Anti-Fascistisch Front / Verzet

Jean-Marie Le Pen (83 j., foto), de vroegere voorzitter van het Franse Front National (FN), is veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden en een geldboete van 10.000 euro.

Volgens de rechtbank in Parijs bagatelliseerde Le Pen tijdens een interview met het rechtse rioolblad Rivarol de Duitse bezetting van het land in de Tweede Wereldoorlog. De extreemrechtse brulboei op rust had tijdens het interview de nazi-bezetting als "niet bijzonder onmenselijk" omschreven. Hoe die uitspraak te rijmen valt met de deportatie en de dood van 70.000 Franse joden in vernietigingskampen, of met het uitmoorden van de bevolking van Oradour-sur-Glane door de SS (meer dan 600 slachtoffers op één dag), is niet geheel duidelijk.

Het interview dateert van 2005. Een rechter had de uitspraken van Le Pen al veroordeeld in april 2008 maar in hoger beroep werd besloten dat de zaak opnieuw moest voorkomen. Het verdict van deze week hield eenvoudigweg een bevestiging in van het oordeel en de strafmaat van de rechter in eerste instantie. Le Pen kondigde meteen na de uitspraak afgelopen donderdag aan in cassatie te zullen gaan. Tegen dat de zaak daar behandeld wordt, zal Jean-Marie Le Pen allicht reclameren dat de rechtbank zich nog bezighoudt met uitspraken uit 2005...

Jean-Marie le Pen is al negentien keer veroordeeld door een rechtbank, te beginnen voor doodsbedreigingen tegenover een politiecommissaris in januari 1960. Zijn voorlaatste veroordeling was toen het hof van beroep van Parijs Jean-Marie Le Pen veroordeelde tot een boete van 10.000 euro wegens "aanzetting tot rassenhaat" door controversiële uitspraken te doen over moslims. Daar kwam nog bovenop: 5.000 euro schadevergoeding te betalen aan de Liga voor de Mensenrechten die zich burgerlijke partij had gesteld. Jean-Marie Le Pen ging voor deze zaak in beroep tot bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, maar zijn klacht werd daar in april 2010 afgewezen.

In het Journal de 20h00 gisterenavond op TF1 werd Marine Le Pen om een reactie gevraagd op de veroordeling van haar vader vorige donderdag. Dochter Le Pen weigerde te antwoorden. "Ik kom al zo weinig op televisie en dan ga ik mijn tijd daar niet aan spenderen", was haar redenering. Toen de journalistie-presentatrice van het televisienieuws haar vraag herhaalde, zei Marine Le Pen nog eens hetzelfde.

Na het dictaat van Marine Le Pen dat het Belgische Front National (FN), in al zijn verschijningsvormen, niet meer mag verwijzen naar het Franse Front National (FN), was het uitkijken naar de reacties. De Belgische FN'ers moesten adieu zeggen tegen hun partijnaam / afkorting / logo. Ook iedere verwijzing naar het Franse FN en/of Le Pen diende zo snel als mogelijk te verdwijnen van websites, blogs en Facebook-profielen.

De eerste Belgische FN'er die gehoor geeft aan het credo Befehl ist Befehl is Patrick Cocriamont (59 j.), de leider van één van de vier FN's die politiek België rijk is (was). In een vorig leven federaal parlementslid voor het FN en ook gemeenteraadslid in Anderlecht (1994 - 2000). In de Anderlechtse gemeenteraad presteerde hij het om bij de eedaflegging de Hitlergroet te brengen. Doordat TV Brussel de zitting filmde (foto 1) kwamen de gestrekte rechterarm en het gejoel van andere raadsleden in alle huiskamers. Momenteel is hij één van de schaarse gemeenteraadsleden die in 2006 verkozen geraakte op een FN-lijst. Niet meer in de Brusselse regio, wel in Charleroi. In 2008 gaf Cocriamont toe een negationist te zijn. Hij ontkende botweg de gaskamers in een interview met student Thierry Huart-Eeckhoudt die een thesis schreef over zijn partij.

Een grote verrassing is het recente manoeuvre van Cocriamont niet. Hij zag de bui boven Parijs al langer hangen en richtte vorig jaar de vzw Démocratie Nationale (DN) op als vehikel voor zijn twijfelachtige politieke toekomst. De vzw is ondertussen een politieke partij geworden. Van moetens. Met DN is er bijzonder weinig nieuws onder de zon. De nieuwe partij dient zich aan als: "de democratische oplossing voor de bescherming van onze cultuur, waarden en vrijheid". Onder die pompeuze baseline gaat een erg klassieke extreemrechtse moppentrommel schuil. Neen aan criminaliteit, migranten en andere islamieten. Ja voor meer koopkracht en minder belastingen. En hoera voor 'onze identiteit'. Wie Cocriamonts medestanders zijn in zijn hernieuwde nationalistische strijd is niet bekend. Over een grote groep supporters kan het echter niet gaan.

Het is zeer de vraag of Cocriamonts nieuwe club verder zal springen dan de gemeenteraadsverkiezingen in oktober en de te verwachten magere resultaten. Helemaal rond is de naamsverandering nog niet. De nieuwe url www.dnat.be schakelt door naar het oude www.fn.be. En dan is er nog www.fn-cocriamont.be waar een link staat naar de website van het Franse Front National, al werkte de link alleszins gisterenavond niet. De link naar de website van Bruno Gollnisch, die de duimen moest leggen voor Marine Le Pen bij de opvolgingsstrijd voor Jean-Marie Le Pen, was nog wel actief. Zo ook de link naar de website van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA). Losers onder elkaar.

En hoe is het intussen met Marine Le Pen (foto 2)? Of ze al de nodige handtekeningen heeft om zich de volgende maanden kandidaat te kunnen stellen als Frans president, is niet bekend. Vanavond zit ze wel in de rechtstreekse uitzending van het Journal de 20h00 bij de commerciële televisiezender TF1. Aan aandacht van de media ontbreekt het de dochter van Jean-Marie Le Pen niet.

Toegegeven, het klinkt wat vreemd in de oren. Maar het is wel realiteit. In België althans. Marine Le Pen (foto 1) verbiedt het Front National.

Marine Le Pen, vorig jaar op Noord-Koreaanse wijze ‘présidente’ geworden van het extreemrechtse Front National (FN) in Frankrijk, wil niets meer te maken hebben met het louche zootje ongeregeld dat in Brussel en Wallonië door het politieke leven gaat (wil gaan) als Front National (FN). Bij monde van haar advocaat kondigt Marine Le Pen zelfs gerechtelijke stappen aan tegen alles en iedereen die de ‘goede’ naam en faam van heur partij gebruikt zonder haar uitdrukkelijke toestemming. Ook buiten de landsgrenzen dus. Zo maakten een week geleden onze collega’s van RésistanceS bekend. Ongeveer rond deze tijd zouden de Belgische FN’ers iedere referentie naar de moederpartij offline moeten gehaald hebben. Los van de vraag of een dergelijk verbod zomaar eenzijdig kan opgelegd worden, is dit een zoveelste opdoffer van formaat voor extreemrechts bezuiden de taalgrens. Het Belgische equivalent van het FN (over)leeft er zowat bij gratie van de reputatie van de 'moederpartij' in Frankrijk. Meesurfen op het toenemende succes van Marine Le Pen zit er bijgevolg niet (meer) in.

Het Belgische FN verloor de voorbije jaren meer dan drie kwart van haar electorale aanhang en – na negentien jaar aanwezigheid in de parlementen die dit land rijk is – alle verkozenen op gewestelijk en federaal vlak. Een handvol gemeenteraadsleden blijft nog over. De klinisch dode partij dreigt nu ook haar naam, initialen en logo – de tricolore vlam – te verliezen. Die dramatische toestand dankt de partij uitsluitend aan zichzelf en de eindeloze reeks schandalen waarin de FN-kopstukken betrokken waren en zijn. In de voorbije jaren moesten meerdere FN-leiders zich voor de rechtbank verantwoorden voor racisme, negationisme, fraude, oplichting, geweldpleging, seksuele delicten en ander fraais. Met alle gevolgen en vooral dissidenties vandien. Van één FN is er eigenlijk al lang geen sprake meer. Au contraire. Sinds de jaren negentig bestaan er in België meerdere FN’s. Momenteel zijn er niet minder dan vier (!) politieke groeperingen die zichzelf omschrijven als het enige echte (Belgische) ‘Front National’. Een mens zou van minder in de war raken.

Eén van die vier FN’s, de groep die geleid wordt door voormalig FN-parlementslid Charles Pire, werd begin vorig jaar erkend door Marine Le Pen als dé Belgische afdeling van het Franse FN. Het FN van Pire probeerde een extreemrechtse hergroepering te realiseren in Franstalig België, met de uitdrukkelijke goedkeuring van Parijs in de achterzak. Na de eerste meeting(s) van het zogenaamde ‘herenigde FN’ zat het er echter weer bovenarms op. Het regende scheldpartijen en uitsluitingen. De bedoelde hergroepering leverde een ‘extra’ FN op, die de naam 'Solidarité Unitaire' kreeg. Het 'herenigde FN' werd in zeven haasten heropgericht door ontgoochelde FN’ers. Maar de schandaalgevoelgheid van heel wat FN-figuren, naast de links van het ‘herenigde FN’ met neonazigroeperingen, deden Marine Le Pen beslissen haar steun op te zeggen. Marine Le Pen wil af van alles wat haar familievriendelijke imago zou kunnen bezoedelen. Exit ‘herenigd FN’ dus.

Het FN geleid door Patrick Cockriamont (links op foto 2, samen met Filip Dewinter), in een vorig leven ook al FN-parlementslid, wil zich omdopen tot ‘Démocratie Nationale’ om zo, en naar eigen zeggen, “de nationalistische strijd” verder te zetten. Een vzw met dezelfde naam werd vorig jaar al opgericht om de nieuwe partij te runnen. We zijn benieuwd. FN nr. 3, het FN waarin Brusselaar Salvatore Nicotra de lakens uitdeelt, heeft aangekondigd onverminderd de naam Front National, de initialen én het bijbehorende ‘vlammende’ logo te willen gebruiken. Daar komt dus geheid miserie van. Het vierde FN in de rij wordt geleid door Charles Petitjean uit Henegouwen (tweede van links op foto 2). De voorzitter, ook al een voormalig FN-parlementslid, verklaarde geen betrokken partij te zijn aangezien de initialen van zijn partij staan voor ‘Fédération de Nationalistes’. Geen Front National dus. Het embleem van dit FN is trouwens de Waalse haan.

In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen is de beslissing van Le Pen voor het FN in al haar Belgische ‘verschijningsvormen’ een erg zware tegenvaller. Mogelijks profiteert ‘Wallonie d’Abord’ (WdA) van deze situatie. Deze partij ontstond een aantal jaar geleden als de elf-en-dertigste afscheuring van het FN en wordt geleid door voormalig FN-senator Francis Detraux. Het is momenteel de enige extreemrechtse politieke partij die naam waardig in Franstalig België. WdA heeft in de voorbije jaren een bescheiden opgang gekend en verdedigt bij de lokale verkiezingen op 14 oktober één gemeenteraadszetel en twee provincieraadszetels. Bij het grote publiek is de politieke formatie echter grotendeels onbekend. Bij de federale verkiezingen behaalde WdA circa 3% van de stemmen en geen enkele verkozene voor Kamer en Senaat.

In Vlaanderen, Frankrijk, Italië, Zwitserland… overal zijn er partijen die stemmen winnen met nationalistische kreten. Bij ons is het “Eigen Volk Eerst!”, in Frankrijk is het “Les Français d’abord”, enzovoort. In één adem door verdedigen die partijen de lokale nijverheid. Filip Dewinter hekelde ooit in de Antwerpse gemeenteraad dat het stedelijk informatieblad De[n] Antwerpenaar niet in Antwerpen gedrukt werd, maar – godbetert – in Beringen, in Limburg.

Maar leven die nationalistische partijen zelf volgens hun eigen principes? Werknemers van de Turnhoutse speelkaartenfabrikant Carta Mundi maakten zich in 2007 boos omdat het Vlaams Belang voor de verkiezingscampagne dat jaar speelkaarten, met daarop foto’s van de VB-kopstukken, in… China had laten drukken. Bij een andere campagne verdeelde het Vlaams Belang alarmapparaatjes die ook al in China gemaakt worden. Volgens Filip Dewinter werden de gadgets besteld bij een reclamebureau dat zelf gekozen had voor de goedkoopste offerte.  Een Fransman op rondreis in China ontdekte nu eenzelfde handeltje.

Terwijl Marine Le Pen beschermende maatregelen voor de Franse industrie wil, ze zegt op te komen voor de Franse kleine en middelgrote ondernemingen… ontdekte een Franse toerist in het Chinese Nankin dat daar spandoeken gemaakt worden met de slogan “Marine Le Pen. De stem van het volk, de Franse geest” (foto). Een spandoek die het Front national (FN) volgend jaar wil gebruiken, allicht in de campagne voor de Franse presidentsverkiezingen. In de linker onderhoek van de spandoek staat het jaartal 2012. “Straffe kost, voor iemand die zich verzet tegen de delokalisatie van de Franse industrie”, dacht de Franse toerist en hij stuurde een foto van de spandoek vastgehouden door een Chinese werknemer naar Rue89.

De redactie van Rue89 contacteerde Catherine Besson, verantwoordelijke voor de grote manifestaties van het Front national (FN). Besson zei niet te weten waar de FN-spandoeken gemaakt worden. En dat moeten de Fransen geloven?

Dat de Griekse premier Papandreou een referendum wil over de bezuinigingsmaatregelen die zijn land moet ondergaan, vinden de Sarkozys en Merkels van deze wereld te gek om los te lopen. Ze pleiten wel voor het in de eurozone houden van Griekenland. Elders gaan stemmen op om de Grieken uit de eurozone te gooien. Economisch zou het kortzichtig zijn, maar er is ook nooit geregeld hoe een land uit de gemeenschappelijke muntunie kan stappen. Het belet niet dat sommigen er een punt van maken om een eigen, nationale munt te creëren. Minstens de eurozone op te delen in een sterke en een zwakke eurozone. Met Vlaanderen bij de euromark en Wallonië bij de eurofranc. En Brussel? Het Franse Front national (FN) wil terugkeren naar de Franc Français. Marine Le Pen maakt kans volgend jaar Frans president te worden en te werken aan het herinvoeren van een Franse munt. Het boek Les deux-cents jours de Marine Le Pen legt uit wat er dan zou gebeuren.

Het is natuurlijk fictie, maar met personages en programma’s geplukt uit de Franse politiek is het ook niet helemaal onwaarschijnlijk. Bij de eerste ronde van de presidentsverkiezingen behaalt Marine Le Pen 28 % van de stemmen, in de tweede ronde – als de dochter van Jean-Marie Le Pen nog enkel tegenover uittredend president Nicolas Sarkozy staat – haalt Marine Le Pen het met bijna 51 % van de stemmen. Dat nogal wat mensen ter linkerzijde weigerden voor Sarkozy te stemmen hielp Le Pen natuurlijk in de race om het Elysée. De ordestrijdkrachten bereiden zich voor op manifestaties en ongeregeldheden, maar het blijft kalm op straat. Apathie is het overheersend gevoel in het land en in de media.

De journalisten maken zich voor het eerst druk bij de samenstelling van de nieuwe regering. Het zijn grotendeels onbekende figuren die tot minister zijn benoemd. Bruno Gollnisch, minister van Defensie en van Oud-strijders, is zowat de enige bekende. Mensen als de rechtse politicus Alain Madelin werden wel door Marine Le Pen aangesproken om in haar regering eerste-minister te worden, maar die weigerden. De eerste regeringsmaatregel wordt met sympathie onthaald door de Franse bevolking: de prijs van benzine wordt teruggebracht tot 60 % van de prijs tot dan. Intussen wordt de uitstap uit de euro voorbereid, denkt men aan douanerechten op buitenlandse goederen die Frankrijk binnenkomen en het beperken van sociale uitkeringen tot enkel maar voor Fransen.

De linkse nationalist Jean-Pierre Chevènement, nog minister onder socialistische president François Mitterand, aanvaardt het voorzitterschap van de commissie die de uitrede uit de euro moet onderhandelen. Maar de onderhandelingen met ‘Brussel’ lopen niet vlot. Aan de overkant bij de onderhandelingen zit onder andere “le Belge Peter Praet (tegenwoordig directeur van de Europese Centrale Bank, nvdr.), un homme habitué à faire durer les choses, car il pilotait les Finances d’un pays sans gouvernement”. Intussen is Marine Le Pen meer in het buitenland om haar land en haarzelf als nieuwe president voor te stellen, en installeert Jean-Marie Le Pen zich op het Elysée. Marine Le Pen ziet haar vader liever niet op het Elysée, maar ze kan niet op tegen de hardnekkigheid waarmee vader Le Pen zich in het presidentieel paleis binnenwringt.

Economische moeilijkheden, een zedenaffaire waar een Franse topdiplomaat bij betrokken is en de mogelijke creatie van een zwakke eurofranc en een sterke euromark zorgen voor paniek in de Franse economische wereld en op een paar dagen tijd wordt drie miljard euro naar het buitenland verplaatst. Uiteindelijk verkast achttien miljard euro naar het buitenland, of misschien wel het dubbel. De vakbonden, tot dan passief gebleven, komen op straat tegen het idee om een loon uit te keren voor de thuisblijvende ouder (in de meeste gevallen: de thuisblijvende moeder). In het parlement wordt een motie van wantrouwen ingediend door klassiek rechts, gesteund door links, centrum, ecologisten en radicaal-links… en Marine Le Pen ziet zich verplicht haar eerste regering te ontbinden en naar nieuwe ministers te zoeken.

Intussen vinden de toppolitici van rechts elkaar op een vergadering onder voorzitterschap van oud-president Valéry Giscard d’Estaing. Na het doorpluizen van de financiering van Marine Le Pens verkiezingscampagne komen ze tot het besluit dat de verkiezing van Marine Le Pen ongeldig is. Dat een ‘handigheid’ van vader Le Pen er de reden van is, maakt de zaak nog pijnlijker voor de Le Pens. Zoals al gezegd: dit is fictie. Maar toch niet heel ver van wat er zou kunnen gebeuren. Het Franse weekblad Le Point, min of meer vergelijkbaar met Knack, merkte op dat het pas helemaal fictie zou zijn, mocht Marine Le Pen wél lukken in haar eerste tweehonderd dagen als Frans president.

Wereldwijd was het natuurlijk niet de amnestiediscussie in ons land die de aandacht trok, maar veeleer de affaire van Dominique Strauss-Kahn (DSK). Een affaire, in alle betekenissen van dat woord. En zoals vaak zijn er winnaars en verliezers bij deze zaak.

Bij de winnaars misschien alle vrouwen die zich gesterkt voelen in zaken van seksuele intimidatie. Misschien ook Christine Lagarde (foto 1), de huidige Franse minister van Financiën die het meest genoemd wordt als mogelijke nieuwe directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Een jaarloon van 300 000 euro netto en tal van extra legale voordelen. Dat is natuurlijk niet slecht. “Het gebeurt haast nooit dat de namen van Descartes en Voltaire opduiken tijdens een debat over het wereldwijde economisch beleid. Maar als dat gebeurt dan betekent het dat Christine Lagarde met filosofische argumenten een doorwrochte stelling over de markten wil bewijzen”, schreef de Amerikaanse minister van Financiën Timothy Geithner twee jaar geleden. Benieuwd of dat tot een ander IMF-beleid zal leiden.  

Wint Christine Lagarde mogelijk bij de affaire-DSK, Marine Le Pen (foto 2) lijkt de verliezer te zijn bij deze zaak. De nieuwe voorzitster van het Front national (FN) stelde zich anders terughoudend op. Natuurlijk kloeg ze over “de imagoschade” voor Frankrijk door de affaire-DSK, maar verder zei ze dat iedereen onschuldig is tot het tegendeel bewezen wordt. Ook DSK. Marine Le Pen heeft hierin gelijk, maar het belet haar anders niet om hele bevolkingsgroepen te criminaliseren. De moslims die Frankrijk ‘bezetten’, enzomeer. De affaire-DSK is slecht nieuws voor de kansen van Marine Le Pen om door te stoten tot de tweede ronde van de Franse presidentsverkiezingen volgend voorjaar. Dat blijkt uit een eerste opiniepeiling na het losbarsten van de affaire-DSK.

Dominique Strauss-Kahn zou namelijk volgens de opiniepeilingen voor de Franse presidentsverkiezingen volgend voorjaar de meeste stemmen verzamelen van alle mogelijke socialistisch kandidaten. Als liberale socialist zou hij immers een aantal stemmen krijgen van ontgoochelde Sarkozy-aanhangers. In dat scenario zou Nicolas Sarkozy er niet meer aan te pas komen bij de tweede ronde voor de Franse presidentsverkiezingen, en zou Marine Le Pen tot in de laatste ronde van de presidentsverkiezingen geraken. De kans is intussen bijzonder klein geworden dat Dominique Strauss-Kahn zich nog kan kandidaat stellen voor die presidentsverkiezingen. Zowel met François Hollande als Martine Aubry als PS-kandidaat zou Nicolas Sarkozy wél nog de tweede stemronde halen en zou Marine Le Pen eruit liggen bij de finale stemronde.

Natuurlijk zijn opiniepeilingen maar opiniepeilingen, en zal er nog veel water door de Seine vloeien voor we aan de stemrondes op 10 en 17 juni 2012 toe zijn. Maar de kans is reëel dat het scenario voor de Franse presidentsverkiezingen wordt zoals nu verwacht wordt. Of hoe een man die zijn libido op een hotelkamer in New York niet kan bedwingen de kansen van Marine Le Pen voor de Franse presidentsverkiezingen keldert. Het leven is onrechtvaardig !

Verliepen de 1 mei-bijeenkomsten van het VB en het N-SA in ons land zonder verrassing, in Frankrijk kreeg de 1 mei-manifestatie van het Front national (FN) een niet aangekondigde wending. Marine Le Pen had haar eerste 1 mei-bijeenkomst als FN-voorzitster aangekondigd als een hommage “à Jeanne d’Arc et les travailleurs”. In haar één uur durende toespraak (!) werd het woord “liberté” evenwel 77 keer uitgesproken, en “travailleurs” maar 3 keer.

Het sociale kwam vooral aan bod in de “vrijheid” die het FN eist voor “de kleine en middelgrote ondernemingen, de handelaars en ambachtslui, die verpletterd worden door een ondraaglijke bureaucratie en alsmaar hogere belastingen.” Marine Le Pen zette zich bij herhaling af tegen de grootwarenhuizen, een thema dat ze nog meer zou beroeren in de aanloop naar de presidentsverkiezingen in 2012. Onlangs bleek dat het FN met 36 % van haar potentiële kiezers die het arbeidersstatuut heeft, de partij is met de meeste stemmen in deze bevolkingsgroep. Het was nu blijkbaar terug kwestie om de kleine zelfstandigen te lijmen.

Hét aandachtspunt in de toespraak van Marine Le Pen was “het vrije Frankrijk”. De slogan France, Marine, Liberté werd vaak gescandeerd. “Frankrijk moet de strijd aangaan met de Europese Unie die niet stopt ons te verzwakken en onze vrijheden te beperken”, zo klonk het. Vermits er een strijd is voor een vrij Frankrijk, zijn er enerzijds ‘weerstanders’ (al wie mee is met het FN) en ‘collaborateurs’ (al wie een ander idee heeft dan het FN). De collaborateurs in de historische zin van het woord, al wie bewust meewerkte met de nazi’s, noemde Marin Le Pen “onwaardig”. Bij het VB zijn ze wat dit laatste betreft nog niet zo ver. Daar worden ze nog genoemd: mensen die het beste wilden voor de Vlaamse zaak.

Marine Le Pen wil de Franse frank terug invoeren en zegt hiervoor alsmaar meer medestanders te vinden. Dat “alsmaar meer” is echter relatief. Een opiniepeiling wees laatst uit dat maar 13 % van de Franse bevolking het een goede zaak vindt als de Euro geruild wordt voor de Franse frank. Marine Le Pen pleitte ook voor meer vakbondsvrijheid en voor meer persvrijheid. Het eerste is natuurlijk dubbelzinnig: het is een pleidooi voor nog meer vakbonden en vakbondjes, gegeven FN-militanten bij de grote vakbonden zoals de CGT buitengegooid worden wegens de onverzoenbaarheid van het FN- en, in dit geval, het CGT-programma. Voor het tweede, meer persvrijheid, is meer te zeggen gezien de druk van politiek en kapitaal op de persvrijheid. Tenslotte passeerde natuurlijk ook de immigratie de revue. Dat “reserveleger van het kapitalisme”, de “moderne slavernij” die de lonen van de Fransen drukt.

Bruno Gollnisch, de tegenkandidaat van Marine Le Pen voor de opvolging van Jean-Marie Le Pen, mocht niet op het podium in Parijs. Officieel omdat er op de tribune enkel plaats was voor de leden van het uitvoerend bureau. Volgens de politie waren er 3 200 FN’ers op de 1 mei-bijeenkomst; volgens het FN daarentegen 20 000. Cijfers die toch wel erg ver van elkaar liggen. Volgens het FN en de politie meer volk dan vorig jaar. De verslaggever van Le Monde zag evenveel volk als vorig jaar: 5 000 mensen. Niet meer volk spijts het succces van Marine Le Pen bij de verkiezingen en in de opiniepeilingen. De aangekondigde ‘stoet van FN-syndicalisten’ beperkte zich tot twee mensen die een kleine spandoek droegen: “Pour un syndicalisme national”. Twee Afrikanen uit Ivoorkust kwamen Marine Le Pen steunen. Ze zouden de uittocht van de Afrikanen uit Frankrijk organiseren als Marine Le Pen Frans president wordt in 2012. Als het oorlog wordt, zijn er altijd die een handeltje willen opzetten.

En jawel, de skinheads waren er ook. Marine Le Pen had aangekondigd dat ze niet langer welkom waren. Ze waren er dus wel, maar deze keer casual gekleed. Polo, jeansbroek en gympies aan. Niet meer in afschrikwekkende tenue. Net als vorig jaar was Serge Ayoub aanwezig, het kopstuk van de ¨Parijse skinheads van de ‘derde weg’. Gastspreker op het ‘congres’ van het N-SA in Edegem vorig jaar. Ook leden van de GUD werden opgemerkt.

De redactie van AFF/Verzet wenst alle socialisten een prettige en strijdbare 1 mei. Omdat Bart De Wever ons land al meer dan tien maanden in zijn houdgreep heeft, kozen we dit jaar als illustratie een 1 mei-affiche uit Catalonië waar nationalisten in november vorig jaar eveneens een forse stemmenwinst behaalden. Ook daar geldt echter: tegenover de crisis, verdedigen wij onze sociale rechten!

In buurland Frankrijk kijkt men intussen uit naar de eerste 1 mei-bijeenkomst van het Front National (FN) onder Marine Le Pen. De kandidate voor presidentschap in Frankrijk probeert verder af te geraken van het duivels imago van het FN (vandaar de cartoon hierboven in Charlie Hebdo ). Anders dan onder haar vader zouden vandaag skinheads geweerd worden van de 1 mei-bijeenkomst van het FN in Parijs, en Marine Le Pen blijft erbij dat voor mensen als Alexandre Gabriac geen plaats meer is binnen het FN. Intussen pleit Marine Le Pen onder andere voor een sterke openbare dienstverlening en een betere verdeling van de rijkdom in het voordeel van de verbruikers, waarbij het geld gehaald wordt bij de grote ondernemingen en de veertig grootste beursgenoteerde bedrijven.

Zou Bruno Valkeniers een oproep om de rijken te laten betalen voor de crisis over zijn lippen krijgen bij de 1 mei-optocht van het VB, vandaag in Ninove?

Het Front national (FN) heeft bij de kantonale verkiezingen in Frankrijk voorbije zondag niet slecht gescoord, maar blijft onder haar eigen verwachtingen qua aantal verkozenen. Met 1 440 kandidaten gestart aan de eerste ronde, bleven er voor de tweede ronde nog een 400-tal over, waarvan slechts twee verkozen geraakten. Eén van die twee dan nog met slechts vijf stemmen overschot.

In Carpentras-Noord (Vaucluse) werd FN-kandidaat Patrick Bassot (foto 1) met 54 % van de stemmen verkozen boven een socialistische kandidaat. In Carpentras-Zuid was bij de eerste stemronde al een kandidaat van de partij van president Sarkozy verkozen. In Brignoles (Var) haalde FN’er Jean-Paul Dispard (foto 2) het met 50,03 % op zijn communistische tegenkandidaat. Het FN had gerekend op toch wel een tiental verkozenen, maar dat viel dus dik tegen. Ook de kopstukken haalden het niet. Steeve Briois, compagnon de route van Marine Le Pen en secretaris-generaal van het FN, werd in het kanton Montigny-en-Gohelle (Pas-de-Calais) met 44,7 % van de stemmen verslagen door een socialistisch tegenkandidaat. Louis Aliot, ondervoorzitter van het FN, moest het Perpignan-9 (Pyrénées-Orientales) met 46,2 % van de stemmen eveneens afleggen tegenover een socialistische kandidaat.

En toch zijn de resultaten van het FN niet slecht. In de 403 kieskantons waar de FN-kandidaten de drempel van 12,5 % van de stemmen overschreden hadden om te kunnen deelnemen aan de tweede stemronde, verzamelde het FN 622 292 stemmen. Zondag verzamelde het FN in diezelfde kieskantons 915 279 stemmen, een vooruitgang van 47 %. Opvallend daarbij is dat het FN ongeveer evenveel stemmen extra won in de duels tegenover een linkse kandidaat, als dat het stemmen extra won in duels tegenover een rechtse kandidaat. Het eerste, de overdracht van klassiek-rechtse stemmen, laat zich verklaren door de aversie voor links en de oproepen van de UMP-leiders (zie hieronder). Het tweede, de overdracht van linkse stemmen, is het gevolg van de afkeer voor het beleid van president Nicolas Sarkozy en zijn UMP-regering.

Het FN onder Marine Le Pen doet het beter dan het FN onder Jean-Marie Le Pen. Bij de eerste ronde van de kantonale verkiezingen in 2004 behaalde het FN waar het opkwam 13,8 % van de stemmen. Een week geleden kreeg het FN in de kantons waar het kandidaten had 19,2 % van de stemmen. In de tweede ronde behaalde het FN in 3 kantons minder dan 20 % van de stemmen, in 94 kantons (1/4) tussen de 20 en 29 % van de stemmen, in 222 kantons (meer dan de 1/2) tussen de 30 en 39 % van de stemmen, en in 84 kantons (1/5) tussen de 40 en 49 % van de stemmen. Voor zo’n resultaat bij de volgende verkiezingen in Vlaanderen wil Filip Dewinter desnoods met zijn eigen bloed tekenen.

Begin vorige week twitterde Filip Dewinter (foto 1) “Proficiat Marine” naar aanleiding van de eerste ronde bij de kantonale verkiezingen in Frankrijk. Bij een gunstige opiniepeiling voor Marine Le Pen (foto 2), dochter van en nieuwe voorzitster van het Front national (FN), verstuurde Dewinter ook al een “Proficiat!”. Maar gisteren: niets.

Dewinter had dan ook andere katten te geselen. Het VB-partijbestuur besliste gisteren om de dissidente Gentse gemeenteraadsleden van de Belfort-ploeg te schorsen tot de partijraad zich over hen heeft uitgesproken. Het dossier zou behandeld worden door de Adviescommissie voor Verzoening en Tucht, een ad hoc commissie die krachtens de laatste statutaire hervormingen in het leven is geroepen bij het VB. Daarin zullen geen Oost-Vlaamse vertegenwoordigers zetelen, benadrukte Bruno Valkeniers. De uiteindelijke knoop wordt doorgehakt door de partijraad, wellicht pas in mei, aldus nog Bruno Valkeniers. Intussen zijn Francis Van den Eynde, Kristina Colen en drie andere Gentse VB-gemeenteraadsleden – samen een meerderheid van de negenkoppige VB-fractie in de Gentse gemeenteraad – geschorst uit de partij. Oud-volksvertegenwoordiger Francis Van den Eynde zei pijnlijk verrast te zijn door de beslissing. "We wilden enkel de partij in de 21ste eeuw brengen", voert Francis Van den Eynde aan.

Marine Le Pen zal intussen de tweets van Filip Dewinter niet gemist hebben. De Twitter-pagina van Marine Le Pen leert ons dat Marine Le Pen zelf geen enkel Twitter-bericht volgt. Dewinters ‘Proficiat Marine’ zijn dan ook louter voor binnenlands gebruik.