26-05-15

“JEZUS, WAT IS ME DAT?!”

“Jezus, wat is me dat?!”, zei een journalist nadat hij onze foto’s zag en ons verslag las over de Mars voor het Gezin zaterdag 16 mei in Antwerpen. “Jezus, wat is me dat?!” moeten ook de inrichters van de Mars voor het Gezin gedacht hebben toen ze zagen wat tijdens en na hun Mars gebeurde. Dries Goethals en de andere bestuursleden van Pro Familia (foto, v.l.n.r. Rien Vandenberghe, Johanna Yorck, Erwin Wolff, Dries Goethals en Robin Vandenberghe) werden andermaal in hun (euh…) kruis getast.

 

(1) Alle inspanningen ten spijt daagden zaterdag 16 mei voor de Mars voor het Gezin-betoging in Antwerpen geen 2.000 mensen op zoals gehoopt, maar slechts een 200-tal. (2) In de media was er achteraf vooral aandacht voor het verbod van de Antwerpse politie aan jonge lesbiennes om elkaar een hand te geven of te kussen tijdens de manifestatie van de Mars voor het Gezin. Om de mensen die deelnamen aan de Mars voor het Gezin niet te provoceren. Maar zelfs een neutraal artikel als Ultraconservatieven houden ‘Mars voor het Gezin’ door Antwerpen kreeg als commentaar op de Facebook-pagina van organisator Dries Goethals: “Zie hier hoe de verziekte media zijn eigen kleur geeft!”

 

(3) “We begrijpen dat de politie in deze probeert om problemen te voorkomen, maar daarom de vrije rechten van haar burgers beknotten kan niet door de beugel”, zo reageerden de Jongsocialisten als eersten op het verbod om elkaar een hand te geven of te kussen tijdens de manifestatie van de Mars voor het Gezin, waarna ze prompt voor zaterdag 23 mei een kiss-in op de Groenplaats aankondigden. “Bart De Wever doet alsof wij de Antwerpse politie als homofoob in de hoek willen zetten”, zei voorzitster Caro Van der Schueren een paar dagen later. “Niets is minder waar. Voor ons duidt dit voorval vooral aan de nood om als stad verder in te zetten op verdraagzaamheid en openheid.”

 

De Jongsocialisten riepen Bart De Wever, het Antwerps schepencollege en de Antwerpse politie op om een kijkje te komen nemen en mee te kussen. Daar lieten de Antwerpse burgemeester en het schepencollege zich niet toe verleiden. De Antwerpse politie kwam wel kijken, maar volgde het voorbeeld van hun Londense collega’s niet. Van de op Facebook aangekondigde 150 kussers kwamen maar een 40-tal opdagen (foto), maar ze haalden wel het VRT-televisienieuws met een cameraploeg die, tussen een interview met Bart De Wever op het Antwerps stadhuis en de opening van de Sinksenfoor op Spoor Oost door, even langs de Groenplaats kwam.

 

(4) En toen moest de uitslag van het referendum in Ierland nog binnenkomen. Bij een opvallend hoge opkomst stemde 62,1 % van de deelnemers aan het referendum voor de mogelijkheid om ook mensen van hetzelfde geslacht te laten huwen. Maar liefst 1.201.607 Ieren gaven hun instemming om in een amendement aan de Ierse grondwet toe te voegen dat "het huwelijk wordt gesloten door twee mensen zonder onderscheid van sekse". Het uitgesproken katholieke Ierland is bovendien het eerste land dat huwelijken van mensen van hetzelfde geslacht via een volksraadpleging invoert. Nauwelijks 25 jaar geleden was homoseksualiteit er nog strafbaar.

 

Naast de katholieke kerk had ook een met Pro Familia vergelijkbare organisatie, Mothers and Fathers Matter, zich fel had gekant tegen de grondwetswijziging. “Het resultaat van vandaag werd mogelijk gemaakt door de regering, nadat ze bepaalde beloftes had gedaan met betrekking tot draagmoederschap, adoptie en andere zaken”, zegt Mothers and Fathers Matter. Met andere woorden: de goedkeuring van het homohuwelijk is nog maar het begin van nieuwe mogelijkheden in Ierland. En tijdens de Mars voor het Gezin had men nog zo gebeden voor een betere wereld. Helpt dat dan niet?

27-08-13

NAAR IERLAND GEVLUCHTE STAF VAN VELTHOVEN OVERLEDEN

Op 30 juli is  in Ierland Staf Van Velthoven (foto 1) overleden. Opgegroeid in een linkse familie in Antwerpen verzeilde hij in het nationalisme en daarna het nationaalsocialisme. Ter dood veroordeeld voor collaboratie vluchtte hij naar Ierland waar hij bekend stond als een Vlaams lid van de Waffen SS en als laatste overlevende van Ierlands nazi’s.

Op 18 juli 1920 geboren in de Antwerpse arbeiderswijk Seefhoek groeide Staf Van Velthoven op in een links geëngageerde familie, met onder de familieleden onder andere de Vlaamsgezinde communist Jef Van Extergem. Jef Van Extergem naar wie het partijlokaal van de Antwerpse communisten werd genoemd tot het gesloten werd en café-restaurant-galerij Rode 7 werd. Staf Van Velthoven ging er prat op dat hij als kind nog op de schoot van Leo Trotski heeft gezeten. Hij zette zijn eerste politieke stappen in een socialistische jongerenorganisatie maar evolueerde stilaan naar het radicale nationalisme. In de stedelijke normaalschool ontmoette hij een aantal geestesgenoten met wie hij de Dietse Opvoedkundige Beweging (DOB) oprichtte. De DOB-leiding was in handen van Bert Van Boghout die later redactiesecretaris werd van het door Karel Dillen opgerichte maandblad Dietsland-Europa.

Als Staf Van Velthoven en Bert Van Boghout opgeroepen worden om hun militaire dienst te vervullen, botsen ze al snel met de militaire overheid omwille van de anti-Belgische pamfletten die ze verspreiden. Het onderzoek dat het krijgsauditoraat tegen hen opent valt echter stil bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. In 1941 meldt Staf Van Velthoven zich als vrijwilliger voor het Oostfront. Zijn kandidatuur wordt om gezondheidsredenen geweigerd. Wanneer hij het in 1943 opnieuw probeert, zijn de krijgskansen veranderd en wordt hij wel aanvaard. Hij komt terecht in het opleidingscentrum van Sennheim in de Elzas waar hij onder andere zijn oude vriend Bert Van den Brande terugziet, ook al stammend uit een Antwerpse rode familie en naar het nationalisme en nationaalsocialisme geëvolueerd.

In 1945 wordt Staf Van Velthoven, die deel uitmaakt van de eenheid van de beruchte Otto Skorzeny (foto 2), door de Amerikanen krijgsgevangen genomen. De Amerikanen willen hem uitleveren aan België waar Van Velthoven bij verstek voor collaboratie ter dood veroordeeld is. Van Velthoven ontsnapt echter uit de rijdende trein die hem naar België terugbrengt. Hij duikt onder in Antwerpen en ontmoet daar Alex Colen, een eveneens ondergedoken oud-Oostfronter en later vader van Vlaams Blok/Belang-politica Alexandra Colen. Staf Van Velthoven en Alex Colen belanden na heel wat omzwervingen in Ierland. Ze leven er aanvankelijk als mensen met twaalf beroepen en dertien ongelukken. Uiteindelijk wordt Staf Van Velthoven architect en gaat hij in een van de chiquere buurten van Dublin wonen.

Vanuit Ierland blijft Staf Van Velthoven zich inzetten voor de Vlaamse zaak. Onder een pseudoniem schrijft hij regelmatig bijdragen voor  Dietsland-Europa, en als koning Boudewijn in 1968 een officieel bezoek aan Dublin brengt, hangt aan zijn appartement op Marionsquare in Dublin een reuzegrote spandoek met de slogan Belgium’s dead is Flanders’ bread. Ook de Ierse strijd laat Van Velthoven niet onverschillig. Hij wordt actief lid van Ierse nationalistische organisaties, maar steeds in deze die zich links opstellen. De laatste waarvan hij lid is, is de Republican Sinn Fein, het deel van de Ierse beweging dat niet wil weten van de vredesakkoorden met Engeland en daarom de strijd in Noord-Ierland probeert verder te zetten.

Voormalig Vlaams Blok/Belang’er Francis Van den Eynde schreef een warm in memoriam voor Staf Van Velthoven voor de nieuwsbrief van de Deltastichting, vooral bekend om haar Nieuw Rechts-tijdschrift TeKoS (Teksten, Kommentaren & Studies). In Ierland herinnert men zich Staf Van Velthoven als ”a Flemish member of the Waffen SS“ en “the last surviving of ‘Ireland’s Nazis’”. Zó duidelijk was Francis Van den Eynde niet.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: collaboratie, ierland, van den eynde |  Facebook | | |  Print