07-10-15

ALLEEN ZATERDAG: TENTOONSTELLING VMO 1949-1983 (1)

In Baasrode, deelgemeente van Dendermonde, wordt aanstaande zaterdag 10 oktober een tentoonstelling ingericht over de Vlaamse Militanten Orde (VMO). De toegang wordt enkel op uitnodiging of na inschrijving vooraf verleend. Initiatiefnemer is Jan De Beule (foto 1), bij de herdenking in 1982 van de Operatie Brevier (waarmee de gebeenten van Cyriel Verschaeve vanuit een graf in Oostenrijk naar Vlaanderen werden gebracht) het broekie helemaal rechts op foto 2  (grotere versie).

 

De VMO wordt in 1949 opgericht door Bob Maes, tegenwoordig erevoorzitter van de N-VA in Zaventem, bij zijn negentigste verjaardag gefêteerd door Ben Weyts en Theo Francken. Naast Brusselaar Bob Maes is het vooral Antwerpenaar Wim Maes (geen familie) die leiding geeft aan de VMO. Politiek gevormd in de jongerenafdeling van het VNV; tijdens de Tweede Wereldoorlog lid van de Dietse Militie-Zwarte Brigade, de militaire afdeling van het VNV; voor zijn collaboratie met de nazi’s veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf. Zijn portret hangt nog altijd in het vernieuwde café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen. In Gent is Kamiel Van Damme de VMO-leider. De vzw voor de financiering van het Vlaams Blok in Gent is naar hem genoemd.

 

Aanvankelijk fungeert de VMO als geüniformeerde ordedienst en plakploeg van de Volksunie (VU). Maar de VMO is lang niet zo deftig als ze wordt voorgesteld. Na amper vier jaren activiteit, in 1953, acht Justitie het nodig zestien VMO-militanten te veroordelen voor militievorming. Aanleiding is een plan om met militaire precisie een vaderlandse viering in Diksmuide te verstoren. Het plan lekt echter vroegtijdig uit en enkele honderden VMO’ers worden preventief aangehouden. In 1961, jaar waarin de VU vijf Kamer- en twee Senaatszetels binnenhaalt, verbreekt de VU de banden met de VMO. Alvast officieel.

 

In 1963 plant de VMO een nachtelijke raid in Oostende om tientallen gevels en uithangborden met Franstalige opschriften met teer te bekladden. Een deel VMO’ers wordt preventief opgepakt door de politie, anderen kunnen het plan toch uitvoeren. Zeventien VMO’ers, onder wie de latere Vlaams Blok-parlementsleden Wim Verreycken en Xavier Buisseret, worden hiervoor gerechtelijk vervolgd en veroordeeld tot forse boetes en schadevergoedingen. Zakenman Rudi Van der Paal, later financier van het Vlaams Blok/Belang en van de N-VA, en anderen richten hierna een ‘Steuncomité Aktie Oostende’ op.

 

Het is niet de enige rechtszaak waarin de VMO van Bob Maes verwikkeld geraakt. Zo worden een aantal VMO’ers vervolgd voor zware rellen bij een herdenkingsplechtigheid ter ere van SS-gesneuvelden in Stekene in 1969 (Bert Eriksson bijvoorbeeld krijgt hiervoor twee maanden effectieve celstraf), en er worden ruim zeventig huiszoekingen verricht naar aanleiding van een VMO-aanslag op een FDF-plakploeg in Laken in 1970 die een FDF’er het leven kost.

 

Op 12 juni 1971 wordt de eerste versie van de VMO ontbonden, maar op 2 juli 1971 wordt al een nieuwe versie van de VMO voorgesteld door ex-Oostfronter Piet Peeters en voormalig lid van de Hitlerjugend Armand ‘Bert’ Eriksson.

 

Een eerste heldendaad is Operatie Brevier in 1973. Hierbij wordt het stoffelijk overschot van priester Cyriel Verschaeve clandestien opgegraven in Oostenrijk en naar Alveringem in West-Vlaanderen gebracht om het daar opnieuw te begraven (1, 2). Men vindt dat blijkbaar plezant, want nadien zijn ook nog de stoffelijke overschotten van Staf De Clercq (Operatie Delta, in 1978) en van de Nederlandse nazi Anton Mussert (Operatie Wolfsangel, in 1998) opgegraven en herbegraven.

 

Nog in 1973 pleegt een groep rond Xavier Buisseret, negationist Siegfried Verbeke en de latere Vlaams Blok-ondervoorzitter Roeland Raes een putch. De volledige redactieraad van het VMO-blad Alarm wordt door de groep overgenomen en Xavier Buisseret wordt de nieuwe leider. Piet Peeters wordt buitengezet, Bert Eriksson mag blijven. Karel Dillen, die later de Vlaamse Nationale Partij (VNP) en vervolgens het Vlaams Blok (VB) zal oprichten, is een van de medewerkers die met zijn schrijfsels het VMO-blad Alarm vult.

 

Onder verantwoordelijkheid van Xavier Buisseret verschijnt in Alarm in 1977 een oproep om “een klimaat van terreur, gevaar en onveiligheid (te) scheppen ten opzichte van de Franstaligen en van de Vlaamse overlopers. Zodat hen uiteindelijk de lust bekomt om zich in onze weiden als wiegende zeeën te vestigen. Wij bedoelen praktisch: met katapulten en moeren de ramen van villa’s kapot schieten, auto’s en bezittingen beschadigen en vernielen (…), brandstichting van privéwoningen of bedrijven die een verfransende invloed uitstralen” enzovoort, enzoverder. “Kidnapping”, “mishandeling van leidinggevende franskiljons” en “intimidatie van bouwpromotoren” behoren ook tot de voorgestelde actiemiddelen. In gerechtelijke kringen wordt dit proza bestempeld als “aanzetten tot terrorisme” en wordt een onderzoek opgestart.

 

Getipt over het gerechtelijk onderzoek distantieert Xavier Buisseret zich in het eerstvolgend Alarm-nummer van deze richtlijnen, wat niet belet dat VMO-militanten de daaropvolgende jaren de richtlijnen zowel naar de geest als naar de letter in de praktijk omzetten. Aanvankelijk tegen Franstaligen, maar later ook en vooral tegen andersdenkenden, migranten enzomeer… Wordt vervolgd.

02-09-15

IJZERWAKE: VAN 4.500 NAAR 4.000 DEELNEMERS

Na het ‘Heel-Nederlands Congres’ van de Autonome Nationalisten en de ‘Zang- en kameraadschapsavond’ van Voorpost zaterdagavond was het zondag tijd voor de veertiende IJzerwake (affiche). Volgens de inrichters waren er dit jaar 4.000 aanwezigen, wat 500 minder is dan vorig jaar. Aan het weer zal het niet gelegen hebben, het zonnetje blonk boven Steenstrate (bij Ieper).

 

De nacht ervoor had een zwaar onweer op de IJzerwakeweide wel een laag water achtergelaten. Het water drong maar héél langzaam de aarde in. Daar waar de dagen tevoren auto’s hadden gereden, voor de opbouw van het IJzerwakedorp door Voorpost-militanten, had het onweer een spoor van vettige modder achtergelaten. Ondanks het zonnige weer zondag 30 augustus zelf, kon je dus toch niet overal gaan en staan waar je wilde. En dat terwijl de inkomprijs voor de IJzerwake dit jaar was verdubbeld van 5 naar 10 euro. De jaarlijkse geldomhaling, doorgaans voor een ‘goed doel’, was dit jaar bestemd voor de eigen IJzerwake. Toch geen financiële problemen, jongens?

 

Om aan de IJzerwakeweide te geraken moest het vooral oudere publiek een hele voettocht ondernemen. De weide die de vorige jaren als parking kon gebruikt worden, was dit jaar niet beschikbaar. Ook de toegangsweg via een boerderij in de buurt kon niet meer gebruikt worden. De boerderij en de (parking)grond staan te koop, en de eigenaars wilden geen toegang meer verlenen voor gebruik door de IJzerwakegangers.

 

Voor de rest bleef alles hetzelfde op deze veertiende IJzerwake. Er werd begonnen met een mis waarvoor maar liefst vijf priesters opdaagden. De IJzerwakegangers hebben enige Godsvrucht hoognodig. Onder de priesters: Cyriel Moeyaert die er al alle veertien keer bij was en intussen 95 jaar oud is. Koren zijn er ook altijd bij. Door samenvoeging van de leden van vier koren werd het IJzerwakekoor samengesteld dat onder andere een Maria-lied op tekst van Guido Gezelle bracht.

 

Het waren geen gedichten van Herman De Coninck of zo die in Steenstrate werden voorgedragen. Neen, daar ging het van: “Vrienden, heeft ooit één volk / méér verdragen, geleden, gebeden / Arm Vlaanderen! Zo content, zo tevreden, / zo braaf, zo voldaan! En al bijna / vreemdeling in uw eigen steden. / Vlamingen, besef het gevaar, / neem uw toekomst in handen, / ook nu wordt gij bedreigd / in uw voortbestaan. België / wiegt u in slaap, verdooft u / met ‘brood en spelen’ / met voetbal en taart.” Het aanwezige publiek reageerde enthousiast op deze versregels.

 

Gastspreker was deze keer Bart De Valck, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) wiens discours al herhaaldelijk op veel instemming is onthaald in Vlaams Belang-kringen. IJzerwakevoorzitter Wim De Wit sneed in zijn toespraak zoveel onderwerpen aan dat ’t Pallieterke noch doorbraak.be het allemaal konden verwerken in hun verslag. Enkele weken tevoren had Wim De Wit nog een zware hartoperatie moeten doorstaan, en waarschijnlijk wilde hij nu eens alles zeggen wat hem nog op de lever lag.

 

Goede raad van Wim De Wit was: “Samenleven en gemeenschap vormen zijn werkwoorden, daar moeten we met zijn allen aan werken. Met achting voor elkaar, met rechten en plichten, en voor mij komen eerst de plichten en dan de rechten!” Volgens meerdere IJzerwakegangers waren de speeches te lang en was er te weinig te zien. Het optreden van het VNJ-muziekkorps (foto hierboven) en een zwaarddans waren zowat het enige dat voor beweging zorgde (foto zwaarddans, met als man met de vlag Voorpost-voorzitter Bart Vanpachtenbeke en derde van rechts plaatselijk Vlaams Belang-voorzitter en Pegida-man in Sint-Niklaas Hugo Pieters).

 

Het is elk jaar weer uitkijken naar welke overledenen met een bloemenhulde herdacht worden. Dit jaar waren dat de in 1915 gefusilleerde Henri Reyns, oud-hoofdredacteur van ’t Pallieterke Leo Custers, de man van de KOSMOS-inlichtingendienst Luc Dieudonné, zanger en voormalig schooldirecteur van onder andere Bart De Wever Gust Teugels, oud-voorzitter van het Sint-Maartensfonds Toon Pauli, voormalig Vlaams Belang-parlementslid Joris Van Hauthem en Suzanne Vermeir, de weduwe van oud-VMO-leider Wim Maes.

 

Vanzelfsprekend moesten nadien alle emoties doorgespoeld worden, en kon er nog materiaal aangekocht worden om het komend strijdjaar door te komen. Voor het eerste zorgden onder andere de voormalige Vlaams Belang-parlementsleden Wim Van Dijck en Johan Deckmyn die in bijberoep sinds 2006 een wijnhandel uitbaten; voor het tweede zorgde onder andere voormalig Vlaams Belang-personeelslid Bert Deckers met zijn Rechtse Rakkers-stand (foto). Ideologie is goed, maar er moet ook iets aan verdiend kunnen worden.

27-10-14

VERJAARDAGSWENSEN VOOR STAF DE CLERCQ

Vorige woensdag 22 oktober is oud-VMO-leider Bob Maes negentig jaar geworden. Ben Weyts en Theo Francken waren er te vroeg bij toen ze hem zaterdag 11 oktober al fêteerden.

Toevallig is er op 22 oktober nog een andere verjaardag. Het is immers de overlijdensdatum van Staf de Clercq (foto 1), van 1933 tot zijn plotse dood in 1942 leider van het fascistische Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV). Op een Facebook-pagina die zogenaamd door Staf de Clercq geopend is, liepen de voorbije dagen de verjaardagswensen binnen. Iemand merkte op dat 22 oktober Staf de Clercqs overlijdensdatum en niet geboortedatum is, maar dat verhinderde niet dat Staf de Clercq rond 22 oktober verjaardagswensen kreeg.

“Met eerbied voor het verleden en trouw tot de dood, gelukkige verjaardag”, schreef bijvoorbeeld Roger Catrysse. “Wat ze ook mogen beweren, ik heb enorm veel eerbied voor de persoon Staf de Clercq”, voegde Roger Catrysse er even later nog aan toe. Roger Catrysse was tot Tanguy Veys in Blankenberge aanspoelde gemeenteraadslid in deze badstad en voorman van de plaatselijke Vlaams Belang-afdeling. Roger Catrysse baat in Blankenberge restaurant ’t Craeyenest uit, de plaats waar de ‘Tom op toer’-tournee van Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken startte.

Bij de Facebook-vrienden van Staf De Clercq vinden we de brede waaier van de rechts-extremistische Vlaams-nationalisten, maar ook een N-VA-gemeenteraadslid. Van BBET’er Tomas Boutens en Autonome Nationalist Tim Vanackere, over figuren als Nederfolk David Vercruysse (Radio Rapaille), Jurgen De Cleen (Vlaamse VerdedigingsLiga) en Sam ‘De Holocaust was erg, maar wel nodig’ Freson, tot VB’ers als Hugo Pieters (voorzitter Vlaams Belang Sint-Niklaas en drijvende kracht achter de jaarlijkse Oostfrontersherdenking in Stekene) en Robin Vandenberghe (ex-KVHV).

Luc Vermeulen (Voorpost) ontbreekt niet, net zo min als voormalige VB-parlementsleden als Roeland Van Walleghem en de Limburgse Annick Ponthier. Ook Dirk Rochtus (34 j.) heeft zich gemeld als Staf de Clercq-vriend. Dirk Rochtus is N-VA-gemeenteraadslid in Antwerpen. Niet te verwarren met de gelijknamige professor internationale politiek en voorzitter van de raad van bestuur van het Archief- en Documentatiecentrum van het Vlaams-nationalisme (ADVN). Op een blauwe maandag N-VA-gemeenteraadslid in Mortsel, intussen lid van het nationale N-VA-partijbestuur.

Een N-VA-gemeenteraadslid die zich meldt als een Facebook-vriend van een fascist? Het kan nog erger. In 2004 werd Staf de Clercq herdacht op de IJzerwake. Staf de Clercq was dan net 120 jaar geleden geboren. De regie van die IJzerwake was in handen van N-VA’er Luk Lemmens, tegenwoordig eerste bestendig afgevaardigde bij de provincie Antwerpen. Datzelfde jaar organiseerde Voorpost ook een herdenking aan het praalgraf van Staf de Clercq in Kester, deelgemeente van Gooik (foto 2). En wie was de redenaar bij die Staf de Clercq-herdenking? De volgens Ben Weyts en Theo Francken na zijn VMO-periode brave VU-senator geworden… Bob Maes.

17-10-14

HET JAMBON-, WEYTS- EN FRANCKEN-INCIDENT

Naar analogie van de rubriek ‘De week in zeven citaten (en eentje extra)’ die je hier gewoonlijk op vrijdag treft, een ‘Het Jambon-, Weyts- en Francken-incident in zeven citaten (en eentje extra)’ na ons artikel dat leidde tot een woelige start van de regering-Michel in de Kamer van Volksvertegenwoordigers en de vraag om ontslag van staatssecretaris Theo Francken. We beperken ons tot de feiten van begin deze week.

 

“Ik heb me wel even afgevraagd of dat mijn benoeming als minister kon hypothekeren, maar die kwestie is niet ter sprake gekomen.” Jan Jambon na de vraag of de MR tijdens de regeringsonderhandelingen iets gezegd heeft over zijn omstreden aanwezigheid en toespraak bij de Oostfronters van het Sint-Maartensfonds in 2001.Politici hebben een kort geheugen als ze naar macht streven. In La Libre Belgique zeggen “De mensen die in de Tweede Wereldoorlog met de Duitsers collaboreerden hadden hun redenen. Ik leefde niet in die periode”, klinkt nochtans niet overtuigend als afkeuring van de collaboratie. (Gazet van Antwerpen, 13 oktober 2014; La Libre Belgique, 13 oktober 2014)

 

“‘Jambon zegt dat die mensen hun redenen hadden, maar hij zegt er niet bij welke. Dat waren anti-democratische gevoelens, en anti-semitisme. Nadien is daar een hele apologie aan gekoppeld. Ze waren daar gaan strijden voor Vlaanderen of tegen het communisme, maar feit is dat het wel een samenwerking was met het naziregime, dat een groot deel van de Belgische bevolking had uitgemoord.’” Historicus Koen Aerts zegt wat Jan Jambon verzuimde te zeggen. (De Standaard, 14 oktober 2014)

 

“Zo wordt op verschillende nieuwssites bericht dat Maes niet de oprichter was van de Vlaamse Militanten Orde, maar van de Vlaamse Militanten Organisatie. Historicus Bart De Wever benadrukt nochtans dat in de oorspronkelijke naam wel degelijk ‘Orde’ stond, als een ‘doelbewuste verwijzing’ naar de fascistische Dinaso Militanten Orde van de jaren ’30. Pas in 1966 werd de naam veranderd naar Vlaamse Militanten Organisatie, maar ook daarna werd het niet bepaald een liefdadigheidsinstelling.” Historicus Marnix Beyen zet de puntjes op de i over Bob Maes en zijn VMO. (De Morgen, 15 oktober 2014)

 

"Theo Francken heeft een kleine fiesta gehouden. Het geluid van de laarzen klinkt in de regering. En dat van een persoon die ook homofoob is."Laurette Onkelinx tijdens het Kamerdebat over de regeerverklaring-Michel. (Knack online, 15 oktober 2014)

 

“Jambon heeft misschien nooit veel gezegd maar is steeds in contact gebleven met extreemrechts én met het ‘diepzwarte’ stukje van de Vlaamse Beweging.” Jan Jambon daagt iedereen uit één zin te vinden waarin hij de collaboratie goedkeurt, maar er is meer. (Leef Herzele, 15 oktober 2014)

 

“Intussen zal de N-VA ook wel begrijpen waar hun huiswerk ligt: dringend ophouden met provoceren, met dat onbegrijpelijk flirten met oude demonen, zelfs al zijn het ‘lieve oude mannen’.” IJdele hoop, zo blijkt hierna. (Het Laatste Nieuws, 15 oktober 2014)

 

“Bij N-VA ziet men – ook binnenskamers – het probleem niet. De partij voelt zich geviseerd. Francken spreekt van ‘een onaanvaardbare heksenjacht tegen een 90-jarige’. Weyts antwoordt met ‘Et alors?’ Volgens hem is Maes een zeer verdienstelijk nationationalist, idealist en democraat. Hij verwijst naar de nauwe band van het Anti-Fascistisch Front met extreem links. ‘Ze zijn nu blijkbaar echt hopeloos geworden.’” Kunnen we even bij de les blijven? Bob Maes verdedigt ook na het tumult van dinsdag de collaboratie, zie Terzake vanaf 2’04”. Is het probleem dat Ben Weyts zo’n man huldigt en in een toespraak meldt dat Bob Maes vanaf nu erevoorzitter is van de N-VA-afdeling Zaventem, of is het probleem dat het AFF de aanwezigheid van Ben Weyts en Theo Francken op die huldiging signaleert? (De Morgen, 15 oktober 2014)

 

“Nee, N-VA is ook na de relletjes van de voorbije dagen niet van plan voorzichtiger te zijn. ‘We moeten niet bang zijn voor onze eigen schaduw’, zegt partijwoordvoerder Joachim Pohlmann. ‘We gaan ook in de toekomst dat soort activiteiten niet mijden.’” De N-VA trekt zich niets aan van de kritiek van media, historici en politici. Voortdoen tot men met zijn kop tegen de muur loopt. (Het Nieuwsblad, 15 oktober 2014)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, jambon, maes, francken, weyts, pohlmann, n-va |  Facebook | | |  Print

15-10-14

’T PALLIETERKE IN ROOD. BOB MAES EREVOORZITTER N-VA ZAVENTEM

't pallieterke,homans,maes,weyts,francken,jambon,michel't pallieterke,homans,maes,weyts,francken,jambon,michelHet was even schrikken vanmorgen in de krantenwinkel en bij het openen van sommige brievenbussen. ’t Pallieterke verscheen met een rode steunkleur, niet met het logo in het traditionele geel-zwart (foto 1).

 

’t Pallieterke schopt wel eens meer tegen de schenen en is het gewoon oppositietaal te gebruiken. Is ’t Pallieterke – met de N-VA die de lakens uitdeelt zowel in Antwerpen als in Vlaanderen en nu ook in België – van de weeromstuit een rood weekblad geworden? Het asociale karakter van de regeringen-Bourgeois en -Michel indachtig zou dat zelfs nog niet zo gek zijn. Maar natuurlijk is ‘t Pallieterke niet socialistisch, laat staan communistisch, geworden. “Rood zijn we niet geworden. Nooit van ons leven. Alleen voor deze week, en alleen het logo”, verantwoordt de redactie vlak onder de titel van het weekblad. Het heeft de heren en dames van ’t Pallieterke op de heupen gewerkt dat de nieuwe look van De Morgen aandacht kreeg van de VRT en VTM. Vandaar dat ‘t Pallieterke voor één week haar logo veranderde, om zo te kunnen bewijzen dat de VRT en VTM niet evenveel aandacht heeft voor een Vlaams-nationalistisch weekblad dat van steunkleur verandert. Hoe zielig.

 

Nog meer treurnis op de voorpagina van ’t Pallieterke met een verslag van de N-VA-ledenbijeenkomst die het federaal regeerakkoord goedkeurde. “De applausmeter was interessant. Die bewoog bij de wat stoerdere uitspraken over hoge economische hervormingen, ambtenarenpensioenen, migratie, asiel en criminaliteit en natuurlijk bij elke interventie van De Wever. Een piepklein communautair visje, het stemrecht voor Vlamingen in het buitenland, deed de harten ook wat sneller slaan. Het publiek leek na de lange ‘lezing’ eerder afgemat dan opgepept. Strategisch niet eens slecht gezien.”

 

“Bij de vragenronde piekte de applausmeter vooral voor andere thema’s: vragen over het onvindbaar blijven van elk communautair thema in het regeerakkoord, over het spoorloos verdwijnen van elke ambitie over confederalisme en onafhankelijkheid, over de splitsing van de sociale zekerheid, over de transfers, over het achter de horizon verdwijnen van elke ambitie om de staat verder te blijven hervormen (vijf jaar, tien jaar lang?), over het uitblijven van enige strategie tegen een opdringerige Brusselse metropolitane gemeenschap, over het koningshuis… De onrust over de communautaire leegte was groot. Maar groot was ook het charisma van de (blijvende) voorzitter die de meeste vragen handig pareerde.”

 

Ook op de volgende bladzijden van ’t Pallieterke wordt geklaagd. Mark Grammens bijvoorbeeld herinnert aan een uitspraak van Liesbeth Homans in De Zondag van 26 januari 2014: “Ik ben heel duidelijk: wij stappen in een sociaal-economische regering als wij de garantie hebben dat de potentiële partners mee willen richting confederalisme.” Die belofte hebben Betteke en de N-VA inderdaad niet gehouden. Mark Grammens: “Die partij heeft dus onder het mom van een Nieuw-Vlaamse Alliantie haar kiezers gebruikt om de doelstellingen te realiseren van een Nieuw-Belgische Alliantie!” Hoofdredacteur Karl Van Camp heeft als “enige magere troost (…): met een tripartite was het krak hetzelfde eindresultaat geweest. Blij (of is het opgelucht) moeten we zijn met het feit dat er geen socialisten meer in de Vlaamse regering en de federale regering zitten.” Voor het overige lijkt Karl Van Camp “elke euforie toch wat voorbarig”.

 

Maar het nieuwe logo van ’t Pallieterke noch het geweeklaag over het ontbreken van het communautaire in het regeerakkoord – ook verderop in ’t Pallieterke is het nog van dat – haalden gisteren de media. Om nog maar te zwijgen over de politieke fora. Wél ons artikel over Ben Weyts en Theo Francken die het voorbije weekend een feestje van oud-VMO-leider Bob Maes bijwoonden. Ons artikel werd opgepikt door de media in Vlaanderen en in Franstalig België. Kranten, radio en televisie (foto 2). Charles Michel had de grootste moeite om aan zijn regeerverklaring te beginnen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers omdat de PS en andere partijen vooraf duidelijkheid wensten over de positie van federaal staatssecretaris Theo Francken en van federaal minister Jan Jambon (in La Libre Belgique van maandag 13 oktober 2014: “De mensen die in de Tweede Wereldoorlog met de Duitsers collaboreerden hadden hun redenen”).

 

Pas na een gesprek met premier Charles Michel keurde Jan Jambon de collaboratie publiek af. In La Libre Belgique had hij maandag alleen maar toegevoegd: “Ik leefde niet in die periode”. Na het voorlezen van de regeerverklaring gisteren, dinsdag 14 oktober, werd ook Theo Francken tot bij Charles Michel geroepen. Francken zou Michel verzekerd hebben dat hij de collaboratie veroordeelt, maar dat deed alvast niet Bob Maes voor wie hij zaterdag nog zo enthousiast applaudisseerde. In een Terzake-reportage antwoordde de het voorbije weekend tot erevoorzitter van de N-VA Zaventem benoemde Bob Maes op de vraag of hij nu afstand neemt van de collaboratie van Staf De Clercq: “Eigenlijk niet. Ik heb inderdaad begrip voor de collaboratie in haar geheel, wat niet wil zeggen dat ik het allemaal goed vind. Tot daar aan toe. Maar ik ga nu Jan Jambon parafraseren: ‘Zij hadden redenen’, en ik denk dat dat inderdaad zo is.” (video vanaf 2’04”). Blijft de N-VA na deze uitspraak Bob Maes nog altijd handhaven als erevoorzitter van een van haar afdelingen?

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 't pallieterke, homans, maes, weyts, francken, jambon, michel |  Facebook | | |  Print

14-10-14

BEN WEYTS EN THEO FRANCKEN OP FEESTJE OUD-VMO-LEIDER

Het voorbije weekend werd in beperkte kring de negentigste verjaardag gevierd van Bob Maes. Onder de aanwezigen onder andere Vlaams minister Ben Weyts, Vlaams parlementslid Karl Vanlouwe en federaal staatssecretaris Theo Francken, allen N-VA (foto 1, van links naar rechts met helemaal rechts Bob Maes). Bob Maes is oprichter van de VMO waarover VB’er Rob Verreycken met veel sympathie een boek schreef (foto 2).

Bob Maes (°1924) is als jongere lid van het fascistische Vlaamsch Nationaal Verbond (VNV) en de al even zwarte Nationaal-Socialistische Jeugd Vlaanderen. In september 1944 geeft Bob Maes zichzelf aan bij de politie. Hij zit een jaar in voorhechtenis en verliest zijn burgerrechten voor twintig jaar. In 1950 richt Bob Maes de Vlaamse Militanten Organisatie (VMO) op als antwoord op de tegenbetogingen en harde confrontaties als Vlaams-nationalisten (algemeen betiteld als “zwarten”) zich na de Tweede Wereldoorlog opnieuw proberen te organiseren. Van 1958 tot 1963 is de VMO de geüniformeerde ordedienst en plakploeg voor de Volksunie. Het VMO-uniform bestaat uit een grijs hemd, een zwarte das en een zwarte lange broek. De militie houdt intern en door haar uiterlijk machtsvertoon de herinnering levend aan het VNV, de Zwarte Brigade en de Dinaso-militie.

Deze openlijke referentie aan de collaboratie en het nazisme brengt de Volksunie steeds meer in diskrediet. Als de VMO weigert af te zien van geweld en haar uniformen niet wil thuislaten, wordt de samenwerking met de Volksunie in 1963 officieel verbroken. In de praktijk blijft de VMO opdraven als plakploeg en ordedienst van de Volksunie. De VMO is lang niet zo defensief als ze wordt voorgesteld. Na amper vier jaar activiteiten acht de magistratuur het nodig zestien VMO-militanten te veroordelen voor militievorming. Aanleiding is een plan van de VMO-leiding om met militaire precisie een vaderlandslievende viering in Diksmuide in de pan te hakken. Het plan lekt evenwel uit en enkele honderden VMO’ers en sympathisanten worden preventief opgeleid. Bob Maes blijft twee maanden in voorhechtenis.

Bij een vaandeloverdracht op de Antwerpse Grote Markt in 1968 treden een driehonderdtal VMO-militanten aan, het grootste effectief ooit bereikt. De voornaamste kernen vinden we in Brussel (onder leiding van Bob Maes), Antwerpen (o.l.v. Wim Maes) en Gent (o.l.v. Kamiel Van Damme). Bob Maes ontbindt de VMO in 1971 omdat talloze leden in problemen zitten, en ook om de gerechtelijke politie om de tuin te leiden. Er lopen immers een aantal processen tegen meerdere VMO-leden voor hun aandeel bij de zware rellen op het ereperk in Stekene waar de VMO op 30 juni 1969 een herdenkingsplechtigheid ter ere van de SS-gesneuvelden organiseert. Voorts worden ruim zeventig huiszoekingen verricht naar aanleiding van een confrontatie tussen de VMO en een plakploeg van het FDF waarbij FDF’er Jacques Georgin om het leven komt.

Oud-VMO’ers die het niet eens zijn met de ontbinding richten de organisatie in 1971 terstond opnieuw op, nu onder de naam Vlaamse Militanten Orde en met Bert Eriksson als leider. Bob Maes wordt, in hetzelfde jaar als hij zijn VMO ontbindt, vanop de tweede plaats op de Volkunie-lijst rechtstreeks verkozen tot senator voor Brussel-Halle-Vilvoorde. Hij blijft in de Senaat zetelen tot 1985. Van 1972 tot 1986 zetelt hij ook in de gemeenteraad van Zaventem. Na de ontbinding van de Volkunie kiest hij voor de N-VA. Zijn dochter Lieve Maes is vanaf 2010 senator en sinds de verkiezingen op 25 mei 2014 Vlaams parlementslid voor de N-VA.

Op het feestje voor de negentigste verjaardag van Bob Maes in Zaventem, verjaardag die er eigenlijk pas is op 22 oktober, waren nog geen twintig mensen aanwezig. Op vraag van de jarige is er niet meer volk. Maar de aanwezigen zijn niet de minsten met Vlaams minister Ben Weyts die een toespraak houdt, Vlaams parlementslid en IJzerwake-bezoeker Karl Vanlouwe die bloemen overhandigt en federaal staatssecretaris Theo Francken die enthousiast applaudisseert (op de foto hierboven lijkt dat niet zo, maar op andere foto's is dat wel duidelijk te zien). Onder de aanwezigen ook Bart De Valck, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), en Guido Naets, voormalig Europa-journalist en -medewerker, intussen helemaal mee met het Vlaams-nationalistisch gedachtegoed. 

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: maes, weyts, vanlouwe, francken, verreycken, de valck, naets |  Facebook | | |  Print