02-07-14

DE KRACHT VAN VERANDERING IS ZICHTBAAR

N-VA-parlementsleden krijgen tot viermaal per dag gemeld wat ze mogen vertellen. Over de ronde van informateur Bart De Wever bijvoorbeeld, en zelfs over de Rode Duivels. Interviews met (ex-)journalisten die nu N-VA-parlementslid zijn geworden? De communicatiecel van de N-VA weigert het. Er zou maar eens een verkeerd woord kunnen vallen die de gooi van de N-VA naar de Vlaamse en federale regering zou kunnen bemoeilijken.

 

En terwijl alle foto- en televisiecamera’s op de Kamer van Volksvertegenwoordigers zijn gericht, waar de verkiezing van de voorlopige parlementsvoorzitter geagendeerd is, haalt Bart De Wever zijn favoriet kaartspel uit zijn aktentas en vraagt hij buurman Peter De Roover of hij zin heeft in een spelletje kleurenwies. N-VA-fractieleider Jan Jambon wordt opgetrommeld; nieuweling Peter Buysrogge (uit het Waasland) vervolledigt het kwartet. Het duurt niet meer dan twee minuten vooraleer een foto ervan (foto 1) op een nieuwssite verschijnt. Had iemand anders verwacht?

 

Het gebeurde weliswaar op een ogenblik dat de parlementsleden aan het wachten waren op de afhandeling van een aantal procedures, maar algauw onthouden mensen enkel dat men in het parlement maar wat zit te kleurenwiezen. Het hoeft niet negatief af te stralen op de N-VA-kiezers. Die kunnen denken: “Als Siegfried Bracke geen parlementsvoorzitter kan worden, foert dan met dat parlement.” Niet iedereen heeft hooggestemde verwachtingen van parlementsleden. Maar dat een spelletje kaart spelen niet bijdraagt tot het serieux van het parlementair werk, dat leidt geen twijfel.

 

Al evenmin ernstig is wat N-VA-gemeenteraadslid Guido Meersschaut laatst in de gemeenteraad van Gent uitkraamde: “Minderwaardige jobs bestaan niet, minderwaardige mensen wel”. Als voorbeeld van minderwaardige mensen noemde Meersschaut onder andere mensen die “moedwillig niet willen werken” en “gevangenen”. N-VA-boegbeeld en Gents gemeenteraadslid Siegfried Bracke reageerde niet op Twitter noch op zijn blog, favoriete lectuur van veel journalisten. Alweer een kans gemist om het sociale imago van de N-VA alsnog proberen hoog te houden. Het is niet meer nodig, de verkiezingen zijn voorbij?

 

Geen twee zonder drie, en dan is er een N-VA-gemeenteraadslid in Aarschot. Jos Bruyninckx (foto 2) krijgt de N-VA-instructies over wat vertellen over de Rode Duivels niet, en dan gebeurt het dat hij in de gemeenteraad vraagt of de Belgische driekleur “met daarop reclame voor een Waals bier” wel aan huizen mag hangen volgens het Aarschotse reglement op de reclameborden. "Volgens onze interpretatie van het reglement kan dit niet en moet wie reclame maakt voor een bepaald product en het niet zelf verkoopt vijftig euro betalen", voegde Bruyninckx er aan toe. Gisteren bevestigde professor fiscaal recht Michel Maus in Het Nieuwsblad dat je in voorkomend geval inderdaad 50 euro zou moeten betalen, maar wat voor een pezewever ben je als je als politicus daarover begint te zagen?

 

De kracht van verandering is zichtbaar, maar Vlaanderen wordt er niet beter van.