21-02-15

GASTON STEURS OVERLEDEN

Vorige week vrijdag 13 februari is Gaston Steurs (foto, 86 j.) overleden. Als 16-jarige was hij al actief in het verzet tegen het fascisme, toen nog onder de nazi-bezetting van ons land. De strijd tegen het fascisme en de verrechtsing bleef een rode draad in zijn leven. Gaston Steurs was onder andere oprichter van de Stichting Anti-Fascisme (SAF). Naar aanleiding van een nieuwe activiteit van het SAF publiceerden wij vorig jaar een portret van Gaston Steurs aan de hand van een telefonisch interview met hem. Artikel dat we hieronder als eerbetoon hernemen.  

 

Gaston is twaalf jaar als nazi-Duitsland komt opzetten. In zijn school, het Atheneum van Antwerpen, ziet Gaston joodse schoolkameraden verdwijnen, leerkrachten worden opgevorderd. De ouders van Gaston leggen contact met de weerstand.  Zo ook de ouders van Charles Van der Vinck, Charles Van der Vinck die later secretaris van het SAF werd. Als Gaston zestien jaar is wordt hij klaar geacht om mee in het verzet te gaan. Samen met anderen stopt hij pamfletten in brievenbussen met het jongste nieuws over de bezetting en weerstand, en oproepen om te bouwen aan een betere wereld. Een onderneming die niet zonder gevaar is om opgepakt te worden.

 

Na eerst de VNV-krant Volk en Staat in de door die krant bezette lokalen van de Volksgazet in de Somersstraat in Antwerpen buiten gegooid te hebben, gaat Gaston bij de Volksgazet werken. Op de redactie leert hij mensen kennen als de latere hoofdredacteur en voorzitter van de BSP Jos Van Eynde en auteurs als Lode Zielens (kort, want na een paar maanden sterft Lode Zielens onder een V-bom). Niet iedereen in de socialistische beweging is onder het nazi-regime even actief geweest in de weerstand, mensen moeten opzij gezet worden en een nieuw kader moet ingevuld worden. Bij de Volksgazet ziet men het potentieel van Gaston en hij krijgt daarom de kans om verder te studeren aan de arbeidershogeschool in Ukkel.

 

In 1950 gaat Gaston aan de slag als persoonlijke medewerker van Louis Major, vanaf 1946 BSP-volksvertegenwoordiger en vanaf 1952 algemeen secretaris van het ABVV. Na negen jaar gewerkt te hebben voor Louis Major, “met zijn talenten en moeilijkheden”, is Gaston toe aan een andere job. In zijn vrije tijd heeft hij intussen ook zijn schouders gezet onder de Rode Valken-beweging, waarin jongeren gemotiveerd worden om verantwoordelijkheden op te nemen en zich politiek te scholen. Begin jaren zeventig vinden we Gaston terug in een comité, rond de latere Antwerpse provinciegouverneur Camille Paulus, voor de oprichting van de Universiteit Antwerpen. Pionierswerk want er moet vanuit het niets een Antwerpse universiteit uit de grond gestampt worden. Zelf werkt Gaston nadien mee aan het departement Romaanse filologie.

 

De oprichting van het SAF in 1983 was volgens Gaston “echt nodig” met de stoottroepen van de VMO in het straatbeeld (begin jaren tachtig wel veroordeeld en ontbonden als privé-militie, nvdr.) en het Vlaams Blok (opgericht in 1978, nvdr.) dat de kop op steekt. Met de steun die het SAF uitspreekt voor initiatieven tegen “het opkomend fascisme” is niet iedereen gelukkig. Enerzijds omdat sommigen denken dat met het doodzwijgen van ‘het fenomeen’ het allemaal wel zou overwaaien. Anderzijds omdat zo de SP aangepord wordt een linksere koers te varen om de voedingsbodem voor het ongenoegen in de arbeiderswijken weg te nemen. 

 

Het succes van de N-VA is volgens Gaston het rechtstreeks gevolg van “het naar de roze kant op gaan, in plaats van als socialistische partij aan de basis te werken waar jonge mensen stonden te trappelen om verantwoordelijkheid op te nemen als ze er de kans toe zouden gekregen hebben.” Waarna Gaston besloot met: “Je mag jonge mensen niet negeren en moet ze kansen geven. Zoals wij die hebben gekregen.” Een uitspraak die we als titel boven ons artikel vorig jaar hernomen hebben.

 

Gaston Steurs was al lange tijd ziek, maar hij is vorige week vrijdag rustig heengegaan. De afscheidsplechtigheid vond intussen in intieme familiekring plaats. In overleg met de familie wordt dit in memoriam pas vandaag gepubliceerd.

 

Tot slot van ons driekwart uur durend telefoongesprek zei Gaston ons nog hoe trots hij is op zijn eigen kinderen Sonja, Wim en Els, die elk op hun manier het militantisme met het rode vuur verder zetten. Wij wensen Sonja, Wim, Els en hun moeder Lily dan ook sterkte toe in de dagen, weken, maanden en jaren die volgen. Wij, en met ons nog vele anderen, proberen de strijd van Gaston Steurs verder te zetten.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gaston steurs |  Facebook | | |  Print

16-10-14

GASTON STEURS: “JE MOET JONGE MENSEN KANSEN GEVEN”

Zoals eerder al gemeld organiseert de Stichting AntiFascisme (SAF) aanstaande zaterdag in Antwerpen een avond waarop sprekers zullen uitleggen in welk Vlaanderen we met Bart De Wever terechtkomen, hoe onze democratische rechten bedreigd worden, en hoe er actie kan en moet gevoerd worden. Tussendoor en om de avond te besluiten is er swingende muziek (foto 1, grotere versie).

 

Het SAF werd in 1983 opgericht om individuen en organisaties te ondersteunen in hun strijd tegen het fascisme. Het initiatief hiervoor ging uit van Gaston Steurs die volgende maand 86 jaar wordt (foto 2). Wat bracht hem ertoe het SAF op te richten? Daar gaat een lange voorgeschiedenis aan vooraf.

 

Gaston is 12 jaar als nazi-Duitsland komt opzetten. In zijn school, het Atheneum van Antwerpen, ziet Gaston joodse schoolkameraden verdwijnen, leerkrachten worden opgevorderd. De ouders van Gaston leggen contact met de weerstand.  Zo ook de ouders van Charles Van der Vinck, Charles Van der Vinck die later secretaris van het SAF werd. Als Gaston 16 jaar is wordt hij klaar geacht om mee in het verzet te gaan. Samen met anderen stopt hij pamfletten in brievenbussen met het jongste nieuws over de bezetting en weerstand, en oproepen om te bouwen aan een betere wereld. Een onderneming die niet zonder gevaar is om opgepakt te worden.

 

Na eerst de VNV-krant Volk en Staat in de door die krant bezette lokalen van de Volksgazet in de Somersstraat in Antwerpen buiten gegooid te hebben, gaat Gaston bij de Volksgazet werken. Op de redactie leert hij mensen kennen als de latere hoofdredacteur en voorzitter van de BSP Jos Van Eynde en auteurs als Lode Zielens (kort, want na een paar maanden sterft Lode Zielens onder een V-bom). Niet iedereen in de socialistische beweging is onder het nazi-regime even actief geweest in de weerstand, mensen moeten opzij gezet worden en een nieuw kader moet ingevuld worden. Bij de Volksgazet ziet men het potentieel van Gaston en hij krijgt daarom de kans om verder te studeren aan de arbeidershogeschool in Ukkel.

 

In 1950 gaat Gaston aan de slag als persoonlijke medewerker van Louis Major, vanaf 1946 BSP-volksvertegenwoordiger en vanaf 1952 algemeen secretaris van het ABVV. Na negen jaar gewerkt te hebben voor Louis Major “met zijn talenten en moeilijkheden” is Gaston toe aan een andere job. In zijn vrije tijd heeft hij intussen ook zijn schouders gezet onder de Rode Valken-beweging, waarin jongeren gemotiveerd worden om verantwoordelijkheden op te nemen en zich politiek te scholen. Begin jaren zeventig vinden we Gaston terug in een comité rond de latere Antwerpse provinciegouverneur Camille Paulus voor de oprichting van de Universiteit Antwerpen. Pionierswerk want er moet vanuit het niets een Antwerpse universiteit uit de grond gestampt worden. Zelf werkt Gaston nadien mee aan het departement Romaanse filologie.

 

De oprichting van het SAF in 1983 was volgens Gaston “echt nodig” met de stoottroepen van de VMO in het straatbeeld (begin jaren tachtig wel veroordeeld en ontbonden als privé-militie, nvdr.) en het Vlaams Blok (opgericht in 1978, nvdr.) dat de kop op steekt. Met de steun die het SAF uitspreekt voor initiatieven tegen “het opkomend fascisme” is niet iedereen gelukkig. Enerzijds omdat sommigen denken dat met het doodzwijgen van ‘het fenomeen’ het allemaal wel zou overwaaien. Anderzijds omdat zo de SP aangepord wordt een linksere koers te varen om de voedingsbodem voor het ongenoegen in de arbeiderswijken weg te nemen.

 

Het succes van de N-VA is volgens Gaston het rechtstreeks gevolg van “het naar de roze kant op gaan, in plaats van als socialistische partij aan de basis te werken waar jonge mensen stonden te trappelen om verantwoordelijkheid op te nemen, als ze er de kans toe zouden gekregen hebben.” “Je mag jonge mensen niet negeren en moet ze kansen geven. Zoals wij die hebben gekregen”, vervolgt Gaston. Vanzelfsprekend is hij trots op zijn eigen kinderen Sonja, Wim en Els die elk op hun manier het militantisme met het rode vuur verder zetten.

 

Hopelijk vinden op het SAF-moment aanstaande zaterdagavond kameraden de goesting en vastberaden wil om de strijd verder te zetten. Want het is nodig.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: actie, gaston steurs |  Facebook | | |  Print