12-02-16

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Charles Van der Vinck, commentaarstem én auteur van poëtische teksten bij de in- en uitleiding van het VRT-programma Een kwestie van geluk (elke woensdagavond om 21u35), werd zaterdag geportretteerd in De Morgen (foto). Wat ontbrak is dat hij ook een overtuigd antifascist is. Zoals vermeld bij ons portret van Gaston Steurs was Charles als 16-jarige al aan de slag in het verzet tegen de nazi-bezetter. Later is hij onder andere medeoprichter en secretaris van de Stichting Anti-Fascisme (SAF). Charles was even in beeld in de twee afleveringen van Een kwestie van geluk tot nu toe, maar komt later nog uitgebreider aan bod. Charles is een Sjef van Oekel-achtige figuur, maar een crème van een kerel.

“Extreemrechts speelt het spel van IS mee: het beweert Europa te beschermen, maar uiteindelijk creëert het vijandschap tussen gemeenschappen, waarvan IS dankbaar gebruik maakt.” Kenneth Roth (Human Right Watch) over het feitelijk bondgenootschap tussen extreemrechts en de strijders van Islamitische Staat. (De Morgen, 6 februari 2016)

“Er is geen enkele mens die nergens mee worstelt, al laten we dat niet graag merken. Op Facebook lijkt de ene nog gelukkiger dan de andere. Nochtans kost het ziekteverzuim in België nog meer dan de werkloosheid. Dat zegt iets over de gemiddelde tevredenheid in het beroepsleven.” Aldus acteur-auteur Peter De Graef (58 j.) die de rol van dorpsdokter Pol speelt in de Canvas-reeks Den Elfde van den Elfde die zondag helaas al aan haar laatste aflevering toe is. (Gazet van Antwerpen, 6 februari 2016)

“Ik klink nu als een sentimentele oude man, maar weet u waar dit hele debat au fond over gaat? Over de vraag of een Syrische moeder evenveel recht op geluk voor haar kind heeft als een Vlaamse moeder. Ja dus. Als dat niet je diepste overtuiging is, dan hoor je niet thuis bij de SP.A. Punt.” En nog: “Sociaal-economisch links zijn en maatschappelijk rechts, dat is niet geloofwaardig. Dat is een contradictie. Ik zeg u: dat vloekt.” Oud-minister Willy Claes (77 j.) was zelf niet de meest linkse minister, maar is in zijn uitspraken toch linkser dan zijn huidige partijvoorzitter. (Het Laatste Nieuws, 6 februari 2016)

“Speculatie-, kaaiman- en karaattaks gaan weinig opbrengen. Gelukkig zijn er nog de turtel-, suiker- en dieseltaks. #reversetaxshift #genoeg” Met dank aan de regeringen-Michel en -Bourgeois. (Twitter, 8 februari 2016)

“We dreigen in Europa af te glijden naar neofascistische toestanden, ook al schreeuwen de primussen inter pares van de afglijders uiteraard van alle daken dat het niet waar is, dat diegenen die hiervoor waarschuwen naïeve linkiewinkies en oikofobe eigen-volk-eerst-verraders zijn die niet hebben opgelet tijdens de lessen geschiedenis en beter schoenmaker bij hun eigen leest zouden gebleven zijn, dat het allemaal schromelijk en schandelijk overdreven is, en dat het allemaal de schuld is van de sossen.” Viroloog Marc Van Ranst waarschuwt. “Laten we binnen een paar jaar niet afkomen met te zeggen dat we het niet wisten. Wij weten het wel. We zullen als maatschappij het fascisme 2.0-virus in het oog moeten houden en het best bestrijden vanaf het prilste begin van de epidemie.” (De Morgen online, 8 februari 2016)

“Als ik Bart De Wever hoor, dan hoor ik dingen die ik mijn hele leven lang heb moeten horen. Ik weet hoe die mensen denken, hoe ze zichzelf altijd als het slachtoffer zien, hoe de reden daarvoor altijd extern gezocht moet worden. Is het niet bij de Walen, dan wel bij de Grieken.” Fotograaf Jelle Vermeersch schaamt zich voor zijn grootvader die carrière maakte van vendelzwaaier bij het AVNJ (Algemeen Vlaams Nationaal Jeugdverbond) tot onderofficier bij de Wehrmacht, en zich voor zijn collaboratie met de nazi’s niét schaamt. En: “Hij denkt nog altijd zoals in de jaren dertig.” (Humo, 9 februari 2016)

“Bij elke herinnering aan de jaren dertig de Wet van Godwin inroepen of het hebben over een reductio ad Hitlerum, dat is ongepast. Het is immers een poging om de rationele discussie - en daartoe behoort het beroep doen op de geschiedenis - te doen ophouden over menselijke waardigheid, mensenrechten, gelijkheid en solidariteit. Het is niet alleen ongepast, het is ook gevaarlijk. Omdat het een weigering is om te erkennen dat een samenleving niet veel nodig heeft om haar menselijkheid te verliezen en onveiligheidsgevoelens om te zetten in haat.” Mark Van de Voorde over de mensen die te rap roepen dat je niet mag vergelijken met Adolf Hitler. (deredactie.be, 9 februari 2016)

“Het is ver gekomen dat we ons volgens sommigen (vooral uit (extreem)rechtse hoek) zouden moeten verantwoorden en tot inkeer komen omdat we het lef hebben om te pleiten voor een beetje menselijkheid, een tikkeltje menslievendheid, een graantje zachtaardigheid, en een half pondje mensenrechten! Zijn deze waarden plots 'links' geworden? Ik wil eigenlijk niet tot een 'richting' behoren, noch rechts, noch links, maar soms moet je de wegwijzer van het minste kwaad volgen. Op dit moment: if nothing goes right, go left.” Marc Van Ranst na de reacties op zijn opiniebijdrage deze week (zie het vijfde citaat hierboven). (Facebook, 11 februari 2016)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, media, is, sociaal, vluchtelingen, de wever, fascisme |  Facebook | | |  Print

15-10-07

DE WET OP HET HISTORISCHE GEHEUGEN

De Spaanse regering maakt, beter laat dan nooit, werk van het verwijderen van alle publieke symbolen die verwijzen naar het fascistische Franco-regime (1939-1975). Het gaat over de eliminatie van alle straat- en pleinnamen, monumenten en andere gedenktekens ter ere van de extreem-rechtse dictatuur, 'El Caudillo' en zijn medestanders in het bijzonder.

Daarnaast wordt er een overheidsregeling getroffen voor de slachtoffers van de burgeroorlog en van de onrechtmatige 'processen' die plaatsgrepen tijdens het schrikbewind van Franco.

Hierdoor krijgen overlevenden en families van overleden slachtoffers, eindelijk de mogelijkheid tot een herziening van de vonnissen. Verder wordt er voorzien in een morele schadeloosstelling voor alle vergeten slachtoffers van politieke en religieuze vervolgingen tijdens het Franco-regime.

 

Ook voor de holebi's; onderdrukt, opgejaagd en omgebracht "por la gracia de dios" zoals een volbloed fascistisch bewind het betaamt, wordt een regeling getroffen. Wat één en ander concreet zal inhouden is vooralsnog geheim. Waarschijnlijk wordt het een combinatie van een formele rehabilitatie vanwege de overheid gekoppeld aan een symbolisch geldbedrag. Dat laatste kan ook moeilijk anders. Een volledige financiële schadeloosstelling voor iedereen zou de Spaanse staat eenvoudigweg ruïneren gezien het grote aantal getroffenen.

 

Het wetsontwerp, gerealiseerd door een werkgroep o.l.v. de regerende socialistische partij PSOE, moet wel nog door het parlement worden gestemd. Zoals verwacht kan worden in dergelijke discussies zijn onvruchtbare oprispingen zoals: "dit zal oude wonden onnodig openrijten" helemaal niet van de lucht.

 

Wat er ook van is, het wetsontwerp wordt na een lang-moeilijke aanloop deze week in de constitutionele commissie behandeld. Aan het einde van deze maand vindt de stemming plaats in het Spaanse parlement. Er worden geen problemen verwacht om de zaak te laten aanvaarden.

 

Uit recent gehouden opiniepeilingen, voor wat die waard zijn natuurlijk, blijkt dat ongeveer de helft van de Spanjaarden gewonnen is voor 'de wet op het historische geheugen' zoals het wetsontwerp voluit heet. 30% vindt het helemaal geen goed idee.

 

Dat de zaak gevoelig ligt, meer dan 70 jaar na het begin van de burgeroorlog en ruim 30 jaar na het verdwijnen van het regime, is evident. De breuklijnen tussen voor- en tegenstanders van Franco liepen dwars door de Spaanse regio’s, instellingen en families heen. Zowat iedereen heeft er op de één of andere manier familieleden, vrienden en kennissen bij ingeschoten. Praten over ‘de problemen’ was (is) voor velen taboe.

 

Zo durfde het Madrileense stadsbestuur het pas in maart 2005 (!) aan om het laatste standbeeld van de  generalísimo uit het straatbeeld te laten verwijderen. Een logisch gevolg van het gebrek aan publiek debat, en de daarbij horende verwerking, van de gevolgen van de bloedige burgeroorlog annex dictatuur.
 

Op partijpolitiek vlak verzetten vooral leden van de rechts-conservatieve 'Partido Popular' zich tegen de aankomende wet op het historische geheugen. De PP, aangevoerd door Mariano Rojay, had het zelfs over een "onnodige wet". Ook de linkse republikeinen van de ERC in Catalonië verzetten zich tegen de wet. Maar dan wel omdat die volgens hen niet ver genoeg gaat. Het autoritaire Franco-régime hield niet erg van minderheden in 'eigen huis' om het met een understatement te zeggen.
 
 

Vooral in Catalonië en in Baskenland -maar ook op andere plaatsen in Spanje tot en met de toen nog volkomen geïsoleerde Canarische eilanden- heeft men aan den lijve mogen ondervinden wat dit concreet betekende. Guernica is iedereen bekend maar na de burgeroorlog ondervond iedere regio waarin een zeker streven naar autonomie aanwezig was een keiharde repressie, verbod op het gebruik van de eigen taal en het beleven van de eigen cultuur, de vervolging van politieke figuren en vakbondsmilitanten, hongersnood enz… You name it, they had it.

 

Oppositie tegen de nieuwe wet komt er waarschijnlijk ook van (een deel van) de Rooms-katholieke kerk in Spanje. Alle Franco-symbolen moeten immers ook uit de kerkelijke gebouwen verdwijnen. Zoniet vermindert of schrapt de regering de overheidssubsidies. Het is bijzonder veelzeggend dat er al op voorhand met deze financiële stok achter de deur wordt gezwaaid.

 

De Spaanse Rooms-katholieke kerk heeft de opstand van Franco van bij het begin gesteund, tegen de democratisch verkozen republikeinse regering in. Het fascistische regime dat er op volgde werd dan ook consequent verdedigd door de clerus. In augustus 1937 al werd Franco erkend door het Vaticaan. Uit erkentelijkheid voor die onvoorwaardelijke steun op dat cruciale tijdstip - de burgeroorlog was immers nog lang niet beslecht - gaf hij het Spaanse onderwijs nadien integraal (terug) aan de Kerk. Voor haar steun aan het Franquistische regime heeft het Vaticaan zich nooit formeel geëxcuseerd.

 

In de Spaanse burgeroorlog alleen al (‘36-‘39) lieten niet minder dan 600.000 personen het leven. Tijdens de dictatuur die tot 1975 aanhield, liet Franco nog eens 100.000 tegenstanders executeren. Kort na afloop van het fascistische regime werden meerdere massagraven teruggevonden. Op sommige plaatsen werd het stoffelijk overschot van een 2.000-tal personen teruggevonden.

 

Verder werden in totaal niet minder dan 400.000 (vermeende) tegenstanders van het regime tot 1947 in concentratiekampen vastgehouden. Jarenlange dwangarbeid in onmenselijke omstandigheden was het standaardtarief. Velen overleefden de kampen niet.

 

Deze nieuwe wet niets te vroeg, wel integendeel. Voor velen komt ze anno 2007 echter hopeloos te laat en rest er enkel de officiële rehabilitatie van de talloze slachtoffers.

17:42 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fascisme, franco, spanje, dictatuur |  Facebook | | |  Print