22-01-09

SCHAAMTELOOS EN ERGER

Vorige zaterdag geraakte bekend dat de familie van de door Hans Van Temsche vermoorde oppas van de kleine Luna Drowart niet zou vergoed kunnen worden omdat Oulematou Niangadou (foto 1) op het ogenblik van de moordende raid van Van Temsche zonder geldige verblijfspapieren in ons land verbleef. Ze had wel een visum gekregen om ons land binnen te komen, maar had verzuimd de verlenging van haar geldig verblijf aan te vragen.

Meteen sprongen een paar mensen in de bres, nochtans niet bekend voor het verdedigen van mensen zonder papieren. Van de Antwerpse burgemeester Patrick Janssens (SP.A) tot VLD-voorzitter Bart Somers. De wet kan misschien wel de wet zijn, maar met die wet is alle redelijkheid is weg. Mensen zonder papieren kunnen veroordeeld worden tot het betalen van een geldboete, maar als ze het slachtoffer worden van een moord zouden hun nabestaanden – in het geval van Oulematou Niangadou in de eerste plaats haar dochtertje – niet kunnen rekenen op een financiële verzachter voor het leed. Minister van Justitie Stefaan De Clercq (CD&V) stond aanvankelijk weigerachtig tegenover een wetswijziging om toch een uitkering te kunnen geven uit het fonds dat slachtoffers vergoed als de daders zelf niet de nodige financiële middelen kunnen opbrengen. Later draaide De Clercq wat bij, liet hij een opening voor een eventuele wetswijziging.

Maar dan volgde scène 2. De advocaten van Oulematou Niangadou – het kantoor van rijzende VLD-ster Kris Luyckx (foto 2) – zouden de financiële vergoeding voor de familie van Oulematou Niangadou dan maar verhalen op het Fonds voor Arbeidsongevallen, dat vervolgens bij de ouders van Luna Drowart het uitgekeerde bedrag zou kunnen verhalen. “Zou”, het is geen plicht maar in de ambtelijke logica zou dan inderdaad aangeklopt worden bij de ouders van de vermoorde Luna vermits zij Oulematou tewerkstelden. Een wrange logica, een advocatenlogica. Beneden alle peil vonden wij. In het geval van een ordinair arbeidsongeval met dodelijke afloop kunnen wij dat begrijpen, maar in dit geval gaat het om een racistische moord.

Maar het kan blijkbaar nog erger. In Knack hierom gevraagd is de redenering van Hugo Coveliers (foto 3, van het VB-aanhangsel VLOTT) dat “wie zijn gat verbrandt, op de blaren moet zitten”. Coveliers zegt de verontwaardigde reacties te begrijpen. “De media hebben het nieuws dat de familie geen schadevergoeding zou krijgen tendentieus gebracht.” (sic) Een aanpassing van de wet ziet Coveliers echter niet zitten. Hij haalt daarvoor een algemeen principe aan, “De wet aanpassen op grond van één concreet geval, is een slecht idee.”, maar is het ook grondig oneens mochten er meerdere zulke gevallen zijn. “Wie het risico neemt om illegaal in ons land te verblijven, moet daarvan ook de gevolgen dragen.” Eerlijk gezegd, we hadden zo’n argument verwacht van een bietekwiet als Björn Roose wiens blog intussen van het internet verdwenen is – morgen meer daarover. Maar zelfs Hugo Coveliers vindt het terecht dat als een illegaal in ons land verblijvende vermoord wordt, er niet de minste inleving met het leed tegenover de nabestaanden kan getoond worden in zoverre dat al mogelijk is.

Als het VB een greintje fatsoen heeft, verbreekt het meteen alle banden met Hugo Coveliers. In zijn Knack-interview zegt Filip Dewinter deze week over de moorden van Van Temsche: “Ik was enorm geschokt. Zeker omdat men mij mede verantwoordelijk hield. Ik had weliswaar niet de trekker overgehaald, maar wel de munitie geleverd. Dat heeft mij emotioneel zwaar gepakt. Ik ben ook een mens van vlees en bloed, hoor. Ik heb ook kinderen. Wat daar gebeurd is, was zo onmenselijk, zo verregaand, dat iedereen geschokt was. Ook ik.” Als Dewinter van zijn hart geen steen maakt, steunt hij de wetswijziging die Open VLD, SP.A, Groen! en SLP voorstellen naar aanleiding van de tragische afwikkeling voor de nabestaanden van Oulematou Niangadou en Luna Drowart, en distantieert hij zich van Hugo Coveliers' uitspraak in deze zaak.

00:28 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luna |  Facebook | | |  Print

13-12-07

Oma van Luna brengt het racisme onder de aandacht

We kunnen er niet langer omheen: de eindejaarsperiode is ingezet. In Antwerpen waren vorige week meer schepenen op de been bij de aankomst van de Kerstman dan bij de intocht een paar weken eerder van Sinterklaas, Humo is gestart met de antwoorden op de traditionele eindejaarsvragen, de eerste nieuwjaarskaartjes vielen in onze brievenbus (het eerste, van het Echt Antwaarps Teater, had echter wel een sterke commerciële reuk), en de eerste sportfiguren en mensen van het jaar zijn aangeduid. Voor Weekend Knack is de Vrouw van het Jaar Suzanne Van Well, bij de meeste mensen bekend als de oma van Luna. Een BV-schap waar ze allerminst om gevraagd heeft.

Suzanne Van Well is nog altijd welbespraakt (zie:
http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070512). In Weekend Knack wordt ze uitgehoord over het leven na de dood van Luna en het proces van Hans Van Temsche. Suzanne Van Well: “Ik heb een boodschap, ik ga daar niet vals nederig over doen. Wat ik nu zeg, zeg ik al mijn hele leven, alleen krijgt het nu een veel grotere weerklank. (…) Engagement, respect voor de medemens, dat heb ik van huis uit meegekregen. (…) Ik groeide op met verhalen over de gruwel van het fascisme. Mij werd geleerd dat je je daartegen moest verzetten. In die geest heb ik ook mijn eigen kinderen opgevoed. Er zijn gekleurde nichtjes in de familie, het zwarte kindermeisje van Luna was een bewuste keuze van mijn dochter Laurence en haar man. Omdat wij van mening zijn dat we in een multiculturele samenleving van elkaar kunnen leren. Wat we van Afrikanen kunnen leren, is optimisme, vrolijkheid, de veerkracht om tegenslagen te verwerken. N’Douij was een spontane en warme vrouw, Luna was gek op haar.”

In de filmwereld waarin Suzanne Van Well deels werkt, ze ontwerpt filmkostuums, is multiculturaliteit een vanzelfsprekendheid. “Toeval of niet, maar in veel productiehuizen is de hoofdboekhouder een Noord-Afrikaan. Cijfers zijn niet voor niets Arabisch van origine, zeker. Ik heb het nooit meegemaakt dat in een filmploeg iemand miskend werd wegens zijn huidskleur of cultuur.” Twee of drie dagen in de week werkt ze voor bedrijven of organisaties rond communicatie, assertiviteit enzomeer. “Waar ik me wel tegen verzet, is de houding: ‘Ik zeg wat ik denk, klinkt het niet dan botst het.’ Assertief zijn, dat is alles durven zeggen, maar met respect, op een manier dat het voor anderen aanvaardbaar is.” Een wereld van verschil dus met de Annemansen van deze wereld die dan wel een pleidooi houden voor verdraagzaamheid maar niet de minste empathie hebben voor het standpunt van een ander (zie:
http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071212).

De levenslange opsluiting van Hans Van Temsche? “Ja, dat is nodig om de maatschappij te beschermen. (…) Veel belangrijker en hoopvoller voor de families van de slachtoffers was de erkenning dat het hier niet om een toevallige ontsporing ging (zoals Philip Dewinter het doet voorkomen, zie:
http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20071211) maar om een afschuwelijke daad ingegeven door racisme. Voor ons is dat puur op het niveau van het ideologische. Maar voor de familie van Songül Koç en die van N’Douij gaat het verder dan dat. Vóór N’Douij naar België kwam, was ze nooit met racisme geconfronteerd geweest. De bus die wel stopte als ze met Luna aan de halte stond, maar niet als ze alleen was, met dat soort pesterijen heeft ze hier leren leven.”

Bart De Wever beweerde vorige maandag in De Morgen dat het racisme “in de feiten duidelijk afneemt, (maar) stijgt (in) de maatschappelijke gevoeligheid ervoor”. Daar staat dan de mening tegenover van iemand als bijvoorbeeld Rachida Lamrabet, auteur van Vrouwland en intussen reeds vijf jaar als juriste aan de slag bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding. In De Standaard zei ze vorige vrijdag: “Het klimaat is alleen maar racistischer geworden. Eerst werd racisme banaal, toen werd het salonfähig en het eindigt met raciaal geweld.” Iets zegt ons dat de antecedenten van Lamrabet haar geloofwaardiger maken op dit punt dan De Wever. Met de verkiezing van Suzanne Van Well tot Vrouw van het Jaar bracht de redactie van Weekend Knack het probleem van het racisme nog even onder de aandacht. Waarvoor hulde.

00:30 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luna, racisme, media |  Facebook | | |  Print

09-10-07

Eten...

De vader van Hans Van Themsche (foto 1) is niet langer lid van het VB. Na de raid van zijn zoon heeft hij zijn lidmaatschap opgezegd. Vader Van Themsche was nochtans actief bij het VB. Hij stond niet op een lijst, maar stak wel regelmatig een handje toe. Zo ging hij onder meer frieten bakken op het jaarlijks eetfestijn van de Wilrijkse afdeling van het VB. En eetgelegenheden, vaak zijn ze het hoogtepunt in de werking van de plaatselijke VB-afdelingen.

Van de activiteiten die opgenomen zijn in de kalender van het jongste nummer van Vlaams Belang Magazine is liefst 2/3 een etentje, 29 van de 43 activiteiten. Een mosselfestijn in Nijlen, de vierde eetdag in Begijnendijk, een kippenfestijn in Borgerhout, een vijfde kaas-, wijn- en bieravond in Knokke-Heist, een afdelingsetentje in Sint-Jans-Molenbeek, een VNJ-etentje in Eppegem, een eetfestijn in Merelbeke, een kaas- en wijnavond in Schoten (verslag van die van vorig jaar was te zien in een Panorama-reportage, zie:
http://aff.skynetblogs.be/post/3784261/lachen-met-dewinter), het jaarlijks eetfestijn in Lint, de jaarlijkse superbraai (foto 2) in Lauwe, het afdelingsetentje in Rumst, een kippenfestijn in Buggenhout, een pastabuffet (“met komisch optreden”) in Vremde, een hutsepotavond in Izegem, een etentje in Asse, een kaas- en wijnavond in Schelle, een afdelingsetentje in Diksmuide, een Breughelavond in Wijgmaal, een spaghettinamiddag in Beringen, een eetfestijn in Moerbeke, nog een eetfestijn in Overpelt, een afdelingsetentje in Kontich, frühshoppen (zie: http://www.askanowner.com/qa/view.asp?guid=&sid=1&qid=146443) in Maasmechelen, een mosselfeest in Ham, een eetfestijn in Tremelo, een spaghetti-avond in Wolvertem, een goulashavond in Willebroek, een kip met frietavond in Boom, en een eetfestijn in Lebbeke.

In die agenda is nog niet het tweedaags feest opgenomen dat het VB op 8 en 9 december in Antwerpen inricht om het dertig jarig bestaan van het VB te vieren. Op zaterdagavond is daar behalve een “dansavond met orkest en enkele artiesten” ook een “koud en warm buffet” voorzien. Of daar nu eens voor de verandering konijn met pruimen geserveerd wordt, is nog niet bekend.

00:18 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams belang, luna |  Facebook | | |  Print

02-10-07

Hatelijke taal tegen al wie niet denkt als zij. Zwart of blank? Het doet er niet toe.

HAATMAILSHet VRT-programma TerZake vroeg zich gisterenavond af wat de moordpartij van Hans Van Themsche het VB heeft gedaan. Meer nog dan dat het mee zorgde voor de voor het VB tegenvallende verkiezingsuitslag bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. Wat de zaak-Van Themsche voor de interne organisatie en de politieke lijn van het VB betekend heeft? Maar Philip Dewinter wilde daarvoor niet geïnterviewd worden. Zijn ex-vriend Jurgen Verstrepen werd dan maar naar de studio uitgenodigd, en die deed wat Dewinter anders ook zou gedaan hebben: aanklagen dat ‘Links’ de zaak-Van Themsche misbruikte. Wat het VB nú erover denkt en communiceert, dat wist Verstrepen niet. Verstrepen dus maar als tijdsvulling in TerZake.

Belangrijker was de getuigenis van een nichtje van de Malinese oppas Niangadou Oulematou. "Is het klimaat na een jaar veranderd?", vroeg Kathleen Cools. “Mensen hebben nu meer inzicht in (wat) racisme (is). Maar racisme is er nog. Racisme is bijna een gewoonte.” Burgemeester Patrick Janssens was toen al de studio uit, of werd alleszins niet gevraagd wat híj daarmee aanvangt. We willen het nichtje van Niangadou Oulematou best geloven. Als jonge zwarte kan ze het beter weten dan velen anderen. Zelf zijn we trouwens ook geschrokken van de ongemeen harde taal die extreemrechts en Vlaams-nationalisten, voor zover dat elkaar al niet overlapt, de laatste tijd uitkramen tegenover al wie een ander idee heeft dan zij. En dan mogen dat zelfs blanken en Vlamingen zijn.

“Ik hoop van harte dat je je been breekt en het definitief gedaan is met lopen”, schreef ene Hans in het gastenboek op de website van Kim Gevaert nadat bekend geraakte dat Kim Gevaert samen met de drie andere loopsters van de 4 x 100 meter de petitie Red de solidariteit ondertekende. Gelukkig waren er minstens zoveel positieve reacties op die ondertekening dan negatieve (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20070928) maar toch is het schrikken van de harde taal die sommigen bezigen. Het “dolgedraaide voetvolk” van het VB noemden we het een paar dagen geleden. En nog: als bioloog-journalist Dirk Draulans en journaliste Inge Becks voor hun dochter de naam Yahmina kiezen, levert dat een scheldtirade per mail op van iemand die Draulans en Becks afschildert als “verrader(s) van het eigen volk”. Het multiculturele aspect speelde mee toen Draulans en Becks de naam Yahmina voor hun dochtertje kozen, maar het was geen statement. Ze vonden de naam Yahmina gewoon mooi, ook al omdat hij ‘zuiver en respectvol’ betekent.

De hatelijke taal die het VB uitspreekt over vreemdelingen, racisme waarvoor de partij trouwens veroordeeld is, zorgt ervoor dat bij wijze van spreken elkeen overladen wordt met pek en veren als hij of zij niet denkt zoals zíj denken. Hatelijke taal, dreigen met of aanspannen van rechtszaken, en fysieke aanvallen, het wordt alsmaar meer het deel van al wie niet denkt zoals zíj die zeggen wat anderen moeten denken. (Illustratie Paulo: klik op de cartoon voor een grotere afbeelding).

00:07 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luna, racisme, paulo |  Facebook | | |  Print

01-10-07

Vandaag begint het proces tegen Hans Van Themsche

Vandaag begint het proces tegen Hans Van Themsche die op 11 mei 2006 de tweejarige Luna Drowart en haar vijfentwintigjarige Malinese oppas Niangadou Oulematou doodschoot, en de Turkse Songül Koç levensgevaarlijk verwondde. Voor het eerst wordt voor het hof van assisen racisme als verzwarende omstandigheid aangevoerd.

De dodelijke raid van Hans Van Themsche kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Van Themsche broedde al langer op het idee en sprak er vooraf met schoolvrienden over. Die dachten dat het grootspraak was, stoerdoenerij van een opgeschoten puber. Thuis was Van Themsche echter een afschrikwekkende verzameling wapens aan het aanleggen. Op de computer oefende hij door het spelen van gewelddadige games. Tijdens een ondervraging na de gruwelijke feiten verklaarde hij dat hij in die oorlogsspelletjes op de computer geleerd had “om de trekker van een wapen over te halen”.

Wapens waren nochtans not done in het gezin waarin Hans Van Themsche opgroeide. Als zijn tante Frieda (die later VB-parlementslid werd) Hans een speelgoedwapen cadeau doet, keurt moeder Lieve dit af. De Van Themsches zijn een Vlaams-nationalistisch gezin, maar toch gaan de kinderen niet naar het VNJ. Moeder Lieve heeft het niet voor het uniformgedoe daar. Vader Peter dweepte wel met Voorpost, maar stopt zijn actieve deelname bij de geboorte van zijn eerste zoon. Voor het VB doet hij met plezier nog wel allerlei klussen – frieten bakken op het jaarlijks etentje enzomeer – maar hij staat niet op een lijst noch gaat van huis tot huis aanbellen voor het VB. Wél helpt hij een paar illegaal verblijvende Afrikanen, al krijgt hij daar in de wijk wat kritiek voor.

Naast wapens en oorlogsgames verzamelde Hans Van Themsche racistisch materiaal. Een mes met de vermelding Blut und Ehre erop en een exemplaar van Hitlers Mein Kampf dat hij had gekregen van zijn grootvader die tijdens de Tweede Wereldoorlog als Oostfronter tegen het communisme vocht. Blut und Ehre was de slogan van de Hitlerjugend, slogan waarnaar de organisatie Blood and Honour zich genoemd heeft. Uit de film American History X downloadt Hans Van Themsche de racistische song White man marches on die hij op zijn computer en zijn gsm zet. “We washed ourselves in niggers’ blood / and all the mongrels too, / we’re taking out the zog machine / jew by jew by jew, / the white man marches on”, luidt het in White man marches on.

Hans Van Themsche heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij moordde uit racistische motieven. Hij wilde naar eigen zeggen vijf tot tien mensen doden met de twintig kogels die hij die morgen gekocht had. De plaats van het drama had hij ook tevoren uitgekozen: de Groenplaats, hartje Antwerpen. Als hij daar aankomt merkt hij dat er maar weinig allochtonen rondlopen, “althans toch geen duidelijke”. Hij wandelt daarop met zijn geweer verder door het nietsvermoedende publiek in het stadscentrum. Pas aan de Pottenbrug ziet hij een vrouw van duidelijk vreemde origine zitten, ze heeft immers een hoofddoek om.

Bij zijn ondervraging vertelt Van Themsche dat hij “mikte naar haar borst en duidelijk de bedoeling had om te doden”. “Vlammen maar”, dacht hij. Hij ziet dat de Turkse vrouw, die even tevoren op een bankje een Nederlandstalig boek aan het lezen was, neerstort. Songül Koç overleefde de kogel echter als bij wonder. Van Themsche stapt gewoon verder en merkt een zwarte vrouw op met een kind. Oulematou ziet dat hij gewapend is en loopt snel de hoek om. Van Themsche gaat haar achterna, passeert haar en schiet haar vanop vier meter afstand in de rug.

De kleine Luna begint te huilen. “Hierdoor moest ik denken aan jonge olifanten wiens moeder werd neergeschoten en daar hevige trauma’s aan overhielden”, verklaarde Van Themsche tijdens zijn ondervraging. “Bovendien dacht ik dat het kind familie was van de zwarte vrouw, een adoptiekind of een stiefdochter. Daarom schoot ik ook haar dood.” Vooraf had Van Themsche bedacht om na zijn raid naar de kathedraal van Antwerpen te gaan om daar, belaagd door de politie, te sterven. Hij kruist echter eerder een politieagent die met een welgemikt schot in de buik een einde maakt aan de raid van Hans Van Themsche.

Van Themsche heeft nog geen berouw betoond voor zijn daden, maar vroeg wel om niet herkenbaar in beeld gebracht te worden door de media. Vandaar een paar suggesties van onze huiscartoonist.

00:01 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: luna |  Facebook | | |  Print

12-05-07

Suzanne van Well, de oma van Luna

Vanaf volgende week schrijft de oma van Luna elke zaterdag tot aan de verkiezingen op 10 juni een column in  De Morgen. Dit weekend publiceert de krant over twee volle bladzijden een interview met deze 67-jarige kranige dame. Een paar fragmenten.

Suzanne van Well: “Zinnetjes zoals 'dat kan toch niet?' vind ik absurd. De vraag die er toe doet is: 'Hoe kon dit ontstaan? Waar is dat gevoed?'. Ik hamerde er bij mijn kinderen altijd op om de juiste vragen te stellen. Oordelen vanuit schuld en boete is uit den boze. Laatst heb ik me weer vreselijk zitten te ergeren toen ik Sarkozy hoorde zeggen: 'Ik wil Frankrijk beschermen'. Dezelfde Sarkozy die kinderen van drie jaar wil laten screenen om te kijken of ze genetisch bepaald crimineel zijn. Foute vraagstelling. De vraag is niet 'welke jongere zal iets slechts doen?', maar wel: 'hoe kan ik jonge mensen begeleiden zodat de maatschappij zo gezond mogelijk blijft?'." Zijn bij de zaak-Van Themsche de juiste vragen gesteld over dader, zijn motivatie en actie? "Over Hans Van Themsche zelf wil ik me niet uitspreken. We weten het niet, eerst moet het proces komen. Maar, elke moord heeft een context. Deze moord gaf, wegens de gekozen doelwitten, aanleiding om grondig na te denken over racisme. Die jongen is door het lint gegaan, daar ben ik van overtuigd. Het kan iedereen overkomen. Alleen denk ik dat mijn 'door het lint gaan' zou resulteren in het woest tekeergaan in de aarden potten hier op mijn terras, à la limite in het uittrekken van alle mooie bloeiende bloemetjes.

Ik stel me vragen over een evolutie binnen onze maatschappij. Veertig jaar geleden waren er ook racisten. Ze zijn er altijd geweest. Racisme heeft te maken met angst, met moeilijk omgaan met verschillen, met een vreemd idee over zuiverheid. Tot voor kort echter had dat ambigue gevoel geen straatsrecht. De mensen die racistisch waren, bleven in hun groepjes, vertelden het aan elkaar, bleven redelijk discreet. Nu is het een soort waarde geworden: men verkondigt het, men is er trots op. Hier wil ik echter niet meteen het proces van Van Themsche aan koppelen. Wel van een maatschappij die een bepaalde manier van fout denken bestaansrecht heeft gegeven. Dat hebben we in onze geschiedenis nog meegemaakt."

De Morgen  verwijst er niet naar, maar in Het Nieuwsblad  liet Philip Dewinter deze week optekenen dat onze beschaving superieur is aan andere. Overigens liet ook SP.A'er Tuur Van Wallendael zich dat ook eens in een onbewaakt moment ontvallen. Terecht? Suzanne van Well kijkt verder dan Dewinters neus lang is. Suzanne van Well: “Wij leven in een rijk land, waarin we denken beschermd te zijn. Bij ons mag zoiets niet gebeuren. Mag het in andere contreien dan wel? Ik voelde weer de ergernis die al langer in mij huisde. Toen ik bij nieuws over onlusten in Afrika mensen hoorde zeggen: 'Ach, die primitieve volkeren zijn bloeddorstiger, die hakken er makkelijker op los'. Bon, denk ik, die gelegenheidscommentatoren hebben hun vaderlandse geschiedenis over kolonialisme en wereldoorlogen dus niet gelezen én ze kennen de hedendaagse politiek in Europa evenmin. Maar ze stellen zich zo graag boven de rest. Op een tentoonstelling las ik ooit onder een foto: 'De missiezusters leren de zwarte vrouwen hun baby's verzorgen'. Onze gids, van Afrikaanse origine, wees ons erop en voegde er fijntjes aan toe: 'Wat een geluk hé, want voor de komst van de missiezusters hadden de Afrikaanse moeders nooit hun baby's verzorgd'. Wat denken wij, weldenkend beschaafd volk, wel wie we zijn? Intussen trekken pedagogen naar Afrika om te onderzoeken waarom kinderen daar veel minder angst ontwikkelen en 's nachts zelden huilen. Het antwoord is: door de goede zorg van de moeders, die hun kinderen lang bij zich op hun lichaam dragen. Onze Europese kwaal is ons superioriteitsgevoel.”

Behoort Suzanne van Well niet tot een welbepaalde groep, met name die van de weldenkende, progressieve mensen? Suzanne van Well: ”Ik zou meer zeggen. Ik durf voor die groep een slogan te gebruiken, geleend van een eigenaardige bron, het Vlaams Belang. 'Eigen volk eerst' vind ik nog altijd iets waarin ik me totaal herken. Alleen wil ik die invulling van 'eigen volk' goed bekijken. Er is in mijn familie iets verschrikkelijks gebeurd en binnen een week had ik een doos vol brieven, kaarten, e-mails, telefoontjes, berichten van mensen uit België en de rest van de wereld. Allemaal wilden ze iets zeggen, aanwezig zijn, ons helpen, meevoelen en -rouwen. Dat is 'mijn eigen volk'. Al die mensen van wie ik weet dat er solidariteit is. De kleur van die mensen, de plek waar ze geboren zijn, hun godsdienst, dat doet er niet toe. Ze zijn wel mijn volk, waar ik me in herken. Dus dat komt uiteraard eerst. Ik moet toegeven dat alle extremisten, integristen, niet horen bij 'mijn eigen volk'. Uiteraard zou ik het fijn vinden als ik elke evangelist of integrist die ik ontmoet zou kunnen 'bekeren'. Ik zou het fijn vinden als ik het gevaarlijke denken kon uitgommen. Na de eerste Zwarte Zondag werd ik onmiddellijk lid van Charta 91. We zochten naar manieren om te bevatten hoe het kwam dat zoveel mensen voor het Blok kozen. Ik was er vrij snel van overtuigd dat een groot deel van die kiezers zich geen fascisten noemen en het in wezen niet zijn. Dat is voorbehouden aan een belangrijke harde kern binnen die partij. De rest kiest voor het Blok - het Belang - omdat men vermoedt dat die partij traditionele waarden aanhangt, pro Vlaanderen is en dat het de angst zal blussen. Ik heb echter altijd geweten dat die mensen op een fascistische partij hebben gestemd.”

'Er is een ideologie die dit soort gruwel mogelijk maakt', las Suzanne van Well voor op Luna's begrafenis. Suzanne van Well: “(…) Na dat zinnetje ben ik door verschillende mensen aangesproken die zeiden: 'Ik vond het wel schoon wat je zei, amai, daar heb je het Vlaams Belang goed aangepakt'. Eerlijk gezegd, ik zag het breder. Ik had het over een lijn van denken, die bewezen heeft gevaarlijk te zijn. Het gaat ook over het verengen van begrippen, zoals het Belang met de term Vlaamse identiteit doet. Bij hen gaat het om gekoketteer, over Vlaams-nationalisme. Dat nationalisme stoort me. Voor de rest noem ik mezelf een trotse Vlaming. Vlaams zijn is mijn aard. Tegelijk ben ik gelukkig dat ik op taalgebied apatride ben, dat ik twee moedertalen heb. Als ik Molière lees, ben ik fier en blij dat het mijn cultuur is." En als ze Claus leest... “Dan herken ik me perfect en zeg ik: 'Oh, wat zijn we toch een gezellig, eigenaardig en surrealistisch volk'. Als ik de Vlaamse primitieven bewonder, denk ik aan wat 'wij' aan de schilderkunst meegegeven hebben. Ga ik in Venetië de grote Italiaanse meesters bekijken, dan zeg ik: 'Schitterend, maar ik vind Van Eyck toch schoner'. (lacht)  Fierheid, trots op de eigen geschiedenis. Ik begrijp de term 'behoren tot een volk' dus wel, maar de uitsluiting die men eraan koppelt, begrijp ik niet. Mijn oorspronkelijke beroepsmilieu was en is dat van de film. Daar werk je per definitie samen. Je individualisme moet dat van de ander begrijpen. Met je sterktes moet je samenwerken.”

Na de moord op Oulematou en Luna wilde één partij zich nadrukkelijk 'bewijzen'. Suzanne van Well: “(zucht) I n de week voor de begrafenis heeft hun opportunisme het weer eens gehaald op hun zogenaamde decency. Een van de eerste berichten in de mailbox voor rouwbetuigingen was van het VB.” Jullie hebben hun troost, steun, medeleven consequent geweigerd. “We weigerden elke politieke recuperatie. De democratische partijen hebben zich daaraan gehouden. Zij zijn op onze aanvraag ook niet verschenen op de begrafenis. Dan is het vreemd vast te stellen dat het Belang zijn opportunisme meteen exposeert en meldt dat het er niets mee te maken had. Dat Dewinter er persoonlijk niets mee te maken heeft, klopt. Wat er wél mee te maken heeft, is de sfeer die in deze maatschappij heerst, waarin zowel een Le Pen, een Ayatollah als een Dewinter en een Bush haat prediken. (pauzeert) Ik herinner me ineens de woorden van een andere kleinzoon van mij, elf jaar oud. Hij vroeg op een dag aan zijn mama: 'Waarom heeft die man op Luna en N'Doei geschoten, er waren toch ook andere mensen op de straat?' Ze antwoordde: 'Omdat N'Doei zwart is'. De absurditeit van dat antwoord werd vertaald in de blik van dat kind. Hij vroeg: 'Ja, en dan?' En dan? Dat is dus ook een selectiecriterium voor mijn 'eigen volk': mensen die antwoorden 'en dan?’”

Vanaf zaterdag dus de columns van Suzanne van Well in De Morgen. Waarom? Suzanne van Well: “Het brengt orde. Ik schrijf veel voor mezelf en ik merk dat woorden en zinnen steeds noodzakelijk zijn om structuur in mijn ideeën te krijgen. Ik heb veel gedachten, ik wilde ooit alles studeren, alles meemaken, zien en smaken. Dat maakt het niet makkelijk voor mijn hoofd. Het is pas als ik het aan iemand uitleg of op papier zet dat ik een lijn zie. Het is geen emotionele verwerking, denk ik. Daarvoor hebben we meer steun in de familie en van vrienden, onder elkaar. En dat houden we het liefst buiten de krant. Maar schrijven en onderzoeken leert me te plaatsen en te begrijpen.”

11:04 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (17) | Tags: luna, racisme |  Facebook | | |  Print

11-05-07

Luna, Oulemata en Songul

Songul-bankZwartzusterstraat1AfficheVandaag is het precies een jaar geleden dat in Antwerpen de Turkse Songul Koc (47) neergeschoten werd terwijl ze gehoofddoekt op een bankje (foto 1) een Nederlandstalig boek aan het lezen was. Ze overleefde gelukkig de kogels van Hans Van Temsche. De kleine Luna Drowart (2) en haar Malinese oppas Oulemata Niangadou (24, die in de buurt op wandel waren, waren op slag dood nadat Van Temsche zijn geweer op hen richtte. Met Luna en Oulemata verloren ouders, familie, vrienden, buren en heel Antwerpen twee levenslustige mensen. Buurtbewoners hebben deze week een gedenksteen geplaatst in het voetpad in de Zwartzusterstraat, ter hoogte van het huis waar de moord gebeurde (foto 2). Vandaag en morgen is er een herdenkingsplechtigheid, de vader van Luna maakte daarvoor de affiche die nu in de buurt uithangt (foto 3).

Is er sindsdien wat ten goede veranderd? Soms denken we van wel. Er is ook nog de dood van Guido Demoor, na een opstootje met allochtone jongeren op de bus naar zijn werk. Dood en opstootje waarvan de omstandigheden nog niet opgehelderd zijn. Er doen verschillende versies over de ronde, maar wat is het nu? Maar het overlijden blijft wel hangen in de geesten. En ja, er zijn nog allochtone maar ook blanke jongeren die al te luidruchtig bezit nemen van tram of bus. Maar – het is maar een indruk, maar wel één van een regelmatige gebruiker van het openbaar vervoer in Antwerpen – alsmaar vaker zien we jongeren die ouderen een zitplaats aanbieden op een overvolle tram of bus, zien we steeds meer blanken en zwarten die elkaar helpen als een kinderwagen van of op een tram of bus moet gebracht worden. Is dit een aanduiding voor het verzachten van de omgangsvormen tussen de Antwerpenaren?

Maar dan lezen we weer getuigenissen van familieleden van Oulemata Niangadou (woensdag in Gazet van Antwerpen ). Fatoumata Niangadou, zus van Oulemata’s moeder: “Een paar weken geleden stond ik om 5.00 uur ’s ochtends op de bus te wachten om te gaan poetsen. De bus kwam en reed me straal voorbij. En de chauffeur had me wél gezien, hoor. En onlangs liep ik met mijn dochtertje over straat. Er was een man die iets tegen haar wilde zeggen, maar we hadden haast (…). Toen zei die man, in perfect Frans: “Depuis quand les noirs ont-ils quelgue chose à dire?” (…) Het is mijn dochtertje, als ik haar bij de arm wil nemen, dan doe ik dat toch?” Modibo Demba, Fatoumata’s echtgenoot: “In het verkeer merk je het ook. Doe je één of andere stommiteit en ze zien dat een zwarte achter het stuur zit, dan claxonneren ze als een gek en roepen ze de vreselijkste dingen.”

Een schietpartij als die door Hans Van Temsche zal nooit helemaal te vermijden zijn. Aan het ombuigen van het racistisch klimaat moet en kan wél gewerkt worden. Wat natuurlijk begint met het erkennen van het probleem. Nog op 1 mei bekloeg een woordvoerder van de allochtone gemeenschap en mede-organisator van de Stille Mars zich tegenover de redactie van deze weblog over de moeite die Patrick Janssens had om de Stille Mars in het teken te zetten van wat meer dan ‘Het verdriet van A’. De tweede slogan, ‘Stop het racisme’, kwam er slechts onder dreiging dat de familieleden van de slachtoffers van 11 mei uit het organisatiecomité zouden opstappen. Gelukkig kwam ook hier weer de beste reactie vanuit ‘het volk’, weliswaar zwaar ondersteund door het middenveld van vakbondsmensen, wereldwinkeliers en anderen, met de ‘Zonder haat straat’-bordjes die in zowat alle straten toch aan een paar huizen opdoken… en er blijven hangen. 'Zonder haat straat'-campagne die overigens gisterenavond nog van de reclamesector een prijs kreeg als beste campagne in de categorie 'non-profit', en daarbij één van de A-campagnes van de stad Antwerpen klopte voor de eerste plaats.

De oma van Luna Drowart (zie: http://aff.skynetblogs.be/archive-day/20060518) noemde deze week nog de Zonder haat straat-bordjes die aan ramen en vensters blijven hangen evenveel tekens van hoop.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (15) | Tags: luna, racisme |  Facebook | | |  Print

16-07-06

Humane en christelijke waarden uitdragen

De voorbije dagen hebben we nogal wat rondgewandeld in Antwerpen. In de oude stad, van de omgeving van het Sint-Jansplein in Antwerpen-Noord tot aan het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen-Zuid. Maar ook enkele districten (Berchem, Borgerhout, Deurne...) hebben we te voet verkend. Het viel ons daarbij op dat in zowat elke straat aan een paar huizen de affiche, het straatnaambord  Zonder haat straat aan het raam kleefde. Bij het Antwerps OCMW stond donderdag op de agenda of de  Zonder haat straat-affiches ook in de OCMW-lokalen mochten uitgehangen worden. Het besluit was: neen.

De vraag om ook in OCMW-lokalen de Zonder haat straat-affiches te mogen uithangen werd verworpen met vijf stemmen tegen (Vlaams Belang) en vier stemmen voor (Groen! en SP.A). CD&V en VLD onthielden zich. Het zou verbazen mochten de VB-leden in de OCMW-raad niet tegengestemd hebben. Maar toch. Heeft Philip Dewinter in zijn Open Brief aan de 0110-artiesten niet geschreven dat hij het "een goede zaak" vindt dat mensen (en zelfs "ook artiesten") "zich engageren en zich uitspreken tegen onverdraagzaamheid en racisme"? Waarschijnlijk hebben de VB-leden in de Antwerpse OCMW-raad dat niet gelezen. De brief is nochtans terug te vinden op de website van Philip Dewinter. Maar neen. VB-fractievoorzitter Marcel Feyens had een ander argument. Marcel Feyens: "Het is niet de taak van een overheidsinstantie om politiek gekleurde initiatieven in de aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen te ondersteunen." Zich verzetten tegen onverdraagzaamheid en racisme is politiek gekleurd?

VLD en CD&V hadden gelijklopende argumenten. VLD-raadslid Marco Laenens: "De affiches zijn - in de ogen van de Antwerpenaar - een directe aanval op het Vlaams Belang. Als we ze overal gaan verspreiden in de OCMW's, duwen we het Vlaams Belang zelf in een slachtofferrol. De partijleden kunnen het initiatief dan gebruiken als forum om aan te tonen dat iedereen weer tegen hen is, ook de officiële instanties. Het zou hen dan weer stemmen opleveren terwijl de campagne toch juist het tegenovergestelde voor ogen heeft." Niet alleen overspeelt Laenens zich als hij spreekt over het "verspreiden in de OCMW's": Laenens kan enkel (mede-)beslissen over wat kan en moet in het Antwerps OCMW. Laenens haalt ook het Bob Cools-argument van stal dat je beter geen campagne voert tegen onverdraagzaamheid en racisme om het VB niet meer stemmen te leveren. Is intussen niet bewezen dat dat niet helpt om "Het Verschijnsel" tegen te houden? En dat die affiches in de ogen van de Antwerpenaar beschouwd worden als een aanval op het VB, dat zal wel. Maar op de website van de initiatiefnemers (zie: http://www.zonderhaatstraat.be) is geen enkele verwijzing te vinden naar het VB, en zelfs niet naar extreem-rechts. Enkel naar de racistische moorden op 11 mei. Naast dat dit misschien het werk was van een psychopaat, is het duidelijk dat het om racistische moorden gaat. Hans Van Temsche liet tal van mensen ongemoeid, onder andere het blank lief van Mauro Pawlolowski, en richtte doelbewust zijn geweer op een gehoofddoekte Turkse vrouw, een zwarte oppas, en het blank kindje dat zich zo innig verbonden voelde met haar Afrikaanse nanny.

Coming lady van de Antwerpse CD&V Cathy Berx zit op dezelfde lijn als Marco Laenens, na het opstappen van Hugo Coveliers de woordvoerder van de rechtervleugel van de VLD. Cathy Berx: "Het is niet aan een overheidsinstantie om zulke initiatieven te steunen. Particulieren en zelfs bewoners van OCMW-woningen kunnen de affiches wel ophangen, daar gaat het niet om. Iedereen is tegen haat, toch? Maar waar deze campagne tot bedoeling heeft de polarisatie te overstijgen, heb ik het gevoel dat ze ze in de hand werkt." Nemen onder andere het ACV- en ACW-Antwerpen een initiatief om de polarisatie te overstijgen, werken ze de polarisatie in de hand. Hallo, zeg. Telkens het VB vindt dat iets tegen hen gericht is, mag men er niet mee doorgaan omdat het de polarisatie in de hand werkt. Met het argument 'we mogen het VB niet in de kaart spelen' neemt men de VB-agenda over. Moet er nog zand zijn?

De Zonder Haat Straat-campagne is een initiatief van het ABVV-Antwerpen, ACV- en ACW-Antwerpen, het Antwerps Minderhedencentrum De Acht, de Federatie van Marokkaanse Verenigingen, de Koepel van de Vlaamse Noord-Zuidbeweging - 11.11.11, Oxfam Wereldwinkel-Antwerpen, het Platform van de Afrikaanse Gemeenschappen, Samenlevingsopbouw Antwerpen stad, de Unie van Turkse verenigingen en Vaka/Hand in Hand. Het is - naar een idee van de bewoners van de Wolstraat in Antwerpen en Jens Mortiers Mortierbrigade - het antwoord op hoe het verder moet na de racistische moorden op 11 mei en de Stille Optocht op 26 mei. Er zijn argumenten pro en contra het neutraal houden van overheidsgebouwen en -diensten. Maar wat de VLD- en CD&V-woordvoerders uitkramen, is de vrees dat het uitdragen van humane en christelijke waarden extreem-rechts stemmenwinst oplevert. Voor welke waarden staan die woordvoerders dan wel? Uiteraard kunnen de Zonder haat straat-affiches ook buiten Antwerpen verspreid worden. Ze zijn tegen een kleine vergoeding te verkrijgen via de al genoemde website. Een stil maar duidelijk protest van en voor mensen die vinden dat het niet langer kan blijven lopen als nu.

08:24 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, luna, actie |  Facebook | | |  Print

04-07-06

De deelnemers aan de Stille Optocht: wie zijn ze?, wat drijft hen?

Twee zondagen terug, op zo’n dag dat een mens niet weet wat doen, vulde Gerolf Annemans een column op zijn website over het verschil in betrokkenheid en manifestaties bij de moorden op Joe Van Holsbeeck en Guido Demoor, en de moorden van Hans Van Temsche (zie: http://aff.skynetblogs.be/?date=20060626&number=1&...). Had Annemans de resultaten in handen gekregen van Stefaan Walgrave en zijn medewerkers van de Universiteit Antwerpen (UA) die de voorbije maanden de deelnemers aan de Witte Mars in Brussel en de Stille Optocht in Antwerpen bevraagd hebben? Neen, dat heeft een toogfilosoof als Annemans niet nodig. Wij konden wél de onderzoeksresultaten inkijken, en kunnen ze in primeur op deze weblog mededelen.

 

Walgrave en zijn medewerkers deelden enquêteformulieren uit op vijf verschillende manifestaties: de nationale betoging voor regularisatie van mensen zonder papieren (Brussel, 25 februari 2006 – 10 000 manifestanten); de nationale betoging tegen de oorlog en bezetting in Irak (Brussel, 19 maart 2006 – 5 000 manifestanten); de Europese vakbondsbetoging tegen de herstructurering bij InBev (Leuven, 28 maart 2006 – 2 000 manifestanten); de stille mars tegen geweld en ter nagedachtenis van Joe Van Holsbeeck (Brussel, 23 april 2006 – 80 000 manifestanten); en de stille optocht tegen racisme en ter nagedachtenis van de slachtoffers van de racistische aanslagen in Antwerpen (Antwerpen, 26 mei 2006 – 20 000 manifestanten). In onze samenvatting van het onderzoek focussen we ons vooral op de deelnemers aan de Witte Mars en de Stille Optocht. Op de Witte Mars werden iets meer dan 1 000 enquêteformulieren verdeeld, op de Stille Optocht bijna 1 300. Meer dan 40 % van deze formulieren werden ingevuld terug gestuurd, wat veel is.

 

Bij de eerste drie betogingen was er telkens een meerderheid van mannen, bij de Witte Mars en de Stille Optocht daarentegen waren iets meer vrouwen dan mannen aanwezig. Er waren ook iets minder jongeren en iets meer ouderen dan gemiddeld bij de vijf manifestaties. De professionele situatie van de manifestanten op de verschillende betogingen verschilt nauwelijks: vooral mensen met een voltijdse job, veel minder werklozen of huisvrouwen/-mannen. Het zijn vooral hooggeschoolden (hoger niet-universitair en universitair onderwijs) die manifesteerden: gemiddeld 65 % van de deelnemers. Al lijkt ons dat resultaat mogelijk beïnvloed door wie wél en wie niet het enquêteformulier terugstuurde. Bij de deelnemers aan de Witte Mars en de Stille Optocht waren opvallend veel mensen die voor het eerst op straat kwamen, of mensen die na vijf jaar voor het eerst opnieuw betoogden (Witte Mars: 54 %, Stille Optocht: 43 %, terwijl het gemiddelde over de vijf manifestaties op 35 %  first timers  ligt). Dat het niet om beroepsbetogers gaat, wordt ook aangegeven door het feit dat de meeste deelnemers aan de Stille Optocht niet enkele weken daarvoor aanwezig waren op de Witte Mars. De deelnemers bij beide manifestaties zijn relatief actiever in allerlei vrijetijdsorganisaties (sport, kunst, muziek…), terwijl de Sans Papiers- en Irak-betogers actiever zijn in mensenrechtenorganisaties en politieke partijen.

 

En waarom kwam men op straat? In Antwerpen was het in eerste instantie om verzet tegen racisme (73 %), in de tweede plaats tegen alle vormen van zinloos geweld (66 %). In Brussel waren de motieven vooral veiligheid op straat en openbare plekken (53 %), en het vermijden van soortgelijke zaken in de toekomst (68 %). De meningen zijn behoorlijk verdeeld als gevraagd wordt of de politici rekening zullen houden met de meegedragen eisen. De Sans Papiers-betogers hebben hierin het meeste vertrouwen (43 %), de Irak-betogers maken zich geen illusies (slechts 25 % denkt dat hun eisen politiek vertaald worden), de InBev-betogers reageren gelijkaardig (27 %), de Witte Mars- en Stille Optocht-betogers hebben iets meer hoop maar toch niet veel (respectievelijk 35 en 38 %). Ongeveer 1/5e van de deelnemers aan de Witte Mars en de Stille Optocht zegt een volgende keer niet meer te betogen. Bij de deelnemers aan de andere betogingen is dat gemiddeld maar 1/20e.

 

En wie zette de mensen aan om deel te nemen aan de manifestaties? Bij de Witte Mars- en Stille Optocht waren het voornamelijk de deelnemers zelf, hoogstens hun partner. Niet bijvoorbeeld hun buren. Belangrijkste communicatiekanaal voor deze mensen om de oproep om te manifesteren te vernemen zijn de klassieke massamedia en informele contacten. Globaal is er een duidelijk ander type betoger als het gaat om manifestanten rond de oude breuklijn (arbeid versus kapitaal, zoals bij de InBev-betoging) dan om de nieuwe breuklijn die sociologen ontdekt hebben (en we terugvinden bij de Sans Papiers- en Irak-manifestanten) terwijl de Witte Mars/Stille Optocht-betogers aansluiten bij die laatste groep maar toch vooral nog een ander type volk aantrekt. Maar dat wisten we als ‘ervaringsdeskundige’ ook wel.

00:02 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (3) | Tags: luna |  Facebook | | |  Print

28-06-06

"Met die kaartjes, daar is iets mee"

Knack-journalist Stijn Tormans woornt in de Kleine Goddaard, één van de straten bij het pleintje waar Songul Koç om haar hoofddoek werd neergeschoten door Hans Van Temsche. Vorige week bracht Tormans in  Kanck het relaas van hoe zijn buren reageerden op de racistische moordpartij. Eén passage trok daarbij onze aandacht, die begint met: "Met die kaartjes, daar is iets mee." Vandaag, naar aanleiding van de dood van Guido Demoor, schrijft  De Morgen ook al over boodschappen die neergelegd worden op de plaats waar iemand na gewelddaden stierf. En weer is er iets vreemds mee.

Stijn Tormans: "Met die kaartjes, daar is iets mee. Een paar dagen na 11 mei stond een man voor de zitbank. 'Allez, da's na toch ruzie stoken', schetterde hij. En wees naar een paar kaartjes. Daarop stonden dingen als: 'Wij zijn bang van het Vlaams Belang', 'Er is een partij die dit mogelijk maakt' en 'De mensen die beweren te weten wat u denkt zijn niet verantwoordelijk voor wat er in uw hoofd omgaat.' Een paar dagen later, op een ochtend, waren de kaartjes weg." Voor alle duidelijkheid:dat was een aantal dagen voor de Antwerpse dienst voor stadsreiniging alle kaartjes en bloemstukken opruimde. Vandaag schrijft Tom Cochez in De Morgen  over een bloemenkrans die gisteren werd neergelegd aan het Astridplein in Antwerpen. Tom Cochez: "'Guido, we zullen aan u denken bij de volgende verkiezingen.' het opschrift stond op een bloemenkrans die voorbijgangers gisteren voor de VRT-camera's kwam neerleggen ter nagedachtenis van de overleden treinbestuurder."

Marc Fauconnier van het reclamebureau LF&F meent dat dit "pure guerillamarketing van het VB" is. "De partij hanteert even slimme als verderfelijke propagandatechnieken." Zo verlamd het VB reageerde na racistische moordpartij van Hans Van Temsche, zo hevig draait de propaganda na de busmoord. "Veel officiële partijcommunicatie is er doorgaans niet bij gebeurtenissen waar het VB sowieso wel bij vaart", zegt Fauconnier. "Maar achter de schermen zit men duidelijk niet stil. De bloemen met de tekst zijn een schoolvoorbeeld van guerillamarketing. Je voert propaganda zonder duidelijk te maken wie de boodschapper is. De media moeten erover waken dat ze niet misbruikt worden." Ook volgens Noël Slangen van communicatiebureau Groep C bezondigt het VB zich aan guerillamarketing. Noël Slangen: "De kans is zeer groot dat dit doorgestoken kaart is. Mensen die echt gegrepen zijn door het voorval hebben niet de politieke reflex om aan de gebeurtenissen meteen een stemadvies voor het VB te koppelen."

Of de bloemenkrans met het bewuste opschrift op instigatie van het VB voor de VRT-camera's is neergelegd, weten we niet. Zoals we ook niet weten, eerder zelfs vrezen, dat de gebeurtenissen op buslijn 23 voor een boost  in VB-stemintenties gaan zorgen. Feit is dat in de allochtone gemeenschap met evenveel afschuw gereageerd wordt op de dood van Demoor dan bij de autochone Antwerpenaren. De kern van het probleem is dat men jaren geleden al de kaartjesknippers op de buslijnen, de conciërges in sociale woonblokken, enzovoort heeft afgeschaft om een maximale rendabilisatie van sociale infrastructuur te bekomen. Men ziet tot wat het nu leidt. Maar of de media daarop zullen focussen? Intussen haalt het VB een rijke oogst aan stemmen binnen. Als het kan nog aangedikt met manipulatie van hunnentwege.

20:09 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (2) | Tags: luna |  Facebook | | |  Print

26-06-06

 Revanche

We wilden hier de draad terug opnemen waar we hem twee weken geleden lieten liggen, bij de opmaak van het VB-programma voor de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. Maar de actualiteit dwingt ons uiteraard om eerst stil te staan bij het incident dat zaterdag het leven kostte van een 54-jarige man op buslijn 23 in Antwerpen. Overigens speelde de zaak meteen ook het VB-Antwerpen parten. Uitgerekend op het moment waarop ijdeltuit Bart Debie op het podium van het Antwerps VB-congres het hoofdstuk veiligheid uit het programma voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen toelichtte, rinkelde de gsm bij de meeste aanwezige journalisten. Geïnformeerd over wat aan het Astridplein was gebeurd, verlieten ze onmiddellijk de zaal om nieuws te gaan rapen over het incident waarbij een man het met zijn leven bekocht als hij een stelletje allochtone jongeren tot kalmte wilde aanzetten. Volgens de berichten die op ditzelfde ogenblik binnenlopen zijn alvast drie amokmakers intussen al opgepakt door de politie.

Vanzelfsprekend probeert het VB munt te slaan uit de zaak. Vandaag alleen al heeft het VB reeds vier persmededelingen over de zaak verspreid. En dan zijn er nog de commentaren op verschillende VB-websites, al reageert men daar niet altijd uniso. Gisteren voerde Gerolf Annemans op zijn website aan dat er een groot verschil is tussen de moorden op Joe Van Holsbeeck en Guido Demoor ("de openbaar vervoer moorden") en de moorden van Hans Van Temsche. Die laatste is volgens Annemans voer voor psychiaters. "Geweld op het openbaar vervoer" daarentegen "agressie, intimidatie en arrogantie, diefstal en wegvluchten moeten ervaren, is dagelijkse kost. Iedereen associeert er zich mee want iedereen kent het verschijnsel, zeker in Antwerpen. Daarom, omwille van dat verschil, was de mars van Patrick Janssens een flop en kende de mars van Joe Van Hosbeeck een gigantische toeloop." Op de nationale VB-website klinkt het vandaag net omgekeerd. "Wat is het ergst? Zijn zes allochtone jongeren die een weerloze busreiziger doodslaan en schoppen minder erg dan een op hol geslagen tiener die een geweer koopt en op straat een bloedbad aanricht? Is de dood van een autochtoon minder erg dan de dood van een allochtoon? Wel, daar lijkt het toch wel een beetje op."

In de lezersrubrieken van de kranten vanmorgen ruikten een aantal mensen meteen kans op revanche. Waar zijn nu de media? Waarom blijft kardinaal Danneels? Zouden de allochtonen nu evenzeer reageren? Maar de media, Danneels en de organisaties van de allochtonen reageerden net als na de moord(poging) op Luna, Oulemata en Songul. Kardinaal Danneels: "Ondanks het feit dat zijn tussenkomst op de slechts denkbare wijze is afgelopen, verdient de reactie van Guido Demoor de grootste bewondering en de diepste waardering." Na zijn leedwezen met de familie en collega's van het slachtoffer betuigd te hebben, besluit Danneels: "Dergelijk zinloos geweld komt niet uit de lucht gevallen. Wij worden allemaal uitgedacht om na te denken over welke maatschappij we willen. (...) Dagelijks zetten duizenden christenen, en trouwens niet alleen christenen, zich in om het sociale weefsel van onze samenleving op te bouwen en te verstevigen, om zo de voedingsbodem van het zinloze geweld beetje bij beetje weg te nemen." En de Unie van Turkse Verenigingen en Federatie van Marokkaanse Verenigingen noemen het "onaanvaardbaar dat mensen die net de gemoederen proberen te bedaren, er het slachtoffer van worden. Geweld kan niet en mag niet getolereerd worden door onze samenleving." Ze hopen dat de daders snel gevat worden, een gepaste straf zullen krijgen, en roepen op om mee te zoeken naar de daders. Volgens radioberichten vanavond zouden drie van de zes daders intussen (mee) na tips vanuit de allochtone gemeenschap gevat zijn.

Als geregeld gebruiker van het openbaar vervoer - ook in wat men tegenwoordig 'hotspotbuurten' noemt (Antwerpen-Noord, Borgerhout...) - hadden we overigens vandaag de indruk dat allochtone jongeren opvallend vriendelijk reageerden. De deur openen voor iemand die aangerend komt om de tram nog te halen, een ander helpen om uit te stappen met een buggy... Het leek wel alsof ze wilden zeggen dat niet de hele allochtone gemeenschap over één kam mag geschoren worden. En zo is het ook.

22:13 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (3) | Tags: luna |  Facebook | | |  Print