04-03-12

GETUIGENIS: VAN IRAK NAAR ANTWERPEN

Het voorbije jaar hebben 4 255 vreemdelingen in Antwerpen een inburgeringsattest behaald. Dat is een pak meer dan het jaar voordien toen er 2930 zo’n attest behaalden. De voorbije twee maanden behaalden nog eens 800 nieuwkomers zo’n inburgeringsattest. Filip Dewinter zal opgelucht zijn, het zijn niet allemaal “zo goed als niet ingeburgerde vreemdelingen” in Antwerpen. En nu er mogelijk ook nog vreemdelingen op de VB-lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen in oktober staan, is er dan nog een probleem? (Foto: Het Atlas-gebouw in Antwerpen waar vreemdelingen terecht kunnen voor Nederlandse taallessen, inburgering en gelijke kansen.)

 

Natuurlijk zijn er nog problemen met vreemdelingen in Antwerpen. Met sommige Sinjoren trouwens ook, en laten we ook niet sommige inwijkelingen uit Brugge vergeten. Maar er zijn ook positieve voorbeelden. Bij de inburgeringsceremonie op het Antwerps stadhuis gisteren vertelde Mahmoud Ghazi: “Ik kom uit het noorden van Irak. Ik spreek Koerdisch en Arabisch. Bijna drie jaar geleden kwam ik naar België. Mijn vrouw komt ook uit Irak. Wij wonen in de Lange Zavelstraat (= Antwerpen-Noord, nvdr.). In Irak schreef ik artikels. Ik zette ze op Facebook. Ik schreef over de maatschappelijke problemen en over vrouwenrechten. Ik schreef ook over Amerika, over de oorlog en over democratie. Sommige partijen waren het niet eens met mij. Mijn leven was in gevaar. Ik vluchtte naar België.

 

België is een goed land. Zoals andere democratische Europese landen. Vooral Antwerpen vind ik een hele mooie stad. Ik hou van de oude gebouwen, de kathedraal en de musea. Ik heb enkele  maanden in een asielcentrum gewoond. Dat was in de buurt van Namen. Daarna ben ik naar Antwerpen gekomen. Waarom? Ik had enkele vrienden in Antwerpen. Ik vond Antwerpen mooi. Er is hier veel economie. Ik hoopte snel werk te vinden. Mijn vrienden hielpen mij een appartement te vinden. Het is klein en oud, maar het is voldoende.

 

Ik volgde het inburgeringsprogramma: de lessen over het leven in België en de lessen Nederlands.

Ik volg nu nog Nederlands: niveau 2.2. De inburgeringslessen en de lessen Nederlands zijn heel goed. Ik heb veel geleerd: over mijn rechten en mijn plichten,  over de wet, over integreren in deze maatschappij. We hadden vier keer per week les, zes weken lang. Maar voor mij mocht het langer duren. We hadden veel vragen: over een appartement huren, gezondheid en werk. Ik wil niet zomaar geld krijgen van het OCMW. Ik wil werken! Elke job is goed. In Irak was ik gezondheidsinspecteur. Ik werk nu in de Zoo van Antwerpen. Dat is goed werk. Ik onderhoud mee de gebouwen.

 

Ik zie dat veel Belgen fietsen. Ik wil ook graag leren fietsen. Het is gezond. Daarom volg ik les bij de Fietsschool. Ik oefen in het park. Ik kan het al een beetje. Mijn hobby? Ik voetbal heel graag. Ik deed dat ook in Irak. Al sinds ik een hele kleine jongen ben. Mijn droom? Ik wil sportmonitor worden en voetballes geven aan jongeren. Ik weet dat ik nog moet wachten. Mijn Nederlands moet beter worden. Sporten is gezond. Maar het helpt je ook om te integreren. Je ontmoet Belgen. Dat is belangrijk.

 

Elke week spreken ik en mijn vrouw af met Erica. Zij is vrijwilliger bij Tweespraak. We spreken samen Nederlands. We praten over politiek, over Antwerpen en over wat we doen. Soms gaan we naar de bibliotheek, een rommelmarkt of een concert. (…) Ik mis mijn familie, maar België is mijn nieuwe land.  Antwerpen is mijn stad geworden. Ik hou van deze stad. Ik bouw aan mijn toekomst. (…) Ik wens jullie allemaal veel succes en veel geluk.”

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, integratie |  Facebook | | |  Print