Anti-Fascistisch Front / Verzet

Met cijfers over klachten is het altijd oppassen. Een klacht is maar een klacht: het is daarmee niet bewezen dat er inderdaad een slechte dienstverlening was, een racistische uiting, een onheuse handeling…

Anderzijds worden problemen ook onderschat. Wie kent de weg om een klacht in te dienen bij bijvoorbeeld een ombudsman? Wie doet de moeite om een klacht in te dienen? Ofwel verzuimt men het te doen omdat men de pesterijen al zo gewoon is. Ofwel omdat men er niet in gelooft dat het tot iets (positief) zal leiden? Last but not least als men al een klacht indient, hoe ernstig wordt de zaak dan behandeld? En is de zaak wel te bewijzen? Wordt officieel voor een weigering, een ontslag of een andere handeling geen andere reden gegeven dan de werkelijke? Met wat wij links en rechts horen, waarvan we weten dat het niet tot een klacht geleid heeft. Of de klacht niet hard kon gemaakt worden, niet noodzakelijk omdat ze niet gegrond zou zijn maar omdat de harde bewijzen niet boven water kunnen komen. Daarmee hebben we toch de indruk dat discriminatie nog steeds een onderschat fenomeen is.

Een bijlage bij het jongste Jaarverslag Discriminatie / Diversiteit van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Discriminatie geeft in elk geval de gevolgen die aan klachten over racisme werden gegeven door het parket en de correctionele rechtbanken. In 2009 werden maar liefst 657 dossiers geseponeerd. Seponering is een voorlopige beslissing om af te zien van vervolging waardoor een einde wordt gesteld aan het vooronderzoek. De zaak is dus nog niet helemaal uitgespit. De twee belangrijkste redenen voor het seponeren van een vermeend racistisch misdrijf zijn dat men de dader niet vindt (42 %) en dat men onvoldoende bewijzen vindt (ook 42 %). In 254 gevallen kwam het toch tot een uitspraak, wat leidde tot 162 veroordelingen (64 %). Daarvan waren er 100 onmiddellijke veroordelingen en 62 veroordelingen met uitstel. In 47 gevallen leidde de rechtszaak tot een vrijspraak, bij 33 werd opschorting gegeven en bij 12 werd om nog andere redenen geen veroordeling uitgesproken.

Bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding behandelen ze overigens nog wel meer dan racismeklachten. Eenderde van de klachten die ze er vorig jaar ontvingen gaat om klachten over vermoede discriminatie omwille van een handicap. Het jongste jaarverslag focust hierop in het bijzonder. Zowat de helft van alle klachten hebben betrekking op situaties in verband met werk en de media (vooral dan het internet). De klachten in verband met het internet zijn gelijk verdeeld over cyberhate via kettingmails, via Web 2.0-toepassingen (Facebook, blogs…) en via klassieke websites. In opmars bij die laatsten zijn websites die willen informeren over ‘de ware aard’ van de islam met als enige bedoeling de islam te demoniseren. Kritiek op de islam is toegelaten, en de vrijheid van meningsuiting geldt ook voor ideeën die kwetsen, choqueren of verontrusten. Anders is het evenwel als dit (voortdurend herhalen) aanzet tot haat, geweld of discriminatie op grond van de criteria die door de wet beschermd zijn.

Het VB pleitte bij de jongste parlementsverkiezingen opnieuw voor de afschaffing van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, en nu hun brave vorige voorzitter voor de rechtbank in Sint-Niklaas gedaagd wordt wegens een racistisch artikel in een VB-publicatie, is die roep er niet op verminderd. Maar de helft van de klachten die het Centrum behandelt gaat niet over klachten voor vermeend racisme, maar wegens discriminatie omwille van handicap, leeftijd, enzomeer. Moet het Centrum voor het VB desondanks afgeschaft worden, of mag het Centrum blijven als het maar geen klachten wegens racisme behandelt?