Anti-Fascistisch Front / Verzet

Na het dictaat van Marine Le Pen dat het Belgische Front National (FN), in al zijn verschijningsvormen, niet meer mag verwijzen naar het Franse Front National (FN), was het uitkijken naar de reacties. De Belgische FN'ers moesten adieu zeggen tegen hun partijnaam / afkorting / logo. Ook iedere verwijzing naar het Franse FN en/of Le Pen diende zo snel als mogelijk te verdwijnen van websites, blogs en Facebook-profielen.

De eerste Belgische FN'er die gehoor geeft aan het credo Befehl ist Befehl is Patrick Cocriamont (59 j.), de leider van één van de vier FN's die politiek België rijk is (was). In een vorig leven federaal parlementslid voor het FN en ook gemeenteraadslid in Anderlecht (1994 - 2000). In de Anderlechtse gemeenteraad presteerde hij het om bij de eedaflegging de Hitlergroet te brengen. Doordat TV Brussel de zitting filmde (foto 1) kwamen de gestrekte rechterarm en het gejoel van andere raadsleden in alle huiskamers. Momenteel is hij één van de schaarse gemeenteraadsleden die in 2006 verkozen geraakte op een FN-lijst. Niet meer in de Brusselse regio, wel in Charleroi. In 2008 gaf Cocriamont toe een negationist te zijn. Hij ontkende botweg de gaskamers in een interview met student Thierry Huart-Eeckhoudt die een thesis schreef over zijn partij.

Een grote verrassing is het recente manoeuvre van Cocriamont niet. Hij zag de bui boven Parijs al langer hangen en richtte vorig jaar de vzw Démocratie Nationale (DN) op als vehikel voor zijn twijfelachtige politieke toekomst. De vzw is ondertussen een politieke partij geworden. Van moetens. Met DN is er bijzonder weinig nieuws onder de zon. De nieuwe partij dient zich aan als: "de democratische oplossing voor de bescherming van onze cultuur, waarden en vrijheid". Onder die pompeuze baseline gaat een erg klassieke extreemrechtse moppentrommel schuil. Neen aan criminaliteit, migranten en andere islamieten. Ja voor meer koopkracht en minder belastingen. En hoera voor 'onze identiteit'. Wie Cocriamonts medestanders zijn in zijn hernieuwde nationalistische strijd is niet bekend. Over een grote groep supporters kan het echter niet gaan.

Het is zeer de vraag of Cocriamonts nieuwe club verder zal springen dan de gemeenteraadsverkiezingen in oktober en de te verwachten magere resultaten. Helemaal rond is de naamsverandering nog niet. De nieuwe url www.dnat.be schakelt door naar het oude www.fn.be. En dan is er nog www.fn-cocriamont.be waar een link staat naar de website van het Franse Front National, al werkte de link alleszins gisterenavond niet. De link naar de website van Bruno Gollnisch, die de duimen moest leggen voor Marine Le Pen bij de opvolgingsstrijd voor Jean-Marie Le Pen, was nog wel actief. Zo ook de link naar de website van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA). Losers onder elkaar.

En hoe is het intussen met Marine Le Pen (foto 2)? Of ze al de nodige handtekeningen heeft om zich de volgende maanden kandidaat te kunnen stellen als Frans president, is niet bekend. Vanavond zit ze wel in de rechtstreekse uitzending van het Journal de 20h00 bij de commerciële televisiezender TF1. Aan aandacht van de media ontbreekt het de dochter van Jean-Marie Le Pen niet.

Toegegeven, het klinkt wat vreemd in de oren. Maar het is wel realiteit. In België althans. Marine Le Pen (foto 1) verbiedt het Front National.

Marine Le Pen, vorig jaar op Noord-Koreaanse wijze ‘présidente’ geworden van het extreemrechtse Front National (FN) in Frankrijk, wil niets meer te maken hebben met het louche zootje ongeregeld dat in Brussel en Wallonië door het politieke leven gaat (wil gaan) als Front National (FN). Bij monde van haar advocaat kondigt Marine Le Pen zelfs gerechtelijke stappen aan tegen alles en iedereen die de ‘goede’ naam en faam van heur partij gebruikt zonder haar uitdrukkelijke toestemming. Ook buiten de landsgrenzen dus. Zo maakten een week geleden onze collega’s van RésistanceS bekend. Ongeveer rond deze tijd zouden de Belgische FN’ers iedere referentie naar de moederpartij offline moeten gehaald hebben. Los van de vraag of een dergelijk verbod zomaar eenzijdig kan opgelegd worden, is dit een zoveelste opdoffer van formaat voor extreemrechts bezuiden de taalgrens. Het Belgische equivalent van het FN (over)leeft er zowat bij gratie van de reputatie van de 'moederpartij' in Frankrijk. Meesurfen op het toenemende succes van Marine Le Pen zit er bijgevolg niet (meer) in.

Het Belgische FN verloor de voorbije jaren meer dan drie kwart van haar electorale aanhang en – na negentien jaar aanwezigheid in de parlementen die dit land rijk is – alle verkozenen op gewestelijk en federaal vlak. Een handvol gemeenteraadsleden blijft nog over. De klinisch dode partij dreigt nu ook haar naam, initialen en logo – de tricolore vlam – te verliezen. Die dramatische toestand dankt de partij uitsluitend aan zichzelf en de eindeloze reeks schandalen waarin de FN-kopstukken betrokken waren en zijn. In de voorbije jaren moesten meerdere FN-leiders zich voor de rechtbank verantwoorden voor racisme, negationisme, fraude, oplichting, geweldpleging, seksuele delicten en ander fraais. Met alle gevolgen en vooral dissidenties vandien. Van één FN is er eigenlijk al lang geen sprake meer. Au contraire. Sinds de jaren negentig bestaan er in België meerdere FN’s. Momenteel zijn er niet minder dan vier (!) politieke groeperingen die zichzelf omschrijven als het enige echte (Belgische) ‘Front National’. Een mens zou van minder in de war raken.

Eén van die vier FN’s, de groep die geleid wordt door voormalig FN-parlementslid Charles Pire, werd begin vorig jaar erkend door Marine Le Pen als dé Belgische afdeling van het Franse FN. Het FN van Pire probeerde een extreemrechtse hergroepering te realiseren in Franstalig België, met de uitdrukkelijke goedkeuring van Parijs in de achterzak. Na de eerste meeting(s) van het zogenaamde ‘herenigde FN’ zat het er echter weer bovenarms op. Het regende scheldpartijen en uitsluitingen. De bedoelde hergroepering leverde een ‘extra’ FN op, die de naam 'Solidarité Unitaire' kreeg. Het 'herenigde FN' werd in zeven haasten heropgericht door ontgoochelde FN’ers. Maar de schandaalgevoelgheid van heel wat FN-figuren, naast de links van het ‘herenigde FN’ met neonazigroeperingen, deden Marine Le Pen beslissen haar steun op te zeggen. Marine Le Pen wil af van alles wat haar familievriendelijke imago zou kunnen bezoedelen. Exit ‘herenigd FN’ dus.

Het FN geleid door Patrick Cockriamont (links op foto 2, samen met Filip Dewinter), in een vorig leven ook al FN-parlementslid, wil zich omdopen tot ‘Démocratie Nationale’ om zo, en naar eigen zeggen, “de nationalistische strijd” verder te zetten. Een vzw met dezelfde naam werd vorig jaar al opgericht om de nieuwe partij te runnen. We zijn benieuwd. FN nr. 3, het FN waarin Brusselaar Salvatore Nicotra de lakens uitdeelt, heeft aangekondigd onverminderd de naam Front National, de initialen én het bijbehorende ‘vlammende’ logo te willen gebruiken. Daar komt dus geheid miserie van. Het vierde FN in de rij wordt geleid door Charles Petitjean uit Henegouwen (tweede van links op foto 2). De voorzitter, ook al een voormalig FN-parlementslid, verklaarde geen betrokken partij te zijn aangezien de initialen van zijn partij staan voor ‘Fédération de Nationalistes’. Geen Front National dus. Het embleem van dit FN is trouwens de Waalse haan.

In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen is de beslissing van Le Pen voor het FN in al haar Belgische ‘verschijningsvormen’ een erg zware tegenvaller. Mogelijks profiteert ‘Wallonie d’Abord’ (WdA) van deze situatie. Deze partij ontstond een aantal jaar geleden als de elf-en-dertigste afscheuring van het FN en wordt geleid door voormalig FN-senator Francis Detraux. Het is momenteel de enige extreemrechtse politieke partij die naam waardig in Franstalig België. WdA heeft in de voorbije jaren een bescheiden opgang gekend en verdedigt bij de lokale verkiezingen op 14 oktober één gemeenteraadszetel en twee provincieraadszetels. Bij het grote publiek is de politieke formatie echter grotendeels onbekend. Bij de federale verkiezingen behaalde WdA circa 3% van de stemmen en geen enkele verkozene voor Kamer en Senaat.

Na jaren van intern geruzie en electorale catastrofes vierde het Belgische Front national (FN) eind vorig jaar in alle anonimiteit haar vijfentwintigste verjaardag. De schaarse toehoorders kregen bij die gelegenheid te horen dat het FN zou terugkeren op de politieke bühne met de deelname aan de gemeenteraads- en provinciale verkiezingen in 2012. Het zou de eerste stap in de richting van het 'herstel' zijn. Maar Marine Le Pen, de nieuwe voorzitster van het Franse Front national, ziet het niet langer zitten dat het Belgische FN profiteert van het imago van het Franse voorbeeld.

Of dat herstel voor het Belgische FN er daadwerkelijk zal komen, is maar zeer de vraag. Het FN speelde in de voorbije jaren haar parlementaire vertegenwoordiging kwijt en raakte betrokken in een reeks schandalen om 'vous' tegen te zeggen. Zoals bekend mochten meerdere partijkopstukken zich voor de rechtbank verantwoorden voor racisme, geweld, fraude, gesjoemel en ander fraais. Na het verjaardagsfeestje werd stil gehoopt dat het absolute dieptepunt nu wel bereikt was maar ook –  en vooral – dat het effect ‘Marine Le Pen' over de landsgrens heen gunstig zou uitpakken. Marine Le Pen, opvolgster van haar vader Jean-Marie Le Pen aan het hoofd van het Franse FN, is de rijzende ster van de Franse politiek en dat speelt ook in Franstalig België een zekere rol. Volgens de peilingen is Marine Le Pen ongeveer twintig percent van de stemmen waard mochten er nu Franse presidentsverkiezingen georganiseerd worden.

Helaas pindakaas. Uit een brief tussen de Franse moederpartij en de Belgische 'volgelingen' blijkt nu dat présidente Marine Le Pen persoonlijk heeft bevolen dat het Belgische FN op geen enkele manier gebruik mag maken van haar naam en faam. In de partijcommunicatie maar ook op de persoonlijke blogs en de FB-accounts van FN-kaders wordt graag uitgepakt met het nieuwe gezicht van extreem-rechts in Frankrijk. Dat is helemaal niet naar de zin van mevrouw Le Pen. "Il n'est pas possible d'utiliser des photos me représentant pour illustrer des documents de propagande inhérent au Front national Belge",  staat te lezen in het document waar de collega's van RésistanceS een kopie van konden bemachtigen. Flaterend waren die foto’s overigens voor geen van beide partijen (foto: Marine Le Pen in gezelschap van een FN-militant uit Charleroi).

Sinds haar verkiezing tot partijvoorzitter maakt Marine Le Pen werk van een 'nieuw imago' voor het FN. Er is geen plaats meer voor de aangebrande figuren en de harde-agressieve taal waar haar vader een patent op had. En bijgevolg is er ook geen plaats meer voor relaties met louche groupuscules genre Belgisch FN. Het gegeven dat een aantal Belgische FN'ers tot op het einde hardliner Bruno Gollnisch zijn blijven steunen, Marine Le Pens rivaal voor het voorzitterschap van het FN, heeft mogelijk ook meegespeeld. Het manoeuvre van Marine Le Pen is een zoveelste tegenslag voor het Belgische FN. Uiteraard kan het Franse FN het gebruik van de partijnaam en het partijlogo in een ander land niet verbieden, maar goed voor de sfeer kan dit allerminst genoemd worden. Intussen zijn een aantal foto’s verwijderd, maar niet alle.

De relaties tussen het Franse en het Belgische FN zijn nooit optimaal geweest. Van een 'formele band' was zelfs nooit sprake. De oprichting van het Belgische FN in 1985 was een initiatief van Daniël Féret, niet van Jean-Marie Le Pen die zich liefst veraf hield van de stuntelende Belgische 'collega's'. Al kwam Jean-Marie Le Pen wel eens graag eten bij zijn Belgische collega’s, en schoof VB’er Freddy Van Gaever dan graag aan. De liefde van een man gaat door de maag.

We zijn natuurlijk allemaal razend benieuwd naar wat 2011 ons brengt. Omdat we zelf niet over een ‘glazen bol’ beschikken, zochten we Madame Blanche op. Ze gaf ons drie interessante data en feiten mee. Doorgaans zijn twee op de drie voorspellingen van Madame Blanche correct.

15/16 januari 2011 – Op een congres in Tours wordt Marine Le Pen (foto 1) verkozen als nieuwe voorzitter van het Franse Front national (FN). Ze staat voor de oude waarden van het FN, maar een nieuwe manier van politiek bedrijven. Marine Le Pen haalde het van ancien Bruno Gollnisch dankzij haar populariteit bij de Franse publieke opinie en media. In september 2010 is de campagne voor de voorzittersverkiezing bij het FN officieel gestart, volgens een duidelijk afgesproken procedure. Het FN heeft daarmee aangedurfd waar men bij het VB voor terugschrikt. Na drie opeenvolgende verkiezingsnederlagen (1, 2) was het in juni 2010 misschien aangewezen om Bruno Valkeniers te vervangen als voorzitter van het VB. Stel je voor dat er een campagne zou gevolgd zijn met enerzijds Marijke Dillen, als kandidate van de oudere generatie VB’ers, en anderzijds Marie-Rose Morel, als kandidate van de nieuwe generatie VB’ers. Neen. Daar wou Filip Dewinter niet aan beginnen, en dus bleef Bruno Valkeniers VB-voorzitter.

10 maart 2011 – De pas aan de Gentse universiteit opnieuw erkende Nationalistische StudentenVereniging (NSV) richt in Gent een betoging in onder de leuze ‘Geen evolutie, maar revolutie’ (foto 2). De slogan is gekozen om op de dringendheid van de Vlaamse onafhankelijkheid te wijzen. “De tijd speelt in het nadeel van de toekomst van Vlaanderen”, zegt de NSV. “Er moet nu gehandeld worden. Wachten op verdamping is één ding, maar dit neemt niet weg dat we geen vuurtje mogen stoken om het verdampen van de België (sic) te versnellen. Wij hebben genoeg van staatshervormingen na staatshervormingen. Het einde van België is nu aan de orde!” De NSV verwacht dat de betoging zal plaatsvinden “in volle (post)electorale sfeer” en heeft nu al busmaatschappijen gecontacteerd voor het vervoer uit alle uithoeken van het land. Je weet maar nooit hoe busmaatschappijen reageren als ze pas gecontacteerd worden als er al een pre-revolutionaire sfeer is in het land.

1 april 2011 – De regeringsonderhandelingen hebben nog  steeds niets opgeleverd. De vierhonderdduizend deelnemers aan de NSV-betoging in Gent hebben de ogen van Bart De Wever geopend. Bart De Wever en Filip Dewinter sluiten dan maar een duivelsverbond. Beati pauperes spiritu (Zalig zijn de armen van geest). “Per slot van rekening komen we uit hetzelfde Vlaams-nationalistisch nest”, zegt Bart De Wever tegen Filip Dewinter. Een VB-militant zei hetzelfde op 13 juni en professor Bart Maddens bevestigt het aan de hand van een foto die hij aan de KULeuven vond (foto 3). Het boek van Gerolf Annemans over de ‘ordentelijke opdeling’ van België wordt opzij gelegd omdat het onrealistisch is; de Eenzijdige OnafhankelijkheidsVerklaring (EOV) waar Dewinter mee uitpakte tijdens de verkiezingscampagne in 2010 wordt geactualiseerd. Bart De Wever voegt aan de tekst van Dewinter toe: “Aude audenda” (“Waag wat gewaagd moet worden”) en kondigt de splitsing van België af.

Wanneer we Madame Blanche vragen hoe het daarna afloopt, zwijgt ze terwijl ze een bedenkelijk gezicht trekt.

Charles Petitjean (76 j. - foto), kopstuk van het Belgische Front national (FN), slaagde erin om op kerstavond de radiostilte rond het FN met brio te doorbreken. Tijdens de 'stille nacht' gebruikte hij doorslaggevende argumenten. Letterlijk.

Petitjean, voormalig parlementslid van het FN en nu FN-gemeenteraadslid in Pont-à-Celles, troefde zijn echtgenote tijdens kerstnacht danig af dat ze opgenomen werd in een lokaal hospitaal. Het 'huiselijk geweld' en de ernstige letsels die werden opgelopen, maakten dat mevrouw Petitjean klacht indiende bij de politie. Geconfronteerd met de verklaringen en het medisch dossier ontkende Petitjean alles. Dat maakte zoveel indruk op de arm der wet dat hij prompt werd opgesloten.

Daarmee voegt Petitjean een zoveelste bedenkelijke episode toe aan zijn stilaan onnavolgbare parcours. Tegen de senior FN'er lopen momenteel verschillende zaken die variëren van seksuele intimidatie van een parlementair medewerkster over fraude, de organisatie van een schijnhuwelijk tot en met verschillende inbreuken op de arbeidswetgeving. Voor de inbreuken op de arbeidswet moet hij zich binnenkort in Charleroi verantwoorden voor de rechtbank in het gezelschap van FN-compagnon Patrick Sessler.

Bij het FN kan men in eigen huis meteen werk maken van punt 3 – onder de hoofding 'veligheid' – van het partijprogramma; "Une société civilisée ne peut tolérer que ses membres les plus vulnérables vivent dans la peur. La sécurité des biens et des personnes est l’obligation majeure des pouvoirs publics" en 'bompa boks' logischerwijs aan de deur zetten. Tenzij het FN-programma enkel en alleen van toepassing is op wie (nog) geen lid is van de partij.

En tout cas, de redactie van AFF/Verzet wenst alle bezoekers van deze blog een veilig, vrolijk en vreugdevol jaareinde toe.

De rechtbank van eerste aanleg in Brussel heeft de klacht van de extreem-rechtse militant Georges-Pierre Tonnelier (FN) tegen de collega's van RésistanceS, hoofdredacteur Manuel Abramowicz in het bijzonder (foto), verworpen. Tonnelier wou alle info over zijn politieke avonturen van de RésistanceS-website zien verdwijnen. De rechtbank klasseerde de klacht zonder veel omhaal verticaal.

Tonnelier is – zoals zoveel extreem-rechtse activisten aan de andere kant van de taalgrens – actief geweest in tal van partijen, partijtjes, comités en andere groepen die iets te maken hadden met het Front National (FN) in al zijn verschijningsvormen. De man was onder meer actief in het 'Front National' (FN) en in het 'Front Nouveau de Belgique' (FNB) van Marguerite Bastien. Hij was ook één van de drijvende krachten achter het 'Comité Belge de soutien à Jean-Marie Le Pen'. Tonnelier was beroepshalve lange tijd parlementair medewerker van een aantal FN-verkozenen. In 1999, 2000 en in 2003 was hij zelf kandidaat maar raakte nooit verkozen.

In april 2006 werd hij met Daniël Féret, toenmalig voorzitter van het Front National, veroordeeld door het Hof van Beroep in Brussel wegens aanzetten tot haat, discriminatie en segregatie. Tonnelier werd veroordeeld omdat hij als webmaster een actieve rol had gespeeld in het verspreiden van het FN-racisme. Deze veroordeling werd in oktober 2006 bevestigd door het Hof van Cassatie. Hierdoor verloor hij zijn politieke rechten voor een periode van 7 jaar.

Dat verdict houdt hem vanzelfsprekend weg van electorale lijsten maar niet van het militante leven. Toen enkele medewerkers van RésistanceS hem twee maanden geleden spotten als campagneleider voor het Front National (en daarover berichtten) stapte Tonnelier richting rechtbank. Hij beschouwde deze berichtgeving als een aanslag op zijn privé-leven en vroeg om de onmiddellijke verwijdering van alle informatie over zichzelf op de RésistanceS-website. De rechtbank was allerminst onder de inruk van de argumentatie en gaf geen gevolg aan de klacht.

Zoals verwacht is extreem-rechts in Franstalig België vorig weekend volledig weggeveegd. Voor het eerst sinds Zwarte Zondag, die van 24 november 1991, heeft het Front National (FN) geen enkele vertegenwoordiging meer in de parlementen. Extreem-rechts is er in de komende jaren op het bovenlokale niveau volkomen afwezig. En dat heeft het volledig aan zichzelf te danken. 

Voor de Senaat hadden de kandidaten van 'Wallonie d'Abord' (WdA, foto) het extreem-rechtse speelveld voor zich alleen. Het knullige FN slaagde er immers niet in een lijst neer te leggen die aan de wettelijke minima voldeed. Ondanks het gebrek aan  extreem-rechtse concurrentie kon de WdA-lijst aangevoerd door partijvoorzitter Francis Detraux (ex-FN) amper 2,5 % van het Franstalige electoraat overtuigen.  Met dit resultaat parkeert WdA zich tussen de 'Parti Populaire' (4 %) van de flamboyante Mischael Mondrikamen en de Franstalige PVDA’ers, de PTB (2,1 %). WdA-voorzitter Detraux verzamelde 8 524 voorkeurstemmen. Hoeveel van die 2,5 % (62 251 stemmen) zou overschieten mocht het FN tóch hebben kunnen deelnemen? Allicht niet veel. De FN-senaatslijst haalde drie jaar geleden nog 5,9 % van de stemmen. Dat was toen goed voor één senator en de broodnodige partijfinanciering. In vergelijking met vorig jaar zit WdA wel in de lift. Het vervijfvoudigde haar stemaantal, maar het blijven bijzonder lage cijfers. Niet echt verwonderlijk met een lijsttrekker met het charisma van een overgordijn.  

In Henegouwen stonden drie extreem-rechtse lijsten op de stembrief voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Zoals eerder voorspeld op deze blog blijven de drie 'partijen' met lege handen achter. Het FN onder aanvoering van Patrick Cockriamont zette het minst slechte resultaat neer met 2,8 % van de stemmen. Oudgediende Cockriamont verzamelde zelf 2 770 voorkeurstemmen. Globaal gezien betekent dit resultaat niets minder dan een catastrofale achteruitgang met liefst 5 % ten overstaan van 2007. Dit verlies van ongeveer twee stemmen op drie doet het FN vlotjes onder de kiesdrempel  belanden. En de laatste kamerzetel verliezen. Exit FN. Tweede in extreem-rechtse lijn was Wd’A met bijna 2 % van de stemmen. WdA-lijsttrekker Juan Lemmens (ex-FN) behaalde slechts 1 460 voorkeurstemmen. Erg vrolijk word je daar waarschijnlijk niet van als radicaal-rechtse 'voorman'. Het tweede Front National dat in deze kieskring deelnam aan de bolletjeskermis, onder de naam 'FN+', verwierf 1,6 % van de stemmen. Lijsttrekker-brulboei Salvatore Nicotra sloot de feestelijkheden af met 1 931 voorkeurstemmen. De drie extreem-rechtse lijsten samen waren goed voor 6,3 % van de stemmen in Henegouwen. Eén enkele lijst met het gecombineerde resultaat van de drie lijsten had quasi zeker een zetel opgeleverd. Vorig jaar was het gezamenlijke resultaat van alle extreem-rechtse lijsten hier ook ongeveer 6%.

In Namen zet het FN een identieke score neer als in de kieskring Henegouwen met 2,8% van de stemmen. Een achteruitgang met 2 % in vergelijking met 2007. WdA behaalt hier 1,6 % van de stemmen. In Brussel-Halle-Vilvoorde worden de laagste scores opgetekend. Het FN haalt hier nog 0,7 %; WdA is goed voor amper 0,4 %. De WdA-lijsttrekker voor Brussel-Halle-Vilvoorde was partij-ondervoorzitter Kabasele (van Congolese origine, nvdr). Hij behaalt amper een derde (!) van de voorkeurstemmen van de nummer twee op de WdA-lijst, ene Stéphanie Moriau. Eigen volk eerst zeker? In Luik presenteerde enkel WdA zich voor de kiezer. De WdA-lijst behaalde er 1,5 % van de stemmen. Lijsttrekker Jacqueline Merveille (ex-FN) klokt af op 1 901 voorkeurstemmen. En daarmee is alles gezegd. Dit resultaat staat in schril contrast met de extreem-rechtse resultaten van begin jaren negentig. Toen piekten zowel het FN' als de schreeuwlelijkerds van 'Agir' in en rond de vurige stede met (gezamenlijke) scores van meer dan 10 %. De proteststemmen van toen lijken nu volledig verdampt. Meer van hetzelfde in de meest schilderachtige provincie van het land. De WdA is  in Luxemburg goed voor 1,8 % van de stemmen. Lijsttrekker Pascal Ligot behaalt nauwelijks 461 voorkeurstemmen. Dit resultaat mag niet verbazen. Ook het Front National kreeg hier in haar gloriedagen nooit echt voet aan de grond. De provincie is van oudsher een PSC/CdH - bastion. 

Het Front National is anno 2010 zowat alles kwijt. De partij rest enkel nog lokale en een handvol provinciale mandatarissen; 26 gemeenteraadsleden en 4 provincieraadsleden om precies te zijn. De partij is  met andere woorden. klinisch dood. Nieuwkomer 'Wallonie d'Abord' vult de vrijgekomen plaats gedeeltelijk in, maar kan tegelijk nergens overtuigen met scores tussen 1 à 2 %. Erg veel koop je daar niet voor. De partij wordt wel de grootste onder de extreem-rechtse kleintjes. Een schrale troost die  bovendien geen enkele garantie biedt voor politiek overleven in de komende – verkiezingsloze – jaren. Net als het FN moet WdA het doen zonder dotatie, zonder bekende koppen en met een dunbevolkte achterban. In aanloop naar 13 juni maakte het FN er een sport van om de 'Parti Populaire' (PP) van Mondrikamen stokken in de wielen te steken. Er werd in het FN-hoofdkwartier – niet geheel onterecht – gevreesd voor een massaal verlies van kiezers aan de rechts-populistische nieuwkomer. In de laatste weken voor verkiezingsdag organiseerde het FN een regelrechte diarree aan persmededelingen om de zogenaamde 'wantoestanden' in de PP aan te klagen, en om uitvoerig melding te maken van de vele misnoegde overlopers die vlotjes de rangen van het FN vervoegden. Op 13 juni, bij het binnenkomen van de resultaten, werd er lange tijd van uit gegaan dat de eerste verkiezingsdeelname van de PP op absoluut niets zou uitdraaien. Laat op de verkiezingsavond bleek echter dat de PP alsnog een Kamerzetel in de wacht kon slepen.

Hoe het nu verder moet met het FN is onduidelijk. De enige troef waarover de spookpartij beschikt is een sterke merknaam die echter door verschillende groupuscules wordt geclaimd. Achter de naam en het logo steekt momenteel absoluut niets. Geen organisatie of structuur, geen visie, nauwelijks een programma en dit alles onder kundige leiding van een handvol louche en schandaalgevoelige figuren. De concurrentie op de rechterflank wordt er bovendien niet kleiner op in de komende jaren. Wordt ongetwijfeld vervolgd, maar vraag ons niet wanneer.

Het electorale spel eerlijk spelen is niet aan extreem-rechts besteed. Dat bleek eerder deze week eens te meer toen Le Soir onthulde dat militanten van 'Wallonie d'Abord' (WdA)  zowat alle truken van de foor hebben uitgehaald om aan de nodige peterschaphandtekeningen te raken voor deelname aan de verkiezingen."Sur les marchés et lors d’autres événements publics, les militants de Wallonie d’abord ont obtenu des signatures en trompant les gens sur leur véritable programme."

Wie als partij wil deelnemen aan de federale verkiezingen heeft voldoende aan de handtekeningen van een aantal uittredende parlementsleden. Anders moet men noodgedwongen de straat op om een berg handtekeningen te verzamelen. En daar wringt uiteraard het schoentje voor kleine en/of nieuwe partijen. Zeker voor politieke hobbyclubs van de meest radicale soort zoals 'Wallonie d'Abord'. Het is niet de eerste keer dat WdA schrik heeft van haar eigen programma 'en plein public'. Vorig jaar presteerden enkele WdA'ers het om de jacht op de nodige handtekeningen – toen voor deelname aan de regionale verkiezingen – te vermommen als een petitie voor armlastige landbouwers! Het relaas van een opgelichte landbouwer willen we u niet onthouden. “Je me suis fait arnaquer”, zegt Alain Marion. Toen hij voor een Aldi-winkel in Rochefort actie voerde voor een betere melkprijs werd hij benaderd door drie jonge vrouwen. “Elles nous ont déclaré qu'elles faisaient partie d'un groupe qui voulait lancer un nouveau parti politique appelé ‘Wallonie d'Abord’. Et que justement, la défense de nos intérêts figurait en bonne place parmi leurs priorités. Ces gens parlaient bien. Bref... j'ai signé. Tout comme plusieurs autres agriculteurs de la région. Maintenant, je le regrette car j'apprends que le programme de ce parti positionne celui-ci vraiment très à droite. Ce qui ne nous avait bien sûr jamais été précisé par nos interlocuteurs. Je suis dégoûté.”

Dat er door extreem-rechts aan de andere kant van de taalgrens gesjoemeld wordt om aan voldoende handtekeningen te raken voor verkiezingsdeelname is geen nieuwigheid. Vooral het onvolprezen Front National (FN) had een patent op die bedenkelijke praktijk. Een enkele keer slaagde het FN er zelfs in om peterschapshandtekeningen van overledenen te verzamelen! Met alle voorspelbare gevolgen vandien. Meer dan eens werden FN-kieslijsten verwezen naar de prullenmand. In juni 2008 werd ex-FN voorzitter Daniël Féret nog veroordeeld tot een jaar cel door de rechtbank in Namen omdat hij in 2004 zwaar gefraudeerd had met de peterschapshandtekeningen voor de FN-lijst voor de Europese verkiezingen. Zijn partner Audrey Rorive werd toen voor dezelfde feiten veroordeeld tot 9 maanden met uitstel.

De zwanenzang van Franstalig extreem-rechts, het ‘Front National’ in het bijzonder, zit er keihard aan te komen. Amateuristisch geklungel van het allerhoogste niveau, eindeloze interne conflicten en nieuwkomers die in dezelfde vijver vissen gaan het FN waarschijnlijk eerstdaags de nek omwringen. Uitsluitsel volgende zondag.

Voor de komende stembusgang hebben een aantal rivaliserende extreem-rechtse groepen onder de taalgrens een ‘tijdelijke wapenstilstand’ afgesloten. Om niet helemaal verdeeld voor de Franstalige kiezer te verschijnen. Die verdeeldheid is haast legendarisch. Meerdere partijen en partijtjes noemen zichzelf immers het échte 'Front National' (van België). En maken vooral elkaar het leven zuur. Ondanks die ‘inspanningen’ kan de kiezer op 13 juni in slechts drie kieskringen op het FN stemmen. FN-lijsten vind je op de kiesbrief in B-H-V, in Namen en in Henegouwen. Een lijst indienen voor de senaat was kennelijk te veel moeite. Dat organisatorische onvermogen heeft verstrekkende gevolgen nog voor er één stem is uitgebracht. Partijfinanciering hangt immers af van aanwezigheid in zowel kamer als senaat. Zelfs een goede score voor het federale parlement zal de financiële meubelen niet kunnen redden. Dat belooft voor de gitzwarte toekomst.

De lijst van groepen en groupuscules die zich voor de gelegenheid aandienen onder de noemer 'FN', met het lijstnummer 7, is indrukwekkend lang. De ‘kern’ wordt echter gevormd door het Front National geleid door uittredend kamerlid Patrick Cockriamont in combinatie met het ‘andere’ Front National waarin senator Michel Delacroix en oudgediende Patrick Sessler de hoofdrollen spelen. De rivaliserende ‘fronten’ op één enkele lijst houdt niets meer in dan een (tijdelijk) verstandshuwelijk; ze lusten elkaar namelijk rauw. De beide FN’s worden versterkt door een reeks personaliteiten uit extreem-rechtse groupuscules met ronkende namen. In volgorde van importantie gaat het om: het 'Front Démocratique Belge' (FDB), de 'Fédération des nationalistes Wallons' (FNW), de 'Fédération des nationalistes populaires Bruxellois' (FNPB) en de onvermijdelijke grappenmakers van 'Nation'.

Franstalig extreem-rechts zou zichzelf niet zijn mocht de hergroepering volkomen geslaagd zijn. Dat is ook nu het geval. In de kieskring Henegouwen zal het 'FN - lijst nr. 7' noodgedwongen de stemmen moeten delen met een 'Front National plus' (FN+) dat geleid wordt door oudgediende Salvatore Nicotra. Dat herleidt de kansen op electoraal succes, voor de beide FN-lijsten althans, tot zowat het absolute nulpunt. Een (eerste) zetel in deze kieskring kost ca 5,5% van de stemmen. In de huidige omstandigheden lijkt dat zo goed als uitgesloten als de stemmen ook nog eens gedeeld moeten worden. Salvatore – FN plus – Nicotra is één van de allerlaatste militanten van het originele Belgische Front National opgericht in 1985. Hij beweert over een ledenbestand van een 300-tal rechtse rakkers te beschikken. Veel geld durven we niet in te zetten op de correctheid van die informatie. Nicotra maakt nog steeds deel uit van de oorspronkelijke FN/NF – vzw. Dat zou wel eens een troef kunnen zijn voor het gebruik van de partijnaam en bijbehorend logo in de toekomst.

De rol van lachende derde in deze politieke context is weggelegd voor de relatief nieuwe partij 'Wallonie d'Abord' (WdA). Een kleine rechts-regionalistische politieke formatie die, we vinden het écht niet uit, ontstaan is als dissidentie van een FN - dissidentie. Dat zit zo: een aantal jaren geleden stapten enkele malcontente kaderleden op uit het Front National. Vervolgens verenigden zich onder de naam 'Force Nationale’. Afgekort – wonder o wonder – ook: FN. De Force Nationale werd geleid door de bejaarde ex-senator Francis Detraux. Hij was de eerste en enige voorzitter van de partij. Zijn ‘FN’ kon echter nooit overtuigen. De weinig indrukwekkende club nam twee maal deel aan verkiezingen maar boekte te weinig resultaat om te kunnen overleven. Naar extreem-rechtse traditie werd ook in de Force Nationale meer op elkaar gescholden dan sereen samengewerkt. Dat gekakel leidde onvermijdelijk tot een nieuw  'schisma' dat de basis vormde voor het huidige 'Wallonie d'Abord'. Ook hier vinden we Francis Detraux terug op de voorzittersstoel. Andere 'bekenden' in de partij zijn figuren met een stevig FN-verleden zoals Juan Lemmens, politiek secretaris, en Jacqueline Merveille, algemeen secretaris van de partij.

Hoewel klein en volslagen onbekend in Nederlandstalig België, de partijleiding slaagde er wèl in om overal lijsten in te dienen, zowel voor kamer als senaat, en geeft minstens een goed gestructureerde indruk. Enkele dagen geleden omschreef de krant Le Soir WdA nog als de partij die het Waalse equivalent van het Vlaams Belang wil zijn. Waals Belang of niet; alleen al door de zaken organisatorisch voor elkaar te hebben vormt WdA concurrentie voor het FN dat voor het eerst in 20 jaar uit alle parlementen dreigt te verdwijnen. Het FN, toen nog geleid door de louche 'wonderdokter' Daniël Féret, deed haar intrede in het parlementaire halfrond in november 1991. Vorig jaar verdween de FN-fractie uit alle regioparlementen. Dit jaar volgen – hoogstwaarschijnlijk – de ‘federale collega’s’.  
De uitslagen van de polls aan de andere kant van de taalgrens geven de WdA-leiding alvast goede hoop om het FN te verdringen in Franstalig België. Voor wat dat (nog) waard is. In 2009 nam WdA voor het eerst deel aan de (regionale) verkiezingen maar geen enkele kandidaat werd toen verkozen. De resultaten situeerden zich toen rond 1% van de stemmen. Net genoeg om opgemerkt te worden. Dat kan nu wel even anders uitpakken al lijkt de verkiezing van één of meerdere kandidaten – waar dan ook – erg onwaarschijnlijk. Rekening houdend met de huidige communautaire hoogspanning kan 'Wallonie d'Abord' eventueel ook wat stemmen binnenrijven van kiezers die doorgaans weinig of geen boodschap hebben aan partijen die excelleren in radicaal rechtse praatjes.

Een andere bedreiging voor al wie zich aandient onder de noemer ‘Front National’ wordt misschien ook gevormd door de nieuwe ‘Parti Populaire’ (PP), geleid door Mischael Mondrikamen. Bekend van Fortis en andere affaires. Wie de Franstalige pers wat volgt, weet echter dat de interne spanningen ook daar bijzonder hoog oplopen. Met de verkiezingen in zicht hebben al ’n aantal PP-bestuursleden de partijdeur achter zich dichtgegooid. Of deze neofiet aan het afstevenen is op een goed resultaat heet twijfelachtig. Vanuit het FN doet men er – via een stroom van persmededelingen – alvast alles aan om de PP stokken in de wielen te steken. Of dat ook zal lukken zien we volgende zondag.

Volgens de resultaten van een peiling georganiseerd in opdracht van 'La Libre Belgique' en 'RTL-TVI', wordt de N-VA de tweede grootste partij in Vlaanderen, is Bart De Wever zowaar de populairste Vlaamse politicus geworden en zakt de VLD steeds verder weg in het moeras. Guy Verhofstadt werd nog tot 'populairste politicus' uitgeroepen in het Hoofdstedelijke gewest maar zal de onrust niet wegnemen in de VLD-rangen. De partij klokt af op 13,8% in Vlaanderen, dat was ooit (veel) beter.

Bij de Vlaamse Vrienden van het Belang hebben ze net iets meer reden tot lachen met een aandeel van 17,3% (+0,2% tov dec. 2009) en een derde stek in de 'rangschikking'. Het VB laat de sp.a en de VLD achter zich maar moet de 'collega's' van de N-VA laten voorgaan met 17,9%. De CD&V blijft veruit de grootste partij maar verliest wel van zijn pluimen (-2,9%). Net als de LDD (-1,7%) overigens die met 5,5% amper boven de kiesdrempel blijft. Aan de linkerzijde is er progressie voor Groen! (+0,9%) en een status quo voor de sp.a (+0,2%).

Het VB schuift dus een bank vooruit maar of dit de start is van een remonte zal de toekomst uitwijzen. Ook al omdat de uitslagen van dergelijke polls best met een stevige korrel zout genomen worden. De foutenmarge bedraagt immers 3,6% in Vlaanderen en Wallonië en liefst 4,4% in het Brusselse gewest. Het totale aantal respondenten; 750 in Vlaanderen, ook zoveel in Wallonië en 500 Brusselaars, zit daar voor iets tussen. Eén stem meer of minder maakt meteen een verschil uit van 0,13% à 0,20% op het totaal. Niet weinig.

De bescheiden vooruitgang van het Belang en de achteruitgang van de LDD zal het VB-partijbestuur alleszins gunstig stemmen. Nochthans scoorden beide partijen in de afgelopen maanden erg hoog in de categorie: "interne-conflicten-op-straat-uitvechten-vrije-stijl". De LDD lijkt hierop sterker afgerekend te worden. Het belangrijkste nieuws voor het VB is dat de neerwaartse tendens blijkbaar een halt toegeroepen werd. Ter hoogte van de Madou zal men daar ongetwijfeld heel tevreden mee zijn. Voorlopig toch.

In het Waalse gewest blijven de kwieten van het Front National (FN) ter plaatse trappelen onder de kiesdrempel. Bij de vorige LLB/RTL-TVI poll behaalde de extreem-rechtse partij nog 3,3% van 'de stemmen'. Afgelopen weekend bleek het FN goed voor 3,7% of een bescheiden vooruitgang van 0,4%. In en rond Brussel scoort het FN een schamele 1,5%. Dat is net genoeg om nog vermeld te worden in de statistieken. In Brussel verkruimelt het VB aandeel trouwens tot 0,4% of ca. 4 à 5 % van de Nederlandstalige stem daar. 

In Wallonië is er sprake van een positieve tendens voor Ecolo (+0.9), CdH (+0.9) en de 'Personen Partij' van de onnavolgbare Mischael Mondrikamen (+1,2%). De enquête werd afgenomen voor het losbarsten van het (vermeende) schandaal rond Mondrikamen. Naar de effecten hiervan op de populariteit van zijn nieuwe politieke formatie is het gissen. Het voornaamste nieuws is dat de populariteit van Ecolo in Wallonië blijft stijgen tot ongekende hoogtes. Een compleet ander verhaal in Brussel waar de groene partij met -4,3% stevig terrein verliest tov de voorlaatste LLB/RTL-peiling. 

Verliezers in het Waalse gewest zijn de PS (-1,2%) en de MR (-1%) die wegzakken naar respectievelijk 31,7% en 20,5%. PS - kopman Elio Di Rupo blijft wel de populairste Waalse politicus.