Anti-Fascistisch Front / Verzet

Nog maar amper verkozen als lid van het Centraal Comité van het Front national (FN) en er zijn al twee prominente leden uit dat Centraal Comité die opstappen bij het FN van Marine Le Pen. Bij het VB stapt alweer een gemeenteraadslid op.

Bij het FN hebben Farid Smahi en Roger Holeindre aangekondigd op te stappen. Farid Smahi (foto 1) was tot zondag lid van het Politiek Bureau en wordt bij de groep-Gollnisch gerekend. Hij is de zoon van een Algerijn die tijdens de Tweede Wereldoorlog in het Franse leger soldaat was, en meent de rekening gepresenteerd te krijgen voor zijn pro Palestijnse houding. Hij is het beu jarenlang de “bougnoule de service” te zijn geweest. Nadat hij zijn beklag maakte op het congres in Tours werd hij manu militari buitengezet door de ordedienst van het FN. Roger Holeindre is als oud-OAS’er één van de medestichters van het FN. Holeindre was ook jarenlang lid van het Politiek Bureau van het FN. Hij geraakte zwaar gewond bij een vechtpartij met maoïsten in de jaren zestig. Toen Bruno Mégret eind jaren negentig Jean-Marie Le Pen aan de kant wou zetten, koos Holeindre partij voor Jean-Marie Le Pen. In de officiële procedure voor de opvolging van Jean-Marie Le Pen koos Holeindre voor Bruno Gollnisch.

Ook bij ‘ons’ Vlaams Belang is men het beu. In Houthulst, in West-Vlaanderen, stapt het enige VB-gemeenteraadslid op uit het VB. Jean-Luc Gallet (foto 2) blijft echter als onafhankelijk gemeenteraadslid zetelen. Een andere VB’er komt er dus niet in de gemeenteraad. In Houthulst is het dus zoals in Sint-Lievens-Houtem, in Oost-Vlaanderen: één VB’er, en dan geen meer. Vandaag lanceert het VB een nieuwe campagne “om het immigratieprobleem aan te pakken”. Het is echter niet met terug te grijpen naar oude recepten dat de huidige problemen bij het VB opgelost geraken.

Het 2 500^ste artikel(tje) op deze blog. – In wat verschilt de nieuwe voorzitter van het Front national (FN) van de oude, en wat kunnen de gevolgen zijn van Marine Le Pen aan het hoofd van het FN in plaats van Jean-Marie Le Pen?

We noemden Marine Le Pen al eens de Marie-Rose Morel van het FN, qua stijl dan toch. In tegenstelling tot haar 82-jarige vader is Marine Le Pen een 42-jarige vrouw, advocate die “branchée et moderne” wil overkomen, mee met het volk is als moeder van drie kinderen en twee keer echtgescheiden. Ze slaagt erin nieuwe kiezers en militanten aan te trekken zonder de oude kiezers af te stoten. Een aantal militanten vertrekt wel omwille van Marine Le Pen. Marine Le Pen distantieert zich van haar vader als herinnerd wordt aan diens uitspraak in 1987 dat de gaskamers slechts een detail zijn uit de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. Wat de toegang tot de media voor Marine Le Pen vergemakkelijkt. Ze heeft ook een liberalere visie dan haar vader over thema’s als abortus en homoseksualiteit. Wees het FN vroeger al het etiket “extrême droite” af en sprak het liever over “droite nationale”, met Marine Le Pen werd het “ni droite, ni gauche”. “Niet rechts, niet links.”

Anderzijds blijft Marine Le Pen trouw aan de grote lijnen van het extreem rechtse FN-programma: het verwerpen van immigratie, nu gepeperd met de strijd tegen de islam, de electorale exploitatie van de onveiligheid, de strijd tegen de mondialisering en voor de nationale voorkeur…  Marine Le Pen komt ook op voor de “laïcité”, geen invloed van het geloof op het maatschappelijk leven, en strijdt tegen de afbouw van de openbare diensten. Volgens een opiniepeiling ziet 84 % van de Fransen geen verschil in ideeën tussen Marine Le Pen en Jean-Marie Le Pen, maar Marine Le Pen heeft een groter electoraal bereik. Twintig procent van de Fransen acht het mogelijk dat ze voor Marine Le Pen zouden stemmen, tegen maar dertien procent die voor Jean-Marie Le Pen zouden kunnen stemmen.

Is het eerste doel bereikt – voorzitter worden van het FN –, nu komt het tweede doel in zicht: Frans president worden in 2012 of later. In 2002 stootte Jean-Marie Le Pen tot zijn eigen verbazing met 16,9 % van de stemmen door tot de tweede ronde voor de Franse presidentsverkiezingen. In de eerste ronde speelde hij de socialist Lionel Jospin naar huis. Volgens RechtsActueel "het absolute hoogtepunt van de politieke activiteit van het Front". In de tweede ronde was Jean-Marie Le Pen uiteraard kansloos tegenover uittredend president Jacques Chirac. In de opiniepeilingen doet Marine Le Pen het alvast iets beter dan haar vader in 2002. Naargelang de opiniepeiling wordt Marine Le Pen 17 à 18 procent tot zelfs 20 procent van de stemmen toegekend in de eerste stemronde voor de presidentsverkiezingen.

Kan Marine Le Pen daarmee doorstoten tot de tweede ronde? Dat hangt af van de verdeeldheid dan wel eensgezindheid in respectievelijk het linkse en het rechtse kamp. Maar zowel bij de Parti Socialist (PS) als bij Nicolas Sarkozy’s Union pour un Mouvement Populaire (UMP) zijn er twisten over wie de beste kandidaat is voor die volgende presidentsverkiezingen. Bij de UMP-sympathisanten zou 32 % zich kunnen vinden in de FN-standpunten, 1/3 meer dan een jaar geleden. Met Marine Le Pen aan het hoofd van het FN voelt men zich uiteraard eerder aangetrokken tot het FN dan mocht Bruno Gollnisch er de dienst uitmaken. Marine Le Pen sluit echter elke samenwerking met de UMP uit, ook als Sarkozy als uittredend president in een tweede ronde van de presidentsverkiezingen zou uitkomen tegen een socialistische tegenkandidaat. Marine Le Pen zou wél willen samenwerken met de UMP zodra het FN de grootste van de twee rechtse formaties is.

Intussen lukt het Marine Le Pen echter niet tot samenwerking te komen… binnen haar eigen partij. Bruno Gollnisch werd met 32,3 % verslagen voor het voorzitterschap, maar verzamelde daarmee toch nog 5 522 stemmen achter zijn naam (Marine Le Pen: 67,7 %, 11 546 stemmen). Gollnisch was jarenlang de feitelijke nr. 2 binnen het FN. Om de eenheid te bewaren binnen het FN bood Marine Le Pen nu Bruno Gollnisch aan om de officiële nr. 2 te worden van het FN. Gollnisch heeft dit evenwel geweigerd. In het nieuw verkozen Centraal Comité van het FN is de groep-Gollnisch beter vertegenwoordigd dan bij de stemming om het voorzitterschap. Met 42 op de 100 leden van het Centraal Comité, maar in het Politiek Bureau is de groep-Gollnisch dan weer ondervertegenwoordigd met slechts 10 op de 42 leden. De nieuwe voorzitter heeft van haar macht gebruik gemaakt om onder andere helemaal uit het niets een personaliteit uit het Bloc Identitaire het Politiek Bureau van het FN binnen te loodsen. Met als gevolg dat groep-Gollnisch in het Centraal Comité zich onthouden heeft bij de stemming die de samenstelling van het Politiek Bureau moest bekrachtigen. Goed begonnen !

Volgens het scenario van het tweedaags congres om de opvolger van Jean-Marie Le Pen aan te duiden, zou deze voormiddag bekend worden wie de nieuwe voorzitter wordt van het Front national (FN). Vrijdagavond, rond 23u40, een dik uur nadat de stembiljetten geteld waren, circuleerde echter al onder FN-militanten dat Marine Le Pen de kiesstrijd met bijna 68 % van de stemmen gewonnen heeft, tegen zo’n 32 % voor haar concurrent voor het voorzitterschap Bruno Gollnisch. Weinig later stond de kiesuitslag op de website van een aantal Franse kranten. Bij het FN hebben ze al evenveel moeite om iets vertrouwelijk te houden als de regeringsonderhandelaars in ons land.

De campagne voor het voorzitterschap van het FN verliep volgens een planning die het VB  nooit aangedurfd heeft. Niet om voorzitter-voor-het-leven Karel Dillen op 8 juni 1996 te laten opvolgen door een vitaler Vlaams Blok’er; niet om Frank Vanhecke vervolgens op 2 maart 2008 door een nieuwe voorzitter van het Vlaams Belang te laten opvolgen.  Overeenkomstig artikel 11 van de statuten van het FN moet men om zich kandidaat te kunnen stellen voor het voorzitterschap de steun hebben van minstens twintig afdelingssecretarissen, en elke afdelingssecretaris kan maar één kandidaat steunen. In april vorig jaar had Jean-Marie Le Pen (82 j.) bekendgemaakt dat hij zijn voorzittershamer zou doorgeven. In juli bleek dat Bruno Gollnisch, al jaren eerste luitenant van Jean-Marie Le Pen, de steun kreeg van 30 afdelingssecretarissen. Marine Le Pen, dochter van en rijzende ster binnen en buiten het FN, kreeg de steun van 68 afdelingssecretarissen.

Op 1 september startte de officiële campagne voor het voorzitterschap, campagne die zou uitmonden in het veertiende congres van het FN dit weekend in Tours (pal in het midden van Frankrijk). De FN-leden konden hun stem uitbrengen tot vorige week donderdag. Een 23 000 FN’ers hebben zich hiervoor ingeschreven. Alle campagne-evenementen van de twee kandidaten werden de voorbije maanden op evenwaardige wijze aangekondigd op de FN-website, waar beide kandidaten elk ook hun visie konden geven over het programma en de toekomst van het FN. Marine Le Pen startte haar campagne al op 1 september en bezocht een vijftigtal federaties van het FN. Bruno Gollnisch wachtte tot 15 september maar bezocht vijfenzeventig federaties. Marine Le Pen is 42 j., vrouw, blond, echtgescheiden, vlotte prater, dochter van, maar niet van plan om zoals haar vader het nazi-tijdperk te vergoeilijken. Bruno Gollnisch is daarentegen 60 j., japanoloog, eeuwige luitenant van Jean-Marie Le Pen, in hoger beroep vrijgesproken maar in eerste aanleg veroordeeld voor negationisme.

Marine Le Pen ‘pakt’ beter op het televisiescherm dan Bruno Gollnisch. Vergelijk het met hoe Marie-Rose Morel en Marijke Dillen overkomen op het televisiescherm. Marine Le Pen deed het in de media de voorbije maanden zo goed dat ze het FN vooruit stuwde bij de opiniepeilingen over de kiesintenties. Frankrijk-watcher Koen Dillen ging deze week in ’t Pallieterke zover met te schrijven dat “linkse media de voorzittersverkiezingen van een ‘extreem rechtse’ partij mee gestuurd hebben.” Dat is natuurlijk paranoia. Media zijn niet noodzakelijk links, en hebben eerder een commerciële logica dan dat ze een strijd tussen twee extreem rechtsen willen sturen. Waar Koen Dillen wel gelijk lijkt te hebben, is als hij enerzijds Bruno Gollnisch omschrijft als een ‘bruggenbouwer’ die zich wil verzoenen met de lange rij dissidenten die het FN verlaten hebben wegens een conflict met Jean-Marie Le Pen (Carl Lang, Bernard Antony, Jean-Yves Le Gallou...). En anderzijds Marine Le Pen omschrijft als cassant en weinig diplomatisch, minachtend voor het partijpersoneel en niet bereid tot het sluiten van compromissen.

Het is overigens niet dat Marine Le Pen en Bruno Gollnisch fundamenteel van elkaar verschillen over de programmapunten van hun partij, de ene radicaler zou zijn dan de andere… Ze hebben elk wel hun clans. Bij Bruno Gollnisch zijn dat vooral de traditionele katholieken en extreem-rechtsen die mee aan de basis lagen van de oprichting van het FN in 1972. Bij Marine Le Pen zijn dat vooral de jongere partijkaders en de FN-jongeren. Naar het einde toe van haar campagne kreeg Marine Le Pen een televisie-interview van bijna twee uren in prime time, waardoor zich naar verluidt een 2 500 nieuwe FN-leden hebben gemeld. Maar Marine Le Pen verzekerde zich ook van instemming bij de oudere FN-leden door op een partijbijeenkomst in Lyon – met veel echo’s in de pers – de Parijse moslims die op straat hun matje om te bidden uitrollen bij gebrek aan plaats in de moskee, te vergelijken met “een bezetting”.

Uiteindelijk is het resultaat van de stemming voor het voorzitterschap ongeveer gelijk aan het aantal afdelingssecretarissen die respectievelijk Marine Le Pen en Bruno Gollnisch steunden voor hun kandidatuurstelling. Ook al betekent de steun voor de kandidaatstelling formeel niet een inhoudelijke steun, het resultaat van de stemming bij het FN verbaast niet. Enkele honderden betogers trokken gisteren door de straten van Tours opdat de ideeën van het FN niet de enige zouden zijn die in Tours verspreid werden. Na afloop van de betoging kwam het helaas tot een confrontatie met de politie. De betoging zelf bracht, naargelang de bron, 1 800 tot 3 000 mensen op de been. (Morgen op deze blog: de gevolgen van de keuze voor Marine Le Pen.)