11-09-09

DE FN-STEDEN, TOEN EN NU (SLOT). HET VB OP BEZOEK

In juli werd Steeve Briois bijna burgemeester in Hénin-Beaumont. We kregen net geen déjà vu-gevoel. Vanaf 1995 leverde het Front national (FN) van Jean-Marie Le Pen (foto 1) immers de burgemeester en de bestuursmeerderheid in Marignane, Orange en Toulon, en vanaf 1997 in Vitrolles. De voorbije weken schetsten wij wat de burgers van die steden en gemeenten moesten ondergaan, en wat er is geworden van die FN-burgemeesters. Het VB zag wat er in  Toulon, Marignane, Orange en Vitrolles, gebeurde als een goed voorbeeld voor het eigen beleid.

Delegaties van het VB-Antwerpen reisden naar Toulon en Orange om ter plaatse te zien wat het FN-beleid betekende. In het VB-blad Antwerps Nieuws werd verslag uitgebracht over het beleid in Orange en de burgemeester van Orange was gastspreker op een VB-meeting als start van de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2006. Het spectaculairst was de komst naar Antwerpen, op 20 november 1997, van een FN-delegatie uit Vitrolles. De delegatie, die geleid werd door eerste schepen Hubert Fayard, zou een gemeenteraadszitting bijwonen om Filip Dewinter in volle actie te zien. Het liep echter anders af. Die avond hadden zich honderden manifestanten verzameld op de Antwerpse Grote Markt. Onder hen een delegatie van oudstrijders uit de Tweede Wereldoorlog die uren voor de gemeenteraadszitting op de Grote Markt stond het verkleumen van de kou. “Dat doe je die mensen niet aan”, redeneerde een AFF’er werkzaam op het Antwerps stadhuis. Uit respect voor hun leeftijd en verleden werden de deuren van het stadhuis vroeger dan gewoonlijk geopend. Op de Grote Markt voor het stadhuis moesten Dewinter, Fayard en toenmalig VB-voorzitter Frank Vanhecke zich even later een weg banen tussen antifascisten en de talrijk aanwezige politie (foto 2), om dan aan het stadhuis aangekomen te horen dat enkel nog Dewinter als gemeenteraadslid het stadhuis binnen mocht. Voor anderen was er geen plaats meer, alle publieksbanken waren bezet.

Dewinter was w-o-e-d-e-n-d. Tegen zijn gewoonte in geraakte hij niet uit zijn woorden in de gemeenteraadszitting, hij had een afwezige blik als burgemeester Leona Detiège verwachtte dat Dewinter ad rem zou repliceren op wat op de schepenbanken verteld werd. Wim Verreycken pluisde het huishoudelijk reglement uit om te zien of de gemeenteraad wel geldig aan het vergaderen was. Intussen was op de Grote Markt een trekken en duwen bezig tussen antifascisten en VB’ers, waarbij volgens getuigen Rob ‘Klop’ Verreycken een man zijn fototoestel in het gezicht plantte. De man bleek niet noodzakelijk een antifascist te zijn, maar een politieagent. Een klacht tegen Rob Verreycken bleef zonder gevolg omdat de rechtbank meende dat er geen harde bewijzen waren van de feiten. Wim Verreycken legde bij de provinciegouverneur nog klacht neer omdat de gemeenteraadszitting ongeldig zou zijn bijeengekomen, maar de gouverneur wees Verreycken erop dat hij ongelijk had. ’s Anderendaags kon Dewinter Fayard dan toch rondleiden op het stadhuis. De stadsgids die besteld was, weigerde te werken toen hij zag wie hij moest rondleiden. Dewinter gidste zijn gasten dan maar zelf. Toevallig was er een tentoonstelling over de Vlaamsgezinde socialistische oud-burgemeester Lode Craeybeckx opgesteld. Dewinter vertelde honderduit over de Vlaamse strijd. Het Nederlands is voor Hubert Fayard een vreemde taal, maar uit de tentoongestelde panelen begreep Fayard wel dat Craeybeckx behalve Vlaamsgezind ook een socialist was. Toen Fayard Dewinter daarop wees, sloeg Dewinter rood uit en wandelde hij vlug voort.

In 2004 wilde VB’er Guido Tastenhoye in het Antwerpse district Deurne een variant van de geboortepremie uit Vitrolles invoeren. Met de hulp van enkele afvallige leden uit de bestuursmeerderheid kon het VB even de begroting naar haar hand zetten. Het district moest en zou een geboortepremie voor elke eerstgeborene uitkeren. Het budget daarvoor ging vooral ten koste van het cultuurbeleid, met onder andere het niet langer sponsoren van de gratis concerten op vrijdagavond in het openluchttheater Rivierenhof. Maar het district is niet bevoegd voor het gezinsbeleid, en de provinciegouverneur bevestigde dat. Op het laatste nippertje konden de door het district aangeboden vrijdagavondconcerten in het Rivierenhof dan toch nog gratis gehouden worden voor de bezoekers. Tastenhoye had ook inspraak geëist bij de programmatie van de optredende groepen en artiesten, maar ook daar is niets van terechtgekomen. Tegenwoordig reist Filip Dewinter al naar Zuid-Afrika om geestesgenoten te vinden die bestuursverantwoordelijkheid dragen.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, frankrijk, fn-steden |  Facebook | | |  Print

06-09-09

DE FN-STEDEN, TOEN EN NU. VITROLLES ONDER FN-BESTUUR

In juli werd Steeve Briois bijna burgemeester in Hénin-Beaumont. We kregen net geen déjà vu-gevoel. Vanaf 1995 leverde het Front national (FN) van Jean-Marie Le Pen (foto 1) immers de burgemeester en de bestuursmeerderheid in Marignane, Orange en Toulon, en vanaf 1997 in Vitrolles. Wat moesten de burgers van die steden en gemeenten ondergaan, en wat is er geworden van die FN-burgemeesters? Na Toulon, Marignane en Orange, focussen we vandaag op de bekendste FN-gemeente: Vitrolles. Een gemeente met een 37 000 inwoners in de buurt van Marseille.

Het FN-verhaal in Vitrolles begint ook wel in 1995, maar het zou tot 9 februari 1997 duren voor het FN de sleutels van het plaatselijk gemeentehuis in handen krijgt. Aanvankelijk had Bruno Mégret, de toenmalige nr. 2 van het FN, zich kandidaat gesteld voor de burgemeesterssjerp. Hij verloor die strijd, vroeg en bekwam de vernietiging van de stembusuitslag wegens grove onregelmatigheden. Maar Mégret mocht zich niet meer kandidaat stellen nadat bleek dat hijzelf ook in de fout was gegaan. Hij had meer dan toegelaten uitgegeven bij diezelfde verkiezingscampagne. In februari 1997 stelt zijn Joods-Russische vrouw Catherine Mégret zich dan maar kandidaat, en zij wordt burgemeester met 52,5 % van de stemmen (foto 2). Zoals in de andere FN-steden en gemeenten is het klassieke culturele en sportieve verenigingsleven het eerste slachtoffer van het FN-beleid, terwijl FN-mantelorganisaties als paddenstoelen uit de grond verrijzen en rijkelijk gesubsidieerd worden. Plaatsnamen die bijvoorbeeld verwijzen naar de Zuid-Afrikaanse ANC-leider Nelson Mandela of de Chileense socialistische president Salvador Allende verdwijnen. De Salvador Allendelaan bijvoorbeeld wordt de Moeder Theresalaan. De rue Jean-Marie Tjbaou, genoemd naar een onafhankelijkheidsstrijder in de Franse overzeese gebieden, wordt de rue Jean-Pierre Stirbois. Genoemd naar een overleden FN-boegbeeld uit het noorden van Frankrijk. Het FN wil Vitrolles ook ‘moderniseren’ door bijvoorbeeld van het jeugdhuis Le Sous-Marin een cyberhuis te maken. Le Sous-Marin, tot dan een muziekcentrum, is een broeiplaats voor de eigenzinnige jongerencultuur en is daarom een doorn in het oog van het FN-bestuur. De intussen versterkte gemeentelijke politie - het effectief werd bijna verdubbeld – valt het jeugdcentrum binnen niet zonder de nodige vernielingen aan te richten. Een zaak waarvoor het gemeentebestuur van Vitrolles veroordeeld wordt door een rechtbank, maar de werking van het jeugdcentrum is intussen wel ontregeld.

Al na zes maanden FN-bestuur zijn circa honderdvijftig ambtenaren en andere mensen ontslagen. Zij werkten in de sociale sector, het onderwijs, in het buurtwerk, in de culturele sector… Zij werden niet ontslagen omdat ze niet bekwaam zouden zijn, maar  omwille van het rechtsextremistisch gekleurd beleid. Het buurtwerk in een achterstandswijk wordt geschrapt, de directrice van een cinemazaal die een film had durven programmeren over homoseksualiteit en aids wordt ontslagen… Intussen moeten migranten administratieve pesterijen ondergaan op het gemeentehuis en wordt in de plaatselijke school een selectief inschrijvingsbeleid gevoerd. Catherine Mégret wordt eerder veroordeeld voor racistische uitspraken, zoals een citaat in de Berliner Zeitung, dan voor racistische daden in Vitrolles. De administratieve rechtbank van Marseille grijpt wel in bij de bekendste maatregel van het FN-bestuur: de belofte een geboortepremie uit te keren op voorwaarde dat minstens één van de ouders de Franse of een Europese nationaliteit heeft. Catherine Mégret gaat met veel show de eerste cheque afgeven, maar daar blijft het bij. De rechtbank vernietigt het gemeenteraadsbesluit voor het uitkeren van de geboortepremie omdat die strijdig is met de Franse wetgeving en de grondwet.

Catherine Mégret wordt ook nog persoonlijk veroordeeld voor misbruik van overheidsgeld, wat haar een boete van meer dan 30 000 euro kost en acht maanden gevangenisstraf met uitstel. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2001 behaalt Catherine Mégret opnieuw een meerderheid in Vitrolles, maar de verkiezingen worden door een rechtbank geannuleerd wegens een lasterlijk pamflet over een klassiek-rechtse kandidaat. In 2002 worden de gemeenteraadsverkiezingen overgedaan, maar nu haalt Mégret het niet. Een socialist wordt burgemeester. Catherine Mégret wordt nog wel verkozen als gemeenteraadslid, maar sinds die nederlaag in 2002 heeft ze geen voet meer in Vitrolles gezet.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, internationaal, fn-steden |  Facebook | | |  Print

01-09-09

DE FN-STEDEN, TOEN EN NU. ORANGE ONDER FN-BESTUUR

In juli werd Steeve Briois bijna burgemeester in Hénin-Beaumont. We kregen net geen déjà vu-gevoel. Vanaf 1995 leverde het Front national (FN) van Jean-Marie Le Pen (foto 1) immers de burgemeester en de bestuursmeerderheid in Marignane, Orange en Toulon, en vanaf 1997 in Vitrolles. Wat moesten de burgers van die steden en gemeenten ondergaan, en wat is er geworden van die FN-burgemeesters? Na Toulon en Marignane vandaag Orange, de enige plaats waar de als FN’er verkozen burgemeester nog burgemeester is. Maar FN’er is hij al lang niet meer.

Burgemeester Jacques Bompard was nochtans één van de stichters van het FN in 1972, en meteen ook lid van het Politiek Bureau van het FN. Iedereen die de voormalige tandarts niet welgevallig is in Orange, wordt overladen met laster, beledigingen en bedreigingen. Mensen worden bespuwd; andersdenkenden die in hun auto worden opgemerkt, worden gedwongen tot gevaarlijke manoeuvres. Op 5 september 1995, Bompard is dan nog geen drie maanden burgemeester, wordt Bompard door de correctionele rechtbank van Carpentras veroordeeld voor laster en eerroof. De uitspraak wordt in beroep bevestigd, de geldboete wordt nog verzwaard maar het is nooit duidelijk geworden wie die betaald heeft: Bompard of de stad Orange. De bespreking van de eerste begroting van Orange onder Bompard wordt al na vijf minuten afgesloten. Veertien dagen tevoren had Bompard een nieuw huishoudelijk reglement voor zijn gemeenteraadsleden rondgestuurd: elk gemeenteraadslid kan maximaal drie minuten tussenkomen, eens tussengekomen kan hij/zij het woord niet meer opnieuw krijgen tenzij hij/zij de burgemeester of een schepen is, en elk lid van de gemeenteraad kan op elk ogenblik het einde van de discussie vragen waarna onmiddellijk tot de stemming wordt overgegaan.

Een verbod om pamfletten te verspreiden wordt vernietigd door de administratieve rechtbank van Marseille, waarop Bompard aankondigde zijn reglement “preciezer” te maken. Het verspreiden van pamfletten wordt verboden de dag vóór, de dag zelve en de dag na “belangrijke voorstellingen en vertoningen. Dit om te vermijden dat mensen die naar Orange komen, en niets te maken hebben met de plaatselijke politiek, onnodig lastig gevallen worden.” In Orange was er destijds een zeer actief en creatief actiecomité tegen het FN-beleid. Er werd zelfs een wijn cuvée Alerte Orange verkocht. De wijnbouwer die de wijn produceerde werd door de burgemeester eigenhandig uit het Maison des Vins verjaagd. Als een vakbondsafgevaardigde zich een kogel door het hart schiet, laat hij een briefje achter waarin hij de burgemeester, de schepen voor onderwijs en de stadssecretaris beschuldigt hem het bloed onder de nagels uit gepest te hebben. Als de schepen voor onderwijs als gevolg van deze en andere gebeurtenissen haar ontslag indient, heeft ze de grootste moeite om dit ontslag aanvaard te krijgen.

Als Bompard naar een zondagsmis gaat, schrikt hij zich een hoedje. Hij hoort de priester immers een fragment uit het evangelie voorlezen waarin de Heer de mensen looft die “de hongerigen te eten geven, de dorstigen laven, de vreemden onthalen, de naakten kleden, de zieken verzorgen en de gevangenen bezoeken.” Bompard begint prompt een briefschrijfactie, op briefpapier met de hoofding van de stad Orange. Bompard vindt dat de priester moet teruggrijpen naar oudere theologische teksten. Bompard laat het wapenschild van Orange veranderen. Er komt de spreuk van Willem van Oranje op Je maintiendrai. Tevoren stond er de leuze van de Franse republiek Liberté, Egalité, Fraternité.  Voor het overige is het hetzelfde verhaal als in Toulon en Marignane met familieleden die plots allerlei postjes krijgen in de gemeentelijke administratie, verenigingen die subsidies verliezen, afdankingen na het terugschroeven van subsidies aan buurthuizen en sociale centra, mantelorganisaties van het FN die activiteiten overnemen en daarvoor rijkelijk gesubsidieerd worden, het bevoordelen van bepaalde firma’s… Net als in Vitrolles (waarover de volgende keer meer) worden straatnamen veranderd. Uit de plaatselijke bibliotheek verdwijnen onder andere Noord-Afrikaanse sprookjesboeken en het zinnenprikkelende Zout op mijn huid van Benoîte Groult. Het cultureel centrum wordt gesloten en vervangen door een gemeentelijke cultuurdienst die zorgt voor een programma variërend tussen thé-dansants, folkloristische spektakels en concerten van neonazi-muziekgroepen uit Nice. “Orange staat model voor het beleid dat het Vlaams Belang in de Vlaamse steden en gemeenten wil voeren”, zegt Filip Dewinter in 2005 in het Vlaams Belang Magazine.

Bompard wordt in 2001 en 2008 opnieuw burgemeester. Bij de verkiezingen in 2008 is dat zelfs met 61 % van de stemmen, al de eerste (en dan ook enige) stemronde. Na kritiek op de personencultus van Jean-Marie Le Pen wordt Bompard bij het FN buitengegooid. Bompard wordt daarop lid van de MPF van de zeer rechts-conservatieve Philippe de Villiers. De Villiers geraakte op 7 juni nog op eigen kracht verkozen als Europees parlementslid, en zoekt nu aansluiting bij Nicolas Sarkozy. Bompard probeert over te komen als een burgemeester ‘boven alle partijen’. Toen hij nog lid was van het FN liet Bompard het FN-logo al weg op zijn verkiezingsaffiches (foto 2). VB-Europarlementslid Philip Claeys was deze zomer nog op verlof in Orange.

·         “Orange staat model voor het beleid dat het Vlaams Belang in de Vlaamse steden en gemeenten wil voeren.”

·         Bompard herkozen

·         Knack in Orange

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, internationaal, fn-steden |  Facebook | | |  Print

27-08-09

DE FN-STEDEN, TOEN EN NU. MARIGNANE ONDER FN-BESTUUR

In juli werd Steeve Briois bijna burgemeester in Hénin-Beaumont. We kregen net geen déjà vu-gevoel. Vanaf 1995 leverde het Front national (FN) van Jean-Marie Le Pen (foto 1) immers de burgemeester en de bestuursmeerderheid in Marignane, Orange en Toulon, en vanaf 1997 in Vitrolles. Wat moesten de burgers van die steden en gemeenten ondergaan, en wat is er geworden van die FN-burgemeesters? Na Toulon vorige zaterdag, vandaag een blik op Marignane, gemeente in het zuiden van Frankrijk met een 33 000 inwoners in de buurt van het omwille van het FN-beleid bekendere Vitrolles.

De FN-burgemeester in Marignane werd met 37 % van de stemmen verkozen, in een triangulaire met twee andere rechtse lijsten. De nieuwe burgemeester, Daniel Simonpieri, is een oud-kaderlid van een bank. Zes jaar eerder was hij voor het eerst verkozen als FN-gemeenteraadslid in Marignane. Als hij zijn eerste begroting presenteert blijkt de beloofde daling van de belasting volledig verhaald te zijn op het budget voor cultuur en sport (- 19,5 %) en het gemeentelijk onderwijs (- 14,7 %). De subsidies voor het privé-onderwijs blijven gehandhaafd. De onkostenvergoeding voor de burgemeester en de schepenen is meer dan verdubbeld. De begroting voor public-relations ook, maar het gemeentelijk informatieblad is al vlug nauwelijks nog te onderscheiden van een ordinair reclameblaadje. Om de moslimkinderen te treiteren wordt in de refters van de gemeentescholen geen alternatief meer voorzien als er varkensvlees op het menu staat. Kinderen waarvan één van de ouders werkloos is, worden niet langer ingeschreven voor de schoolmaaltijden. Het FN redeneert dat deze kinderen evengoed, en beter zelfs, naar huis kunnen om te eten.

De minimale hulp aan het populaire Resto du Coeur – het vorige gemeentebestuur stelde eenmaal per week een auto met chauffeur ter beschikking om eten te gaan halen bij de voedselbank – wordt stopgezet. Op 100 meter van het Resto du Coeur opent de FN-mantelorganisatie Fraternité Française haar deuren. Een hulporganisatie die zeer selectief is in wie ze voorthelpt. Het verenigingsleven wordt in haar voortbestaan bedreigd door het wegtrekken van subsidies; de plaatselijke voetbalclub wordt gepest als de leiding niet wil ingaan op het voorstel van het nieuwe gemeentebestuur om meer blanken in de voetbalploeg op te stellen. In de bibliotheek wordt het abonnement op het progressieve weekblad L’Evénement du Jeudi geschrapt. In de plaats krijgt men er het FN-partijblkad National Hebdo en de bij het FN aanleunende bladen Rivarol en Présent te lezen. Journalisten wordt verboden de veranderingen in de bibliotheek te filmen of te fotograferen, zouden ze het toch doen riskeert de bibliothecaris een tuchtstraf.

Een lerares die tijdens de lessen moraal spreekt over verdraagzaamheid en respect voor een ander, wordt door de schepen van onderwijs de mantel uitgeveegd. In haar school zelve, zonder dat de schepen zich ook maar even gemeld heeft bij de directie of dat hij enige pedagogische bevoegdheid heeft. De gemeentelijke sporthal kan vijf weken lang niet gebruikt worden omdat de zaal ingericht moest worden voor een meeting met Jean-Marie Le Pen. Migranten worden gepest, bij het minste opgepakt, en tegen alle regels in behandeld. In Marignane ontstaan twee kampen: zij die met de burgemeester meeheulen, en zij die zich niet tot het FN bekeren maar meestal niet publiek durven ingaan tegen de uitsluitingslogica van het FN. Als Bruno Mégret uit de buurgemeente Vitrolles, de toenmalige nr. 2 van het FN, zich afscheurt van het FN na een mislukte poging om de leiding van het FN over te nemen van Jean-Marie Le Pen, sluit Simonpieri zich aan bij Mégrets Mouvement National Républicain (MNR). Onder MNR-etiket wordt Simonpieri in 2001 een tweede keer burgemeester van Marignane.

In 2004 wordt Simonpieri als MNR’er opnieuw verkozen als afgevaardigde in de Conseil Général des Bouches-du-Rhône, tegen een FN-kandidaat in. In dat regionaal bestuursorgaan vervoegt Simonpieri de groep van de klassiek-rechtse partijen UMP en UDF. Vanuit Marseille komt de richtlijn om Simonpieri bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2008 de plaatselijke UMP-lijst te laten trekken, maar dat is buiten plaatselijk UMP-sterkhouder Eric Le Dissès gerekend. Le Dissès wordt burgemeester. Simonpieri haalt bij de tweede stemronde maar 23,3 % van de stemmen, waarmee hij nog achter de plaatselijke linkse lijst eindigt. Simonpieri heeft nu in Marignane de vereniging A Droite Pour Marignane opgericht die tot doel heeft de klassiek-rechtse bestuursmeerderheid “uit haar slaap te houden”. Op de eerste publieke bijeenkomst, eind mei, daagden een honderdtal mensen op.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, internationaal, fn-steden |  Facebook | | |  Print

22-08-09

NIEUWE ZOMERREEKS: DE FN-STEDEN, TOEN EN NU. TOULON ONDER FN-BESTUUR

In juli werd Steeve Briois bijna burgemeester in Hénin-Beaumont. We kregen net geen déjà vu-gevoel. Vanaf 1995 leverde het Front national (FN) van Jean-Marie Le Pen (foto 1) immers de burgemeester en de bestuursmeerderheid in Marignane, Orange en Toulon, en vanaf 1997 in Vitrolles. Wat moesten de burgers van die steden en gemeenten ondergaan, en wat is er geworden van die FN-burgemeesters? We starten een reeks artikels daarover in de havenstad Toulon, met 170 000 inwoners de grootste onder de FN-steden en gemeenten.

Jean-Marie Le Chevallier (foto 2) wordt er in 1995 burgemeester na het desastreus beleid van een klassiek-rechtse burgemeester. Le Chevallier was jarenlang kabinetschef van Jean-Marie Le Pen en haalt het op 18 juni 1995 met 37 % van de stemmen, tegen 35 % voor de uittredende rechtse burgemeester en 28 % voor de socialistische kandidaat. De stank van een reeks schandalen en het tegen elkaar opzetten van bevolkingsgroepen helpen Le Chevallier aan de overwinning. Bij de eerste begroting die Le Chevallier voorstelt worden de budgetten voor sociale zaken, cultuur en economische projecten verminderd. Als een gemeenteraadslid protesteert tegen de vermindering met meer dan 40 % van een begrotingspost voor sociale doeleinden, zet Le Chevallier de geluidsversterking van het protesterend gemeenteraadslid af. Op het stadhuis worden niet langer bewijzen van woonst afgeleverd die nodig zijn om familieleden voor bezoek vanuit het buitenland te laten overkomen. De hogere overheid laat begaan. Actiegroepen mogen niet langer op markten aanwezig zijn omwille van “de geluidsoverlast”. Le Chevallier vindt het “niet opportuun” dat het jaarlijkse Fête du Livre een Frans-Joodse schrijver in de kijker zet, en schuift Brigitte Bardot als te vieren auteur naar voren. Het boekenfestival verhuist daarop naar een andere gemeente, het jaar daarna organiseert het stadsbestuur van Toulon een eigen boekenbeurs onder de naam La Fête de la Liberté. Op cultureel vlak worden oubollige evenementen opgezet.

Vakbondsorganisaties mogen niet langer stadslokalen gebruiken; het door het FN geïnfiltreerde Confédération Française des Travailleurs Chrétiens krijgt daarentegen plots forse financiële steun. Sociale organisaties, waaronder een organisatie die tegen aids mobiliseert, verliezen een belangrijk deel van hun subsidies; mantelorganisaties van het FN (Front Antichômage, Fraternité Française, Toulon Ecologie…) worden opgericht en door het stadsbestuur in de watten gelegd. Na twee jaar FN-bestuur feliciteert het kabinet van de burgemeester zichzelf omdat het al bijna 800 FN-lidkaarten verkocht heeft bij het stadspersoneel. Als politieagenten een hakenkruis tekenen op de identiteitskaart van een migrant roept de openbare aanklager uit: “Welk belang heeft het te weten dat het een hakenkruis was?” De politieagenten krijgen slechts een lichte vermaning. Als de door Cendrine Le Chevallier, echtgenote van, opgerichte Jeunesse Toulonnaise de stedelijke buitenschoolse kinderopvang overneemt en daarvoor rijkelijk gesubsidieerd wordt, waarschuwt de voogdijoverheid het stadhuis toch niet te ver te gaan in het bevoordelen van bevriende organisaties. Ook de huisvuilophalingsdienst wordt geprivatiseerd. Als de arbeiders in staking gaan tegen het overhoop gooien van de arbeidsuren, krijgen ze eerst de steun van hun burgemeester maar na nog geen week draait die zijn kar en verjaagt hij de stakers uit de lokalen die ze bezetten. In de stadsdiensten worden intussen de twee kinderen en de zus van, de dochters van, de zoon en de schoonzoon van, enzovoort, aangeworven. Nepotisme is de regel bij het FN.

Le Chevallier is naast burgemeester ook parlementslid, al voert hij in die laatste functie geen klap uit. Wegens het door Jean-Marie Le Chevallier overschrijden van de toegelaten uitgaven voor verkiezingscampagnes moeten de parlementsverkiezingen in Toulon in 1998 overgedaan worden, waarbij Jean-Marie Le Chevallier omwille van dat overschrijden van de toegelaten verkiezingsuitgaven zich niet meer kandidaat mag stellen. Hij probeert dan maar zijn vrouw Cendrine te lanceren als parlementslid, maar die wordt verslagen door een socialistische tegenkandidate. Meteen is het FN ook haar enige parlementszetel in de Franse Assemblée kwijt. In 1999 zegt Le Chevallier het FN adieu. In 2001 wordt hij bij de gemeenteraadsverkiezingen verslagen door UMP-kandidaat Hubert Falco die nu nog burgemeester is van Toulon. De UMP is de partij van de Franse presidenten Jacques Chirac en Nicolas Sarkozy. In 2001 wordt Jean-Marie Le Chevallier tot een jaar voorwaardelijke gevangenisstraf en een geldboete veroordeeld voor misbruik van overheidsgeld en misbruik van vertrouwen bij aanwervingen voor de Jeunesse Toulonnaise. Datzelfde jaar wordt Le Chevallier ook nog eens veroordeeld tot een jaar voorwaardelijke gevangenisstraf, een geldboete en vijf jaar verlies van zijn burgerrechten wegens het omkopen van getuigen bij de moord op zijn voornaamste kabinetsmedewerker in het stadhuis van Toulon. Jean-Marie Le Chevallier gaat hierna zes jaar lang in Marrakech (Marokko) wonen; nu woont hij in één van de rijkere buurten van Parijs. Om politieke en persoonlijke redenen heeft hij en wil hij geen contact meer met Jean-Marie Le Pen.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, internationaal, fn-steden |  Facebook | | |  Print