook niet uit dat ik ooit op mijn beslissing terugkom. Maar momenteel is het echt afgelopen. De ware motivatie gaat alleen 't Pallieterke aan.”

 

Volgens De Standaard zijn tijdsgebrek en Johan Sanctorum de twee grote boosdoeners. Samen met Frank Vanhecke schrijft Koen Dillen een boek over de begin dit jaar overleden Marie-Rose Morel. Het zou in november verschijnen, maar de publicatiedatum is intussen al verlaat. Het zou nu pas tegen Kerstmis in de boekhandel liggen. De afkeer van Johan Sanctorum zou nog zwaarder wegen in de beslissing van Koen Dillen om te stoppen met zijn bijdragen voor ’t Pallieterke. Cultuurfilosoof Johan Sanctorum heeft een wekelijkse rubriek in ‘t Pallieterke onder het pseudoniem Annick Verbauwen – die om het echt te laten lijken een eigen Facebook-pagina heeft, waarbij haar profielfoto evenwel geknipt is uit een fotoreeks van een pornoactrice. ‘Annick Verbauwen’ schrijft regelmatig lovend over Bruno Valkeniers en Johan Sanctorum, en denigrerend over Marie-Rose Morel en de uit het VB gezette Belfortploeg van Francis Van den Eynde. Dat het alter ego van Johan Sanctorum lovend schrijft over Bruno Valkeniers is niet zo vreemd vermits Johan Sanctorum ook adviseur en tekstschrijver is voor Bruno Valkeniers. Waarvoor Sanctorum een royale onkostenvergoeding krijgt.

 

Koen Dillen was bovendien voorzitter van de ‘Vlaams-nationale debatclub’, opgericht door Rudi Van der Paal, die in zaal De Basiliek in Edegem regelmatig debatten organiseerde tussen nationalisten en mensen ter (extreem-)rechterzijde van het politieke spectrum. En, zoals wij vorige maand schreven, nu is een nieuwe Vlaams-nationale debatclub opgericht door onder andere Karl Van Camp en Johan Sanctorum. Nieuwe Vlaams-nationale debatclub die haar eerste debat wilde organiseren… in zaal De Basiliek in Edegem. Intussen is de locatie voor het openingsdebat met Wim Van Rooy, Filip Dewinter, Abou Imran en Ergün Top gewijzigd. De vertoning zou nu plaatsvinden in Hoboken. Maar goed, prettig is anders als je in je lijfblad ’t Pallieterke én je hobby debatten organiseren Johan Sanctorum ziet opduiken. Koen Dillen stopt (voorlopig) met zijn bijdragen voor ’t Pallieterke. Volgende week heeft hoofdredacteur Karl Van Camp een gesprek met Koen Dillen om te zien of de plooien alsnog glad gestreken kunnen worden.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dillen, media, sanctorum |  Facebook | | |  Print

31-08-11

BRUNO VALKENIERS: “HET IS MOEILIJK VOOR IEDEREEN GOED TE DOEN”

Voor Bruno Valkeniers (foto 1) staat er een punt achter het verhaal van de VB'ers die de partij vaarwel hebben gezegd. De geplaagde voorzitter heeft een najaarsprogramma klaar dat alle perikelen moet doen vergeten en moet onderstrepen dat het VB als “visie- en programmapartij al decennialang het gelijk aan haar kant heeft”.

In een opmerkelijke brief aan de VB-kaderleden die De Standaard kon inkijken, zal de lezer vruchteloos speuren naar een soort mea culpa. Valkeniers benadrukt integendeel dat hem geen andere keuze restte dan enkele dissidenten, onder wie Gentenaar Francis Van den Eynde, uit de partij te zetten. Niet dat Valkeniers struikelde over de “kritiek”. Maar de “onverzoenlijke dissidentie” schaadde de “onbaatzuchtige militanten” en kwam alleen de “politieke tegenstanders en het, op dat moment onbestaande, cordon médiatique” ten goede.

“Ach, kritiek zal er altijd zijn'”, zegt Bruno Valkeniers aan De Standaard. “Het is erg moeilijk om goed te doen voor iedereen.” Volgens de VB-voorzitter was het nodig om in vakantietijd, wanneer de partijraad niet samenkomt, de kaders toe te spreken. “De huidige politieke situatie geeft ons gelijk. De francofonie en Vlaanderen zijn niet met elkaar te verzoenen. Elke dag neemt de vervreemding in Vlaanderen toe, door de aanhoudende massale immigratie. En uitgerekend op dat moment heb ik als voorzitter al te lang al te veel energie moeten steken in interne persoonlijke tegenstellingen aan de top van de partij.” Stel je voor dat de VB-voorzitter zich niet had moeten bezighouden met problemen binnen zijn partij, Vlaanderen zou er nu heel anders uitzien.

Behalve Francis Van den Eynde en enkele parlementsleden (zoals Jurgen Ceder en Erik Arckens) moest Bruno Valkeniers ook Frank Vanhecke uitwuiven. De erevoorzitter van het VB en weduwnaar van Marie-Rose Morel kon zich niet langer vinden in de manier waarop de partij werd geleid. In zijn brief noemt Valkeniers Vanhecke niet eens bij naam, laat staan dat hij hem van repliek dient. De voorzitter beperkt zich tot de opmerking dat het “ernstiger ware geweest als ze hun mandaat, dat ze te danken hebben, aan de partij, ingeleverd zouden hebben.”

Om de teleurstellende ervaringen door te spoelen, wil Valkeniers het kader enthousiasmeren voor een druk najaar. “Vlaanderen zal een sterk Vlaams Belang nog steeds nodig hebben.” In september komt er een “spraakmakende en assertieve affichecampagne” waarvan de inhoud aanstaande vrijdag wordt voorgesteld. Voorts wordt het sociaaleconomisch programma van het VB vernieuwd. Het VB wil zich profileren als de “meest sociale partij van Vlaanderen”, waarbij het zich resoluut afzet tegen de Europese Unie, maar ook past voor het neoliberalisme. En waarschijnlijk ook het socialisme.

Het VB richt dit najaar voorts twee symposia in. Een over de positie van de vrouw in de islam, gekoppeld aan de publicatie van een boek daarover van Anke Van dermeersch. En een symposium over het cordon médiatique. En over de media gesproken… In ’t Pallieterke – dat deze week bij wijze van promotie naar enkele duizenden adressen wordt verstuurd – wordt deze week voor het eerst sinds mensenheugenis de Frankrijk-rubriek niet verzorgd door ‘Guitry’, zijnde Koen Dillen. Ene ‘Salan’ neemt nu de honneurs waar. Koen Dillen, zoals andere Belfortploegleden op de IJzerwake een dikke week geleden (foto 2, Koen Dillen wel met zijn rug naar de fotograaf), zal toch niet aan de kant gezet zijn bij ’t Pallieterke? We zouden hem missen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: valkeniers, dillen |  Facebook | | |  Print

22-07-11

NU KOEN DILLEN IN 'DAG ALLEMAAL'

Koen Dillen bij de begrafenis van Marie-Rose Morel.jpgKoen Dillen stapte op bij het VB en schrijft een boek over Marie-Rose Morel. Voor Dag Allemaal is het deze week aanleiding voor een interview met de zoon van VB-stichter Karel Dillen. Na een paar korte berichten en de flauwekul van Geert Hoste: het eerste groot artikel in Dag Allemaal deze week. De grootste kop bij het artikel is echter Anke Van dermeersch? Die is niet capabel!. Koen Dillen maakt van de gelegenheid immers gebruik om af te rekenen met de ‘Blonde Bambi’ die zich veertien dagen eerder in hetzelfde weekblad kandidaat stelde om de volgende VB-voorzitter te worden.

 

Koen Dillen (foto: Koen Dillen naast Frank Vanhecke bij de begrafenis van Marie-Rose Morel) is nog altijd vol vuur over Marie-Rose Morel. Koen Dillen (in Dag Allemaal): “Ze durfde op te komen voor haar mening, ging geen conflicten uit de weg. Daardoor botste ze met Filip Dewinter, omdat ze niet de zoveelste blonde bimbo was die enkel haar schoonheid in de strijd hoefde te gooien om een mandaat te krijgen. Marie-Rose had ook iets te vertéllen.” Bedoelt Koen Dillen dat er ook blonde dames bij het Vlaams Belang zijn die niks zinnigs te vertellen hebben? Koen Dillen: “Bij mijn ontslag heb ik er geen geheim van gemaakt dat ik kritiek had op de gooi naar het voorzitterschap van Anke Van dermeersch. In Dag Allemaal zei ze: ‘Bij een andere partij was ik al lang minister geweest.’ Dat deed me denken aan de begindagen van het Blok: toen was zo’n houding uit den boze. De partij is zo hard veranderd dat ik me er niet meer thuis voel, en met mij vele anderen.”

 

Máákt Anke Van dermeersch kans om voorzitster te worden? Koen Dillen: “Als zij zoiets durft verkondigen in Dag Allemaal, dan zit daar meer achter. Dat betekent dat ze steun krijgt van hogerhand, dat ze de toestemming heeft gekregen om dat steentje op te werpen. En mócht zij echt kans maken, dan zegt dat veel over het huidige Vlaams Belang.” Is ze capabel voor het voorzitterschap? Koen Dillen: “Nee, Anke Van dermeersch is niet capabel.” Overigens is het argument van Anke Van dermeersch dat ze in een andere partij reeds minister zou zijn inderdaad belachelijk. In een krant verwees Van dermeersch (39 j.) naar leeftijdsgenoten Inge Vervotte (34 j.) en Freya Vandenbossche (36 j.) die al minister waren/zijn. Alsof als je maar een leeftijdsgenoot van pakweg Patrick Janssens bent, maar actief bent in een andere partij, je evengoed burgemeester van Antwerpen had kunnen zijn.

 

En waarom schrijft Koen Dillen een boek over Marie-Rose Morel? Koen Dillen: “Omdat haar hele leven eens belicht mag worden, niet alleen de periode waarin ze ziek was. Haar jeugd, de periode van haar hostessenbureau, haar tijd bij de N-VA, de Miss Vlaanderen-verkiezing…” Benieuwd of Koen Dillen gaat onthullen wat er mis liep toen Marie-Rose Morel in 1994 deelnam aan de verkiezingen voor Miss België. Op vrijdagavond 29 mei 1994 stond Marie-Rose Morel samen met negen andere finalisten op de bühne van het casino van Spa. Morel was niet enkel mooi, in interviews vertelde ze precies wat de jury van dit op en top Belgisch evenement graag hoorde. Morel vond het “een echte eer (…) om België te mogen vertegenwoordigen op tal van manifestaties.” Maar dan was er een mysterieuze technische fout. Toen de kijkers van VTM en RTL-TVi via televoting moesten stemmen kwam op het 077-nummer van Marie-Rose Morel geen enkele stem binnen. Gevolg: Morel out en Ilse De Meulemeester wordt dat jaar Miss België. Drie jaar eerder was het Anke Van dermeersch wél gelukt Miss België te worden.

 

Wat was er aan de hand? Men kan Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers van veel beschuldigen – meer zelfs: van heel veel – maar dat ze toen de verkiezing van Marie-Rose Morel saboteerden is onwaarschijnlijk. Frank Vanhecke maakte intussen op zijn blog bekend dat hij samen met Koen Dillen voor een week naar Frankrijk is vertrokken om er te werken aan een eerste, ruwe versie van het boek over Marie-Rose Morel. De titel wordt: Al bij al heb ik gelukkig geleefd.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dillen, van dermeersch, morel |  Facebook | | |  Print