30-10-15

EDDY HERMY 65. EUFORISCH NA VMO-TENTOONSTELLING

Vandaag verjaart Eddy Hermy (foto 1). Het boegbeeld van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) wordt vandaag 65 jaar. Als trouwe bezoeker van de AFF-blog zal het hem plezieren langs deze weg verjaardagswensen te krijgen. Bij deze dan. Een tweede keer deze maand dat zijn hart een paar keer sneller sloeg van blijdschap was bij zijn bezoek aan de tentoonstelling over de Vlaamse Militanten Orde (VMO,1, 2, 3) die zijn goede vriend Jan De Beule op 10 oktober inrichtte in Baasrode (foto 2, met links op de foto Marie-Marthe Godon, echtgenote van de in 2005 overleden VMO-leider Bert Eriksson, en rechts Nancy Six).

 

Oud-VMO’er Eddy Hermy werd er euforisch van. Een dag vol nostalgie die oproept tot strijd vandaag titelde Hermy ’s anderendaags op de N-SA-website. Eddy Hermy: “Positieve nostalgie, dat was het warme gevoel dat gisteren als een zweep door mijn lijf joeg toen ik de VMO-tentoonstelling bezocht die kameraad Jan De Beule en zijn ‘jonge’ ploeg hadden ingericht. Het gelukzalige gevoel dat je bloed sneller doet stromen, je hart opjaagt als gek, en wel bij het zien van de grote groep mensen die de tentoonstelling samen met jouw (sic) bezoekt. (…) En het goede nieuws: het was vooral een jongere generatie die daar aanwezig was (naast de vele oude kameraden), maar met eenzelfde besef dat inzet nodig is. Dat is wat ons verbindt, oud en jong, verleden en heden. Fierheid ook over de oude kameraden, die je op het tentoongestelde fotomateriaal herkende. Treurnis ook bij het lijfelijke ervaren van de dood, wanneer je overleden kameraden weer tot leven ziet komen, al was het maar op beeld.

 

(…) Het gevoel erbij te zijn geweest, dat geeft een gevoel van euforie, voldoening over het feit dat we met velen waren, dat we onvermoeid, standvastig handelden, dat we kameraadschappelijk de strijd hebben gevoerd. De liefde voor ‘de zaak’ en de verbetenheid daartoe te hebben opgebracht, dit alles te hebben meegemaakt, er zijn geen woorden voor. Alleen wie geen echt ‘hart’ voor het eigen volk heeft, kan op zoiets neerkijken, zoals de linkse bourgeoisie doet, die heeft alleen een ‘hart’ voor de vreemde arbeidersklasse. Zij is altijd “hard” voor het eigen arbeidersvolk.

 

Maar het gevoel van nostalgie is een te korte impuls. Het verwelkt als een blad in de herfst als het niet tot de werkelijkheid van vandaag wordt gebracht. Het moet aanleiding geven tot het realisme van vandaag. Wat toen kon, dat kan nu nog steeds. Waar de mensen van de VMO in staat toe waren, dat kan de huidige generatie herhalen. Ik geloof niet in het doemdenken wat dat betreft, maar wel in de wil tot inzet, de wil tot verzet van een nieuwe generatie van activisten. Ik zie het met mijn eigen ogen. Ik hoor de vraag ernaar met mijn eigen oren. De wil bestaat. Wij ouderen zijn verplicht te helpen.

 

Ook al heeft partijpolitiek een volledige generatie als een roesmiddel verdoofd. Ook al heeft een volledige generatie nationalisten zich het geloof in de parlementaire democratie laten smeren door de elite (meestal dan nog beroepspolitiekers uit eigen kringen). De huidige asielinvasie heeft deze illusie echter weggeveegd. De jongeren willen van die partijpolitieke vuiligheid af. De neergang van ons sociaal systeem, het neoliberalisme dat tot een vereenzamende, individualistische ‘ik’-maatschappij heeft geleid, de rat race naar consumptievoldoening die nooit tot een eindpunt komt en zo tot frustratie en woede leidt... Dat alles wekt bij de nieuwe generatie (maar ook bij de generatie van dertigers en veertigers) een gevoel van onmacht, uitzichtloosheid, maar bij een deel ook een wil tot strijd.

 

En dan is een dag vol nostalgie, een dag vol voorbeelden van oude strijd, een nuttig iets. Een dag waarop oude kameraadschappen geëerd en herdacht worden, wordt zo tot een dag van nieuwe kameraadschappen. De strijd van een volk, een sociale klasse, onze strijd, zal nooit sterven. De strijd voor sociale welvaart voor ons volk, de strijd voor ons land, die kan niet worden vernietigd. Deze strijd, kameraden, werd door de makkers van de VMO gevoerd, maar vandaag moeten jullie hem opnemen, en dat doen jullie ook. Laten we deze voortdurende, nooit eindigende strijd om ons bestaan samen organiseren. We zijn als generaties met elkaar verbonden, wij zijn één volk, wij zullen samen de strijd voeren. Wij zijn bereid!”

 

Eddy Hermy was onder andere lid van het VMO-commando dat in 1980 bij een bijzonder gewelddadige raid vernielingen en verwondingen aanbracht in de progressieve boekhandel De Rode Mol in Mechelen, en werd in 2011 nog veroordeeld voor racistische uitspraken tijdens een ‘jeugdcongres’ van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (1, 2). Geboren op 30 oktober 1950 is Eddy Hermy natuurlijk niet meer bij de jongsten voor nieuwe acties, maar hij wil daartoe wel best anderen opjutten. Alhoewel, alhoewel. In een reportage van TV Oost deze week out NSA-opperhoofd Eddy (officieel: Edouard) Hermy zich als woordvoerder van ‘Pegida België’. Alsof er nood is aan nog een Pegida in ons land.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hermy, n-sa, vmo, godon, six |  Facebook | | |  Print