01-11-14

DE MUUR

De gisteren geopende Boekenbeurs heeft dit jaar bijzondere aandacht voor strips. Strips kunnen nog wel meer zijn dan de Kiekeboes en Suske & Wiskes van deze wereld.

 

De Franse stripmaker Maximilien Le Roy publiceerde al vier stripalbums over de situatie in Palestina. Eén van die albums, De Muur, is ook in het Nederlands verschenen (foto). Le Roy wilde vorige maand in Jeruzalem deelnemen aan een stripfestival, maar de Israëlische autoriteiten hielden hem op 15 oktober bij aankomst in de luchthaven van Tel Aviv tegen.

 

De striptekenaar werd de toegang tot het land ontzegd. Het is hem bovendien verboden om tien jaar lang nog een voet op Israëlische bodem te zetten. "U mag in uw land zoveel slechts over ons zeggen als u wil, maar niet hier", zei een medeweker van het Israëlisch ministerie voor Binnenlandse Zaken. Het is Michaël Borremans niet overkomen.

Het jongste album van Maximilien Le Roy is Ni Dieu ni maître - over het leven van de Franse radicale socialist Auguste Blanqui die een sterke invloed had op het denken van Lenin. De Muur is verschenen bij uitgeverij Casterman, maar is bij de uitgever uitverkocht. Misschien nog te vinden in de betere stripwinkel? 

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, israël |  Facebook | | |  Print

04-08-14

JULI 2014 (2): HET ASOCIAAL VLAAMS REGEERAKKOORD

Zaterdag 12 juli verzamelen vijf- tot zevenhonderd pro-Palestijnse betogers op het Sint-Jansplein in Antwerpen nu Hamas en Israël respectievelijk Israël en Palestina met raketten bestoken, met dit verschil dat er op dat ogenblik langs Israëlische kant nog geen doden te betreuren zijn maar langs Palestijnse kant wel al meer dan honderdzestig, grotendeels dan nog burgerbevolking (vrouwen, kinderen…). Volgens Joodse organisaties riepen enkele deelnemers aan de bijeenkomst (in het Arabisch) “Dood aan alle Joden”. Het is de Antwerpse politie niet opgevallen, wat geen verbazing wekt met maar 42 allochtonen van diverse afkomst bij de Antwerpse politie. De verontwaardiging over “Dood aan alle Joden” is terecht, maar burgemeester Bart De Wever en schepen Claude Marinower proberen elkaar te overtreffen in kritiek op de inrichters van de betoging. Medeorganisator Youssef Rahimi zegt (in Gazet van Antwerpen) nochtans: “(Onze stewards) hebben (…) kordaat gereageerd. Zij die slogans scandeerden die niet door de beugel konden, werden onmiddellijk verwijderd. Wij distantiëren ons ook van hen. We wilden een kreet tegen geweld lanceren, maar allerminst tegen de Joden in het algemeen.” Het Palestijns-Israëlisch conflict is al tragisch genoeg, aan stadsbestuurders die zich op de kap hiervan willen profileren is geen behoefte.

 

Bart De Wever zei dat N-VA en CD&V na de verkiezingen op 25 mei op 10 dagen tijd een nieuwe Vlaamse regering kunnen vormen, maar uiteindelijk zal het 59 dagen duren vooraleer er een Vlaams regeerakkoord is tussen de N-VA, de CD&V en de de twee laatste dagen erbij gehaalde Open VLD. Enerzijds is het vooral een continuering van het voorgaande beleid (welzijn, onderwijs, Oosterweel – spijts de Open VLD tijdens de verkiezingscampagne uitdrukkelijk koos voor een ander tracé voor de mobiliteit in en om Antwerpen). Anderzijds moet al wat zogenaamd gratis is sneuvelen. Van geen portie ‘gratis’ stroom en water meer tot geen ‘gratis’ vervoer meer voor 65+ers bij De Lijn. Natuurlijk is niets gratis. Wat niet door de gebruiker betaald wordt, wordt met de algemene middelen (de belastingen) betaald. Maar de N-VA/CD&V/Open VLD-coalitie laat nu de modale gezinnen honderden euro’s extra ophoesten voor energie terwijl de ondernemingen een verlaging van hun energiefactuur krijgen. En zijn de pensioenen zo royaal dat de gepensioneerden gemakkelijk een De Lijn-ticket erbij kunnen betalen? De echte rijken zie je niet op de bussen en trams, die worden niet geraakt met het einde van het ‘gratis’-verhaal. Voorts blinkt het Vlaams regeerakkoord uit in wolligheid omdat de concrete maatregelen nog niet uitgewerkt zijn dan wel men niet onmiddellijk de Vlamingen wil opschrikken.

 

De principes die de regering-Bourgeois naar voren schuift (“meer vertrouwen geven”, “minder betutteling”…) gelden alvast niet voor de eigen dada’s. Twee voorbeelden. Eén: Terwijl de vorige Vlaamse regering haar ministerskabinetten afslankte van 452 naar 288 leden, telt de regering-Bourgeois alweer 15 kabinetsleden meer (kostprijs: 21 miljoen euro extra). “Omdat er één vice-minister-president is bijgekomen (Liesbeth Homans die in laatste instantie ook nog vice-minister-president werd, nvdr.). “Het kan met minder en bovendien moet de administratie een grotere inbreng krijgen in de beleidsvoorbereiding”, luidde het nog onder de regering-Peeters II.Twéé: De VRT moet meer Vlaamse en Nederlandstalige muziek draaien, ook op uren waarin vooral geluisterd wordt. Tot nu werd die muziek verhoudingsgewijs vooral ’s nachts gedraaid. Private radiozenders die vaak Vlaamse platen draaien, krijgen daarvoor een ‘stimulans’ van de Vlaamse overheid. Vertrouwen geven aan de radiomakers en minder betuttelen is er dus niet bij als het om de muziekkeuze voor Jan en alleman gaat. Wie aan de N-VA denkt, zal voortaan denken aan de grootste hit van Laura Lynn: Jij hebt me 1.000 maal belogen.

 

Terwijl voor de regering-Bourgeois 1,4 miljard moest bespaard worden, moet voor de in de maak zijnde federale regering meer dan het tienvoudige ervan (17 miljard euro) gezocht worden. Wie gaat daarvoor de prijs betalen? De rechtse regering in spe lijkt niet van plan te zijn de bedrijven en grote vermogens daarvoor aan te spreken. Het zal dus vooral de gewone burger zijn die – na de berichten uit het Vlaams regeerakkoord over de woonbonus, de kinderbijslag, de rekeningen voor water en elektriciteit, het inschrijvingsgeld voor het hoger onderwijs, de afschaffing van het gratis openbaar vervoer en wat we nog niet weten – opnieuw de rekening gepresenteerd zal krijgen. Aanvaarden wij die rekening?

 

Om af te sluiten: een berichtje uit het buitenland dat je niet in de Vlaamse pers vond. In Graz (Oostenrijk, stad met meer dan 250.000 inwoners) heeft het stadsbestuur beslist om tien borden die herinneren aan de verschrikking van het nazi-regime voor de stad Graz (foto) weg te halen uit het straatbeeld. De uitleg van schepen Mario Eustacchio (FPÖ, de met het Vlaams Belang bevriende Freiheitliche Partei Österreichs) is dat hijzelf niets tegen de borden heeft, maar er slechts een tijdelijke vergunning is om de borden te plaatsen. De gewraakte borden kregen al viermaal een verlenging om te blijven staan, maar nu dus niet meer. Andere ‘tijdelijke’ kunstwerken staan in Graz al tien tot twintig jaar. De FPÖ-schepen probeerde de zaak af te handelen als een administratieve kwestie, wilde er geen politiek debat aan wijden en kwam ook niet af met alternatieven om de herinnering aan het nazisme te behouden. Wir haben es nicht gewustt ?!

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, israel, bourgeois, oostenrijk |  Facebook | | |  Print

28-07-14

ISRAËL: EXTREEMRECHTS HEEFT DE WIND IN DE ZEILEN

Bij de twee brandhaarden die de jongste weken het meest de media halen, neemt extreemrechts een merkwaardige positie in. In Oekraïne zijn extreemrechts tot neonazi’s vertegenwoordigd in de regering. Sommige geestesgenoten steunen hen, andere trekken tegen hen van leer en trekken partij voor Vladimir Poetin. In het Palestijns-Israëlisch conflict is een belangrijk deel van oudsher natuurlijk tegen Israël, maar in dat conflict krijgt extreemrechts in Israël de wind in de zeilen.

 

Manuel Abramowicz (hoofdredacteur RésistanceS, lid van de Union des progressistes juifs en Belgique) schreef er laatst een opiniebijdrage over voor La Libre Belgique. We vatten samen, en vullen aan. De radicalisering van extreemrechts in Israël neemt verontrustende vormen aan. Het fenomeen werd wreedaardig duidelijk toen een 16-jarige Palestijnse jongen ontvoerd en verbrand werd als wraakactie op de ontvoering en moord op drie Joodse jongeren. De moordenaars van Mohammed Abou Kheider worden gelinkt aan La Familia, een groep supporters van voetbalclub Betar Jerusalem die bekend staat voor haar racistische uitvallen tegen Arabieren. Maar het is niet enkel dat clubje dat “Dood aan alle Arabieren” roept (video) noch zijn het enkel Arabieren die het moeten ontgelden. Evenzeer Afrikanen (video), en vredesactivisten. Op 12 juli werd een groep Israëlische vredesmanifestanten, die het offensief van Israël bekritiseren en de racistische reflexen onder de Israëlische bevolking veroordelen, in Tel Aviv uitgejouwd en aangevallen door rechts-extremisten. Het viel op dat twee onder hen Good night, left side-T-shirts droegen die ook door Duitse en andere neonazi’s worden gedragen (foto 1, grotere versie).

 

Extreemrechts beperkt zich in Israël niet tot een groep voetbalhooligans en anderen die een voorbeeld nemen aan de Sturmabteilung (SA), de Bruinhemden van Adolf Hitler. Sinds 2001 bekleden leiders van extreemrechts belangrijke ministerposten. Met als bekendste voorbeeld Avigdor Lieberman, de leider van Israel Beitenou (‘Israël ons huis’), minister van Buitenlandse Zaken en vice-premier van de regering geleid door Benyamin Natanyahou (van de Likoud-partij, de historische partij van de rechtse zionisten). Opgericht in 1999 verzamelde Israel Beitenou datzelfde jaar 2,6 % van de stemmen, tien jaar later verzamelde de partij 12 % van de stemmen. Bij de verkiezingen in 2012 presenteerde Israel Beitenou zich in kartel met Likoud. Samen behaalden ze 23 % van de stemmen. Sindsdien wint de uiterst rechtse vleugel binnen Likoud aan gewicht, en komt men bij Israel Betenou op haar beurt nog straffer uit de hoek.

 

Israel Betenou-parlementslid Ayelet Shaked postte laatst op haar Facebookpagina: “We moeten de Palestijnse moeders doden zodat zij geen aanleiding geven tot nieuwe slangen. De huizen van deze families moeten vernietigd worden opdat geen ‘kleine serpenten’ kunnen opgroeien. Ze zijn allemaal onze vijanden en hun bloed zal vergoten worden op onze handen.” Haar wens wordt vervuld gezien bij de nu al meer dan 1.000 doden langs Palestijnse kant enorm veel vrouwen en kinderen te betreuren vallen. Eén op drie slachtoffers is jonger dan 18 jaar. Zoals met Oekraïne vind je in ons land zowel rechts-extremisten die tégen Israël ageren als rechts-extremisten die graag rechts-extremisten in Israël de hand schudden. Zo ontmoette Filip Dewinter in 2010 in de Knesset, het Israëlisch parlement, zij het niet op uitnodiging van de Knesset, Nissm Ze’ev van de Shazpartij (foto 2). Nissim Ze’ev is de man die heropvoedingskampen voor homoseksuelen wilde invoeren.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: israël, dewinter |  Facebook | | |  Print

25-07-14

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

De Vlaamse meesters van het fijn stof.JPGIn de reeks De Standaard Solidariteitsprijs mocht maandag de Bond Beter Leefmilieu gratis adverteren (foto). “Vlaanderen heeft de hoogste luchtvervuilingsgraad in West-Europa. Blootstelling aan fijn stof veroorzaakt een lager geboortegewicht bij kinderen, meer kans op astma en hart- en vaatziekten op latere leeftijd. Politici, neem uw verantwoordelijkheid. Laat onze kinderen niet stikken.” Luchtvervuiling aanpakken is al jaren een Vlaamse bevoegdheid. Het nieuw Vlaams regeerakkoord blijft op dit punt (zie blz. 79) vaag en weinig ambitieus.

 

“Amerikaanse en Europese ministers blijven intussen sancties bedenken tegen Rusland vanwege Oost-Oekraïne en de Krim. Poetin is inderdaad ver over de schreef gegaan. Maar een groot deel van de bevolking op de Krim hoort graag bij Rusland, terwijl ik niet de indruk heb dat de Palestijnen gelukkig zijn met de illegale Israëlische bezetting die al sinds 1967 aan de gang is.” Dries Lesage, docent internationale politiek aan de UGent, over het Palestijns-Israëlisch conflict. (De Standaard, 18 juli 2014)

 

“'Mijn neef zat in de basisschool in Antwerpen. Het was Pasen en de juf had de aanwezige leerlingen in twee groepen verdeeld. Een groep moslims, en een andere groep niet-moslims. De niet-moslims kregen paaseieren, maar de moslims niets.' Ik doe de ramen van de wagen open. Het gehuil van de straaljagers maakt geen indruk op de strijder. Hij vertelt verder. 'Ook op de arbeidsmarkt is er discriminatie. Ooit ging ik samen met mijn vrienden vakantiewerk zoeken via een interimbureau. Mijn autochtone vrienden kregen een functie toegewezen maar wij als moslims niet. Dat er racisme is in discotheken vind ik wel fijn. Sommige buitenwippers weigeren moslims binnen te laten. Een goede zaak! Moslims hebben daar niets te zoeken.'” Uit het Syrië-dagboek van onderzoeker Montasser AlDe’emeh (KUL, UA). (Knack online, 18 juli 2014)

 

“‘De Vlaming heeft een probleem met het georganiseerd profitariaat. Ja zeg, wie heeft dat niet? Als staatssecretaris ben ik daar zelfs al drie jaar voltijds mee bezig. Maar is dat echt het grootste probleem van deze tijd? Waar blijft de ergernis over de enorme kloof tussen rijken die steeds rijker worden en de rest van de samenleving? Of over de moeilijkheid om vermogens aan te spreken? Waarom wordt er gezwegen over de fiscale fraude die de schatkist veel meer geld kost? Of over de sociale dumping? Elke dag proberen bedrijven kleine kmo’s in de gracht te rijden. Tijdens de campagne schoot de N-VA op dat profitariaat, op de zogeheten werkonwillige jongeren. Op hetzelfde moment bepleitte ze een belastingsverlaging voor de diamantsector. We hebben al geen geld voor een lastenverlaging op arbeid, maar vooruit, geef die diamantairs maar een korting in het algemeen belang. Bestaat er zoiets als een moreel evenwicht?’” John Crombez over het politiek klimaat waarin we terecht zijn gekomen. (De Standaard, 19 juli 2014)

 

“Maak kennis met Katie. Ze komt uit Nederland en ze koos ervoor om de Israëlische marine te dienen in plaats van in haar land te blijven. Zal de overheid haar en de overige honderden Nederlandse jongeren in Israëlische militaire dienst, als jihadstrijders bestempelen, de naam die aan de honderd Nederlanders werd gegeven die naar Syrië zijn vertrokken? Katie, een Israëlisch-Nederlandse staatsburger, is per slot van rekening een ‘jihadist’ in bezet Palestina.” Hallo burgemeester, al onderzocht of na Nederlandse ook niet Vlaamse strijders vertrokken zijn naar Israël? Naar verluidt vechten een vijftigtal Belgen mee met het Israëlisch leger. De eerste Israëlische soldaat die omkwam bij het conflict in Gaza was alleszins een Belg, een twintigjarige Brusselaar. (Al Jazeera, 22 juli 2014; De Wereld Morgen, 24 juli 2014)

 

“Mensen hebben van de sociale media een tool gemaakt om hun verontwaardiging te uiten en om de waarheid te achterhalen door bronnen ter plaatse te volgen. Facebook en Twitter geven ons het gevoel dat we iets kunnen betekenen, dat we leugens kunnen doorprikken en politici ontmaskeren. Zo wordt de Franse zender Europe1 belachelijk gemaakt met het bericht dat een honderdtal mensen betoogden in Parijs, terwijl een foto die op dat bericht gemonteerd werd een mensenzee van verschillende duizenden betogers met Palestijnse vlaggen toont.” Maar modeontwerpster en activiste Rachida Aziz werd zonder uitleg de toegang tot Facebook ontzegd. “Dat platform waarop een klein miljard wereldburgers communiceren met elkaar, wordt op een volstrekt ontransparante manier beheerd door een paar duizend anonieme medewerkers die alles over je weten en jij niets over hen. Bedrijven die een publieke dienst bewijzen zijn aan regels onderworpen. Stel je voor dat Bpost zou mogen twijfelen of je wel je echte naam gebruikt als afzender en je adres zou mogen blokkeren omdat je een zedige foto van kussende vrouwen rondstuurde – zoals een Italiaanse vrouw enkele maanden geleden op Facebook overkwam.” Intussen heeft Rachida Azziz haar Facebookpagina terug, maar heeft Dyab Abou Jahjah problemen met een van zijn Facebookpagina’s.  (De Standaard, 23 juli 2014)

 

“Is Peeters de eerste minister waarvoor Vlaanderen heeft gestemd? Neen, daarvoor had Bart De Wever de verantwoordelijkheid  moeten nemen die hij nu te gewillig ontloopt, verzoend als hij nu is met de rol van een moderne Leo Tindemans: te populair om de macht die hem door de kiezer is toebedeeld ook uit te oefenen. Hijzelf zal dat als een vorm van trouw aan ’t Stad omschrijven, maar net zo goed noem je het een vorm van lafheid tegenover al wat hij ‘parking’ beschouwt: liever burgemeester van een half miljoen Antwerpenaren dan minister-president van zes miljoen Vlamingen of premier van elf miljoen Belgen.” Het Laatste Nieuws-commentator Jan Segers vindt dat Vlaanderen noch België de primus inter pares krijgt waar de kiezer om gevraagd heeft. (Het Laatste Nieuws, 23 juli 2014)

 

“Alvast op wolligheid heeft de Vlaamse regering niet bespaard.” Voorbeelden? Over de scherpere controle op werklozen: “We verfijnen het normatief kader voor de regelgeving inzake passende betrekking, actief zoekgedrag, administratieve controle en sancties.” Over dat 65+ers niet meer gratis met De Lijn mogen reizen: “We verzekeren de toekomst van het openbaar vervoer door een duurzame verhoging van de kostendekkingsgraad.” (Twitter Marc Spruyt, 23 juli 2014; voorbeelden uit het Vlaams regeerakkoord: dS Avond, 24 juli 2014)

 

“Dat behoort tot de informele afspraken die wel degelijk zijn gemaakt.” Aldus Liesbeth Homans nadat Gazet van Antwerpen vaststelde dat in het Vlaams regeerakkoord niets staat over een studie over de overkapping van de Ring in Antwerpen. Wat behoort nog tot die informele afspraken die we niet kunnen lezen in het nieuw Vlaams regeerakkoord? (Gazet van Antwerpen, 24 juli 2014)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, israël, syrië, racisme, n-va, media, de wever, homans |  Facebook | | |  Print

22-01-13

ISRAËL KIEST TUSSEN RECHTS, ULTRARECHTS EN EXTREEMRECHTS

In Israël worden vandaag parlements-verkiezingen gehouden. De strijd gaat vooral tussen rechts, ultrarechts en extreemrechts, schrijft De Groene Amsterdammer deze week en wordt hierin niet tegengesproken door anderen.

 

Niet minder dan 34 partijen nemen deel aan de parlementsverkiezingen, en het is moeilijk te volgen wie van wat afsplit en wie met wie samengaat. Partijen worden gesticht en opgedoekt met maar een doel: de herverkiezing van ambitieuze politici. De kersverse formatie Likoed Beitenoe brengt de huidige Israëlische premier Benjamin Netanyahu rechts op foto 1) samen met zijn beruchte vorige maand afgetreden minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman (links op foto 1). Lieberman moest aftreden nadat het Openbaar Ministerie een onderzoek naar hem had bevolen. Hij kan intussen wel campagne voeren, maar zolang het onderzoek loopt niet meer opnieuw minister worden.

 

Jan van der Putten omschrijft in De Groene Amsterdammer Benjamin Netanyahu als een “havik” en Avigdor Lieberman als een “haai”. De eerste liet zich vooral kennen als de ijzeren premier die vriend en vijand trotseerde en alle onderhandelingen met de Palestijnen blokkeerde, de tweede als de agressieve minister van Buitenlandse Zaken die de rest van de wereld tegen Israël in het harnas joeg. Hun nieuwe partij zakte tijdens de kiescampagne in de peilingen, ten voordele van Habajit Hajehoedi (‘Het Joods Thuis’) van de veertigjarige softwaremagnaat Naftali Bennet (foto 2). Een supernationalistische extremist bij wie vergeleken Benjamin Netanyahu “een man met linkse neigingen” en Avigdor Lieberman “een toonbeeld van gematigdheid” is.

 

Naftali Bennet wil Gaza en de Westelijke Jordaanoever inlijven. In zijn ogen zijn ze al Israëlisch grondgebied en moeten de Palestijnen er weg, desnoods met een oprotpremie. De charismatische Bennett is het idool van de kolonisten en van veel Likoed-stemmers die vinden dat Netanyahu en het Israëlische leger de nederzettingen niet genoeg verdedigen. Benett maakte in december furore met zijn opmerking dat hij een militair bevel om een joodse familie uit hun huis te zetten – uiteraard bedoelde hij een kolonistenfamilie in een illegale nederzetting – niet zou opvolgen en liever de gevangenis inging. Grote verontwaardiging bij Netanyahu. Een militair bevel weigeren?! Waarop de kolonisten zeiden: “Zie je wel, we kunnen Netanyahu niet vertrouwen”.

 

Als reactie op het waarschijnlijk stemmenverlies aan Habajit Hajehoedi werden op de Likoed Beitenoe-lijst steeds meer ultrarechtse mannen vooraan op de lijst geplaatst, ten nadele van de gematigde rechtsen. En vermits men in Israël het systeem van voorkeurstemmen niet kent, is de volgorde op de partijlijst nog meer bepalend dan bij ons. Het oppositiekamp is versnipperd en gedemoraliseerd. De neergang van de grootste oppositiepartij, Kadima (‘Voorwaarts’), lijkt niet te stoppen. De Arbeiderspartij, eens Israëls dominante partij, maakt onder haar nieuwe leider, de vroegere tv- en radiojournaliste Shelly Jachimovitsj, een comeback en zal waarschijnlijk de grootste oppositiepartij worden. Een andere tv-persoonlijkheid lanceert Jesh Atid (‘Er is een toekomst’), maar belangrijker is dat ego’s de vorming van een centrum-links blok in de weg staan.

 

Het massaal protest tegen de sociale ongelijkheid de voorbije maanden brengt ook geen aarde aan de dijk. “Op het hoogtepunt kwamen in Tel Aviv bijna een half miljoen mensen de straat op. Iedereen riep dat Netanyahu met ingrijpende hervormingen moest komen of anders weg moest. Het conflict met de Palestijnen werd zorgvuldig buiten de discussie gehouden, want men was bang dat die kwestie tweespalt zou zaaien in de beweging. Maar daarmee werd wel een van de belangrijkste oorzaken van de sociale crisis ontweken: de subsidies voor de kolonisten en de kolossale uitgaven voor het leger en de bezetting.

 

Netanyahu beloofde hervormingen, maar daarvan is vrijwel niets terechtgekomen. De premier is erin geslaagd het publieke debat te verleggen naar het terrein dat hem het meest vertrouwd is: veiligheid. Zodra de veiligheid in het geding komt, wijkt al het andere en schaart het volk zich, boven partijverschillen uit, in meerderheid achter zijn doortastende aanvoerder. (…) Door de angst erin te houden probeert Netanyahu zijn leiderschap te verstevigen. Daar komt bij dat er een steeds grotere scepsis heerst over de mogelijkheid van vrede met de Palestijnen. (…) Twee derde van de bevolking wil wel een twee-statenoplossing, maar bijna niemand gelooft dat die in de praktijk mogelijk is.”

 

Jan van der Putten is pessimistisch over de toekomst: “De nieuwe regering zal een twee-statenoplossing met nieuwe nederzettingen nog verder verstikken. Ze zal de belangen van de kolonisten het zwaarst laten wegen. Ze zal het internationale isolement van Israël nog vergroten, zodat ze het nog meer kan opnemen tegen de rest van de wereld. Ze zal in de intense beroering in de Arabische wereld slechts een gevaar en nooit een belofte zien. Links en rechts met de wapens kletterend zal ze proberen de dreiging van een aanval van Iran levend te houden om de noodzaak van een preventieve aanval te rechtvaardigen. Kortom, ze zal alles doen om Israëls belangen op de langere termijn enorme schade toe te brengen.”

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: israël, internationaal |  Facebook | | |  Print

19-07-11

ISRAËLISCH MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN REAGEERT

Op de VB-partijraad van 18 juni stond als eerste punt op de agenda: het standpunt van het VB over Israël. Onmiddellijke aanleiding was de ontvangst die Filip Dewinter voorbereid had voor de Israëlische staatssecretaris Ayoob Kara (foto). Een niet zo goed idee. De discussie op de VB-partijraad werd echter een maat voor niets: de ene verdedigde de houding van Dewinter, een andere bestreed die houding, en een derde vond dat  de discussie niet te fel moest gevoerd worden. De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken schept intussen wél duidelijkheid.

 

In een officieel schrijven aan premier Netanyahu klaagt de Israëlisch minister van Buitenlandse Zaken, Avigdor Lieberman, het feit aan dat Ayoob Kara steeds meer “contacten legt met antisemieten en neo-nazi’s in Europa”. Zo meldde vorige week buitenlandse pers. Volgens Lieberman houdt Kara geen rekening met de buitenlandse politiek van Israël en beïnvloedt hij op negatieve wijze de beeldvorming over Israël. Avigdor Lieberman is zelf een ultra rechts-nationalistische politicus. De voorbije weken was Ayoob Kara te gast bij de FPÖ in Oostenrijk, bij het VB in ons land, en bij de Pro Berlin-beweging van Patrik Brinkmann in Duitsland

In zijn brief schrijft Lieberman dat hij “recent kennis nam van contacten die de staatssecretaris in Europa had met extremisten die gelinkt worden aan racistische en antisemitische groeperingen, zonder hierbij onze officiële vertegenwoordigers in die landen te raadplegen. Israël heeft een duidelijke politiek om dergelijke contacten te verbieden. Zo’n contacten zijn controversieel en brengen ernstige schade toe aan het imago van Israël binnen de internationale gemeenschap. Deze daden van een officiële vertegenwoordiger van de Israëlische regering gaan volledig in tegen het beleid van de regering en de houding van onze buitenlandse vertegenwoordigers – het is noodzakelijk dat dit ogenblikkelijk een halt wordt toegeroepen.”

Lieberman vraagt Netanyahu persoonlijk tussenbeide te komen en een einde te maken aan de buitenlandse reizen van Kara. Officieel zijn het telkens wel 'privé-reizen', maar hoe privé zijn dergelijke reizen als ze gepaard gaan met persconferenties en dergelijke meer. Volgens Joods Actueel is de Israëlische premier tot nu toe opmerkelijk mild voor zijn staatssecretaris omdat die deel uitmaakt van een minderheidsgroep die hij niet graag als bondgenoot wil verliezen. Benieuwd of de brief van Lieberman daar iets aan zal veranderen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, israël, internationaal |  Facebook | | |  Print

07-06-11

ISRAËLHOUDING DISCUSSIESTOF OP VOLGENDE VB-PARTIJRAAD

De pro Israël houding van sommigen bij het VB, Tanguy Veys om hem niet te noemen, heeft al heel wat kritiek losgemaakt binnen de Vlaamse Beweging. In Ons Verbond, blad van het KVHV-Gent, werd vorig jaar al zwaar uitgehaald naar Tanguy Veys’ voorliefde voor Israël. Andere keren leidde het tot verhitte discussies op Facebook. En nu is er Filip Dewinter die na het bijwonen van een congres van rechtsextremisten in Israël vorige week de Israëlische vice-minister Ayoob Kara rondleidde in Brussel en Antwerpen. Het bleek niet het beste idee te zijn van Dewinter. De zaak krijgt nu een vervolg op de VB-partijraad van 18 juni.

 

Filip Dewinter verdedigt zijn pro Israël houding met: “Israël ligt op de frontlijn van de strijd tegen het vrije Westen en de radicale islam. Israël voert ten dele onze strijd tegen islamfundamentalisme en -terrorisme. Aangezien Israël de voorpost is van het vrije Westen moeten we onze krachten verenigen en het islamisme hier en bij ons samen bestrijden.” Rob Verreycken, op een blauwe maandag nog VB-volksvertegenwoordiger maar bekender van zijn bijnaam Rob ‘Klop’ Verreycken, heeft Israël niet nodig om te ageren tegen de islam, moslims en moskeeën. Op dat vlak heeft hij al een lange ‘staat van verdienste’. Toen hij nog districtsraadslid in Borgerhout was, zette hij protestactie op touw tegen verbouwingen aan een moskee en riep hij in een VB-pamflet de – met naam en adres genoemde – architect voor die verbouwingen op “om zijn collaboratie als Vlaming met dit anti-Vlaamse project te staken.”

Rob Verreycken kan evenmin verdacht worden mee te doen aan “het hysterische politiek-correcte gehuil anti-Israël en pro-Palestina”. Rob Verreycken: “De vreselijke Palestijnse bommengolf in discotheken van enkele jaren geleden was duidelijk genoeg, en ik begrijp dus ten volle dat Israël muren bouwt, strenge grenscontroles heeft en hard optreedt tegen moslimterroristen. Men hoeft niet overal ter wereld even naïef te zijn als in Europa, waar onder het mom van misbruikte 'mensenrechten' duizenden illegale vreemdelingen een gratis ferry naar Italië krijgen, gevolgd door gratis leefloon of dop in België of Frankrijk.” De incidenten zondag aan de grens tussen Israël en Syrië waarbij minstens twintig mensen gedood zijn door Israëlisch geweervuur, en minstens driehonderd gewonden vielen, zijn er teveel aan voor Rob Verreycken.    

Rob Verreycken op zijn blog: “(…) Als honderden veelal jonge inwoners van een buurland vooraf aangekondigd naar een grens trekken, geen wapens dragen, geen raketten afvuren, geen granaten gooien en niet verder gaan dan zwaaien met een vlag en het ocharme gooien met een steen, dan is het misdadig om daarop met scherp geweervuur te antwoorden. Dat is geen grensbewaking, dat is moord. En moord is altijd moord, of die nu gepleegd wordt door een Talibangek of door een Joods soldaat. Het buitensporige staatsgeweld van Israël is dus niet OK, evenmin als een moskee. Een Vlaamsnationalist heeft Israël niet  nodig om duidelijk te maken, dat Europa Europees is en moet blijven. Op de Vlaams Belang-partijraad van 18 juni gaan we daar op mijn voorstel eens grondig over van gedachten wisselen.”

Op diezelfde partijraad van 18 juni wordt ook beslist over het lot van Francis Van den Eynde en zijn Belfortploeg. Rob Verreycken trekt partij voor Francis Van den Eynde, maar dreigt aan het kortste einde te trekken. Benieuwd hoe het afloopt met de Israël-discussie.  (Foto: Vooraan Koen Spitaels, chauffeur-bodyguard van Filip Dewinter, dan de Israëlische vice-minister Ayoob Kara gevolgd door Filip Dewinter, als vijfde de in Berlijn wonende Zweedse multimiljonair Patrik Brinkmann, als zevende en laatste in de rij van het VB-gezelschap Tanguy Veys, samen vrijdagnamiddag op stap in Antwerpen-Noord.)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verreycken, dewinter, veys, israël, internationaal, islam |  Facebook | | |  Print

04-06-11

SLECHTE BEURT MET BEZOEK ISRAËLISCHE VICE-MINISTER

Filip Dewinter was de voorbije dagen in Brussel en Antwerpen op stap met de Israëlische vice-minister Ayoob Kara (foto 1). Dewinter bereikte er het tegendeel mee van wat hij wou: de Israëlische regering was niet gelukkig met dit bezoek, de Joodse gemeenschap in ons land nog minder, en voor een Voorpost-lid was dit het bezoek teveel: voor hem is het nu basta met het Vlaams Belang.

 

Het klinkt belangrijker dan het is: “vice-minister”. Bij ons zouden ze zo iemand “staatsecretaris” noemen. De Israëlische regering telt dertig ministers en zeven staatssecretarissen. Ayoob Kara is één van die zeven. Als staatssecretaris is hij belast met de ontwikkeling van de gebieden Negev en Galileia. Filip Dewinter liep hem tegen het lijf toen hij eind vorig jaar in Israël was. De man werd prompt uitgenodigd om eens naar Brussel en Antwerpen te komen. Dewinter liet in een persmededeling weten dat hij de Israëlische vice-minister Ayoob Kara zou ontvangen en rondleiden in het Vlaams parlement en op het Antwerps stadhuis. Joods Actueel vroeg aan het kabinet van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu of Kara in zijn functie van regeringslid in ons land was. Bij Netanyahu wisten ze niet eens dat Kara het land uit was, ze wisten nog minder wat hij aan het uitspoken was, maar wilden ook niet te fors reageren omdat de Israëlische regering maar over een wankele meerderheid beschikt (zes partijen en partijtjes, samen slechts een meerderheid van 69 van de 120 zetels in het Israëlisch parlement). Uiteindelijk volgde toch de verklaring: “Onderminister Kara is in België op privé-initiatief, zijn bezoek reflecteert dus niet het standpunt van de regering.”

 

Op de persconferentie gisteren in Antwerpen erkende Filip Dewinter dat Kara op privé-bezoek was. Waarom Dewinter dan zo met de titel van de ‘vice-minister’ had uitgepakt, en of een bezoek wel privé blijft als er een persconferentie over georganiseerd werd? Dewinter wimpelde die vragen af. Joods Actueel-hoofdredacteur Michaël Freilich was gisteren in zijn betere doen, en wierp op dat Filip Dewinter tegen de islam tout court is, terwijl de Israëlische regering niet tegen de islam is. Ze erkent de islam als godsdienst. De Israëlische regering is natuurlijk wel tegen moslimfundamentalisten en terroristen, maar niet tegen de islam as such. Helaas is de klank bij het beeldmateriaal van de persconferentie niet zo best, zodat het antwoord van Kara verloren gaat. Hetzelfde na de opmerking van Freilich dat het VB pas nog een wetsvoorstel over amnestie heeft neergelegd, en een partij is die voortkomt uit de collaboratie met de nazi’s. Is het dan wel zo verstandig bevriend te zijn met Dewinter en zijn partij? Dewinter keek zeer verveeld toen dit opgeworpen werd.

 

“Waar zijn ze nu mee bezig? Dit is totaal onvoorstelbaar en wansmakelijk”, zo reageerde Claude Marinower toen hij de ontmoeting van Dewinter met Kara vernam. Claude Marinower is Open VLD-fractieleider in de Antwerpse gemeenteraad en prominent lid van de Joodse gemeenschap. Precies hetzelfde, maar om andere redenen, dacht Yves Pernet (foto 2) – na een opvallende passage bij de NSV nu actief bij Voorpost en hoofdredacteur van RechtsActueel. Op zijn persoonlijke blog liet hij weten: “Als volksnationalist wens ik mij volledig te distantiëren van dit hielenlikken bij een zionistische staat die gebaseerd is op etnische zuiveringen. Contacten aangaan met een staat die gebouwd is op bloed en lijken zoals Israël zijn voor mij als volksnationalist uit den boze, noem ze gerust taboe. In het Vlaams Belang zitten er nog meer dan genoeg goede mensen en hen wil ik ook niet schofferen, maar dit is voor mij de druppel. Van dit soort ‘nationalisme’ wens ik geen deel uit te maken.” Pernet distantieert zich hiervan volledig. “Dat ze voor mijn part stikken in hun zionisme. Mijn gevoel voor rechtvaardigheid en mijn geloof in een emanciperend volksnationalisme verbieden mij om hier deel van uit te maken. Basta!”

 

De Israëlische regering die zich distantieert van het bezoek van haar vice-minister, woordvoerders van de Joodse gemeenschap in ons land die scherp reageren op het contact van de Israëlische staatssecretaris, en een Voorpost'er en hoofdredacteur van RechtsActueel die zich distantieert van het VB: Dewinter had zich de gevolgen van zijn uitnodiging voor Ayoob Kara allicht anders ingeschat.

17:45 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, israël, internationaal |  Facebook | | |  Print

13-04-11

TANGUY VEYS TUSSEN TWEE LIEFDES (1)

VB-Kamerlid Tanguy Veys (foto) is een Grote Vriend van de Joodse gemeenschap en de staat Israël in het bijzonder. Dat is bekend (1, 2, 3). Tanguy Veys is ook een Grote Katholiek. Hij twittert regelmatig waar hij een mis bijwoont, is ondervoorzitter van de Beweging voor Christelijke Solidariteit (voorzitter is woordvoerder van Filip Dewinter Philippe Van der Sande), is tegen het voorstel van VB-senator Anke Van dermeersch om alle godsdiensten – dus ook de katholieke – niet langer te subsidiëren, en liet meteen weten te willen toetreden tot de gebedsgroep van Alexandra Colen. Maar wat als Israël en de Katholieke kerk het niet eens zijn? Voor wie supportert Veys dan?

 

Tanguy Veys gaat ver in zijn vriendschap voor de Joodse gemeenschap en Israël. Zo ondervroeg hij laatst minister van Buitenlandse zaken Steven Vanackere naar aanleiding van een wet die het Israëlische parlement heeft aangenomen over de financiële transparantie bij niet-gouvermentele organisaties (ngo’s) die gesteund worden door het buitenland, en vroeg hij de minister van Buitenlandse Zaken om tussen te komen bij de Poolse regering omdat die beslist heeft om – om budgettaire redenen – voorlopig niet een vergoeding uit te keren ter compensatie van de vooral in de periode 1939 - 1945 bij Joodse burgers geconfisqueerde goederen (zie de vragen 9 en 10 in dit document). Vooral over die laatste vraag is er nogal wat ongenoegen in rechts-nationalistische kringen. De teruggave van goederen of de uitkering van een vergoeding wordt niet betwist, wel de gevraagde interventie bij de Poolse autoriteiten. Yves Pernet (RechtsActueel): “Het is ten zeerste ongepast om zich te mengen in de binnenlandse aangelegenheden via de Europese Unie. Zouden Poolse parlementairen zich vragen beginnen stellen over het Vlaamse beleid met betrekking tot de Franstalige minderheden in de Vlaamse Rand, dan zouden radicale Vlaams-nationalisten immers als eerste, en terecht, dit aanklagen. Het is helaas een zoveelste uiting van een pro-zionistische houding. Wij hebben als volksnationalisten absoluut geen positieve houding aan te nemen naar een ideologie, en beweging, die de verdrijving van andere volkeren centraal stelt en dit reeds actief uitgevoerd heeft.”

 

Maar wat doet Tanguy Veys als de Katholieke kerk botst met de Israëlische staat? Kerknet, de website van de katholieke kerk in Vlaanderen, signaleert dat de christelijke leiders in Israël de Israëlische autoriteiten bekritiseren. Kerknet: “De christelijke leiders van het Heilig Land, onder wie de Latijnse patriarch van Jeruzalem, Fouad Twal, bekritiseren de Israëlische weigering om het visum voor de Anglicaanse bisschop Suheil Dawani te verlengen. In principe wordt hij weldra uitgewezen. De bisschop werd geboren in het Palestijnse Nablus, op de Westelijke Jordaanoever. Om zijn functie in Oost-Jeruzalem te kunnen vervullen heeft hij echter een Israëlisch visum nodig. De christelijke leiders van het Heilig Land klagen tevens de Israëlische plannen aan voor de invoering van een gemeentetaks voor kerken en kerkelijke gebouwen. Daarmee breekt Israël met een eeuwenoude traditie van lang voor de oprichting van de staat Israël. Volgens de kerkleiders is de nieuwe maatregel strijdig zijn met de toezeggingen die hen door opeenvolgende Israëlische regeringen werden gedaan. Bovendien dreigt deze belasting ten koste te gaan van de inzet van de verschillende christelijke Kerken in het Heilige Land in de sectoren van het onderwijs, de gezondheidszorg, het welzijnswerk en de pastoraal in het algemeen.”

 

Gaat Tanguy Veys nu de minister van Buitenlandse zaken Steven Vanackere interpelleren om, desnoods via de Europese Unie, Israël aan te sporen dat visum wél te verlenen en die gemeentetaks voor kerken en kerkelijke gebouwen níet te heffen? Tanguy Veys, onversaagd ridder tegen onrecht en niet te beroerd om andere landen de les te (laten) spellen, zal zijn christelijke broeders toch niet in de steek laten omdat de Israëlische autoriteiten hen onvriendelijk behandelen?

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: veys, israël, internationaal |  Facebook | | |  Print

25-02-11

TANGUY VEYS OP HET PODIUM OP PRO-ISRAËLAVOND

Zondagavond twitterde VB-Kamerlid Tanguy Veys tot driemaal toe dat hij in Antwerpen was voor een steunconcert voor Israël. Eerst om te zeggen dat hij was aangekomen, dan om een foto door te sturen, en daarna om een YouTube-filmpje door te sturen. Veys leek wel een kind dat in een pretpark was aangekomen. En toen moest het beste nog komen.

 

Het concert is een jaarlijkse gewoonte, en wordt ingericht door de Antwerpse loge van B’nai B’rith en door Christenen voor Israël.”Ambiance verzekerd”, kondigden de organisatoren aan. Voor ambiance is Tanguy Veys altijd te vinden, en voor pro-Israëlmanifestaties ook. Voor dat laatste krijgt hij wel eens op zijn kop van VB-militanten en binnen de Vlaamse Beweging (denk maar aan het zomernummer van Ons Verbond, blad van het KVHV-Gent). Maar daar trekt Veys zich niets van aan. En probeert Filip Dewinter niet ook al  jaren om op een goed blaadje te staan bij de Joodse gemeenschap in Antwerpen? Veys werd naar eigen zeggen goed onthaald in Antwerpen. Hij moest de 15 euro inkomgeld niet betalen. Je zal maar moeten proberen rond te komen met een parlementaire wedde. Veys mocht op de eerste rij plaatsnemen en werd verwelkomd in de toespraak van één van de organisatoren, samen met de Antwerpse Open VLD-politica Annick De Ridder die gastspreker was op deze avond.

 

Hoofdmoot van de avond was het optreden van een muziekgroep van het Israëlische leger, Tzahal. “Mooie vrouwen trouwens die nog eens knap kunnen zingen. Proficiat !”, postte Tanguy Veys zondagavond op Facebook. Nog terwijl hij op de steunavond voor Israël was, had hij met zijn BlackBerry op zijn Facebook-pagina al gepost: “Mooie vrouwen, op het podium toch” (sic). Veys – die verzot is op poseren met bekende mensen – liet zich achteraf graag fotograferen samen met de Israëlische militairen. Het leverde hem een plaatje op op de website van Joods Actueel (onderaan rechts) en bij Blokbuster. Uiteraard liet Veys zich ook omringen door een paar karaktervolle vrouwen uit datzelfde leger (foto 1). Op zijn Facebook moesten alle foto’s van de avond bovenaan, een foto van hoe hij op het podium aan het dansen was werd tot tweemaal toe gepost.

 

Die laatste foto is intussen verdwenen van Veys' Facebook maar is wel opzienbarend omdat Tanguy Veys er zij-aan-zij staat met Michael Freilich (foto 2), de hoofdredacteur van Joods Actueel. Op de volledige foto zie je ook nog Guido Joris, redacteur van hetzelfde blad dat bij herhaling scherp uithaalde naar het Vlaams Belang. In januari 2008 publiceerde Joods Actueel bijvoorbeeld een steengoed dossier over De tien hoofdzonden van het Vlaams Belang. Ook tevoren (de ontmaskering van Dewinter door jongeren zonder dat ze het beseften…) en daarna (het SS-teken op de gevel van café De Leeuw van Vlaanderen, de affaire Sandy Neel…): telkens was het voorbeeldig werk. Bij het voorwoord van het januari 2008-nummer schreef hoofdredacteur Michael Freilich: “Een mandataris van het Vlaams Belang, die zich aandient als een grote vriend van Israël en de Joodse gemeenschap, vroeg me onlangs wat zijn partij zou kunnen doen om de Joodse gemeenschap als vriend te hebben. Voor ons is het duidelijk.”

 

“De partijtop moet een zeer duidelijke (lees ondubbelzinnige) houding aannemen tegenover alles wat van ver of dichtbij kan geassocieerd worden met antisemitisme. Uitspraken of handelingen die niet door de beugel kunnen zoals het bijwonen van neonazibijeenkomsten, het brengen van de Hitlergroet of de Holocaust minimaliseren moeten kordaat worden aangepakt met directe uitsluiting uit de partij. Ook zijn excuses nodig tegenover overlevenden van de Shoa en hun nakomelingen voor de reeds begane fouten. (…) Het is aan de VB-partijtop om de nodige maturiteit aan de dag te leggen en voor eens en voor altijd te kappen met het verleden.” Is hier intussen aan voldaan? Neen. Roeland Raes bijvoorbeeld mag spijts zijn veroordeling voor negationisme, tot en met in hoger beroep, VB-lid blijven: impliciet en expliciet. En toch staat men vrolijk te dansen naast Tanguy Veys?!

 

Voor de goede orde: de hele eerste rij in zaal Elckerlyc werd het podium opgetrokken. Net naast de gewraakte foto – maar zij heeft er niet mee uitgepakt op Facebook of elders – stond ook Annick De Ridder te dansen. We zijn het niet altijd eens met Annick De Ridder, om het nog maar zacht uit te drukken. Maar Tanguy Veys? Denkt men echt dat hij het Paard van Troije is die de beschaving gaat brengen binnen het VB? Forget it. Veys is een Dewinter-boy. “Een Brusselse partijbediende”, noemt Francis Van den Eynde de in Gent wonende Veys. Een “door de Antwerpse gemeenteraadsfractie gestuurde apparatsjik”, schrijft Frank Vanhecke. Veys is misschien wel de slimste VB’er, maar een écht slimme VB’er die stapt op bij het VB. Voor de organisatoren van zondagavond, en bij uitbreiding de Joodse gemeenschap waarvan verschillende prominenten Tanguy Veys de hand kwamen schudden*, stelt zich de vraag wat het belangrijkste is: de belangen van Israël of de belangen van de Vlamingen die gevrijwaard willen blijven van racisme en discriminatie?

 

 

* We hebben er geen probleem mee als iemand een VB’er beleefd de hand geeft. Dat doen wij ook. Tanguy Veys laat op zijn Facebook uitschijnen dat het contact hartelijker was dan dat.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: veys, israël, internationaal |  Facebook | | |  Print

20-09-10

SAMEN TEGEN DE BINNENLANDSE VIJAND, MAAR...

“Ik zie dat bepaalde mensen met hun tong zo diep in de zionistische reet zitten dat ze ondertussen de ribbenkast van binnen kunnen schoonlikken.” “Dat zo’n kwallen nog durven buiten komen, zal ik nooit begrijpen.” “Het VB is een neo-liberale partij geworden tot en met. Van de partij die wijlen Karel Dillen stichtte blijft niks meer over. Als je niet pro-joods bent of liberaal, kom je niet meer aan de bak in de partij.” Ja, de VB’ers waren de voorbije week weer eens lief voor elkaar. Aanleiding was een pagina uit Ons Verbond, blad van het KVHV-Gent, vorige donderdag door VB-volksvertegenwoordiger Tanguy Veys op Facebook gepost. Pagina met een artikel waarin zwaar werd uitgehaald naar Tanguy Veys.

In het KVHV-artikel wordt verwezen naar een pro-Israëldemonstratie op 6 juni 2010 in Brussel. “Onder de manifestanten, in volle eindsprint naar de belangrijke verkiezingen van juni toe, vinden we beroepspoliticus Tanguy Veys, derde op de lijst van het Vlaams Belang in Oost-Vlaanderen en een week later nipt verkozen Kamerlid. Terwijl militanten van die partij markten afschuimden, uitgerukte verkiezingsborden herstelden en kilometers liepen om pamfletten te bussen, vond de man op de één of andere manier tijd om zich te verplaatsen naar Brussel, een overwegend Franstalige manifestatie met buitenlandse en Belgische vlaggen bij te wonen omwille van een thema dat in de verste verte niets met de belangen van Vlaanderen te maken heeft. Nochtans heeft de man geen familieleden in Israël (…). We zouden in steden als Antwerpen of Brussel met grote joodse en Arabische gemeenschappen kunnen begrijpen dat bepaalde politici die gevoeligheid electoraal zouden willen verzilveren. Tegelijkertijd rijzen echter paradoxen. Nationaliteit moet volgens Vlaams Belang verbonden zijn met burgerschap. Dat betekent zich assimileren, en uw lot verbinden aan het onze, de oude cultuur loslaten en de onze overnemen. Een VB-politicus die precies stemmen wil ronselen vanuit de veronderstelling dat men zijn lot niet met het onze verbonden heeft, dat is toch wel zeer eigenaardig.”

“Ten tweede verweet Filip Dewinter de AEL indertijd een Joods-Palestijns conflict te willen importeren in onze straten. Hij heeft daar overigens overschot van gelijk in. Enkele jaren verder neemt zijn partijgenoot deel aan een manifestatie die precies dat als bedoeling heeft. (…) Ten derde, electoraal stelt de joodse gemeenschap weinig voor. Om ter ridicuulste antisemitische theorieën hebben het graag over een wereldwijde joodse lobby met disproportionele macht. Wat beweegt een kandidaat bij verkiezingen om zijn tijd te steken in electoraal niet-lonende acties? Dat vertrekt ofwel van een irrationeel, blind en karikaturaal filosemitisme ofwel gaat dat precies uit van de veronderstelling dat deze ridicule complottheorieën juist zijn. In beide gevallen kunnen we ernstig twijfelen aan ’s mans oordeelkundige bekwaamheid, politiek talent en algemene intelligentie. (…) De kiezer was duidelijk. De man behaalde 1 080 voorkeurstemmen in zijn thuisstad Gent, wat in de tweede electorale markt in Vlaanderen met 178 000 kiesgerechtigden toch een prestatie te noemen is. Met 5 381 stemmen in de ganse provincie resulteerde dat in het minste resultaat van alle Oost-Vlaamse verkozenen. Ook binnen zijn eigen lijst wordt hij geklopt door bijvoorbeeld Steve Herman die relatief en absoluut, zowel in zijn Aalsterse thuismarkt (die de helft is van Gent) als over de ganse provincie, meer stemmen haalde.”

“Dankzij de particratische correctiemechanismen, waardoor de lijststem verdeeld wordt naargelang de positie die de partijbonzen u op de lijst geven, werd de plaats in het pluche toch verzekerd. ‘Ik heb alles aan de partij te danken’ is een letterlijk citaat van de man over zijn mandaat. Door partijpolitieke zetbazen in een volksvertegenwoordigend orgaan zetelen en belangen dienen die de Vlaamse niet zijn. Deze democratische paradox is misschien de grootste van al.” Gisteren liepen alle hier geciteerde VB’ers broederlijk in dezelfde wandeltocht “dwars door Wezembeek-Oppem”. Samen tegen de binnenlandse vijand, maar dat wil niet zeggen dat men het over alles eens is. (Rechts op de foto, verscholen achter een andere pro-Israëlmanifestant: Tanguy Veys)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: veys, israël, internationaal, kvhv, vb-vrienden |  Facebook | | |  Print