10-10-14

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Liesbeth Homans reageerde in interviews verontwaardigd op de opmerking dat, naargelang de campagne voor de verkiezingen op 25 mei vorderde, haar rokjes alsmaar korter werden. Gisterenavond zat Liesbeth Homans prominent op de eerste rij van de N-VA-ledenbijeenkomst over het federaal regeerakkoord (foto) en daar liet ze toch weer eens het beste van zichzelf zien.

 

Waarom vraagt u mij de internationale jihad te veroordelen, als we niet tegelijk George Bush veroordelen voor de honderdduizenden Irakese doden en de puinhoop in het hele Midden-Oosten die hij op zijn geweten heeft? Waarom zoveel verontwaardiging over de onthoofdingen door IS, en niet over de honderden onthoofdingen in Saudi-Arabië? Al-Qaeda en IS zijn het product van jaren wanbeleid in het Midden-Oosten. En de jihadisten zijn zo gewelddadig geworden omdat ze hebben gemerkt hoe het de democratische verkozen Moslimbroeders in Egypte is vergaan. Of hoe het democratisch verkozen Hamas internationaal niet wordt erkend. Daarom hebben velen uiteindelijk voor de wapens gekozen.” Voor een goed begrip: onderzoeker Montasser AlDe’emeh is tegen de gewapende jihad. “Ik ben niet pro Sharia4Belgium, Al-Nusra of IS. Ik veroordeel gruweldaden van Syriëstrijders, en ik heb de oorlogsmisdaden door IS al eerder vergeleken met het fascisme.” Maar Montasser AlDe’emeh vraagt consequent te veroordelen. (De Standaard, 4 oktober 2014)

 

“Rechtse regering breidt stakingsrecht fors uit tot 67 jaar.” Ook een manier om het optrekken van de pensioenleeftijd te bekijken. Ons artikel over hoe de N-VA haar standpunt over pensioenen herschreef op de N-VA-website werd gisteren veel gedeeld op sociale media en massaal gelezen. (Twitter, 7 oktober 2014)

 

“Eindelijk is de landing dan toch gelukt. De gigantische overwinning van de N-VA heeft geleid tot opnieuw een Franstalige premier en geen enkele stap in de staatshervorming. Het communautaire ooit het alfa en omega van de partij, is even volledig terzijde geschoven om een puur rechtse sociaal-economische agenda uit te voeren. Voka heeft gewonnen van de Vlaamse beweging.” Yves Desmet ziet met welk resultaat de N-VA de federale regeringsonderhandelingen beëindigd. Bart De Wever is zeer tevreden. "Dit is de regering die ik wou." (De Morgen, 8 oktober 2014/HLN.be, 7 oktober 2014)

 

“Het eten is soms ronduit slecht.” Maggie De Block over de dagen en nachten onderhandelen voor de nieuwe federale regering. Er zijn in dit verband anders nog wel meer minpunten te vertellen. (Knack, 8 oktober 2014)

 

“Dicht bij elkaar zitten kan ook een bron van conflict zijn omdat je dan in dezelfde electorale vijver vist. Gevolg is dat je je dan meer en scherper moet profileren.” Politicoloog Dave Sinardet ziet voordelen maar ook nadelen voor een coalitie van partijen die ideologisch dicht bij elkaar zitten. (Knack online, 8 oktober 2014)

 

“Bart De Wever vertelde dat we de indexsprong ‘niet zullen voelen’. Mensen zijn echter niet zo gevoelloos. Een koppel dat samen 3.300 euro netto verdient, zal het eerste jaar van de indexsprong 900 euro inleveren. Op een carrière van 20 jaar zal het hen samen 22.000 euro kosten. En dat is veel geld, enkel met deze maatregel. Aan de andere kant blijft de rijkdom zich opstapelen. Er zijn dit jaar alweer twaalfduizend multimiljonairs in ons land bij gekomen. Zij betalen geen vermogensbelasting.” Peter Mertens ziet nog andere fouten in de regering-Michel door een niet op feiten gebaseerd rechts geloof. (dereactie.be, 8 oktober 2014),

 

“Zweedse coalitie keihard voor de rijken: btw op plastische chirugie naar 21 procent.” Paul Goossens ontdekt toch een regeringsmaatregel die de rijken pijn zal doen. Al konden de regeringsonderhandelaars niet meteen de budgettaire impact ervan geven. De 'doorkijktaks' zou 120 miljoen euro kunnen opbrengen, maar we zijn wel benieuwd hoeveel die effectief zal opbrengen. De inkomsten uit een hogere belasting op beurstransacties wordt op 80 miljoen euro. De indexsprong brengt daarentegen 2,5 miljard euro op. Is er iemand die beweert dat de lasten evenredig verdeeld zijn? (Twitter, 8 oktober 2014)

 

“Gelijke kansen worden actief bevorderd én alle vormen van discriminatie worden tegengegaan. Bij de uitvoering van dit beleid zal er over gewaakt worden dat geen bijkomende administratieve lasten worden gecreëerd.” De regering-Michel is tegen discriminatie, maar de strijd daartegen mag de werkgevers niets kosten. Beter klinkt: “In het kader van de ontwikkeling van een open en tolerante maatschappij zal de regering voorrang geven aan de strijd tegen elke vorm van racisme en vreemdelingenhaat, antisemitisme, onverdraagzaamheid, extremisme en intercultureel geweld.” Maar wat wordt bedoeld met “extremisme”? Mensen die streven naar een onafhankelijk Vlaanderen en daarvoor het opheffen van de Belgische staat, hardnekkige stakers en andere actievoerders, moslimfundamentalisten of wat? Is iemand die extreem opkomt voor rechtvaardigheid een probleem? Dat vereist verduidelijking. (Federaal regeerakkoord respectievelijk blz. 148 en blz. 150, 9 oktober 2014)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, homans, syrië, sociaal, discriminatie, racisme |  Facebook | | |  Print

20-03-14

AANPAK RACISME EN DISCRIMINATIE BREIDT UIT

Morgen, vrijdag 21 maart, is het Internationale Dag tegen Racisme en Discriminatie. Een goede gelegenheid om even stil te staan bij de positie van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR) in ons land, de mogelijkheden en de beperkingen die haar toebedeeld worden.

 

De voorloper van het Centrum is het Koninklijk Commissariaat voor het Migrantenbeleid dat in 1989 opgericht wordt met Paula D’Hondt als bevlogen Koninklijk Commissaris (foto 1, op werkvergadering in de Stuivenbergbuurt in Antwerpen). Onmiddellijke aanleiding is het succes van het Vlaams Blok bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1988: 17,7 % van de stemmen met de campagne ‘Antwerpen aan de Antwerpenaren!’. De diepere reden is dat al lang uitvoering moet gegeven worden aan het Internationaal Verdrag inzake de Uitbanning van alle Vormen van Rassendiscriminatie, goedgekeurd op 21 december 1965. Vrijwel meteen na die goedkeuring dient de PS’er Ernest Glinne in 1966 een eerste wetsontwerp in om daden ingegeven door racisme te bestraffen, maar het zal nog tot 30 juli 1981 duren vooraleer een dergelijke wet van kracht wordt. Niets te vroeg. In de jaren tachtig verandert de kijk op de migratie als gevolg van de verslechterde economische toestand die haar politieke uitlopers krijgt met het racistisch beleid van Roger Nols in Schaarbeek, niet alleen tegen Vlamingen, en genoemd Vlaams Blok-succes in Antwerpen.

 

Aanvankelijk geringschattend bekeken omdat ze slechts naam had gemaakt als staatssecretaris voor De Post, groeit Paul D’Hondt uit tot een Koninklijk Commissaris die geen blad voor haar mond neemt over de rechten en plichten van migranten en het te voeren migrantenbeleid. Na vier jaar Koninklijk Commissariaat is één van haar aanbevelingen de noodzaak een permanente structuur op te zetten om racisme te bestrijden en gelijke kansen en integratie te bevorderen. Dat wordt het in 1993 opgerichte Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR), met Johan Leman als eerste directeur.

 

Het CGKR krijgt gaandeweg steeds meer taken. Zo wordt het ook bevoegd om rechtszaken aan te spannen voor zaken die vallen onder de wet van 23 maart 1995 tot bestraffing van het ontkennen, minimaliseren, rechtvaardigen of goedkeuren van de genocide die door het nazi-regime in de jaren veertig is gepleegd. In 1995 krijgt het CGKR ook een extra taak voor de bestrijding van mensenhandel. In 1999 wordt het steunpunt voor bestrijding van armoede, bestaansonzekerheid en sociale uitsluiting toegevoegd aan het CGKR. In 2003 wordt het CGKR ook belast met het informeren van de overheid over de aard en de grootte van de migratiestromen en te waken over het respect voor de grondrechten van vreemdelingen. Nog in 2003, met de wet van 25 februari 2003, komt er de opdracht bij voor de bestrijding van discriminatie op grond van de seksuele geaardheid, leeftijd, geloof of overtuiging, handicap… in 2007  aangevuld met bepalingen om discriminatie bij arbeid te bestrijden.

 

Intussen verschuiven de ‘klassieke’ vormen van racisme op grond van vermeend ras of huidskleur naar meldingen over islamofobie, en wordt het internet een belangrijke uitlaatklep voor latent racisme. Het CGKR haalt vooral de pers met haar rechtszaken (de veroordeling van drie vzw’s van het Vlaams Blok in 2004, de veroordeling van het kantelpoortenbedrijf Feryn in 2009…), maar de gerechtelijke dossiers vertegenwoordigen slechts één procent van alle dossiers die door het CGKR behandeld worden. Het leeuwendeel van het werk gebeurt achter de schermen via ontmoetingen, bemiddelingen, opleidingen en aanbevelingen. Een goed beeld over de werking, moeilijkheden en mogelijkheden, en verschillen in schijnbaar gelijkaardige zaken, vind je in het boek Enerzijds, anderzijds van huidig CGKR-directeur Jozef De Witte (foto 2).

 

Alweer als gevolg van internationale bepalingen is de werking van het CGKR sinds deze maand gevoelig uitgebreid. Zo is het nu niet enkel meer bevoegd voor federale materies, maar ook voor gewestelijke en gemeenschapsaangelegenheden. Klachten over discriminatie bij bijvoorbeeld De Lijn of in het onderwijs kunnen nu ook, minstens efficiënter, opgevolgd worden door het nieuwe Centrum. Anderzijds worden er ook bevoegdheden uitgesplitst. We krijgen nu enerzijds: het ‘interfederaal centrum voor gelijke kansen en bestrijding van discriminatie en racisme’ (roepnaam: 'interfederaal gelijke kansencentrum') en anderzijds (diep ademhalen): het ‘federale centrum voor de analyse van de migratiestromen, de bescherming van de grondrechten van vreemdelingen en de strijd tegen de mensenhandel’ (roepnaam: 'federaal migratiecentrum'). Kwesties van gelijkheid van mannen en vrouwen worden nog altijd apart behandeld, in: het ‘instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen’.

 

Het CGKR werd geleid door een pluralistische raad van bestuur, samengesteld uit eenëntwintig leden, waarvan zeven voorgedragen door de gemeenschappen en gewesten, en een regeringscommissaris. Het is de raad van bestuur die bijvoorbeeld beslist of al dan niet een rechtszaak wordt aangespannen. De raad van bestuur van het nieuwe Centrum zal opnieuw samengesteld zijn uit eenentwintig leden, maar nu allen benoemd door de parlementen (tien door de Kamer van Volksvertegenwoordigers, vier door het Vlaams Parlement, telkens twee door het Waals Parlement, het Parlement van de Franstalige Gemeenschap en het Brussels Parlement, en één door het Parlement van de Duitstalige Gemeenschap). In de schoot van de interfederale raad van bestuur worden vier kamers geïnstalleerd: een federale, een Vlaamse, een Franstalige en een Brusselse die uitsluitend vragen behandelen die met het eigen bevoegdheidsniveau te maken hebben.

 

Dat het Centrum onder andere ook bevoegd wordt voor ‘Vlaamse materies’ is een vooruitgang; het opsplitsen van het Centrum in twee aparte centra is geen vooruitgang. De link tussen bijvoorbeeld ‘de bestrijding van racisme’ en ‘de bevordering van de grondrechten van vreemdelingen’ spreekt voor zich, maar toch worden die bevoegdheden nu verdeeld over twee verschillende centra. In tegenstelling tot de kritiek op het CGKR van Antwerps N-VA-gemeenteraadsfractieleider André Gantman, en aanvankelijk ook Bart De Wever himself, steunde de N-VA bij de stemming in de Kamer van Volksvertegenwoordigers de interfederalisering van het CGKR. Het idee om racisme niet langer te bestrijden op basis van het Internationaal Verdrag voor de Rechten van de Mens, maar op basis van de ‘eigenheid’ van Vlaanderen, werd (voorlopig?) afgevoerd.

 

Het Vlaams Belang benadrukt dezer dagen graag dat de partij al meer dan 35 jaar haar stempel drukt op het beleid, maar alvast voor het eerste punt uit haar fameus 70-puntenplan (“Opdoeken van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding”) is dat niet gelukt. De bevoegdheden van het Centrum zijn daarentegen nog uitgebreid.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: racisme, discriminatie, actie |  Facebook | | |  Print

ACTIE TEGEN RACISME EN DISCRIMINATIE

Het Interfederaal Gelijke Kansencentrum (zie hierboven) is een goede zaak, maar je kan ook zelf de handen uit de mouwen steken tegen racisme en discriminatie. Meer zelfs, zonder actie vanuit de basis wordt overheidsoptreden tegen racisme en discriminatie een hopeloze zaak.   

 

De discriminatiecijfers op het vlak van onderwijs, huisvesting en tewerkstelling zijn onrustbarend. Steeds nieuwe studies, ook van de overheid, tonen aan dat Vlaanderen én België schromelijk tekort schieten in  een effectieve aanpak van de gevolgen van vooroordelen op deze levensbelangrijke domeinen. Deze week toonde een nieuw rapport nog maar eens aan dat de tewerkstelling van mensen met een ‘vreemde’ afkomst ondermaats blijft. Ook al ben je hier geboren, spreek je perfect Nederlands en heb je het juiste diploma. De eenzijdige focus op de inspanningen die “allochtonen” zelf moeten leveren, hoe belangrijk ook, onderschat de huizenhoge drempels en vooroordelen die bewust of onbewust aanwezig blijven.

 

Wil je zelf iets doen naar aanleiding van de internationale dag tegen racisme en discriminatie morgen? Dat kan. Surf naar de website www.jobdiscriminatie.be en klik op ‘Ik steun’. Vul een boodschap in tegen racisme, al dan niet met foto. Je kan ook je profielfoto op Facebook tijdelijk vervangen door het campagnebeeld van de actie tegen jobdiscriminatie (foto). En als je de Facebookpagina over jobdiscriminatie liked maak je kans om een boek te winnen. Op of rond 21 maart zijn er daarenboven diverse activiteiten tegen racisme op straat en in zaal: in Leuven, Gent, Maasmechelen, Brussel… Zaterdag 29 maart is er in het Vlaams Parlement ook nog een Open Forumdag van het Minderhedenforum. Er is geen gebrek aan actiemogelijkheid.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: actie, racisme, discriminatie |  Facebook | | |  Print

07-08-13

ISLAMOFOBIE EN DISCRIMINATIE

Vorige week wezen we in De week in zeven citaten (en eentje extra) erop dat Etienne Vermeersch erin slaagde om een opiniebijdrage over het voor kinderen al dan niet beperken van toegang tot pornografie op het internet, te laten eindigen met een uithaal naar de SP.A omdat senatoren van die partij oproepen om islamofobie te beteugelen. Volgens Etienne  Vermeersch is dit “een absoluut dieptepunt in de geschiedenis van die partij” en kan de partij zich hiermee “nooit meer progressief noemen”. Straffe bewoordingen, en de zaak moet hoog liggen bij Vermeersch dat hij die boodschap zelfs in een opiniebijdrage over pornografie smokkelt. Toch is de SP.A niet de enige die aandacht vraagt voor islamofobie.

 

In het boek Islamofobie en discriminatie van onderzoeker Ineke van der Valk worden de resultaten toegelicht van één van de eerste Nederlandse wetenschappelijke studies naar islamofobie. In haar boek pleit Van der Valk ervoor om islamofobie als aparte discriminatiegrond te laten registreren, zodat het effectief bestreden kan worden aan de hand van een gericht en pro-actief antidiscriminatiebeleid. Volgens haar is daar behoefte aan, onder meer omdat het antidiscriminatiebeleid onder druk is komen te staan sinds PVV-leider Geert Wilders en zijn partijgenoten in 2010 doordrongen tot in het centrum van de politieke macht. ''Het was onverantwoordelijk om die gedoogcoalitie met Wilders aan te gaan. Daarmee heeft Wilders' anti-islamitische betoog een gelegitimeerde basis gekregen.'' Van der Valk benadrukt dat ''naarmate steeds vaker islamofobische uitspraken worden gedaan, islamofobie als het ware genormaliseerd wordt''. Dit stimuleert volgens haar ''een bepaald maatschappelijk klimaat waarin geweld en agressie gedijt''.

 

In een interview met de website Zaman Vandaag legt Ineke van der Valk uit waarom islamofobie nog steeds niet geregistreerd is. Ineke van der Valk: “Er is in Nederland pas recent meer aandacht voor dit verschijnsel. Dat omzetten naar een politieke beslissing om apart te registreren is een proces dat nu langzamerhand op gang komt. Je ziet dat er internationaal her en der gediscussieerd wordt over de term islamofobie. Zo'n discussie wordt dan hier ook opgepakt door mensen en organisaties - die zich al dan niet in het islamofobe kamp bevinden - die tegen aparte registratie zijn.

 

Eén van de tegenargumenten die vaak worden genoemd, is dat als islamofobie officieel zou worden gehanteerd als aparte discriminatiegrond, dat er dan geen godsdienstkritiek meer mogelijk zou zijn. Maar het punt is dat het niet om kritiek, maar om discriminatie gaat. Natuurlijk moet godsdienstkritiek mogelijk zijn, uiteraard. Dit soort discussies worden ook gevoerd binnen politieke partijen, die langzamerhand als het ware worden gesensibiliseerd rond het onderwerp islamofobie. Over het algemeen hebben politieke partijen wel oog voor deze vorm van discriminatie, maar of ze er veel voor doen of niet, dat is een andere kwestie.”

 

Moskeeën in Nederland waren tussen 2005 en 2010 117 keer slachtoffer van geweld. Hebben de islamofobische uitspraken van Geert Wilders daar iets mee te maken? Ineke van der Valk: “Wilders is scherp wat betreft verbale agressie, maar hij bepleit natuurlijk niet het gebruik van fysiek geweld tegen moslims. Ik denk wel dat naarmate steeds vaker islamofobische uitspraken worden gedaan, islamofobie als het ware genormaliseerd wordt. Dit stimuleert een bepaald maatschappelijk klimaat waarin geweld en agressie gedijen. Aan dat klimaat draagt Wilders bij uitstek bij.” Bepaalde ideeën van Geert Wilders zetten zich intussen vast in de hoofden van de Nederlandse bevolking en worden niet meer tegengesproken.

 

Ineke van der Valk: “Organisaties en mensen moeten, waar ze zich ook bevinden, altijd proberen tegengas te geven. (…) Uiteraard zijn anti-islamitische uitlatingen niet uitsluitend voorbehouden aan PVV-stemmers. Veel PVV-stemmers vinden dat Wilders veel te ver gaat. Zo van, 'We vinden dat hij een belangrijke functie heeft om de boel te alarmeren, maar we vinden het niet nodig dat hij aan de macht komt'. Dat is natuurlijk wel gevaarlijk, want ondertussen brengen ze hem wel aan de macht. Kijk, het antisemitisme vóór de Tweede Wereldoorlog bestond in alle Europese landen, maar in Duitsland is het, te zacht gezegd, volledig uit de hand gelopen, omdat het politiek georganiseerd werd. De kracht die de macht wist te grijpen had antisemitische overtuigingen en kon eenmaal aan de macht die overtuigingen in daden omzetten.” Toch een knappe politicus die Wilders, niet? Ineke van der Valk: “Het verbaast me altijd dat mensen Wilders zo knap vinden.” Geslepen, standvastig, creatief? “En kort door de bocht? Het is veel moeilijker om genuanceerd te zijn en dat is knapper trouwens. Wilders bekommert zich totaal niet om wat de dingen die hij roept, teweeg brengt"

 

"Er is een verandering gaande van het maatschappelijk klimaat rond de islam en moslims. Er is sprake van een toename van negatieve beeldvorming, een toename van discriminatie en racisme. Daarom was het onverantwoord om die gedoogcoalitie met Wilders aan te gaan. Wilders' anti-islamitische betoog kreeg daardoor een gelegitimeerde basis. Die coalitie is beëindigd, maar daarmee is het proces van een veranderend maatschappelijk en politiek klimaat niet gelijk gestuit. Daar is meer voor nodig, dat kost tijd.”

 

Ineke van der Valk heeft een brede achtergrond in de sociale wetenschappen, waaronder een doctoraal Pedagogie/Onderwijskunde en Etnische Studies, en promoveerde op het raakvlak van Sociale Wetenschappen en Tekstwetenschap (Discourse Studies) aan de Universiteit van Amsterdam. Ze heeft voor de Anne Frank Stichting onderzoek gedaan naar rechtsextremisme, jihadi extremisme, islamofobie, en radicalisering en deradicalisering van jongeren. Ze publiceerde onder andere ook Extreemrechts in Amsterdam en In en uit extreemrechts.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, nederland, wilders, islam, racisme, discriminatie |  Facebook | | |  Print

31-07-13

20 JAAR CENTRUM GELIJKE KANSEN EN RACISMEBESTRIJDING (1)

Het beruchte zeventigpuntenplan, door Filip Dewinter gepresenteerd op een colloquium van het Vlaams Blok op 6 juni 1992, begint met: “1. Opdoeken van het Koninklijk Commissariaat voor het Migrantenbeleid”. De tweede versie, verschenen in 1996, hield rekening met een naam- en bevoegdheidsverandering maar bleef voor het overige hetzelfde: “1. Opdoeken van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding”. Met een opiniebijdrage en de publicatie van een boek met twintig getuigenissen meldt Jozef De Witte (foto), directeur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racisme-bestrijding (CGKR), dat het CGKR inmiddels al twintig jaar bestaat. AFF/Verzet feliciteert hierbij graag het CGKR en haar medewerkers voor het geleverde werk. Filip Dewinter en het VB zijn grandioos mislukt in de eerste opdracht die ze zichzelf stelden.

 

Jozef De Witte verwijst naar de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (1948) en het Internationaal Verdrag inzake Uitbanning van alle Vormen van Rassendiscriminatie (1965) als potgrond waaruit het CGKR is kunnen ontstaan. Het duurde evenwel zestien jaar vooraleer laatstgenoemd verdrag haar Belgische vertaling kreeg, met de wet van 30 juli 1981 tegen het racisme waarvan toenmalig minister van Justitie Philippe Moureaux de drijvende kracht was. In diezelfde periode, op 15 december 1980, zag ook de Vreemdelingenwetgeving het licht. Officieel: de Wet betreffende de Toegang tot het Grondgebied, het Verblijf, de Vestiging en de Verwijdering van Vreemdelingen. Maar van een echt migratiebeleid, met aandacht voor alle aspecten verbonden aan de migratie, was daarmee nog geen sprake. Impulsen daarvoor moesten komen van het Koninklijk Commissariaat voor het Migrantenbeleid dat in 1989 opgericht werd en vier jaar later het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR) werd.

 

De oprichting van het Commissariaat, met Paula D’Hondt als Koninklijk Commissaris en Johan Leman als haar kabinetschef, is niet vreemd aan het verkiezingssucces van het Vlaams Blok dat bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober 1988 in Antwerpen 17 % van de stemmen behaalt, onder andere het gevolg van een andere kijk op de migratie na de economische recessie en felle toename van de werkloosheid die volgde op de oliecrisis van 1980. Opereerde het Commissariaat nog onder de vleugels van de Eerste-Minister, het CGKR werd bij wet opgericht en krijgt zijn opdrachten van het parlement. De opdrachten van het CGKR werden alsmaar uitgebreid, niet in het minst natuurlijk als gevolg van nieuwe wetgeving: de wetgeving tegen negationisme (1995), tegen discriminatie (2003), tegen mensenhandel (1995 en 2005)… Twintig jaar na de oprichting van het CGKR verloopt het uitstippelen van een migratiebeleid nog steeds moeizaam – maar het CGKR kan enkel studies en aanbevelingen aanreiken, het is de politiek die beslist. Het manifest racisme is intussen grotendeels verdwenen, het racisme wordt nu meer gecamoufleerd (lees het interview met advocaat Luc Walleyn).

 

Het succes van het CGKR lijkt bescheiden, maar dat is deels perceptie. Het CGKR haalt vooral de pers met gerechtelijke dossiers waarin het zich burgerlijke partij stelt, zoals de veroordeling van drie vzw’s van het Vlaams Blok (2004) en de veroordeling van kantelpoortenfirma Feryn (2009). Maar de gerechtelijke dossiers vertegenwoordigen tegenwoordig nog slechts 1 % van alle dossiers die het CGKR opent. Het leeuwendeel van het werk gebeurt achter de schermen. Met ontmoetingen, bemiddelingen, opleidingen en aanbevelingen worden grondrechten zoals een gelijke behandeling verdedigd. Een zaak die in der minne kan geregeld worden, is beter dan een zaak die via een gerechtelijke procedure moet behandeld worden en achteraf slechts met tegenzin, en vaak met jaren vertraging, door de veroordeelde wordt uitgevoerd.

 

Bij momenten is er kritiek op het CGKR, maar geloof ons vrij: met de jaren ervaring weten ze bij het CGKR vrij goed wat juridisch haalbaar is en wat slechts een kamikazeoperatie zou zijn. Dat bijvoorbeeld discriminatie en haatboodschappen anders moeten aangepakt worden, helpt ook al niet voor begrip voor het optreden van het CGKR. Ook al heeft Jozef De Witte de werking van het CGKR en zijn kijk op enkele actuele kwesties verduidelijkt in een interessant boek. Pijnpunt blijft de ruimte die ‘de politiek’ aan het CGKR geeft. Met name vanuit de N-VA is al meermaals gesteld dat het CGKR zich meer moet richten op ‘het Vlaamse aanvoelen’, terwijl niet iets zo fluïde de leidraad kan zijn. Het CGKR kan en moet haar werking enkel oriënteren op de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

 

Ingevolge van Europese wetgeving wordt het CGKR de eerstvolgende maanden omgevormd tot een interfederaal antidiscriminatiecentrum en een federaal migratiecentrum. Het CGKR is alleen gemachtigd om op te treden tegen discriminatie in federale zaken. Niet bij bevoegdheden van de Gewesten en Gemeenschappen. Niet dus bij De Lijn, de VDAB, het onderwijs, de Vlaamse administratie, de Vlaamse welzijnssector… Dat verandert nu ten goede. Eenentwintig jaar na haar zeventigpuntenplan vindt het Vlaams Belang nog altijd dat het CGKR opgedoekt moet worden, maar het CGKR is er nog altijd, en wat er in de plaats komt krijgt nog meer bevoegdheden.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: racisme, discriminatie, actie |  Facebook | | |  Print

DISCRIMINATIE OF RACISME: WAT TE DOEN ?

Vandaag erkent België negentien verschillende discriminatiegronden, en voor bijna alle gronden is het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR) bevoegd.

 

Waarover praten we dan? Racisme naar nationaliteit, zogenaamd ras, huidskleur, afkomst, nationale of etnische afstamming. Discriminatie naar leeftijd, seksuele geaardheid, burgerlijke staat, vermogen, geloof of levensbeschouwing, politieke overtuiging, huidige of toekomstige gezondheidstoestand, handicap, fysieke of genetische eigenschap, sociale afkomst…

 

Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding is (alsnog) niet bevoegd om op te treden inzake taal, een nog aan te wijzen orgaan moet hierover oordelen; syndicale overtuiging, het CGKR wordt hiervoor bevoegd maar daarvoor moet eerst de oprichtingswet van het CGKR gewijzigd worden; en geslacht, het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen is hiervoor bevoegd.

 

Probleem is dat racisme of discriminatie dikwijls anders ingekleed wordt. Men discrimineert bijvoorbeeld op leeftijd maar legt het uit als een reorganisatie om andere redenen. Soms is discriminerend optreden toegelaten. Het Vlaams Belang bijvoorbeeld kan niet aangeklaagd worden omdat het voor een functie als kaderlid iemand met een socialistische overtuiging weigert, omdat die socialistische overtuiging nu eenmaal onverzoenbaar is met het politiek project van het Vlaams Belang.

 

Melden van racisme of discriminatie kan met dit formulier. Je kan je probleem ook voorleggen bij een van de meld- en contactpunten.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: racisme, discriminatie, actie |  Facebook | | |  Print

18-12-12

ANNEMANS: “AAN DE IDEALEN VAN ONZE PARTIJ VERANDERT NIETS”

Met 92,1 % van de stemmen is zondag Gerolf Annemans op een ledencongres bevestigd als nieuwe voorzitter van het Vlaams Belang. Annemans met ‘dictatoriale score’ nieuwe VB-voorzitter titelde een krant. Monsterscore voor Annemans kopte een andere krant. Waarom komen omschrijvingen als ‘dictatoriaal’ en ‘monster’ spontaan bovendrijven bij het Vlaams Belang? En neen, daar was geen titel bij uit De Morgen.

Annemans vroeg tijdens zijn maidenspeech als nieuwe VB-voorzitter anders uitdrukkelijk of er iemand van De Morgen in de zaal was. Hij opende zijn toespraak met een verwijzing naar 16 december 1838 toen, in wat nu Zuid-Afrika is, ‘De slag bij Bloedrivier’ plaatsvond. Die dag streden 464 blanken (‘Voortrekkers’) en 200 knechten tegen een Zoeloeleger van zo’n 10.000 man sterk. Met geweren en kanonnen tegen speren en andere primitieve wapens werden de Zoeloes uitgemoord en veranderde de rivier Ncome in een ‘bloedrivier’.  Gerolf Annemans: “Vandaag de dag is 16 december nog steeds een Zuid-Afrikaanse feestdag en zelfs Nelson Mandela heeft met veel respect enkel de benaming (Geloftedag, nvdr.) omgedoopt tot Herenigingsdag of Dag van de Verzoening. En het is daarom dat ik hier vandaag – op deze 16de december – mijn danktoespraak wil aanvatten met hetzij de Voorzienigheid, hetzij onze partij te bedanken, omdat ze voor deze dag, voor deze eerste dag van mijn voorzitterschap Geloftedag heeft uitgekozen.”

“Niet – dat zeg ik er bij ten behoeve van mogelijks minder goedmenende persorganen, als die eventueel zouden bestaan – niet omwille van de zwarte slachtoffers van de veldslag, of omwille van de naam Bloedrivier of zo. Ik zie de krantentitel al staan, in De Morgen of zo. Is hier iemand van De Morgen? “Annemans wil rivieren van bloed.” Niet dààrom dus.  Neen, ik ben blij met deze 16de december omwille van vijf redenen die ik u zal noemen. 1. Onze band met de traditie en met de geschiedenis van het Nederlandse volk dat wij zijn, en dus onze weigering om het Zuid-Afrikaanse broedervolk te verloochenen. Leve Heel Nederland. 2. Omdat deze datum de datum der Voortrekkers is. Want als er iéts is in onze geschiedenis, waarmee wij ons als Vlaams Belang sterk kunnen associëren, dan is het wel de rol van voortrekker, wegbereider. (…) 3. Omdat de verkeerde vertaling van Zoeloekoning Dingaan (een misver-stand dat aanleiding zou zijn voor de slachting, nvdr.) wel aantoont hoe belangrijk taal is voor een goed begrip. (…)”

“4. De slag tussen die enkele voortrekkers en het grote leger van Dingaan was een mooi bewijs van wat wij zelf ervaren, maar ook voor de toekomst in gedachten moeten houden. Tegen een schijnbaar onoverwinnelijke overmacht, tegen een overweldigend aantal van machtige tegenstanders, kunt ge winnen met tactiek, sluwheid en vooral met de kracht van een overtuiging. 5. 16 december heet dus in Zuid Afrika ‘Geloftedag’. (…) Ik beloof u: ik ben de vierde voorzitter van deze partij, en ik zal proberen die eer waard te zijn. Maar ik beloof u nu al dat ik niet de laatste zal zijn. Na mij komen er nog. Na mij komen er opnieuw overwinningen voor het rechtlijnige nationalisme in Vlaanderen. Na mij is het niet gedaan. Na mij zal het pas beginnen.” Goed wetend dat er bij zo’n VB-congres altijd wel één zinnetje is dat door de pers onthouden wordt, koos Annemans voor: “Wij gaan proper badwater laten aanrukken, maar wij gaan het kind van onze partij, ons partijprogramma en de idealen van onze partij, wij gaan dat kind niet met het badwater weggooien.”

Uiteraard mocht een verwijzing naar Karel Dillen, stichter en voorzitter-voor-het-leven van de partij, niet ontbreken. Gerolf Annemans: “Ik verzet mij hartsgrondig tegen de gedachte dat het Vlaams nationalisme een eenpartijstaat zou moeten worden. Laat dat – per uitzondering – een terrein zijn waar wij pleiten voor diversiteit, de diversiteit binnen de nationalistische gelederen. Wij als Vlaams Belang gaan onze eigen weg, omdat het een weg is die wij moeten gaan. Net als de eerste voorzitter van de partij, mijn voorganger, de  voortrekker Karel Dillen met zijn medestanders zijn weg ging naast de Volksunie, zo zullen wij onze weg gaan naast de 21ste eeuwse variant van de Volksunie. (…) Gij Karel, gij hebt het rechtlijnige nationalisme tegenover de Volksunie politiek stem gegeven: wij volgen u en niemand anders.” Volgden nog de obligate uithalen naar het cordon sanitaire, de migranten en de ‘confederalisten’, om te besluiten met: “Het nadeel van wat ik de afgelopen dagen over het verschil tussen grimmig en grappig heb gezegd, is dat de meesten van u wellicht gehoopt hadden dat ik hier een soort eindejaarsconférence zou gaan houden en ik besef nu dat het veel en veel te ernstig is geworden al bij al. Ik ben er niet aan ontsnapt.” Een partijvoorzitter die in zijn eerste toespraak zijn eerste belofte al niet kan houden, dat belooft.  

Gerolf Annemans zette een traditie verder door in zijn maidenspeech als VB-voorzitter te verwijzen naar de voorbeeldrol van de Blanken in Zuid-Afrika. In zijn eerste televisie-interview als VB-voorzitter verwees Bruno Valkeniers ook naar Zuid-Afrika, met het Apartheidsregime waarmee Valkeniers “geen problemen” had. Filip Dewinter zei zondag in De Zevende Dag niet wakker te liggen van discriminatie (te zien op 14’28” van deze video). Het is zoals Gerolf Annemans zei: aan de idealen van het Vlaams Belang verandert er niets.

00:12 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annemans, zuid-afrika, dewinter, discriminatie |  Facebook | | |  Print

05-07-12

RECHTBANK: “BESTRAF HAAT EN DISCRIMINATIE ZWAARDER”

Het wetsvoorstel-Vanvelthoven om organisaties als Sharia4Belgium te verbieden op basis van de wetgeving tegen privé-milities lijkt definitief afgevoerd te zijn. Nog vóór de parlementaire vakantieperiode komt er in de commissie Binnenlandse Zaken van de Kamer van Volksvertegenwoordigers nog een hoorzitting met vertegenwoordigers van het gerecht.

 

De hoorzitting met vertegenwoordigers van het gerecht was gepland voor de allereerste hoorzitting, woensdag 27 juni, maar kon toen niet doorgaan wegens agendaproblemen. Commissievoorzitter Siegfried Bracke stelde daarop voor om schriftelijk advies te vragen. Het advies is er, maar Franstalige parlementsleden drongen aan om de auteurs van het advies te kunnen ontmoeten. Federaal procureur Johan Delmulle (foto) en de Gentse procureur-generaal Anita Harrewyn zien liever dan het verbieden van organisaties vier andere zaken gerealiseerd.

1. Verhoog de straffen voor aanzetten tot haat en discriminatie fors. Nu zijn die straffen maximum één jaar. Dit is te weinig. Daardoor kan een verdachte trouwens maar even in voorlopige hechtenis worden genomen (de Blood and Honour-organisatoren moest men na een dag alweer vrijlaten, nvdr.). 2. Maak ook lidmaatschap van een groep die herhaaldelijk aanzet tot discriminatie van homo's, niet-moslims en vrouwen strafbaar. Dat kan momenteel niet en het was een groot probleem in de zaak-Sharia4Belgium. 3. Breng alle haatboodschappen voor de correctionele rechtbank. Wie via websites of pers haatboodschappen tegen homo's en niet-moslims de wereld instuurt, moet nu voor het assisenhof verschijnen. Maar een assisenzaak is veel te duur en men doet het niet voor zoiets. Daardoor blijven die haatboodschappen ongestraft. Als alle haatboodschappen in de pers voor de correctionele rechter komen, dan zal er wél gestraft worden. 4. Maak personen die recepten voor bommen of geheime documenten van inlichtingdiensten online zetten strafbaar door de terrorismewet. Nu is dat niet strafbaar, terwijl het van de Europese Unie wel zou moeten.

De voorstellen 2. en 3. werden bij de tweede hoorzitting van de commissie, vrijdag 29 juni, ook al geformuleerd door Jozef De Witte, directeur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, en komen ook tegemoet aan een verzuchting vanuit de homobeweging. Over het afvoeren van zijn eigen wetsvoorstel zegt Peter Vanvelthoven (SP.A): “Ik wilde eigenlijk alleen maar de discussie starten. We moeten nu alle voorstellen die tijdens de hoorzittingen zijn geformuleerd oplijsten en dan zien wat we op wetgevend vlak hiermee kunnen doen." Die oplijsting gebeurt tijdens de vakantie, zodat men de discussie opnieuw kan starten in oktober. Het ziet er naar uit dat het parlement op een verstandiger manier wil handelen dan de steekvlampolitiek die Joëlle Milquet, Annemie Turtelboom en een paar andere tenoren aanvankelijk wilden doorduwen. Als het goed is, zeggen wij het ook.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: racisme, discriminatie, islam, holebi, blood and honour |  Facebook | | |  Print

01-09-10

KOMT HET TOT KLACHTEN, EN TOT WAT LEIDT HET?

Met cijfers over klachten is het altijd oppassen. Een klacht is maar een klacht: het is daarmee niet bewezen dat er inderdaad een slechte dienstverlening was, een racistische uiting, een onheuse handeling…

 

Anderzijds worden problemen ook onderschat. Wie kent de weg om een klacht in te dienen bij bijvoorbeeld een ombudsman? Wie doet de moeite om een klacht in te dienen? Ofwel verzuimt men het te doen omdat men de pesterijen al zo gewoon is. Ofwel omdat men er niet in gelooft dat het tot iets (positief) zal leiden? Last but not least als men al een klacht indient, hoe ernstig wordt de zaak dan behandeld? En is de zaak wel te bewijzen? Wordt officieel voor een weigering, een ontslag of een andere handeling geen andere reden gegeven dan de werkelijke? Met wat wij links en rechts horen, waarvan we weten dat het niet tot een klacht geleid heeft. Of de klacht niet hard kon gemaakt worden, niet noodzakelijk omdat ze niet gegrond zou zijn maar omdat de harde bewijzen niet boven water kunnen komen. Daarmee hebben we toch de indruk dat discriminatie nog steeds een onderschat fenomeen is.

 

Een bijlage bij het jongste Jaarverslag Discriminatie / Diversiteit van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Discriminatie geeft in elk geval de gevolgen die aan klachten over racisme werden gegeven door het parket en de correctionele rechtbanken. In 2009 werden maar liefst 657 dossiers geseponeerd. Seponering is een voorlopige beslissing om af te zien van vervolging waardoor een einde wordt gesteld aan het vooronderzoek. De zaak is dus nog niet helemaal uitgespit. De twee belangrijkste redenen voor het seponeren van een vermeend racistisch misdrijf zijn dat men de dader niet vindt (42 %) en dat men onvoldoende bewijzen vindt (ook 42 %). In 254 gevallen kwam het toch tot een uitspraak, wat leidde tot 162 veroordelingen (64 %). Daarvan waren er 100 onmiddellijke veroordelingen en 62 veroordelingen met uitstel. In 47 gevallen leidde de rechtszaak tot een vrijspraak, bij 33 werd opschorting gegeven en bij 12 werd om nog andere redenen geen veroordeling uitgesproken.

 

Bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding behandelen ze overigens nog wel meer dan racismeklachten. Eenderde van de klachten die ze er vorig jaar ontvingen gaat om klachten over vermoede discriminatie omwille van een handicap. Het jongste jaarverslag focust hierop in het bijzonder. Zowat de helft van alle klachten hebben betrekking op situaties in verband met werk en de media (vooral dan het internet). De klachten in verband met het internet zijn gelijk verdeeld over cyberhate via kettingmails, via Web 2.0-toepassingen (Facebook, blogs…) en via klassieke websites. In opmars bij die laatsten zijn websites die willen informeren over ‘de ware aard’ van de islam met als enige bedoeling de islam te demoniseren. Kritiek op de islam is toegelaten, en de vrijheid van meningsuiting geldt ook voor ideeën die kwetsen, choqueren of verontrusten. Anders is het evenwel als dit (voortdurend herhalen) aanzet tot haat, geweld of discriminatie op grond van de criteria die door de wet beschermd zijn.

 

Het VB pleitte bij de jongste parlementsverkiezingen opnieuw voor de afschaffing van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, en nu hun brave vorige voorzitter voor de rechtbank in Sint-Niklaas gedaagd wordt wegens een racistisch artikel in een VB-publicatie, is die roep er niet op verminderd. Maar de helft van de klachten die het Centrum behandelt gaat niet over klachten voor vermeend racisme, maar wegens discriminatie omwille van handicap, leeftijd, enzomeer. Moet het Centrum voor het VB desondanks afgeschaft worden, of mag het Centrum blijven als het maar geen klachten wegens racisme behandelt?

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: racisme, discriminatie, media |  Facebook | | |  Print