Anti-Fascistisch Front / Verzet

Margueritte Bastien is met ruim zes jaar vertraging, en lang na haar afscheid van het politieke toneel, veroordeeld voor racisme. De zelfverklaarde 'ijzeren dame' van extreem-rechts in Franstalig België hoorde zichzelf op 27 november door de correctionele rechtbank in Brussel veroordelen tot zes maanden met uitstel. Als ex-magistrate wist ze meteen waar ze aan toe was.

Politiek gezien maakt het vonnis allemaal niet veel meer uit. Zowel Bastien als haar "Front Nouveau de Belgique" (FNB) zijn inmiddels voltooid verleden tijd. En ze worden door werkelijk niemand gemist. Het FNB ontstond in 1997 - toen nog onder de naam 'Front National de Belgique / Nationaal Front van België' - als afscheuring van het Front National (FN), toen onder kundige leiding van de herhaaldelijk veroordeelde wonderdokter D. Féret.

Zoals de (eerste) naam het aangaf had de partij even een 'Vlaamse afdeling', voorgezeten door Kris Roman, momenteel actief in 'Euro-Rus'. Amper een jaar na de oprichting van het FNB waren vrijwel alle mede-oprichters met slaande deuren vertrokken. Zo wil de traditie het in extreem-rechtse kringen ter hoogte van Brussel en bezuiden de taalgrens. Bastien was naar verluidt een bijzonder harde tante die het niet zo op inspraak had begrepen.

Het FNB kon nooit het echte FN het leven zuur maken en brak nooit door. Na een lange doodstrijd gaven de laatste FNB'ers er twee jaar geleden zwaar ontgoocheld de brui aan. De meesten onder hen sloten zich aan bij het 'vernieuwde' FN. Bastien was toen al geruime tijd uit het zicht verdwenen.

De opvolger van Bastien aan het hoofd van FNB, François-Xavier Robert, deelde op 27/11 jl. ook in de feestvreugde want ook hij liep een veroordeling op. Robert, een ancien in extreem-rechtse kringen, werd bedacht met vier maanden gevangenisstraf met uitstel.

Bastien verdedigde zich voor de rechter met de bepalingen in het 'Europees Verdrag van de Rechten van de Mens' die het recht op de vrijheid van meningsuiting beschermen. De correctionele rechtbank was echter van oordeel dat deze vrijheden ook plichten en verantwoordelijkheden met zich meebrengen. En dat:  "deze vrijheden onderworpen kunnen worden aan de openbare orde die in een democratische samenleving noodzakelijk is".

In haar vonnis gaf de Brussels rechtbank mee dat Bastien als voorzitter van de FNB meerdere inbreuken pleegde op de antiracismewet van 81. "Aanzetten tot haat en raciale discriminatie" zo luidde het verdict. Er werd verwezen naar verschillende artikels in het partijblad ('Le Bastion') waarin gepleit werd voor een verschillende behandeling van Belgen en allochtonen. Vooral de voorstellen die gingen in de richting van het uitsluiten van migranten uit  de sociale zekerheid wogen zwaar door.

De burgerlijke partijen kregen van de Brusselse rechtbank een symbolische schadevergoeding van één euro toegekend. De zaak werd in 2003 aangespannen door het Centrum voor gelijkheid van kansen, MRAX (Mouvement contre le racisme, l'antisémitisme et la xénophobie) en de Liga voor de Rechten van de Mens. Of er beroep wordt aangetekend is nog niet bekend.

Bij de start van het nieuwe politieke jaar blijkt er onder de taalgrens alweer een nieuwe extreem-rechtse beweging (partij) te zijn opgestaan. Er zijn nog zekerheden in deze politiek woelige tijden! "Wallonie d'abord" heet de nieuweling. Bevolkt door zelfverklaarde politici met een verleden in het ongeëvenaarde Belgische 'Front National' (FN). En in haar elf-en-dertig dissidenties door de jaren heen natuurlijk.

Aan de basis van de nieuwe politieke formatie liggen enkele 'kaders' van het recentelijk opgedoekte 'Force Nationale'. Een onbeduidend partijtje dat in 2004 werd opgericht door Front National - dissidenten i.s.m. leden van het extreem-rechtse groupuscule 'Bloc National'. Zeggen al die namen u niets? Maak u niet ongerust - het ligt echt niet aan u.

Force Nationale was het 'geesteskind' van de bejaarde ex-senator Francis Detraux. De man werd ooit verkozen op een lijst van het Front National, was ook enige tijd 'schatbewaarder' van deze partij geplaagd door (vele) financiële schandalen, en maakte deel uit van de eerbiedwaardige senaat in de periode 2004-2007. Hij was de eerste en enige voorzitter van Force Nationale. Als politieke partij kon die nooit electorale (en andere) potten breken. Twee maal werd aan de verkiezingen deelgenomen. Even zoveel keer was het globale resultaat ronduit slecht.

Enig resultaat van belang was de verkiezing van een gemeenteraadslid in de illustere gemeente Dison en de (nipte) verkiezing van twee provincieraadsleden in oktober 2006; één in Waals-Brabant en een andere in de provincie Namen. Het belangrijkste effect dat Force Nationale sorteerde was bijdragen tot de verregaande versplintering van het extreem-rechtse electoraat aan Frantalige kant. Zo dongen in sommige kieskringen liefst drie 'FN' -lijsten ('FN', 'FNB' en 'FNationale') mee naar de gunst van de kiezer. En zo reden ze vooral elkaar in de wielen.

Na enkele jaren gesukkel in de marge zag de leiding van Force Nationale het merendeel van de leden en militanten uitwijken naar het 'nieuwe' Front National geleid door Michel Delacroix. Waarna de partijtop het prompt voor bekeken hield. Niet voor al te lang echter. Begin augustus zetten (ex-)voorzitter Francis Detraux en (ex-)politiek secretaris annex 'partij-ideoloog' Juan Lemmens het nieuwe initiatief 'Wallonie d'abord' in de steigers. Met de Waalse hoofdstad Namen als thuisbasis.

Juan Lemmens was in een vorig leven lid van de Brusselse Hoofdstedelijke Raad (1995-1999) voor het Front National. Op zijn persoonlijke blog verwerpt hij resoluut het label 'extreem-rechts' maar wie een blik werpt op 's mans politieke parcours merkt al snel het lidmaatschap op van een reeks partijen die in de voorbije jaren politiek Franstalig België 'kleurden' aan de uiterst rechtse zijde. Het gaat om het Front National, Front Nouveau de Belgique, de PSD, Force Nationale, Bloc National enzovoorts.

Het duo Detraux - Lemmens haalde de mosterd voor 'Wallonie d'abord' in -jawel- Frankrijk! Meer bepaald bij de rechts-regionalistische beweging 'Alsace d'abord!' (Elzas Eerst!) waarvan zowel de benaming afgeleid is, als het logo, als de grote lijnen van het 'programma' dat weinig verwonderlijk grossiert in slogantaal en extreem-rechtse klassiekers. Alsace d'abord is een afsplitsing van het Franse Front National van J.M. Le Pen. Nadat zowel het Vlaams Blok/Belang als het Belgische FN de huisstijl van Le Pen's partij kopieerden in de jaren '90, worden nu ook al de afsplitsingen van het (Franse) FN gekopieerd. Originaliteit is nooit een sterke eigenschap geweest van extreem-rechts.

Erg merkwaardig ook; na jaren 'vastberaden' de eenheid van het land verdedigd te hebben - één van de kenmerken van de onderscheiden FN's die we in de laatste jaren voorbij zagen defileren - trekken Detraux en co nu ineens de regionale kaart. De Waalse belangen dienen nu vooral verdedigd te worden. Het discours van de nieuwe partij is weliswaar niet separatistisch maar erg rechtlijnig kan je 't allemaal maar moeilijk noemen. 

Op de website van de nieuwbakken partij klinkt het in ieder geval als volgt: "Wallonie d'abord est née de la constatation que les partis politiques actuels ont conduit la Wallonie à la faillite et sont incapables de résoudre les maux qui rongent la Wallonie: chômage, immigration abusive, santé, insécurité, etc…»

en: "Nous sommes fermement opposés à l'extension du droit de vote aux résidents non-européens. Nous voulons que la Wallonie prenne ses distances avec une politique de connivence envers les immigrés qui a montré ses limites. Pour ramener la sécurité dans nos villes et communes, il faudra appliquer une politique de tolérance zéro. Cela veut dire réagir contre chaque forme de criminalité, vandalisme ou délabrement".

Daar zal volk naar komen kijken... Au suivant!

Zoals verwacht na het (definitieve?) verdwijnen van ‘wonderdokter’ Daniël Féret, oprichter-voorzitter van het Belgische ‘Front National’ (FN) sinds 1985, heeft het rivaliserende ‘Front Nouveau de Belgique’ (FNB) zich weer aangesloten bij de ‘moederpartij’. De partij houdt op te bestaan en wordt onderdeel van het FN.

Dat maakte de FNB-leiding kort na nieuwjaar bekend. Senator Michel Delacroix, de nieuwe voorman van het FN, slaagt er zo alvast in om één van zijn objectieven te realiseren, m.n. het verenigen van de extreem-rechtse kapelletjes ten Zuiden van de taalgrens onder één enkele partijvlag. 


Het FNB werd in 1996 opgericht door de ex-magistrate Marguéritte Bastien, uit onvrede met de gang van zaken in het FN, het ‘beleid’ van D. Féret in het bijzonder. M. Bastien was toen kamerlid voor het FN. Het FNB was  slechts één van de talloze dissidenties waarmee het FN van Féret geconfronteerd werd in de loop van haar woelige bestaan.

Het FNB nam al-bij-al een veelbelovende start. De neofiet kreeg betrekkelijk veel media-aandacht. Er werd zelfs een Vlaamse afdeling in de steigers gezet. Al snel werd de nieuwe partij echter geteisterd door net dezelfde kwalen die in het FN dagelijkse prik waren; een amateuristische werking, desorganisatie op het lachwekkende af, eindeloze discussies over de partijfinanciën en een reeks persoonsgebonden ruzies die desnoods met de vuisten werden uitgevochten.

Bref: minder dan een jaar na de oprichting van het FNB waren bijna zowat alle leden van het nationale bestuur opgestapt of uit de partij gezet. Met uitzondering van Bastien (foto rechts) zelf natuurlijk. De 'Vlaamse Afdeling' bleek een lege doos.  

Na de verloren juridische strijd met D. Féret - over het gebruik van de FN-initialen en het bijbehorende tricolore logo - en enkele electorale succesjes, gleed het FNB keihard de marge van het politieke bedrijf in. Naar het einde van de jaren ’90 toe was de partij al klinisch dood. Korte tijd nadien verliet voorzitster Bastien het zinkende schip.

De federale verkiezingen van 2007 betekenden de allerlaatste stuiptrekking van het FNB. De mini-partij werd, tegen beter weten in, al die jaren overeind gehouden en voorgezeten door François-Xavier Robert, militair 'op rust'.

Het zgn. ‘verkiezingskartel’ dat het FNB begin 2007 aanging met de radikalen van de ‘Identitaire Beweging’, of wat daarvoor moet doorgaan in Franstalig België onder de vleugels van ‘Mouvement Nation’, bracht geen soelaas. Integendeel. In alle kieskringen behaalden de FNB-lijsten ridikuul lage scores terwijl het rivaliserende FN erin slaagde haar (bescheiden) positie te consolideren. 

De beslissing om met het (nieuwe) FN samen te smelten kwam er na een interne enquête onder de resterende FNB–leden. Hiervan sprak 52% zich uit voor aansluiting bij het FN. 21% was gewonnen voor een fusie met ‘Nation’. 20% van de leden zei niet ‘non’ tegen een aansluiting bij het Vlaams Belang!  

Bizar. Met het VB deelde het FNB weliswaar het rechtse gedachtengoed maar het FNB -net als het FN overigens- stelde zich altijd Belgicistisch / monarchistisch op. Niet meteen compatibel met het separatistische discours van het Belang als u het ons vraagt. Begrijpen wie begrijpen kan...

In het november-nummer van ‘Bastion’, het FNB-ledenblad dat verder zal  verschijnen als het blad van het vernieuwde FN, verwoordde voorzitter Robert (foto) de uitkomst van de interne bevraging als volgt: 

« La conclusion (de ce) sondage est claire: on doit faire une alliance, et la majorité absolue s'est prononcée pour le FN sans Féret. Je pense que c'est effectivement la solution la meilleure, même si elle ne plaît pas à tout le monde et peut susciter des objections bien compréhensibles ».

« Continuer à présenter de petites listes d'opposition n'a plus guère de sens, étant données les barrières multiples érigées par le système. Le seuil électoral de 5 % est infranchissable dans le cadre de nos faibles moyens. Parmi les partis de notre tendance, il n'y a que le FN qui puisse le dépasser en Belgique francophone. On n'a donc guère le choix, si on ne veut pas continuer à disperser inutilement les voix et à gaspiller de précieux efforts. Ce qui fait le jeu du système. Seul le FN possède actuellement la notoriété, l'électorat et les moyens matériels (élus et dotation publique) pour être efficace politiquement ».

Volgens de laatste berichten, en zoals je tussen de lijnen kan lezen/begrijpen, gaat inderdaad niet iedereen akkoord met deze hergroepering aan extreem-rechtse zijde. Een aantal malcontenten, aangevoerd door het beruchte duo P. Cockriamont en D. Leskens, zou plannen koesteren voor de oprichting van, jawel hoor, een-nieuwe-extreem-rechtse-partij.


Met dank aan RésistanceS / Manu Abramowicz voor de info.

Ook in Franstalig België maakt extreem-rechts, of wat daarvoor moet doorgaan, deel uit van de groep verliezers van 10 juni. Een grote verrassing is dat niet. Over de taalgrens maakt al deccennialang een zootje ongeregeld de dienst uit aan de radicaal rechtse kant van het politieke toneel.

Extreem-rechtse ‘politici’ en militanten maken er vooral elkaar het leven zuur en zetten hoogstens de lachspieren van de ‘tegenstanders’ in beweging. Resultaat: geen partij(en) die naam waardig, geen inhoud, geen organisatie, geen ‘koppen’ en - bijgevolg - geen electoraal succes. Zo gaat dat nu éénmaal.

De voornaamste vaststelling is dat het Front National (FN) na 10 juni haar enige zetel in zowel de kamer als de senaat behoudt. De weinig tot de verbeelding sprekende positie van de partij wordt daarmee droogweg bevestigd.

Daniël Férét, naast oprichter ook ‘président à vie’ van het FN, kan alleen maar dromen van de (relatieve) successen die zijn partij boekte in de vroege jaren ’90. Het is een half mirakel dat de veelgeplaagde ‘arts-politicus’ nog steeds aan het roer staat van de partij. Zijn FN is in de voorbije jaren immers van het ene knullige ongeluk in de andere veroordeling gesukkeld.

 Daniel Féret, stichter - voorzitter van het FN

In het Waalse gewest scoorde het FN even goed/slecht als vier jaar geleden met 5,6% van de stemmen. De score van 10 juni betekent wel een forse achteruitgang t.a.v. de stembusslag in 2004. Toen werd nog 8,1% van de Waalse stemmen behaald.

In de eigen achtertuin, meer bepaald de kiesomschrijving Brussel-Halle-Vilvoorde, kon het FN beslag leggen op amper 1,9% van de stemmen. 0,3% minder dan vier jaar geleden. Ter vergelijking; het Vlaams Belang haalt in dezelfde kieskring 9,5%.

De beste lokale score liet het FN noteren in het door schandalen geteisterde Charleroi, traditioneel één van de sterkhouders voor de partij. 12,4% van de carolo’s stemden FN. In hetzelfde kieskanton werd nog 16,8% gescoord 3 jaar geleden.
 

Het is bijzonder veelbetekenend dat het FN zelfs in het meest schandaalgevoelige en antipolitieke klimaat denkbaar, nauwelijks enig resultaat haalt. De complete desorganisatie die de ‘partij’ kenmerkt is onvoorstelbaar.

Stevige concurrentie op het (extreem-rechtse) terrein had het Belgische FN, in geen enkel opzicht gelieerd met het FN van J.M. Le Pen trouwens, nochtans niet te vrezen. De lijsten die in dezelfde antipolitieke vijver visten als het FN konden evenmin resultaat boeken.

Voor de senaat kreeg het FN concurrentie van de rivalen met de indrukwekkende naam: ‘Force Nationale’, afgekort ook al FN, wat uiteraard geen toeval is. Het gaat hier om een afsplitsing van het FN - ‘strekking Féret’.

Force Nationale behaalde amper 14.866 stemmen of 0,59% van de stemmen voor het Franstalige kiescollege. De ‘moederpartij’ behaalde ruim tien maal zoveel stemmen; 150.461 stuks of 5,95% van het geheel. Toeval of niet net zoveel als 4 jaar geleden.

De lijst van Force Nationale werd getrokken door partijvoorzitter Francis Detraux. Ex-senator sinds zondag. Vier jaar geleden werd hij, niet in het minst tot zijn eigen verbazing, verkozen op de FN-lijst. Iets meer dan een jaar later verliet hij de partij. Net als alle andere ‘dissidenten’ die hem voorafgingen, pikte hij het geklungel en dictatoriale gedrag van voorzitter Féret niet langer.

Voor de kamer was het extreem-rechtse ‘aanbod’ net iets groter met de aanwezigheid van het ‘Front Nouveau de Belgique’ (FNB). Deze partij werd medio jaren ’90 opgericht door, jawel, een groepje dissidenten van het ‘echte’ FN.

Het FNB vormde ooit een reële bedreiging voor het FN, had zelfs enkele verkozenen op lokaal en regionaal vlak, maar ging quasi volledig ten onder aan verregaand amateurisme en aan al even verregaand intern gehakketak.

Het FNB blijft overleven dankzij partijvoorzitter François-Xavier Robert, een ex-beroepsmilitair, en met de steun van de ultrarechtse beweging ‘Nation’. Deze groep nam anders dan voorheen niet deel aan de verkiezingen. Leden en militanten van Nation kregen nu een plaats op de FNB-lijsten. Zonder succes. De partij stijgt nergens boven het procent uit. Kortom: een uiterst zwak resultaat.

De resultaten van de extreem-rechtse partijen aan Franstalige kant zijn te onbeduidend om ze elk apart te becommentariëren. Alle cijfergegevens tref je aan in onderstaande tabel. In de provincie Henegouwen scoort extreem-rechts nog het best. Daar wordt ook de enige verkozene gerealiseerd.

Voor de resultaten van de kieskring B-H-V moeten de resultaten van het VB (9,5%) erbij geteld worden om het exacte electorale gewicht van extreem-rechts te becijferen.

Met ‘uitslagen’ als deze blijft Franstalig extreem-rechts steken in de marginale positie waar het thuishoort. U hoort ons alvast niet klagen!