07-04-16

“WIE GA JE MORGEN ZUHAL PUSHBACKEN ?”

De televisiereeks Terug naar eigen land zorgt voor inspiratie. Is het niet voor interviews, dan voor commentaren. Zelf blijven wij het straffe televisie vinden, alhoewel we het doorgaans niet eens zijn met de uitspraken van Zuhal Demir en nog een paar anderen. Twee weken terug gaf DS-journalist Tom Heremans in De Standaard Magazine lucht aan zijn gevoelens over Zuhalleke Niemendalleke (bijnaam niet gegeven door Tom Heremans, maar door anderen). 

Tom Heremans: “Merkwaardig, toch. Ik beschouw mezelf als weldenkend en progressief, iemand met aanleg tot empathie voor de minder fortuinlijke medemens. Iemand die solidariteit belangrijk vindt en die daardoor al jaren vergeet die vaste opdracht van vijf euro per maand ten voordele van Oxfam stop te zetten. Ik verkeer ook gaarne in het gezelschap van gelijkgestemde zielen, om samen hoofdschuddend te jeremiëren over de stand van de wereld en de gammele bootjes die erop ronddobberen.

(…) Ondanks al mijn pseudo-linksige menselijkheid val ik elke keer weer als een blok voor vrouwen die voor het absolute tegendeel staan, of daaromtrent. Mooie vrouwen die er zacht en zoet en zijdeachtig uitzien, maar die staalharde standpunten innemen als het nodig is. Of nee, niet als het nodig is, als het erop aankomt. Vrouwen, ook, die zich door niemand laten tegenhouden om hun ambitie waar te maken. Krengen, dus, hoor ik u zeggen. Dat hebt u gezegd.

Vroeger had je Marie-Rose Morel. Nu helaas niet meer. Ongelooflijke vrouw was dat. Zelfs Bart De Wever, één brok cynisme en berekening, moest het tegen haar afleggen: ze stak een mes in zijn rug en hij vergaf het haar. Op termijn, maar toch, hij kon niet anders. Ik begrijp hem. Mocht Marie-Rose ooit een mes in mijn rug hebben willen planten, ik had het eerst nog even voor haar gewet. En haar daarop gewezen, zodat ze zich zeker niet zou hebben bezeerd.

Na Marie-Rose ben ik jaren op de dool geweest, maar nu is er Zuhal Demir. Zij overtreft Marie-Rose in alles, behalve blondigheid. Herinner u hoe ze herhaaldelijk moest worden teruggefloten door de N-VA-top, omdat ze nog een stapje verder ging dan het al niet malse partijstandpunt. Ik zou Zuhal Demir nooit terugfluiten, ik zou haar zelfs niet durven nafluiten. Iedereen weet wat Zuhal Demir zegt tegen mannen die haar op straat nafluiten. ‘Zou je niet beter werk zoeken in plaats van op straat rond te lummelen’, zegt Zuhal Demir tegen die mannen. Nu ik erover nadenk, ik zal haar toch eens moeten nafluiten, gewoon om haar dat te horen zeggen. Zo sexy.

Misschien word ik gewoon graag beledigd door mooie vrouwen. Want mooi is ze, kan ik u vertellen. Niet op die onnozele glamourfoto’s in P-magazine, wel in Terug naar eigen land, met de kap van haar oranje sweater over de natgeregende zwarte haren getrokken terwijl ze door een Iraaks vluchtelingenkamp wandelt, de prachtige blauwgrijze ogen mistig van medeleven (foto). Waarna ze die sukkelaars meteen toesnauwt dat ze niet naar Europa moeten komen, ‘want daar zullen jullie moeten werken, hoor!’ Ik kan niet beschrijven hoe erotisch dat klonk. Bijna pornografisch, zelfs, zo fout was dat.

Haar grenzeloze politieke ambitie heeft Zuhal Demir al een huwelijk gekost, las ik ergens. Ik weet niet of ze nu een relatie heeft (toch wel en ze mikt meteen hoog met naar verluidt een relatie met de kabinetschef van Vlaams minister-president Geert Bourgeois, nvdr.), maar dat doet er niet toe: wij zijn voor elkaar gemaakt. Ik zie het zo voor me. Zij sluit als dagtaak de grenzen van Europa af en bepaalt welke moslims hier nog een toekomst hebben. Als ze afgepeigerd thuiskomt, doe ik als de krekel uit het fabeltje van La Fontaine. Opdat ze haar gedachten wat zou kunnen verzetten, fluister ik de hele avond flauwekul in haar oor: ‘Wie ga je morgen zuhal pushbacken, schatje?’”

 

Vanavond wordt de zesde en voorlaatste aflevering van Terug naar eigen land uitgezonden. Zou Tom Heremans Zuhal Demir nog altijd sexy vinden na het zien van de vierde aflevering van Terug naar eigen land? In die aflevering hoorden Bert Gabriëls en Margriet Hermans  in Turkije het verhaal van een grootvader die de oversteek naar Griekenland per boot had betaald voor achttien familieleden, maar dertien ervan verloor in de zee. Tien kinderen en drie vrouwen. Zuhal Demir vond dat de grootvader een moordenaar is omdat hij de gevaarlijke zeereis betaald heeft, minstens mee verantwoordelijk is voor de dood van de dertien mensen. Margriet Hermans en anderen konden zich niet vinden in de woorden van Zuhal Demir.

Maar daarna ging het programma verder met Zuhal Demir en Co in een bootje op weg naar Lesbos (maar na enige tijd door de tv-makers uit hun bootje gehaald omdat de zee te woelig werd). In de vijfde aflevering zag Zuhal Demir onder andere de eerste opvang van vluchtelingen in Lesbos. Zuhal Demir dacht: "Door ngo's (niet-gouvermentele organisaties, nvdr.) die ruim, goed betaald worden", terwijl het in werkelijkheid vrijwilligers zijn die er al maanden werken zonder betaald te worden. Overigens worden ngo-medewerkers niet zo "ruim, goed betaald", en alleszins niet zo "ruim, goed betaald" als een parlementslid als Zuhal Demir (circa 5.500 euro netto per maand).

Emoties die Martin Heylen en anderen overmanden bij het zien van de aankomst van vluchtelingen in Lesbos, na de overtocht over een woelige zee, waren bij Zuhal Demir niet te zien.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: demir, morel, media |  Facebook | | |  Print

03-03-16

’T PALLIETERKE IN DE BIBLIOTHEEK OF NIET ?

Op donderdag laten we onze krantenwinkel een centje bijverdienen. Naast onze dagelijkse portie van 800 gram kranten kopen wij dan immers ook ’t Pallieterke. Niet omdat het zo’n plezant blad is, het is meer verplichte kost wil je als AFF/Verzet het wereldje van het Vlaams-nationalisme volgen. Vlaams-nationalisten willen dat ’t Pallieterke ook in de bibliotheken te vinden is, maar sommige bibliothecarissen schatten de prioriteiten bij het aankoopbeleid anders in. In Schoten stelde zich de vraag of een gemeenteraad of schepencollege de bibliothecaris met aandrang kan verzoeken om 't Pallieterke  in huis te halen en ter beschikking te stellen voor eventuele lezers.

In Schoten is er ruzie over ’t Pallieterke al dan niet in de plaatselijke bibliotheek van in de tijd dat Marie-Rose Morel nog leefde en Kurt Vermeiren (foto, SP.A) schepen voor cultuur was. Na de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 is de CD&V in Schoten niet meer de grootste partij, maar de N-VA die sinds 2013 samen met de CD&V en Open VLD de bestuursmeerderheid vormt in deze randgemeente van Antwerpen. CD&V-burgemeester Harrie Hendrickx moest als burgemeester plaats ruimen voor Maarten De Veuster (N-VA), zijn schoonzoon. De SP.A belandde in de oppositie.

Op 28 juli vorig jaar besliste het nieuwe schepencollege om “de bibliothecaris te verzoeken om het tijdschrift ’t Pallieterke op te nemen in de lijst van tijdschriften van de bibliotheek en de terbeschikkingstelling ervan nauwgezet te controleren”. De SP.A-fractie in de Schotense gemeenteraad legde hiervoor klacht neer bij provinciegouverneur Cathy Berx.

In het collectiebeleidsplan van de bibliotheek, eerder goedgekeurd in de Schotense gemeenteraad staat dat de bibliothecaris zich niet mag laten leiden door commerciële, levensbeschouwelijke of politieke invloeden. Mocht de bibliothecaris zich laten leiden door de wens van het schepencollege zou de bibliothecaris ageren in strijd met artikel 4 van de Cultuurpact dat stelt dat men zich moet “onthouden (…) van enigerlei vorm van discriminatie, uitsluiting, beperking of voorkeur om ideologische of filosofische redenen”.

De SP.A-fractie verduidelijkte in haar klacht dat het haar niet ging om ’t Pallieterke op zich. “Onze verontwaardiging zou even groot zijn indien door de politiek een ‘links’ blad of enige andere publicatie aan de bibliotheek zou worden opgedrongen. De geschiedenis heeft ons geleerd wat de gevolgen kunnen zijn indien politici bepalen welke boeken of publicaties hun burgers ter beschikking krijgen en welke niet.”

Gouverneur Cathy Berx was het eens met de zienswijze vanuit de SP.A-fractie en schorste het collegebesluit van 28 juli 2015, maar het Schotense schepencollege ging hiertegen in beroep bij Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Liesbeth Homans (N-VA). Begin vorige maand bereikte het zes bladzijden tellend antwoord Schoten.

“De stelling van het college van burgemeester en schepenen dat de verzoeken die aan de bibliothecaris werden gericht als louter vrijblijvend moeten worden beschouwd en geen inmenging betekenen (…) is niet correct”, wordt in een ministerieel besluit gesteld. “Het is immers onmiskenbaar zo dat wanneer een werkgever, in casu het gemeentebestuur, een verzoek richt tot één van zijn werknemers, in casu de bibliothecaris, dit verzoek druk legt op de bibliothecaris om in een bepaalde zin te handelen (…). Het feit dat de bibliothecaris tot op heden nog niet is ingegaan op het verzoek van de gemeenteraad (er is namelijk al een gemeenteraadsbesluit van 2008 om ’t Pallieterke in de bib ter beschikking te stellen, nvdr.) en het college van burgemeester en schepenen, doet geen afbreuk aan deze vaststelling.”

“Bovendien wordt de bibliothecaris niet alleen verzocht om ’t Pallieterke ter beschikking te stellen in de bibliotheek, maar wordt de bibliothecaris tevens verzocht om de terbeschikkingstelling ervan nauwgezet te controleren. Deze toevoeging versterkt het verzoek van het college van burgemeester en schepenen in belangrijke mate.” Ook andere argumenten van het schepencollege, zoals het “streven naar een zo volledig en veelzijdig mogelijk aanbod en hierbij rekening (…) houden met de vraag van de leners (…) doet geen afbreuk aan de verplichting die rust op het bestuur om de bibliothecaris in volle onafhankelijkheid haar werk te laten doen”.

Het collegebesluit van 28 juli 2015 om de bibliothecaris aan te zetten ’t Pallieterke ter beschikking te stellen en de terbeschikkingstelling “nauwgezet te controleren” werd dan ook bij ministerieel besluit vernietigd. In principe is hiertegen nog beroep mogelijk bij de Raad van State, maar het Schotense schepencollege lijkt te beseffen dat het sop de kool niet waard is en beperkte zich alsnog tot een akte nemen van het ministerieel besluit zonder er verdere actie aan te koppelen. Als er iets interessant in ’t Pallieterke staat, zal je het hier wel vernemen.

’T PALLIETERKE IN DE BIBLIOTHEEK OF NIET ?

Op donderdag laten we onze krantenwinkel een centje bijverdienen. Naast onze dagelijkse portie van 800 gram kranten kopen wij dan immers ook ’t Pallieterke. Niet omdat het zo’n plezant blad is, het is meer verplichte kost wil je als AFF/Verzet het wereldje van het Vlaams-nationalisme volgen. Vlaams-nationalisten willen dat ’t Pallieterke ook in de bibliotheken te vinden is, maar sommige bibliothecarissen schatten de prioriteiten bij het aankoopbeleid anders in. In Schoten stelde zich de vraag of een gemeenteraad of schepencollege de bibliothecaris met aandrang kan verzoeken om 't Pallieterke  in huis te halen en ter beschikking te stellen voor eventuele lezers.

In Schoten is er ruzie over ’t Pallieterke al dan niet in de plaatselijke bibliotheek van in de tijd dat Marie-Rose Morel nog leefde en Kurt Vermeiren (foto, SP.A) schepen voor cultuur was. Na de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 is de CD&V in Schoten niet meer de grootste partij, maar de N-VA die sinds 2013 samen met de CD&V en Open VLD de bestuursmeerderheid vormt in deze randgemeente van Antwerpen. CD&V-burgemeester Harrie Hendrickx moest als burgemeester plaats ruimen voor Maarten De Veuster (N-VA), zijn schoonzoon. De SP.A belandde in de oppositie.

Op 28 juli vorig jaar besliste het nieuwe schepencollege om “de bibliothecaris te verzoeken om het tijdschrift ’t Pallieterke op te nemen in de lijst van tijdschriften van de bibliotheek en de terbeschikkingstelling ervan nauwgezet te controleren”. De SP.A-fractie in de Schotense gemeenteraad legde hiervoor klacht neer bij provinciegouverneur Cathy Berx.

In het collectiebeleidsplan van de bibliotheek, eerder goedgekeurd in de Schotense gemeenteraad staat dat de bibliothecaris zich niet mag laten leiden door commerciële, levensbeschouwelijke of politieke invloeden. Mocht de bibliothecaris zich laten leiden door de wens van het schepencollege zou de bibliothecaris ageren in strijd met artikel 4 van de Cultuurpact dat stelt dat men zich moet “onthouden (…) van enigerlei vorm van discriminatie, uitsluiting, beperking of voorkeur om ideologische of filosofische redenen”.

De SP.A-fractie verduidelijkte in haar klacht dat het haar niet ging om ’t Pallieterke op zich. “Onze verontwaardiging zou even groot zijn indien door de politiek een ‘links’ blad of enige andere publicatie aan de bibliotheek zou worden opgedrongen. De geschiedenis heeft ons geleerd wat de gevolgen kunnen zijn indien politici bepalen welke boeken of publicaties hun burgers ter beschikking krijgen en welke niet.”

Gouverneur Cathy Berx was het eens met de zienswijze vanuit de SP.A-fractie en schorste het collegebesluit van 28 juli 2015, maar het Schotense schepencollege ging hiertegen in beroep bij Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Liesbeth Homans (N-VA). Begin vorige maand bereikte het zes bladzijden tellend antwoord Schoten.

“De stelling van het college van burgemeester en schepenen dat de verzoeken die aan de bibliothecaris werden gericht als louter vrijblijvend moeten worden beschouwd en geen inmenging betekenen (…) is niet correct”, wordt in een ministerieel besluit gesteld. “Het is immers onmiskenbaar zo dat wanneer een werkgever, in casu het gemeentebestuur, een verzoek richt tot één van zijn werknemers, in casu de bibliothecaris, dit verzoek druk legt op de bibliothecaris om in een bepaalde zin te handelen (…). Het feit dat de bibliothecaris tot op heden nog niet is ingegaan op het verzoek van de gemeenteraad (er is namelijk al een gemeenteraadsbesluit van 2008 om ’t Pallieterke in de bib ter beschikking te stellen, nvdr.) en het college van burgemeester en schepenen, doet geen afbreuk aan deze vaststelling.”

“Bovendien wordt de bibliothecaris niet alleen verzocht om ’t Pallieterke ter beschikking te stellen in de bibliotheek, maar wordt de bibliothecaris tevens verzocht om de terbeschikkingstelling ervan nauwgezet te controleren. Deze toevoeging versterkt het verzoek van het college van burgemeester en schepenen in belangrijke mate.” Ook andere argumenten van het schepencollege, zoals het “streven naar een zo volledig en veelzijdig mogelijk aanbod en hierbij rekening (…) houden met de vraag van de leners (…) doet geen afbreuk aan de verplichting die rust op het bestuur om de bibliothecaris in volle onafhankelijkheid haar werk te laten doen”.

Het collegebesluit van 28 juli 2015 om de bibliothecaris aan te zetten ’t Pallieterke ter beschikking te stellen en de terbeschikkingstelling “nauwgezet te controleren” werd dan ook bij ministerieel besluit vernietigd. In principe is hiertegen nog beroep mogelijk bij de Raad van State, maar het Schotense schepencollege lijkt te beseffen dat het sop de kool niet waard is en beperkte zich alsnog tot een akte nemen van het ministerieel besluit zonder er verdere actie aan te koppelen. Als er iets interessant in ’t Pallieterke staat, zal je het hier wel vernemen.

VLAAMS BELANG-SECRETARIAAT LEEGGEHAALD

Een ongeluk komt zelden alleen. Acht jaar nadat het Vlaams Belang er om gevraagd had in de gemeenteraad van Schoten is ’t Pallieterke nog altijd niet in de plaatselijke bibliotheek ter inzage gelegd. Meer zelfs: een recent ministerieel besluit verbiedt het gemeentebestuur hiervoor druk uit te oefenen op de bibliothecaris. En nu heeft men ook het Vlaams Belang-secretariaat in de Paalstraat in Schoten moeten sluiten.

Twee weken geleden kon je hier reeds lezen dat Chris Morel, op verzoek van zijn dochter Marie-Rose Morel, in 2007 een pand ter beschikking stelde aan het Vlaams Belang in Schoten om er haar secretariaat te vestigen. In de Paalstraat, dé winkelstraat van Schoten. Maar eind februari zou de huurovereenkomst vervallen en Chris Morel had uitgerekend dat zo’n pand in de Paalstraat meer geld zou kunnen opbrengen. Vader Morel dacht eraan het pand te verkopen.

Na de verkiezingen van 25 mei 2014 is het Vlaams Belang begonnen met het afbouwen van haar 23 regionale hoofdkwartieren naar nog maar 5 provinciale secretariaten (twee in de provincie Antwerpen, telkens één in de provincies Limburg, Oost- en West-Vlaanderen, geen in Vlaams Brabant). De enige kans om het partijlokaal in Schoten open te houden was dat de militanten van de regio Voorkempen zelf het nodige geld op tafel zouden leggen, allicht voor een hogere huurprijs dan tot nu toe.

Gazet van Antwerpen en Het Nieuwsblad melden dat het Vlaams Belang-secretariaat in de Paalstraat in Schoten de voorbije dagen is leeggehaald. De partijnaam en het partijlogo zijn intussen ook verdwenen van de gevel (foto). Voorlopig is er nog geen nieuwe huurder voor het winkelpand, en van een verkoop van het pand zoals Chris Morel wilde is ook nog niets te zien. Maar in de Paalstraat in Schoten is het intussen toch een beetje gezelliger geworden om te winkelen.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: schoten, morel |  Facebook | | |  Print

15-02-16

EEN MONUMENT VOOR MARIE-ROSE MOREL ?

Rouwkaartje Marie-Rose Morel.JPGVorige zaterdag werd in Zelzate, in aanwezigheid van enkele duizenden mensen, afscheid genomen van Eddy Wally. Vijf jaar eerder, ongeveer op hetzelfde tijdstip, werd in Antwerpen afscheid genomen van Marie-Rose Morel (foto: een man toont aan de wachtenden op het plein voor de kathedraal het rouwkaartje dat hij bij de begrafenismis kreeg). Na het afscheid verscheen nog wel een boek over Marie-Rose Morel, maar sommige mensen willen meer.

Marie-Rose Morel overleed op 8 februari 2011 aan de gevolgen van kanker, de begrafenis volgde op 12 februari 2011. Een emotionele plechtigheid met een bomvolle Antwerpse kathedraal en nog honderden mensen die buiten wachten. Een groot scherm om de begrafenisplechtigheid te volgen is er niet, mensen verdringen zich dan maar rond de captatiewagens van VRT en VTM om de beelden te zien die men maakt voor het televisiejournaal. Marie-Rose Morel startte haar politieke loopbaan in 2001 bij de N-VA, en werd in 2004 binnengehaald bij het Vlaams Belang. Toen ze de kosten voor het drukwerk en andere uitgaven van Filip Dewinter in vraag stelde, werd ze stilaan richting uitgang geduwd door het trio Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers. Die drie waren dan ook persona non grata op haar begrafenisplechtigheid.

Alhoewel dit triumviraat intussen niet meer zetelt in het partijbureau van het Vlaams Belang, verzuimde de huidige Vlaams Belang-top het overlijden vijf jaar geleden in herinnering te brengen. Marie-Rose Morel was nochtans, naar ons aanvoelen, de enige die had kunnen beletten dat het Vlaams Belang zo diep in een put zakte als na de jongste verkiezingen. Heel anders was het bij het Vlaams Belang in Schoten, de laatste woonplaats van Marie-Rose Morel. Het Vlaams Belang Schoten plaatste op 8 februari een herdenkingsbericht op haar website. “Marie-Rose Morel was in de vorige legislatuur ons boegbeeld, onze leidster en onze inspiratiebron. Ze verraste ons met haar aanpak, creatieve ideeën en positieve ingesteldheid”, schrijft plaatselijk Vlaams Belang-voorzitter Piet Bouciqué.

“Onze afdeling betreurt dat er geen herdenkingsmonument of grafzerk van haar bekend is”, vervolgt het bericht. “Op de begraafplaats in Schoten is er een erepark voor overleden gemeenteraadsleden. Onder andere ons gewezen gemeenteraadslid Jef Michiels, ook overleden aan kanker, ligt er begraven. Marie-Rose, in gedachten ben je nog steeds bij ons.” De zaak haalde vorige week Gazet van Antwerpen. “Goed dat Piet me er aan doet denken”, reageerde vader Chris Morel (N-VA, ondervoorzitter van het OCMW-Antwerpen). “De urne met de as van onze dochter staat bij ons thuis. Er is nu geen plek voor bezinning. We zijn daar een tijdje mee bezig geweest met de vorige burgemeester Harrie Hendrickx (CD&V), maar kwamen toen niet tot een vergelijk. Het lijkt me goed om dit terug op te nemen met (de nieuwe burgemeester, nvdr.) Maarten De Veuster (N-VA).”

Intussen is voor volgende maand een afspraak gepland. Vader Morel wil er werk van maken. Chris Morel (in Het Laatste Nieuws): “Ik vind het geweldig om te horen dat er nog zoveel mensen aan haar denken. We willen dan ook iets waar mensen kunnen rusten, misschien wel op een bankje.”

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: morel, schoten, bouciqué |  Facebook | | |  Print

INTUSSEN IN SCHOTEN

In 2007 opende het Vlaams Belang een secretariaat in de Paalstraat in Schoten, dé winkelstraat van Schoten. Via vader Chris Morel en zijn vastgoedbedrijf AMC&C was dat vlug geregeld voor Marie-Rose Morel. Gazet van Antwerpen vernam dat de huurovereenkomst voor het pand (foto) eind deze maand vervalt. De kans is groot dat het Vlaams Belang het lokaal niet langer kan gebruiken

“Het ziet er niet te best uit”, geeft plaatselijk Vlaams Belang-voorzitter en gewezen Vlaams Belang-personeelslid Piet Bouciqué (foto) toe. “Zoals bekend verging het onze partij tijdens de jongste verkiezingen minder goed, waardoor er ook minder financiële middelen zijn. De afbouw van de vroeger 23 regionale hoofdkwartieren tot nog maar 5 provinciale secretariaten is volop bezig. Kontich en Herentals zijn al langer dicht. Roeselare en Lennik volgen. Het zijn maar enkele voorbeelden. Het ziet ernaar uit dat de afdeling Voorkempen, die 15 gemeenten omvat, het volgende slachtoffer wordt.”

Gazet van Antwerpen kopte Vader van Marie-Rose Morel zet Vlaams Belang op straat, maar het heeft niet zozeer te maken met een politieke afrekening dan wel met dat Chris Morel een zo hoog mogelijke opbrengst wil voor zijn pand. “Recente verkoopprijzen voor gelijkaardige panden in de Paalstraat tonen aan dat dit stukje vastgoed van 165 vierkante meter meer waard is.” Er zijn al een paar kandidaat-kopers, maar als die niet genoeg bieden wil Chris Morel nog wel praten over een verlenging van het huurcontract voor één of twee jaar. Maar dan zullen de Vlaams Belang-militanten uit de Voorkempen financieel over de brug moeten komen, want nationaal wil men daar niet meer in investeren.

In Schoten telt het Vlaams Belang nog vier gemeenteraadsleden, met 12,9 % van de stemmen in 2012. Zes jaar eerder, met Marie-Rose Morel in 2006, waren er dat nog twaalf gemeenteraadsleden met 34,7 % van de stemmen. Maar misschien hebben ze bij het Vlaams Belang in Schoten een nieuwe ‘Marie-Rose Morel’ in huis. Twee jaar geleden is immers An-Sofie Dewinter, de tweede van de drie dochters van Filip Dewinter, naar Schoten verhuisd. Het was nog Marie-Rose Morel die haar in 2007 voor het voetlicht haalde om te poseren voor een ‘vakbonds’affiche van het Vlaams Belang. Later poseerde An-Sofie Dewinter ook nog in bikini voor een anti-islamcampagne van het Vlaams Belang.

“We hebben An-Sofie nog niet op bezoek gehad en hebben geen weet van haar politieke ambities, maar ze zou zeker een troef zijn”, vertelde Piet Bouciqué aan Gazet van Antwerpen. “We hadden al twee keer eerder een Dewinter op onze lijst staan. Geen familie van Filip, maar ze geraakten wel vlot verkozen. Filip gaf me trouwens al zijn zegen om An-Sofie op de Schotense lijst te zetten. Hopelijk wil ze dat ook zelf.”

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: morel, schoten, bouciqué, dewinter |  Facebook | | |  Print

24-01-16

DEWINTER IS ‘HOT’

Zeno - Heeft Dewinter dan toch gelijk gekregen.jpgOns portret woensdag van Filip, Karolien, An-Sofie en Veroniek Dewinter was het meest gelezen AFF/Verzet-artikel van de voorbije week. Op Facebook werd onze Top-50 meer gedeeld, maar aan het aantal unieke bezoekers gemeten werd het artikel over de familie Dewinter het gretigst gelezen. “De familie Dewinter, ons immer lichtgevend baken in woelig-duistere tijden…”, mailde een AFF/Verzet-redacteur niet zonder ironie naar onze chef-blog.

En Filip Dewinter doet het ook op andere fronten goed. “De Chef, in grote form”, twitterde Vlaams Belang-Kamerlid Jan Penris donderdag (foto 1, grotere versie). Dat de luitenant van Dewinter daarbij wel eens een typ- of taalfout maakt, moet hem vergeven worden. Laatst kon hij zelfs zijn eigen familienaam niet correct schrijven. Na alle mediabelangstelling voor de deelname van Veroniek Dewinter aan het Vier-televisieprogramma Terug naar eigen land volgde gisteren in De Morgen nog het omslagverhaal van de Zeno-bijlage (foto 2).

Heeft Dewinter dan toch gelijk gekregen?, vraagt Joël De Ceulaer zich af – uitgerekend de enige journalist die ervoor zorgde dat Filip Dewinter kwaad opstapte en met gezwinde pas een televisiestudio verliet. In reactie op een debat tussen Filip Dewinter en Dyab Abou Jahjah zei Joël De Ceulaer in De Zevende Dag dat "het niet moeilijk is om de intellectueel meerdere te zijn van Filip Dewinter. Dat kan iedereen met de vingers in de neus en de handen op de rug gebonden". Waarna Dewinter met veel misbaar opstapte bij de De Zevende Dag-uitzending van 1 september 2002.

Aan een goed gedocumenteerd artikel over het Vlaams Belang voegt Joël De Ceulaer in De Morgen zes riskante vragen/stellingen toe nadat Dewinter voor zijn Terugslaan!-campagne in Antwerpen de bokshandschoenen uit 1991 terug bovenhaalde. 1. Die bokshandschoen is misschien wél een goed idee (Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken noemde de bokshandschoen “een beeld van het verleden, niet van de toekomst”, nvdr.), 2. Alleen de overlopers verdienen echt respect (zoals Karim Van Overmeire die als N-VA-schepen in Aalst de voorbije jaren allicht meer handen heeft geschud dan Gerolf Annemans zijn hele carrière, nvdr.), 3. Het Vlaams Blok heeft al te vaak gelijk gekregen (met programmapunten die doorsijpelden en in de praktijk werden gebracht door andere politieke partijen, nvdr.).

4. Het Vlaams Belang is niet islamkritisch genoeg (er is weinig onthechte islamkritiek te horen bij het Vlaams Belang maar wel veel haat jegens moslims, nvdr.), 5. De partij aanvaardt niet al onze normen en waarden (in een Radio 2-interview vlak voor de verkiezingen in 2014 duidde Filip Dewinter homoseksualiteit nog als “een modeverschijnsel, iets waartoe mensen zich bekeren om zich wat interessanter te maken”, nvdr.), 6. Filip Dewinter zendt nú al zijn dochters uit (en televisiezender Vier doet dat ook al, nvdr.).

Johan Sanctorum, filosoof en voormalig tekstschrijver voor de Vlaams Belang-voorzitters Bruno Valkeniers en Gerolf Annemans, interpreteert het als dat Joël De Ceulaer “belegen coryfée Filip Dewinter de raad (geeft) om zich terug te trekken en de zaak over te laten aan zijn drie dochters (…), stuk voor stuk stoten van meiden met veel potentieel”. Het is echter geen raad, het is een voorspelling. Joël De Ceulaer: “Misschien zet Filip Dewinter pas écht een stap opzij als een van zijn dochters op het podium kan worden gehesen, zoals dat bij het Front National gebeurde.” Maar terug nu naar Johan Sanctorum die het reilen en zeilen van het Vlaams Belang een tijdlang van binnenuit gevolgd heeft.

Johan Sanctorum: “De tip van Joël is goud waard: na het verklooid te hebben met Marie-Rose Morel kunnen alleen vrouwen deze imagogewijs totaal bedorven partij er bovenop helpen. Dat zal natuurlijk de weldenkende feministen in verwarring brengen, maar sinds Marine Le Pen zouden ze beter moeten weten: net partijen van (extreem-) rechtse signatuur doen het uitstekend met vrouwelijke boegbeelden. Wat de mannelijke bullebakken niet voor mekaar krijgen, lukt hen moeiteloos: met de glimlach verkopen ze ideeën waar je bloed normaal van stolt.”

“Dat geeft te denken over het statuut van de vrouw in de politiek (en elders)”, vervolgt Sanctorum. “Terwijl ze zelf geloven dat ze de triomferende emancipatie uitdragen, dienen ze eigenlijk als stootkussen, masker en alibi voor een mannelijke ideologie.” Na een breedvoerige uitleg over de maagd Maria komt Johan Sanctorum terug uit bij “de drie knappe dochters van Filip Dewinter”: “Als het VB slim is, slimmer dan de N-VA-macho’s, dan gaan ze voor zo’n vrouwelijk altaarstuk.”

Of 'altaarstuk' Veroniek (of Karolien, of An-Sofie) Dewinter de kiezers kan aanspreken, moet nog blijken. Het is wél onze overtuiging dat als Marie-Rose Morel het Vlaams Belang-voorzitterschap had mogen overnemen van Frank Vanhecke, het Vlaams Belang minder diep in de put zou gesukkeld zijn.

In Gazet van Antwerpen zegt huidig Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken dit weekend: “Ik heb geen ambitie om mijn pensioen te halen als partijvoorzitter.” De weddingschappen over wie de volgende Vlaams Belang-voorzitter wordt, en wanneer er een andere komt, kunnen beginnen.

10-11-15

DE OUDE EN DE NIEUWE LIEFDE VAN FRANK VANHECKE

In het pas verschenen boek De wissel van de macht blikt Wetstraatjournalist Marc Van de Looverbosch terug op de laatste vijftien jaar in de Belgische politiek. Van de dioxinecrisis in juni 1999 die de CVP uit de Wetstraat 16 bonjourde en Paars-Groen aan de macht bracht, tot oktober 2014 als Charles Michel premier wordt en de N-VA sleutelposten in de federale regering bezet. Marc Van de Looverbosch slaagt er goed in om de feiten zowel chronologisch als per thema te behandelen. Herhaaldelijk werd ons geheugen opgefrist door de minutieuze reconstructie van de gebeurtenissen. Hoofdrolspelers en belangrijke getuigen werden voor het boek nog eens apart geïnterviewd.

 

Voor het hoofdstuk Vlaams Blok/Vlaams Belang: Der Untergang is het Frank Vanhecke (foto 1) die daarvoor nog eens opgezocht werd, Vlaams Blok/Belang-voorzitter van 1996 tot 2008. Wat vertelt Frank Vanhecke over zijn oude liefde (op 11 juli 2011 stapte Frank Vanhecke op bij het Vlaams Belang, onder gejuich bij wie wel bij het Vlaams Belang bleef)? Over de veroordeling van het Vlaams Blok voor racisme in 2004: “We waren zeer ongerust en hoopten dat het (proces) niet zou doorgaan. Vanaf het moment dat we wisten dat het proces in beroep in Gent gevoerd zou worden, hielden wij heel ernstig rekening met een veroordeling. We hadden ook maatregelen genomen om vrijwel onmiddellijk met een nieuwe organisatie te kunnen beginnen. (…) Ik vind die veroordeling trouwens nog altijd onterecht.”

 

Over de overgang van Vlaams Blok naar Vlaams Belang: “Het jammere – achteraf gezien – is dat wij toen zo opgesloten zaten in ons eigen grote gelijk dat wij niet echt de kans gegrepen hebben om van Vlaams Blok Vlaams Belang te maken, om een soort vervelling, echte vernieuwing, te brengen. Integendeel.” Over de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen in 2006: “Onze grote voorman Dewinter kreeg psychologisch een heel zware klap. Dat heeft hem iets gedaan. Het was ook het begin van het op de spits drijven van de interne spanning. Niemand bij ons had dat verwacht.” Over de komst naar het Vlaams Blok van Marie-Rose Morel: “Ik was een absolute vijand van de komst van Morel. Ik niet alleen. (…) We hadden Anke Van dermeersch al moeten slikken, we hadden Jurgen Verstrepen al achter de rug. We dachten nu komt er nog zo’n madammeke af, nous avons déjà donné.”

 

In het vooruitzicht van de federale verkiezingen van juni 2007 wilde men Jean-Marie Dedecker bij het Vlaams Belang binnenhalen, Marie-Rose Morel was daar tegen maar er waren nog meer meningsverschillen: “Over het campagnebeeld en de slogan hebben we geruzied als kinderen in de kleuterklas, met slaande deuren, met roepen, met tieren, met brullen. Het was du jamais vu. Dewinter wilde iets genre bokshandschoen, Marie-Rose wilde een leeuwin met welpjes.” En nog: “Marie-Rose kent iets van campagnes en zegt: ‘Wat, 2 frank per folder? Je bent niet goed, zeker, voor 1 frank zal het ook wel gaan.’ En ja, het ging ook voor 1 frank. Daar zijn grote problemen door ontstaan. Je beschuldigt Filip er niet zomaar van dat hij geld in zijn zakken steekt.”

 

En zo gaat dat nog even door in het boek van Marc Van de Looverbosch. Frank Vanhecke noemt “dé fout” van zijn politieke leven Bruno Valkeniers tot nieuwe partijvoorzitter te hebben gemaakt en niet te hebben doorgeduwd in het partijbureau waar “het kamp Marie-Rose” feitelijk over een meerderheid beschikte. Dat het Vlaams Belang kiezers verloor komt “omdat er niet alleen een cordon sanitaire werd opgelegd door extreemlinks, maar omdat we er ook zelf een beetje aanleiding toe gaven”. En over de toestand nu: “Ik heb het wel voor Tom (Van Grieken). Ik denk dat hij echt zijn best zal doen. Ik moet hem niets verwijten, ik heb Dewinter ook niet afgeslacht. Ik ben de strijd mee aangegaan en die hebben we verloren. Dus ja, het is hopeloos zolang Dewinter regelmatig zijn gezicht in de krant laat zien.”

 

Maar dat is dus de oude liefde. Intussen heeft Frank Vanhecke een nieuwe liefde gevonden. Story meldde vorige week dat Frank Vanhecke zich vier jaar na het overlijden van Marie-Rose Morel opnieuw verloofd heeft en binnenkort trouwt met Katrijn Van Tilborgh (foto 2). “Vanhecke leerde zijn nieuwe vriendin kennen aan het ziekbed van Marie-Rose. Katrijn is huisarts en verleende, als overbuurvrouw, palliatieve zorgen aan de zieke politica. Na de dood van Marie-Rose vond Frank troost bij Katrijn, en zo groeiden ze naar elkaar toe. ‘We kunnen het heel goed met elkaar vinden’, zei Katrijn toen hun romance een jaar na het overlijden van Marie-Rose uitlekte. Het koppel ontkrachtte meteen ook de hardnekkige roddels dat Frank de oorzaak was van de scheiding van Katrijn én dat ze al een koppel vormden toen Marie-Rose nog leefde. ‘Te gruwelijk voor woorden’, zei Katrijn hierover. Ondertussen woont het koppel, samen met de vier jonge kinderen van Katrijn, al een tijdje samen.”

 

Frank Vanhecke bevestigde aan Story het nieuws van zijn nakend huwelijk, maar wilde er verder niets over kwijt. Op Frank Vanheckes Facebookpagina werden de voorbije dagen door een tiental mensen felicitaties en gelukwensen gepost, waar de redactie van AFF/Verzet zich graag bij aansluit. Helaas is aan de schaarse post van Frank Vanhecke op Facebook te zien dat de vroegere Vlaams Blok/Belang-voorzitter nog niet gek veel veranderd is in zijn politieke opvattingen. Met bijvoorbeeld een sympathiebetuiging voor Pegida Vlaanderen, terwijl huidig Pegida Vlaanderen-woordvoerder Kristof De Smet ook een Facebookvriend is van Frank Vanheckes nieuwe vlam Katrijn Van Tilborgh.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, vanhecke, morel, dewinter, valkeniers, van grieken, pegida, de smet |  Facebook | | |  Print

12-10-14

"BART DE WEVER ONDERHANDELDE IN 2004 OVERSTAP NAAR VB"

Volgende zondag worden de Vlaams Belang-leden, bijeen in de AED Studios in Lint, gevraagd Tom Van Grieken als nieuwe Vlaams Belang-voorzitter te bevestigen. Twee jaar geleden waren er eerst vier, daarna nog drie kandidaten om Vlaams Belang-voorzitter te worden. Nu is er nog maar één. dS Weekblad ging de sfeer snuiven in Vlaams Belang-land.

Om te beginnen in Blankenberge waar de ‘Tom op toer’ startte, Tom Van Grieken die in veertien steden en gemeenten de Vlaams Belang-militanten opzoekt. Alhoewel Blankenberge de enige halte aan de kust is, zijn er maar een dertigtal militanten op de ontmoeting met de bijna-voorzitter. dS Weekblad: “Van Grieken heeft geen ‘wonderformule’ meegebracht. Wel moet de zweep voortaan ‘juister knallen’. Met de boodschap van Vlaams Belang is niets mis, maar de stijl moet anders. ‘Positiever. Meer Uilenspiegel, minder nors.’ En bovenal moet er weer eenheid van leiding komen. ‘Een partij van 5 procent kan zich geen flanken veroorloven. We moeten opnieuw Vlaams Blok worden.’ Wie die boodschap niet begrijpt, zal de voorzitter persoonlijk ‘tot de orde’ roepen.”

 

Eén man vindt dat het Vlaams Belang veel te grof is bezig geweest. Een tweede valt de N-VA aan omdat die allochtoontjes wil tewerkstellen terwijl onze jongens geen job vinden. Ook de luie Vlaams Belang-parlementsleden moeten het ontgelden. Dé vraag is echter wat Van Grieken met Dewinter gaat doen. “Als die Dewinter weer begint, dan ben ik weg”, vertrouwt een militant Van Grieken nog toe als hij de bijeenkomst verlaat.

 

De volgende halte van dS Weekblad is bij Filip Dewinter. In het partijgebouw aan de Amerikalei in Antwerpen klinken de voetstappen holler dan ooit. Op twee mensen na moest de partij iedereen ontslaan. Begin september gaf Gerolf Annemans openheid van zaken op een VB-partijraad. “Na de verkiezingen van 2019 is de kas leeg.” Voor dat verkiezingsjaar wordt 3,5 miljoen euro opzijgezet. Valt het aantal verkozenen nadien tegen, dan is het afgelopen met het Vlaams Belang. Met de verkoop van het vastgoed kan het sociaal passief worden geregeld. Er blijven 31 tot 32 mensen in dienst. De rest, zowat 60 mensen, werd deze zomer aan de deur gezet. Volgens Filip Dewinter liep het tien jaar geleden al fout. Filip Dewinter: “We hebben het heilig principe van (de Duitse CSU-leider, nvdr.) Franz Josef Strauss verloochend. Die duldde op rechts geen concurrentie. Dat was het geheim van zijn succes.”

 

“Ooit zat hij in de stoel waarin u nu zit. Samen met zijn beschermheer Rudi Van der Paal (de in 2010 overleden Antwerpse financier van het Vlaams-nationalisme, nvdr.) onderhandelde Bart De Wever hier begin 2004 over een overstap. Financieel was hij net niet berooid. Hij betoonde interesse, maar stelde ook zijn eisen. Hij wilde bijvoorbeeld dat het Vlaams Blok sommige zaken anders aanpakte. Och here och God, de N-VA stelde niets voor. Wij geloofden niet in hem, we dachten niet dat we hem konden gebruiken. Bovendien wilde Marie-Rose Morel hem er niet bij. Zij was pas van de N-VA naar het Vlaams Blok overgestapt en wilde haar oude partij kaltstellen.

 

Eind 2006 begaat Vlaams Belang een tweede stommiteit. “Het akkoord met Jean-Marie De Decker was zo goed als rond. Maar opnieuw Morel en toenmalig voorzitter Frank Vanhecke schoten de zaak op het laatste moment af.” Dewinter zucht diep als hij al die overmoed overschouwt. “Op rechts zijn we het monopolie kwijt. En dan wordt zo’n cordon sanitaire de grootst mogelijke nachtmerrie. Dan mogen we tegen de schenen van het establishment schoppen. Anderen doen het beter, omdat ze hoop op verandering bieden.” Maar met de N-VA in de Vlaamse en de federale regering dient zich een opportuniteit aan. “De Wever gaat nu met een Franstalige premier de Belgische staat redden. Wat een afgang. Wij moeten wachten op een Sarkozy-moment. Ooit zoog Nicolas Sarkozy het Front National leeg. Als president stelde hij zwaar teleur. Meteen steeg Marine Le Pen in de peilingen.”

 

Over zijn eigen toekomst houdt Dewinter zich op de vlakte. “Ik blijf in elk geval op post, ik doe gewoon mijn ding. (…) Ik ben een oude krokodil. Daar maak je niet zomaar een vegetariër van.” Niet elke Vlaams Belang’er is opgezet met de manier waarop Dewinter in de Kamer van Volksvertegenwoordigers het hoge woord zal voeren. Dat Marijke Dillen, die een royale afscheidsvergoeding uit het Vlaams Parlement verkoos boven een zitje in de Kamer, vervangen werd door Dewinters hielenlikker Jan Penris dikt het ongenoegen verder aan.

 

Op de VB-partijraad van 20 september werd Tom Van Grieken met 85 % van de stemmen aanvaard als volgende Vlaams Belang-voorzitter (12 % stemde tegen, de rest onthield zich - nvdr.). Als de pers de leden van de VB-partijraad ziet, valt het vooral mannelijke en oudere publiek op (zie ook deze foto, nvdr.). Gerolf Annemans heeft geen zin in een terugblik, hij kijkt vooruit. Gerolf Annemans: “Van Grieken moet de partij uit de modder trekken. En zoals hij nu bezig is, doet hij het goed. Maar had ik mijn been bij de lijstvorming niet stijf gehouden, hij was niet eens parlementslid.”

 

Welke toekomst wacht het Vlaams Belang? “Er zijn nogal wat N-VA-burgemeesters”, zegt een bron. “Eenmaal die van de macht hebben geproefd, willen ze maar al te graag voortbesturen. Een coalitie met Vlaams Belang ligt in dat geval voor de hand.” Maar het Vlaams Belang heeft het maar in beperkte mate zelf in de hand. Filip Dewinter: “We moeten de kiezer bij de les houden. Helaas zijn we maar zo sterk als de meerderheid zwak is. (grimas) En vooralsnog verzorgt burgemeester De Wever in Antwerpen ons publiek uitstekend.”

 

Foto: Filip Dewinter kijkt onbeschroomd naar de AFF/Verzet-lezer, Bart De Wever vraagt zich af wat ze nu weer over hem gaan schrijven.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: van grieken, dewinter, de wever, annemans, morel, vanhecke, dillen, penris |  Facebook | | |  Print

25-04-14

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Ondanks alle stemtesten, met en zonder de PVDA, hebben sommigen nog altijd sympathie voor meerdere partijen. In Essen, in het noorden van de provincie Antwerpen, werden de borden hiernaast gespot. Met zowel affiches voor Groen als voor de PVDA. Visueel lijkt ons die laatste affiches het sterkste. De ‘Samen beter doen’-affiche van Groen lijkt eerder een gephotoshopt mannekesblad te zijn. Maar laat de 'Samen beter doen'-slogan alleszins inspireren tot samenwerking van de progressieve partijen na 25 mei, wat ook de verkiezingsuitslag wordt.

 

“De mobiliteitsvisie van (N-VA-)schepen Kennis gaat duidelijk niet verder dan de voorruit van zijn dienstwagen. Achter het en-en-verhaal schuilt een gebrek aan visie. Het stadsbestuur wil problemen oplossen met achterhaalde 20ste-eeuwse concepten. Wie ooit de hoop koesterde dat Antwerpen mee in de top zou staan van moderne steden, kan die nu begraven.” Gazet van Antwerpen is nog mild. De door De Standaard geraadpleegde mobiliteitsexperten spreken van een 19de-eeuws project. (Gazet van Antwerpen, 18 april 2014)

 

“Ik heb me laten gaan en een Mustang Convertible gehuurd, om rond te rijden, met mijn zonnebril en mijn kostuum. En dan kom je aan bij de Sunset Sound-studio, een legendarische ‘home of the hits’, en moet je over de daklozen en bedelaars heen stappen. Oude vrouwtjes, echte junkies… Ik was diep beschaamd, mijn feelgoodgevoel smolt met elke stap die ik zette.” Monsieur Paul liet zich gaan bij de opname van de jongste cd van Triggerfinger. Omdat hij er spijt van kreeg, laten wij ons ook nog eens gaan. Eén exemplaar van By Absence Of The Sun gaat bij AFF/Verzet de deur uit voor wie zijn of haar e-mail- en gewoon adres mailt met de ‘Contacteer me’-knop rechtsboven deze blog. De winna(a)r(es) wordt komend weekend verwittigd dat de cd op komst is. (De Standaard, 19 april 2014)

 

“In eentje hebben we een koffiecorner. Leuk, maar dat leidt niet tot een grotere omzet.” Daarom vind je in de 144 andere Standaard Boekhandels geen koffiehoek. (De Morgen, 19 april 2014)

 

“Misschien wil ik het meest het levensverhaal vertellen van Marie-Rose Morel. Van Miss Vlaanderen naar het Vlaams Belang met uitgesproken politieke ambities, de kanker die inslaat als een bom… Niet dat haar ideologieën stroken met de mijne, maar het is net daarom dat me dat zo interessant lijkt.” Evelien Bosmans, die naast Matteo Simoni schitterde in de film Marina, over de rollen die ze nog wil spelen. Na de boekskes en het boek, nu nog een film over Marie-Rose Morel? (Gazet van Antwerpen, 19 april 2014)

 

“Ge moet eens de tekst van dat zogeheten volkslied lezen, die Vlaamse Leeuw met zijn wraak en woede, met dat geklauw en dat verscheuren, met het bloed en het slijk waarin hij de vijand zal versmoren – dat is godvernonde geen volkslied, dat is het lied van een bende psychopaten.” In boek van Marc Reugebrink Het Belgisch huwelijk legt een Vlaming aan een Nederlander uit dat Vlamingen niet zo mild zijn als hij denkt. (dS Weekblad, 19 april 2014)

  

“In de ogen van veel Vlamingen ben ik intussen niet meer elitair maar ben ik een rat, een knaagdier dat aan hun begroting en aan hun gedachtegoed zit.” Auteur en theatermaker Pieter De Buyser had een ontnuchterend gesprek met Ben Weyts, ondervoorzitter van de N-VA. (De Wereld Morgen, 22 april 2014)

 

“In de jaren vijftig en zestig kenden we een economische groei van rond de vijf procent per jaar, en het inkomen van iedereen steeg razendsnel. Bovendien beleefden we toen de Koude Oorlog die maakte dat de machthebbers bang waren om de ongelijkheid groter te laten worden. Dat kon de sympathie voor het communisme in het Westen weleens aanwakkeren. Voor grootverdieners werden daarom hoge belastingen ingevoerd en herverdeling van de rijkdom was een reëel politiek doel. Over alle partijen heen." Maar sindsdien werd die progressieve belasting afgebouwd. "In de jaren zestig bedroeg de hoogste belastingvoet in de Verenigde Staten 90 procent, terwijl dit nu net geen 40 procent is. Een van de redenen daarvoor is dat de val van het communisme een boost gaf aan het geloof in het marktkapitalisme, waardoor alle herverdelingsmechanismen ter discussie werden gesteld. Inclusief progressieve belastingen." Maar nu is die progressieve belasting terug nodig. "Vermogen groeit (sinds de jaren tachtig, nvdr.) in the long run jaarlijks met vier à vijf procent, terwijl de economische groei, en ook die van inkomen uit arbeid, slechts met een tot anderhalf procent toenemen. Wie rijk is, zal dus nog rijker worden, terwijl degene die werkt steeds meer achterop zal hinken." En ongelijkheid is funest voor onze economie en democratie. Thomas Piketty pleit daarom voor een wereldwijde vermogensbelasting. En als het niet wereldwijd kan, dan toch al op Europese schaal. Voila. De 696 bladzijden van Capitalism in the 21st Century in een paar citaten en een paar zinnen samengevat. Thomas Piketty werd door zowat elke serieuze Vlaamse krant, en nu ook in Knack, geïnterviewd. Hebben onze politici meegelezen? (Knack, 23 april 2014)

 

"Nog steeds tref je Belgische politici aan die de opkomstplicht achterhaald en betuttelend vinden en haar om die reden willen afschaffen. Tezelfdertijd menen ze dat burgerschapszin begint en eindigt met het instellen van een gemeenschapsdienst voor werkzoekenden als ze zelf niet in staat zijn om nieuwe jobs te creëren, met het opleggen van taalregels en kledingvoorschriften op school en het uitdelen van GAS-boetes op straat. Die regeltjes zijn echter ingrijpender dan de plicht om je op de dag van de verkiezingen te melden bij een stembureau.” Norah Karrouche vindt dat politici selectief zijn als het over vrijheden en plichten gaat. (De Morgen, 24 april 2014)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, mobiliteit, cultuur, morel, sociaal, 25 mei |  Facebook | | |  Print

06-03-14

SCHELDPROZA

We kennen hem niet persoonlijk, maar we dachten dat Chris Morel (links op foto 1), de vader van Marie-Rose Morel (in het midden op foto), een heer van stand is. Niet dus.

 

Chris Morel werd door Bart De Wever gevraagd of hij de N-VA-lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen wilde duwen. Politiek is Chris Morel niet vreemd. Hij was jarenlang OCMW-voorzitter in Merksem, maar de laatste jaren was hij vooral actief in het zakenleven als topman bij Alcatel. Wat hem overigens het ereburgerschap in Peking en Shangai opleverde. Bij het overlijden van Marie-Rose Morel was duidelijk dat de voormalige Vlaams Belang-politica zich terug oriënteerde naar de partij waar ze haar eerste stappen in de politiek had gezet, en dat kapitaal wilde Bart De Wever wel verzilveren bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2012. Op de lijstduwersplaats behaalde Chris Morel 3.166 voorkeurstemmen, het zesde beste resultaat op de Antwerpse N-VA-lijst.

 

Chris Morel nam zijn plaats in de gemeenteraadszaal niet in, hij verhuisde meteen naar de OCMW-raad waar men hem kon belonen met een betaald mandaat als ondervoorzitter. Onder het vorige bestuur had de OCMW-voorzitster in Antwerpen naast haar twee vicevoorzitters, maar dat waren eerder protocollaire functies. Ze werden hiervoor niet vergoed, en kregen slechts zitpenningen in de mate ze zoals de andere OCMW-raadsleden effectief aanwezig waren bij vergaderingen. Liesbeth Homans voerde de functie in van ondervoorzitter, die een vaste maandelijkse vergoeding krijgt. Volgens Liesbeth Homans zou dat goedkoper zijn dan de ondervoorzitter te vergoeden met zitpenningen. Naast Chris Morel werd ook voormalig Antwerps politiekorpschef Eddy Baelemans (Open VLD) OCMW-ondervoorzitter met een vaste vergoeding.

 

OCMW-raadslid Johan Peeters (SP.A, foto 2) maakte de rekening en kwam tot de vaststelling dat in 2012 de verloning van de vicevoorzitters onder OCMW-voorzitster Leen Verbist (SP.A) 49.371 euro kostte, en in 2013 de ondervoorzitters onder OCMW-voorzitster Liesbeth Homans (N-VA) 97.424 euro. Een meeruitgave van 47.753 euro. Ook de verloning van de gewone OCMW-raadsleden is gestegen tussen 2012 en 2013, met 53.473 euro. Volgens Johan Peeters wordt nochtans minder vergaderd bij het OCMW, en zijn de kosten gestegen door het aantal keren dat OCMW-voorzitster Liesbeth Homans afwezig is en zich laat vervangen voor een gewoon OCMW-raadslid dat hiervoor telkens een zitpenning van 150 euro krijgt. Het brengt de meeruitgave onder het N-VA-bestuur op in totaal iets meer dan 100.000 euro.

 

La Homans is op vakantie in het buitenland, maar volgens haar kabinet maakt Johan Peeters “een aantal denk- en telfouten” en zou de nieuwe regeling geen 100.000 euro duurder zijn maar daarentegen 4,46 % goedkoper.  In Gazet van Antwerpen van 31 december 2013 had Liesbeth Homans nog gezegd: “Door met ondervoorzitters te werken die een bezoldiging krijgen, is het huidige systeem goedkoper dan in de vorige legislatuur. Bovendien deed ondervoorzitter Morel afstand van deze bezoldiging.” "Klopt niet", zegt Johan Peeters. “Uit de documenten blijkt dat Chris Morel elke maand werd uitbetaald en ook nog een dertiende maand kreeg. Mevrouw Homans neemt dus een loopje met de waarheid.” Dan even bellen met Chris Morel, dachten ze bij Gazet van Antwerpen. Die reageerde boos.

 

“Ik heb in het Vast Bureau van het OCMW inderdaad gezegd dat ik zouafzien van mijn verloning. Als Johan Peeters daar bij jullie nu mee afkomt, moet je ook het hele verhaal schrijven.” U ontvangt dus wel een verloning als ondervoorzitter? “Kijk, ik laat mijn zitpenning in de districtsraad van Merksem al vallen en ook die bij ZNA (de Antwerpse ziekenhuizen, nvdr.). Daarnaast ontvang ik slechts 25 procent van mijn bezoldiging als OCMW-ondervoorzitter.” Zou het niet eerlijker zijn geweest om te spreken van een kwart, in plaats van helemaal niets? “Ik herhaal: ik laat alle andere zitpenningen vallen en het gaat maar om 25 procent. Dat is niet eens een derde van wat Eddy Baelemans krijgt. Johan Peeters kletst uit zijn nek. Als de stad door dat soort mensen bestuurd moet worden, dan is dat erg voor Antwerpen.”

 

Gazet van Antwerpen vraagt door: U mag als gepensioneerde maar een beperkt bedrag bijverdienen. Is dat de reden dat u maar een kwart van uw verloning ontvangt? “Ik had ook mijn pensioen dat ik vanuit Brussel krijg kunnen laten vallen, hé, en 100 procent van mijn verloning bij het OCMW kunnen houden. Maar dat heb ik dus niet gedaan. Ik heb het omgedraaid, om Antwerpen te sparen.” Hoe verklaart u het feit dat de kosten voor raadsleden in 2013 een stuk hoger liggen dan het jaar voordien? “Dat zal dan wel zijn omdat Johan Peeters en zijn kompanen altijd tegen de sterren op willen vergaderen. Dat doen ze overal. Dan kunnen ze allemaal cashen, nietwaar. De socialisten zijn nu eenmaal kampioen in het cashen.”

 

Eenvoudig toegeven dat Liesbeth Homans fout was, en hij wél een vergoeding als OCMW-ondervoorzitter krijgt, is er niet bij voor Chris Morel. Eenvoudig toegeven dat hij slechts gedeeltelijk vergoed wordt omdat hij anders boven het maximumbedrag als gepensioneerde zou uitkomen, is er ook niet bij voor Chris Morel. In het nauw gedreven, dan maar schelden op de socialisten. Dat wel. Typisch N-VA.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, homans, morel |  Facebook | | |  Print

20-02-14

NAMEN VAN RECHTERS NOG ALTIJD IN GEHEUGEN GEGRIFT

Het Hof van Cassatie bevestigde op 13 januari 2014 dat vakbonden leden mogen uitsluiten wanneer die opvattingen aanhangen en uitdragen die regelrecht indruisen tegen de standpunten van die vakbond. Het is de logica zelve, maar het Vlaams Belang dacht er anders over. En men is er de namen van rechters niet vergeten.

 

De zaak over het mogen uitsluiten van Vlaams Belang'ers als vakbondslid ging aan het rollen toen Lieve Van den Berghe, lid van de ACV-bediendenvakbond LBC-NVK, in 2006 op een Vlaams Belang-kandidatenlijst voor de Vlaamse parlementsverkiezingen bleek te staan. Als voorzitster van de Gulden Sinjoren, die jaarlijks een enkel door politici van het Vlaams Belang bezochte 11 juli-viering inricht in Antwerpen, viel Lieve Van den Berghe niet op. Met haar kandidatuurstelling voor het Vlaams Parlement was dat natuurlijk anders. Met respect voor alle daarbij horende procedures en beroepsmogelijkheden werd Lieve Van den Berghe geschrapt als vakbondslid omdat de standpunten van het Vlaams Belang onverzoenbaar zijn met de standpunten van het ACV/LBC-NVK.

 

Op aanstoken van de zogenaamde vakbondscel van Marie-Rose Morel stapte Lieve Van den Berghe naar de rechter. Er volgde een jarenlange procedureslag. In een slotarrest van 28 februari 2011 verklaarde het Hof van Beroep dat het het recht is van ACV/LBC-NVK om te stellen dat een vakbondslid anti-vakbondsstandpunten inneemt door kandidaat te zijn voor het Vlaams Belang, en om die reden leden uit te sluiten. De zogenaamde vakbondscel, nu onder aanvoeren van Rob Verreycken, raadde Lieve Van den Berghe vervolgens aan om naar het Hof van Cassatie te stappen. Maar ook daar kreeg ze het deksel op de neus. Uitsluiten is in zo’n geval geen beslissing ‘buiten proportie’, meent het Hof van Cassatie. 

 

De Vlaamse Solidaire Vakbond (VSV) roept nu alle Vlaams-nationalisten op om “de ouderwetse traditionele vakbonden de rug toe te keren en te kiezen voor ons, het enige Vlaams-nationalistische alternatief. Wij strijden mee tegen de monopoliepositie van de traditionele vakbonden en voor eerlijke en open sociale verkiezingen, want wat is de meerwaarde van sociale verkiezingen als men enkel kan kiezen tussen drie belgicistische kleurvakbonden?” In één adem roept men ook op om “de belgicistische deelorganisaties van het ACW en co te verlaten en te kiezen voor Vlaams-nationalistische alternatieven zoals het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds. Een overtuigde Vlaams-nationalist hoort niet thuis bij deelorganisaties zoals de CM (...).”

 

“Om misverstanden te vermijden”, besluit de VSV, “willen we er nog op wijzen dat de Vlaamse Solidaire Vakbond een niet-partijgebonden, onafhankelijke vakbond is die alle Vlaams-nationalisten wil verenigen over de partijgrenzen heen”. Er mag al eens gelachen worden. De VSV is gevestigd in de lokalen van het Vlaams Belang aan het Madouplein in Brussel. De nieuwbakken voorzitter, Wim De Winter, is een Vlaams Belang-personeelslid. De vorige VSV-voorzitter, Rob Verreycken, natuurlijk ook. En dan durft men beweren dat de VSV “een niet-partijgebonden, onafhankelijke vakbond” is?! De reactie op het arrest van het Hof van Cassatie was al evenzeer op zijn Vlaams Belangs.

 

Men zal zich herinneren dat Gerolf Annemans bij de veroordeling van het Vlaams Blok als een racistische partij (foto 1) in 2004 dreigend zei: “De namen van de rechters staan in het geheugen van deze jurist gegrift.” Toen hij acht jaar later Vlaams Belang-partijvoorzitter werd, bagatelliseerde Gerolf Annemans die uitspraak als gedaan in “een emotioneel moment”. Gedaan en vergeten? Toen vorige week het arrest van het Hof van Cassatie bekend geraakte, citeerde voormalig Vlaams-Blokparlementslid Roeland Van Walleghem op Facebook de zeven namen van de Nederlandstalige kamer van het Hof van Cassatie. “Let op de 4de naam: SMETRYNS! Dat was de voorzitter van het Hof van Beroep in Gent die het Vlaams Blok veroordeelde! Hij kreeg daarvoor een promotie bij het Hof van Cassatie. Een ander arrest zou verwonderlijk geweest zijn!”

 

Aansluiten bij de VSV kan voor slechts 12 euro. Men kan er nog wel wat volk gebruiken (foto 2: de VSV-nieuwjaarsreceptie dit jaar). Je komt er echter evenzeer in een 'kleurvakbond' terecht. Op een ander bekijkt men de zaken door een groene, rode of blauwe bril, hier door een geelzwarte bril.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sociaal, vsv, van den berghe, morel, verreycken, van walleghem |  Facebook | | |  Print

04-11-12

MOEDER MARIE-ROSE MOREL BEKRITISEERT VBJ-VOORZITTER

Vorige zondag had De Zevende Dag (foto) een gesprek met Vlaams Belang Jongeren-voorzitter Tom Van Grieken naar aanleiding van de via Apache uitgelekte VBJ-nota Quo Vadis, Vlaams Belang? Wie het fragment nog niet gezien heeft, moet het zeker eens bekijken. Tom Van Grieken wrong zich in alle mogelijke en onmogelijke bochten. In de VBJ-analyse werd geklaagd over de te platte stijl maar de ‘het mes tussen de pampers’-uitspraak, dat hinderde VBJ-voorzitter Tom Van Grieken niet. De Zwan-worstjesactie, dat soort dingen mag in de toekomst natuurlijk nog. Enzovoort. Of: hoe schijnbaar kritisch zijn maar angstvallig de VB-leiding niet tegen de borst stoten.

 

Myriam Van Loon, de moeder van Marie-Rose Morel, keek ook en bedankte achteraf interviewster Indra Dewitte. Myriam Van Loon: “Lichaamstaal die boekdelen spreekt… De jonge Van Grieken overleefde de leugendetector niet en bevestigde, met zijn naam als ondersteunende factor, nogmaals het failliet van zijn partij. De aankondiging dat Vlaams Belang-jongeren niet meer van de platte provocerende stijl van de oude garde houdt, dat de plaat is grijsgedraaid… bleek een misleidend alibi voor media-aandacht. Dank u Indra, dat u als journaliste de ‘historische’ woorden van Marie- Rose van januari 2007  in herinnering bracht: “De plaat is grijsgedraaid.” (…) Haar open geest en juiste terminologie had voor de partij het tij kunnen keren en een breed Vlaams bewustzijn kunnen realiseren. Ze werd binnengehaald door de grote leider Dewinter die haar ‘touch of Rose’ voor zijn partij zag zitten, niet- beseffend dat het meer dan een mooie glimlach was: ze meer was dan een ja- knikkend poppemieke, ze visie en charisma had, de weg bereidend naar een nieuwe lente. Die ontdekking bezorgde de  partijtop al gauw schele hoofdpijn. (…)”

 

“Van binnenuit werkte ze hard aan verandering van het misleidend discours als kiezersbedrog, want onuitvoerbaar. Ze won de harten van de militanten, wiens ogen ze opende, dat op die manier geen enkele verzuchting voor een ‘betere’ samenleving bespreekbaar zou worden. Haar natuurlijke charme vond de juiste ingang voor een duidelijk en eerlijk gesprek over de gevoeligheden in de samenleving binnen (bijna) alle geledingen van de partij.  De enorme achterban die al lang aanvoelde dat de vlag de lading niet meer dekte, sloot haar in zijn hart. De taal die zij sprak was dezelfde als die van de mensen, die het veralgemenende sloganeske polariserende taalgebruik niet langer relevant vonden. Duidelijke maar aanvaardbare taal omtrent afspraken van gelijke rechten en plichten met een bruikbare stok achter de deur voor wie niet horen wil, is de echte weg naar rechtvaardigheids- en veiligheidsgevoel. En niet enkel het ‘gevoel’. Roosje was als bloesem in de nieuwe lente.”

 

“Bedankt Indra. Goede journalistiek om de nieuwe VB-jongerenvoorzitter er nog eens op te wijzen. Dat hij onder een vals voorwendsel aandacht kreeg, had u duidelijk door en bekocht hij met liters angstzweet. Kritiek in dat bastion blijft voorlopig beperkt tot een zielige poging. Tot zolang zal “de winter niet verganghen” en luidt een nieuwe lente met een grijsgedraaide plaat ook geen nieuw geluid in. Ook al noemt de jongeman het een ‘evergreen’. Zet die ploat af.” Met alle respect, maar dat Marie-Rose Morel aan een ander programma werkte? Dat hebben we nooit kunnen vaststellen. En we hebben nochtans veel gelezen over en van haar. Ook ermee gecorrespondeerd, soms zelfs met de uitdrukkelijke afspraak dat het niet voor publicatie was. Een andere stijl die Marie-Rose voor het Vlaams Belang wilde, dat wel. En lokaal andere accenten, want bijvoorbeeld niet overal is het ‘vreemdelingenprobleem’ even prangend als in Antwerpen. Dat ook wel. Maar het partijprogramma voor het ‘vreemdelingenprobleem’ in Antwerpen, dat moest voor haar niet veranderen.

 

De moeder van Marie-Rose Morel heeft echter 100 % gelijk als ze bekritiseert dat het met Tom Van Grieken bij het Vlaams Belang meer van hetzelfde wordt, ze heeft 100 % gelijk als ze zegt dat Van Grieken het failliet van zijn partij bevestigt.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: morel, vbj, van grieken |  Facebook | | |  Print

12-12-11

MARIE-ROSE MOREL. LIJVIG MAAR NIET HET ULTIEME BOEK

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

00:00 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, morel, dillen, vanhecke, dewinter, annemans, valkeniers |  Facebook | | |  Print

16-09-11

A TOUCH OF ROSE

Gisteren werd de Dag tegen kanker ingericht, waarbij kankerpatiënten in meer dan honderd ziekenhuizen extra verzorgd werden. Kanker is een verwoestende ziekte die ieder van ons kan treffen. Elke dag opnieuw vernemen honderd mensen dat ook bij hen de kanker woekert. Woensdagavond opende Ann-Marie Morel (links op de foto), zus van, het psychosociaal oncologisch welzijnscentrum A touch of Rose.

 

Het centrum is ingebed in de Sint-Jozefkliniek in Bornem waar Ann-Marie Morel werkt als longspecialiste. Naast optimale medische zorg aan kankerpatiënten wordt er ook aandacht besteed aan niet-medische aspecten als psychologische ondersteuning, sociale hulp, voedingsaanpak en (voor wie er nood aan heeft) pastorale zorg. Workshops en andere activiteiten moeten helpen om de weerbaarheid en energie om met de ziekte om te gaan op peil te houden.

 

Het centrum is gevestigd in de voormalige woonruimte van de vrouwelijke religieuzen in het ziekenhuis, religieuzen die recent naar een rusthuis zijn vertrokken. Met de geplande verbouwingen moet op termijn uitgekeken worden naar een nieuwe locatie, maar intussen kan men toch al starten met de werking. Op de website van A touch of Rose wordt enkel in de persartikels verwezen naar Marie-Rose Morel. De Rose in A touch of Rose staat officieel voor de pioenroos. In de centrale hal van het gebouw hangt wel een foto van Marie-Rose Morel.

 

We hebben Marie-Rose Morel – ondanks onze meningsverschillen – sterkte gewenst vanaf de eerste dag dat bekend was dat ze moest strijden tegen baarmoederkanker. Wij, en allicht ook de lezers van deze blog, kennen zowel mensen die schijnbaar met succes gestreden hebben tegen de ziekte, zowel als mensen die na een paar jaren hervallen zijn en mensen die ons ontvallen zijn door kanker. Het is goed even aan díe mensen te denken, en de waan van de dag te laten voor wat het is.

 

Meter van A touch of Rose is Dina Tersago (rechts op de foto) die in de buurt van het centrum woont. Miss België 2001. Begrijpelijk dat men niet koos voor Miss België 1991.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sociaal, morel |  Facebook | | |  Print

19-08-11

NAAR DE TIENDE IJZERWAKE

Zondag wordt de rust in Steenstrate, bij Ieper, weer verstoord door de komst van enkele duizenden radicale rechtse Vlaams-nationalisten die daar bijeenkomen voor de tiende editie van de IJzerwake (foto 1). “Afwachten of er opnieuw meer volk zal zijn dan de vorige jaren, misschien is het net die dag even zomer”, schreef ’t Pallieterke eerder deze week. De weersvoorspelling voor zondag is alleszins goed.

Naast van IJzerwake-voorzitter Wim De Wit is ook een toespraak gepland van Johan Sanctorum, adviseur van VB-voorzitter Bruno Valkeniers en kroniekschrijver in ’t Pallieterke. De kans dat hij zijn alter ego’s Hilde De Breuckere en Annick Verbauwen meebrengt is klein. Traditioneel is er ook een bloemenhulde. Dit jaar valt dit te beurt aan de aan het IJzerfront tijdens de Eerste Wereldoorlog gesneuvelde soldaat Frans Kusters, Ivan ‘Vlaanderen Vlagt’ Mertens, priester en historicus Karel Van Isacker, industrieel en mecenas van de Vlaamse beweging Rudi Van der Paal, de voor collaboratie veroordeelde schrijver Filip De Pillecyn en de begin dit jaar overleden Marie-Rose Morel (1, 2, 3, 4). De IJzerwake rekent erop dat dit alles in een serene sfeer kan gebeuren, zoals het hoort bij een dodenherdenking. “Want er was op voorhand wel wat te doen over de herdenking van Morel”, weet ’t Pallieterke. “Voor- en tegenstanders, sterk uitgesproken meningen (haatmail noemen ze dat in de serieuze pers) en boze of bezorgde telefoons. We rekenen erop dat iedereen zijn manieren houdt.”

Trad twee jaar geleden de groep Andersjevs op die liederen bracht van Jef Elbers, deze keer staat zoon Dietwin Elbers op het podium die eigen liederen brengt én één lied van zijn vader. Op de IJzerwake wordt ook de tweede Vlaamse grond-cd verkocht. Met deze keer op de ‘straalplaat’ zoals dat in die kringen heet: liedjes van Bart de Bard, Jupiter, Wonne, Lion’s Pride, Jef Elbers, Wilfred en de intussen ontbonden Nederlandse groep Standrecht. RechtsActueel start met de uitgifte van een reeks posters waarin ze personen, verenigingen en gebeurtenissen uit de Vlaamse beweging in het voetlicht plaatsen.  Als eerste poster wordt zondag op de IJzerwake een foto van Wim Maes te koop aangeboden, stichter van de Vlaamse Militantenorde (VMO). RechtsActueel wil daarmee onderlijnen dat politieke actie zich niet alleen afspeelt in vergaderingen maar ook op straat. Dat als eerste poster gekozen werd voor een foto van de leider van een organisatie waarvan militanten in 1953 veroordeeld werden voor militievorming, en militanten in 1963 er niet voor terugschrokken om huizen met teer te bekladden, zegt veel over de redactie van RechtsActueel.

Er zou ook nog “ergens ‘een stunt’ in het programma” van de IJzerwake dit jaar zitten. Bruno Valkeniers die met een valscherm uit een vliegtuig springt en landt op de IJzerwakeweide? Voorpost die van de ‘Kameraadschapsavond’ de avond voordien in Westvleteren bakken trappist meebrengt? Marie-Rose Morel meer dan levensgroot geportretteerd, zoals VNV-leider en collaborateur Staf De Clercq, Irma Laplasse en Armand Preud’homme in 2004 te beurt viel (foto 2)? We zullen het zondag wel zien. Plezant zal het alleszins worden. De Belfortbeweging heeft afgesproken samen de weide te betreden. Gents VB-boegbeeld Francis Van den Eynde, gewezen VB-voorzitter en Europarlementslid Frank Vanhecke, senator en voormalig hoofd van de juridische dienst van het VB Jurgen Ceder, zoon van VB-stichter Karel Dillen Koen Dillen, gewezen nationaal VB-persverantwoordelijke Tom Van Den Troost, voormalig fractiesecretaris van de VB-Kamerleden Francis Wouters… zullen zorgen voor een opgemerkte aanwezigheid.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ijzerwake, sanctorum, morel, van den eynde |  Facebook | | |  Print

22-07-11

NU KOEN DILLEN IN 'DAG ALLEMAAL'

Koen Dillen bij de begrafenis van Marie-Rose Morel.jpgKoen Dillen stapte op bij het VB en schrijft een boek over Marie-Rose Morel. Voor Dag Allemaal is het deze week aanleiding voor een interview met de zoon van VB-stichter Karel Dillen. Na een paar korte berichten en de flauwekul van Geert Hoste: het eerste groot artikel in Dag Allemaal deze week. De grootste kop bij het artikel is echter Anke Van dermeersch? Die is niet capabel!. Koen Dillen maakt van de gelegenheid immers gebruik om af te rekenen met de ‘Blonde Bambi’ die zich veertien dagen eerder in hetzelfde weekblad kandidaat stelde om de volgende VB-voorzitter te worden.

 

Koen Dillen (foto: Koen Dillen naast Frank Vanhecke bij de begrafenis van Marie-Rose Morel) is nog altijd vol vuur over Marie-Rose Morel. Koen Dillen (in Dag Allemaal): “Ze durfde op te komen voor haar mening, ging geen conflicten uit de weg. Daardoor botste ze met Filip Dewinter, omdat ze niet de zoveelste blonde bimbo was die enkel haar schoonheid in de strijd hoefde te gooien om een mandaat te krijgen. Marie-Rose had ook iets te vertéllen.” Bedoelt Koen Dillen dat er ook blonde dames bij het Vlaams Belang zijn die niks zinnigs te vertellen hebben? Koen Dillen: “Bij mijn ontslag heb ik er geen geheim van gemaakt dat ik kritiek had op de gooi naar het voorzitterschap van Anke Van dermeersch. In Dag Allemaal zei ze: ‘Bij een andere partij was ik al lang minister geweest.’ Dat deed me denken aan de begindagen van het Blok: toen was zo’n houding uit den boze. De partij is zo hard veranderd dat ik me er niet meer thuis voel, en met mij vele anderen.”

 

Máákt Anke Van dermeersch kans om voorzitster te worden? Koen Dillen: “Als zij zoiets durft verkondigen in Dag Allemaal, dan zit daar meer achter. Dat betekent dat ze steun krijgt van hogerhand, dat ze de toestemming heeft gekregen om dat steentje op te werpen. En mócht zij echt kans maken, dan zegt dat veel over het huidige Vlaams Belang.” Is ze capabel voor het voorzitterschap? Koen Dillen: “Nee, Anke Van dermeersch is niet capabel.” Overigens is het argument van Anke Van dermeersch dat ze in een andere partij reeds minister zou zijn inderdaad belachelijk. In een krant verwees Van dermeersch (39 j.) naar leeftijdsgenoten Inge Vervotte (34 j.) en Freya Vandenbossche (36 j.) die al minister waren/zijn. Alsof als je maar een leeftijdsgenoot van pakweg Patrick Janssens bent, maar actief bent in een andere partij, je evengoed burgemeester van Antwerpen had kunnen zijn.

 

En waarom schrijft Koen Dillen een boek over Marie-Rose Morel? Koen Dillen: “Omdat haar hele leven eens belicht mag worden, niet alleen de periode waarin ze ziek was. Haar jeugd, de periode van haar hostessenbureau, haar tijd bij de N-VA, de Miss Vlaanderen-verkiezing…” Benieuwd of Koen Dillen gaat onthullen wat er mis liep toen Marie-Rose Morel in 1994 deelnam aan de verkiezingen voor Miss België. Op vrijdagavond 29 mei 1994 stond Marie-Rose Morel samen met negen andere finalisten op de bühne van het casino van Spa. Morel was niet enkel mooi, in interviews vertelde ze precies wat de jury van dit op en top Belgisch evenement graag hoorde. Morel vond het “een echte eer (…) om België te mogen vertegenwoordigen op tal van manifestaties.” Maar dan was er een mysterieuze technische fout. Toen de kijkers van VTM en RTL-TVi via televoting moesten stemmen kwam op het 077-nummer van Marie-Rose Morel geen enkele stem binnen. Gevolg: Morel out en Ilse De Meulemeester wordt dat jaar Miss België. Drie jaar eerder was het Anke Van dermeersch wél gelukt Miss België te worden.

 

Wat was er aan de hand? Men kan Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers van veel beschuldigen – meer zelfs: van heel veel – maar dat ze toen de verkiezing van Marie-Rose Morel saboteerden is onwaarschijnlijk. Frank Vanhecke maakte intussen op zijn blog bekend dat hij samen met Koen Dillen voor een week naar Frankrijk is vertrokken om er te werken aan een eerste, ruwe versie van het boek over Marie-Rose Morel. De titel wordt: Al bij al heb ik gelukkig geleefd.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dillen, van dermeersch, morel |  Facebook | | |  Print

13-07-11

OOK JURGEN CEDER WEG BIJ HET VB

Jurgen Ceder (foto, 48 j.), VB-Senaatsfractieleider, hoofd van de juridische dienst van het VB en lid van het VB-partijbestuur, stapt uit Vlaams Belang. Dat heeft hij gisteren beslist nadat het partijbestuur niet wilde ingaan op zijn eisen. "De redenen voor mijn ontslag zijn veelvuldig, maar de voornaamste is de vaststelling dat de partij er maar niet in slaagt zich te vernieuwen op gebied van leiding en stijl."

 

Jurgen Ceder zegt met droefheid ontslag te nemen uit het Vlaams Belang waarin hij 25 jaar actief was. "Ik ben blij dat in schoonheid te kunnen doen, meer bepaald met een juridische overwinning in de zaak van de partijfinanciering", luidt het. Jurgen Ceder hekelt het feit dat de Antwerpse leiding van de partij vastgeroest is. “Ze slagen er niet in afscheid te nemen van de oude en versleten methodes van drammerige propaganda en politieke provocatie.” Het opstappen van boegbeelden zoals Karim Van Overmeire, Marie-Rose Morel, Koen Dillen, Francis Van den Eynde, Bruno Stevenheydens, Frank Vanhecke en anderen hebben volgens Jurgen Ceder niets te maken met tegenvallende verkiezingsuitslagen, maar vooral met het gebrek aan visie en strategie. Donderdag legde Jurgen Ceder nog een aantal concrete voorstellen voor om het tij te doen keren, zoals vervroegde verkiezingen voor het voorzitterschap en partijbestuur in het najaar (behoudens federale verkiezingen), maar het VB-partijbestuur zag geen reden om in te gaan op deze voorstellen.

 

Jurgen Ceder erkent dat ook persoonlijke motieven een rol spelen bij zijn beslissing. De politieke liquidatie van Marie-Rose Morel, waar hij erg dicht bij stond, was voor hem een triest hoogtepunt van de manier waarop de partijtop omgaat met concurrenten binnen de eigen partij. Vóór hij in 1995 senator werd, was Ceder vanaf 1992 VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement. Jurgen Ceder was in de jaren tachtig ook praeses van het Nationalistisch Studentenverbond (NSV). Jurgen Ceder gaat zich nu beraden over zijn politieke toekomst. "Zoals de rest van het politieke bestel ga ik nu 'overzomeren'", zegt hij. Hij hoopt alvast nog aan nationale en/of lokale politiek te kunnen doen (Jurgen Ceder is gemeenteraadslid in Dilbeek, nvdr.), maar voorlopig treedt Jurgen Ceder niet toe tot de Belfortploeg/Belfortbeweging van Francis Van den Eynde en Frank Vanhecke. Jurgen Ceder vindt dat dit initiatief teveel verbonden blijft met het Vlaams Belang.

 

In 1992, toen hij ook aan de slag ging als VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, schreef Jurgen Ceder de brochure 10 vooroordelen tegen het Vlaams Blok. Een brochure die hij in 1999 nog herwerkte. Intussen lijkt het tijd voor een volgende versie van zijn hand: 10 oordelen over het Vlaams Blok/Belang. Er is over het VB nog wel meer te vertellen dan het verhaal over Marie-Rose Morel.

00:04 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leegloop, ceder, morel, vanhecke, van den eynde |  Facebook | | |  Print

OP KOMST: NIEUW BOEK OVER MARIE-ROSE MOREL

In november – boekenbeurstijd ! – verschijnt bij Standaard Uitgeverij een lijvig boek over het bewogen leven van Marie-Rose Morel. Volgens auteur Koen Dillen is het concept te vergelijken met het boek De wolken over Hugo Claus. Mocht de as van Hugo Claus niet verstrooid zijn in zee, Claus zou zich omdraaien in zijn graf. Of misschien niet: even misprijzend kijkend, en er verder geen aandacht voor veinzen.

Maar het boek over Marie-Rose Morel zal ongetwijfeld een bestseller worden. Filip Dewinter wil “geen politieke debatten over het graf heen” voeren over Marie-Rose Morel, maar dat het boek en de verkoopcijfers Filip Dewinter zullen steken, is zeker. Van het vorige boek over/van Marie-Rose Morel, Geloof, hoop en liefde, zijn inmiddels 55 000 exemplaren verkocht. Eerder verscheen bij dezelfde uitgeverij ook al Leve het leven! over/van Marie-Rose Morel. Koen Dillen wilde aanvankelijk in een boek vertellen hoe hij de periode met Marie-Rose Morel heeft beleefd, maar die invalshoek is natuurlijk te beperkt om te boeien.

Het wordt nu “een complete biografie” met vele getuigenissen, foto’s en documenten, handgeschreven brieven en de toespraak die Bart De Wever hield tijdens het afscheid in de kathedraal van Antwerpen. Ook Frank Vanhecke vertelt in het boek zijn verhaal. Hij beschouwt het als een hommage aan zijn overleden echtgenote. “Het wordt heel mooi en menselijk”, zegt de gewezen voorzitter en nu ex-lid van het Vlaams Belang in Gazet van Antwerpen. Frank Vanhecke: “Maar tegelijk ook politiek onthullend. De jaren waarin ik Marie-Rose heb gekend, stonden in het teken van haar beroemde – of beruchte – loopbaan in de politiek. Ik heb geprobeerd om zo objectief mogelijk te schrijven over de onbezonnenheid waarmee Marie-Rose het gevestigde bestel tot de orde riep en over de brutale, mensonwaardige manier waarop ze politiek is afgeslacht.”

Van Koen Dillen is bekend dat hij boeken en een column in ’t Pallieterke onder schuilnaam schrijft. Zijn biografie over de Franse president François Mitterand kreeg een gunstige kritiek, maar zelf hebben we moeten ervaren dat Koen Dillen wel eens onnauwkeurig is met het citeren van anderen. Zelf lid zijnde van de club kan Koen Dillen misschien verduidelijken welk een magnetische aantrekkingskracht Marie-Rose Morel had op de mannen die rond haar fladderden (naast Frank Vanhecke en Koen Dillen, Jurgen Ceder, Tom Van Den Troost…), en hoe de verhouding tussen die mannen dan onderling verliep. Daar zit beslist een Story- of Dag Allemaal-verhaal in. (Foto: Koen Dillen en Marie-Rose Morel in november 2010.)

00:03 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: morel, dillen, vanhecke, boeken |  Facebook | | |  Print

12-07-11

WEINIG ELECTORALE SCHADE DOOR RUZIE BIJ HET VB

Frank Vanhecke weg bij het VB, en vóór hem zoveel anderen. Heeft het VB daar electoraal nadeel bij? We betwijfelen het. Bij andere partijen laat ruzie waarschijnlijk diepere sporen na dan bij het VB. Mensen stemmen VB ‘om die bruin apen weg te krijgen’, wat maakt het hen dan uit wie op de VB-lijst staat? Koen Dillen en een onderzoeker denken er ook zo over, zij het dat ze het wat omfloerster formuleren. (Foto: Filip Dewinter, zijn echtgenote en twee van zijn drie dochters vorig jaar op weg naar een stemlokaal.)

In De Morgen van 2 juli 2011 zei Koen Dillen het zo na zijn ontslag bij het VB: “Het feit dat kaderleden en iet of wat bekende mensen weggaan doet de partij pijn, maar of dit zich electoraal in een drama zal vertalen weet ik zo nog niet. Het Vlaams belang zal nog altijd 10 tot 12 procent halen, 9 procent in het slechtste geval. Maar die kiezers stemmen niet meer voor het Vlaams Belang van vroeger, maar wel voor een partij waar een aantal mensen zich niet meer thuis voelen. Zoals ik.”

Jan Drijvers, van het politiekonderzoeksbureau TNS Belgium bevestigde vorige week in Knack dat interne ruzies partijen pijn doen. Jan Drijvers: “In principe wel. Uit ons postelectorale onderzoek blijkt ‘te veel interne ruzies’ na ‘ideologie’ de tweede vaakst genoemde reden om niet op een partij te stemmen. Eendracht is zelfs belangrijker dan de prestaties in het parlement. Bovendien heeft de kiezer een olifantengeheugen. Een ruzie kan de perceptie rond een partij voor jaren schaden. (…) Maar eigenlijk vermoed ik dat dit conflict (bij het VB, nvdr.) geen grote gevolgen heeft.”

“De kiezers die het VB in de gouden jaren won, zijn al vertrokken. De partij is teruggevallen op een harde kern van overtuigden, en dat is een electoraat dat zich zo zeer met het Vlaams Belang identificeert dat het doof en blind is voor al wat misgaat. Hoeveel weifelaars zouden in 2010 nog op het VB hebben gestemd? Niet veel, vermoedelijk. Een paar procenten zijn in gevaar, maar ten gronde zal de partij dit wel doorstaan. Vergeet ook niet dat het VB een sterke militantenwerking bezit, die de totale aftakeling zal verhinderen. Dat is het verschil met LDD.”

Vertrekkers Francis Van den Eynde en Bruno Stevenheydens hebben ooit veel stemmen behaald. Maar was dat hun eigen verdienste of kwam het door hun plek op de lijst bij het VB? “Behalve Filip Dewinter, Gerolf Annemans en in mindere mate (in mindere mate?, nvdr.) Marie-Rose Morel heeft geen enkele mandataris van het Vlaams Belang ooit eigen electoraal kapitaal gehad. Bij N-VA zie je nu trouwens hetzelfde fenomeen. Een groot aantal verkozenen zit louter in het parlement dankzij zijn partijkaart.” Als je het ons vraagt: een bijzonder kwalijke zaak voor de democratie.

Waarom onderzoeker Jan Drijvers Marie-Rose Morel minder electoraal kapitaal toedicht dan Filip Dewinter of Gerolf Annemans begrijpen we anderzijds niet. Roseke trok ongetwijfeld stemmen aan die anders niet naar het VB zouden gaan. En met Marie-Rose Morel terug lid van de N-VA zouden ongetwijfeld heel wat stemmen van het VB met Marie-Rose Morel mee naar de N-VA verhuizen. Waarbij het vooral de persoonlijkheid van Marie-Rose Morel was die mensen aantrok, een charisma dat bijvoorbeeld Francis Van den Eynde en Kristina Colen van de Belfortploeg ontberen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vanhecke, dillen, morel, van den eynde |  Facebook | | |  Print

29-05-11

DE POT VERWIJT DE KETEL DAT HIJ ZWART ZIET

Uitgerekend vorige woensdag, toen wij een overzicht plaatsten van de VB’ers die op één week tijd overstapten naar de N-VA, plaatste Gerolf Annemans op zijn blog een artikel om te klagen over de “rooftocht” van de N-VA om VB-mandatarissen bij hen in te lijven.

De N-VA zou VB’ers benaderen om op te stappen bij het VB. Na enige tijd als ‘onafhankelijke’ te zetelen, zouden die ex-VB’ers bij de N-VA een verkiesbare plaats krijgen op de lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar. Volgens Annemans zouden sommige VB-mandatarissen “waarvan – bij vriend en vijand – het gezag zo groot is” ineens het lijsttrekkerschap aangeboden worden, mogelijk het burgermeesterschap, minstens de eerste schepen die de N-VA zou kunnen bemachtigen. Bij de N-VA ontkent men die strategie. Wat heeft de N-VA te winnen met figuren aan te trekken die de geur van aangebrand zijn nog van zich af moeten schudden, terwijl de N-VA zonder die figuren tegenwoordig al een magische aantrekkingskracht heeft?  

Natuurlijk zijn het bij de N-VA niet allemaal heiligen, maar bij het VB zijn ze dat nog minder. Een paar jaar geleden had Marie-Rose Morel (foto) een volle dagtaak om met het blaadje WelkomEcho mensen aan te sporen over te stappen van de N-VA naar het VB. Zoals Morel zelf deed. Je kan het trouwens nog allemaal nalezen op de website van het VB: het eerste nummer van WelkomEcho dat vanaf juni 2005 op 18 500 exemplaren verspreid werd, het tweede nummer, enzovoort. Gerolf Annemans die de N-VA verwijt op rooftocht bij het VB te zijn: dat is als de pot die de ketel verwijt zwart te zijn.

In Aalst stapte inmiddels de N-VA uit de bestuursmeerderheid en het kartel met de CD&V en kreeg de plaatselijke N-VA-afdeling onderdak bij Aalst Anders en Beter, het politiek project dat Vlaams parlementslid Karim Van Overmeire in Aalst heeft opgezet nadat hij op 15 juli 2010 opstapte bij het VB. Oost-Vlaams VB-Kamerlid Tanguy Veys twitterde én verstuurde gisteren naar zijn Facebook-vrienden: “In de reeks ‘Slachtoffers van het schouderklopjesvirus’: Karim Van Overmeire naar de N-VA. Wie had dat verwacht…? Nu nog schepen worden…” Tanguy Veys draait de zaken om. En, ten tweede. Als er iemand het ‘slachtoffer van het schouderklopjesvirus’ is, iemand die permanent de aandacht opzoekt, of het positief of negatief is… dan is het wel Tanguy Veys. Opnieuw: de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leegloop, annemans, morel, van overmeire, veys |  Facebook | | |  Print

20-04-11

VANHECKE ADVERTEERT ZONDER VB-LOGO. MOREL TERUG BIJ N-VA

Frank Vanhecke is na zijn huwelijk met Marie-Rose Morel verhuist naar Schoten, en probeert zich daar intussen geliefd te maken. In de Bode van Schoten en andere reclamebladen adverteert hij zichzelf zónder Vlaams Belang-logo. Marie-Rose Morel blijkt in haar laatste levensdagen terug N-VA’ster te zijn geworden.

De Bode van Schoten wordt op 39 000 exemplaren verspreid, niet alleen in Schoten maar ook in Brecht, Schilde, Wijnegem en Zoersel. Het is een veel gelezen blad. Mensen op zoek naar een nieuwe woonst in de regio staan niet zelden aan de deur van de drukker en uitgever te wachten op het eerste nieuwe exemplaar, kwestie als eerste het nieuws op de woonmarkt te vernemen. In het exemplaar van deze week staat, geflankeerd door advertenties voor immobiliënmaatschappijen en een bedrijf voor dakwerken, een advertentie van een kwart blad voor Frank Vanhecke. “Uw Vlaamse stem in Europa.” “Niet-ingeschreven lid van het Europees Parlement”, zo leren we nog. Gevolgd door de internetadressen van Frank Vanhecke en een oproep om hem ook op Facebook te bezoeken (foto). De advertentie kost volgens de tarieven van de Bode 285 euro. Op de advertentie staat geen enkele verwijzing naar het Vlaams Belang.

“Zoek er niets achter dan dat ik aan de kiezer wil laten weten dat ik nog leef, dat ik nog drie jaar mandataris ben in het Europees parlement, en tot zolang ter beschikking sta van de mensen die voor mij gestemd hebben", zegt Frank Vanhecke op de regionale bladzijden van Gazet van Antwerpen. Ook achter het ontbreken van het Vlaams Belang-logo mag de pers niets zoeken. "Dat is toeval. Overstappen naar N-VA  zou voor mij onethisch zijn, na twaalf jaar voorzitterschap van Vlaams Belang. Marie-Rose is op het einde opnieuw N-VA’ster geworden, maar ik ben Marie-Rose niet. Zeg nooit nooit, maar ik sta er momenteel mijlenver vanaf. Ik zie mijn toekomst niet in de politiek  maar in de immobiliën, waarvoor ik binnenkort met de opleiding begin." Dat Frank Vanhecke mijlenver afstaat van de N-VA en geen zin heeft zich opnieuw in de politiek te smijten, willen we best geloven.

Maar dat het ontbreken van een VB-logo op zijn advertentie “toeval” is, gelooft natuurlijk niemand. Of is het dat hij van zijn royale Europese parlementswedde geen partijafdrachten meer afstaat aan het VB ook louter toeval? Het versterkt niet de geloofwaardigheid van de kandidaat-immobiliënhandelaar. Roseke ging in opleiding bij een voor fraude veroordeelde vastgoedmakelaar, dat wordt toch niet het volgende voor Frank Vanhecke?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vanhecke, morel |  Facebook | | |  Print

10-04-11

HET VB HEEFT EEN TOEKOMST. MAAR WELKE?

In de reeks ‘Elk weekend een groot kranteninterview met een VB-kopstuk’ (Filip Dewinter en Jurgen Verstrepen in Gazet van Antwerpen, Filip Dewinter in De Standaard/Het Nieuwsblad…) is het dit weekend de beurt aan Gerolf Annemans (foto 1) om zijn licht te laten schijnen. Gazet van Antwerpen legde hem tien stellingen voor.

 

1. De zeven vette jaren van het VB zijn voorbij. Gerolf Annemans (verkort, want in de krant zelf mag Annemans twee volledige bladzijden vullen): “Het VB is geen partij die 25 % van de stemmen moet halen, want met zo’n score word je een onduidelijke partij. Wat ons streefcijfer dan wel is? Daarover verschillen Filip Dewinter en ik van mening. Hij is tevreden met 10 %, ik met 15 %. (…) Het VB heeft een toekomst. Kijk maar  naar het succes van verwante partijen in de rest van Europa.” AFF/Verzet-stelling. Het VB mag niet te vlug afgeschreven worden. Verzet blijft nodig, en andere partijen moeten niet het VB-beleid uitvoeren. “De politiek werkt als de wieg van Newton (foto 2), het beroemde toestelletje met de vijf zilveren bolletjes. Als je het uiterste bolletje laat klikken, komt de rest ook in beweging. Dat is de rol die het VB wil spelen”, zegt Annemans ook nog.

 

2. Operatie Vernieuwing is totaal mislukt. Gerolf Annemans: “Nee, die gaat gewoon verder. Gerolf Annemans en Filip Dewinter doen nog altijd mee, maar daarnaast treden ook een heleboel jongeren naar voor. En dan heb ik het niet over veertigers, maar over dertigers en twintigers. (…) Onze partij zal op een dag de opvolging wel regelen, liefst vreedzaam en binnenskamers. We moeten niet tot elke prijs willen vernieuwen en verbreden.” AFF/Verzet-stelling. En je zo zot zijn om te denken dat vernieuwing nog mogelijk is.

 

3. De kritiek op ‘de Antwerpse clan’ zwelt aan. Gerolf Annemans: “Het is eigenlijk grappig: in het verleden is altijd beweerd dat Dewinter en ik twee verschillende clans achter ons hadden – wat misschien ooit zo geweest is, al heb ik dat nooit toegegeven en hebben we in het openbaar ook nooit ruzie gemaakt. En nu zouden we samen één clan vormen. Het kan verkeren, zei Bredero.” AFF/Verzet-stelling. Wij hebben altijd gezegd dat Dewinter en Annemans "twee handen op één buik” zijn.

 

4. Alle kritische stemmen zijn weggezuiverd. Gerolf Annemans: “Ik wil niet boosaardig gaan uithalen naar mensen die de partij hebben verlaten. (…) Ik heb bovendien grote problemen met de keuze voor het woord ‘zuiveren’, dat herinneringen oproept aan de donkere tijden van de repressie. Ik heb dit niet verdiend.” AFF/Verzet-stelling. Marie-Rose Morel had anders nog meer problemen met Gerolf Annemans dan met Filip Dewinter. Frank Vanhecke zei overigens niet dat Morel is weggezuiverd. “Het Vlaams Belang heeft Marie-Rose afgeslacht”, zei Frank Vanhecke bij Goedele (Bron: onder andere Vlaams Belang Kapellen)

 

5. Vanhecke is een duikboot geworden. Hij vindt de N-VA betrouwbaarder dan het VB en heeft al maanden geen contact meer met de partijtop. Gerolf Annemans: “Geen contact meer: is de Europese fractie dan onafhankelijk geworden? Nee, er zijn genoeg medewerkers met wie wij wél contacten onderhouden. Bovendien hebben we niet één maar twee vertegenwoordigers in het Europees parlement. Die werking vormt geen enkel probleem.” AFF/Verzet-stelling. Enerzijds is de VB-fractie in het Europees parlement een ‘staat binnen de staat’. Zou Dewinter goedgekeurd hebben dat Marie-Rose Morel als personeelslid werd ingeschreven op de loonlijst van het Europees Parlement? Anderzijds zijn er inderdaad nogal wat VB’ers die dubbel spel spelen.

 

6. Het aantal leden daalt dramatisch. Gerolf Annemans: “Onze ideeën zijn niet dood en we komen terug. Hetzelfde is gebeurd in Oostenrijk na Jörg Haider, in Frankrijk met Marine Le Pen en in Nederland met Geert Wilders. Die partijen zijn van veel dieper teruggekomen dan wij. Er is nog een grote toekomst voor het VB.” AFF/Verzet-stelling. Of er nog een grote toekomst is voor het VB zal (euh…) de toekomst uitwijzen, maar het VB mag inderdaad niet te vlug afgeschreven worden. Onderschat nooit je tegenstander.

 

7. De partij krijgt geen vat op Bart De Wever. Dewinter beloofde De Wever alle steun als De Wever maar de SP.A uit het Antwerps stadhuis verdreef. De Wever zweeg. Gerolf Annemans: “Ik koester niet de illusie dat ik een antwoord krijg. De Wever zal rond de pot blijven draaien, daar is hij heel goed in. Dat doet hij ook op het federale niveau en met de Vlaamse regering. De N-VA danst om vele hete brijen heen, maar dat kan niet eeuwig blijven duren.” AFF/Verzet-stelling. Inderdaad, en het valt te vrezen dat nogal wat mensen zich gaan verbranden aan die hete brij.

 

8. Valkeniers drukt zijn stempel niet. Gerolf Annemans: “Die man heeft de afgelopen jaren met de discipline van een monnik geïnvesteerd in onze interne werking. Hij is een puinruimer geweest zoals er nooit een nodig had mogen zijn. Helaas amuseren tegenstanders zich ermee om gemene dingen over hem te zeggen. Daarom wil ik hulde brengen aan een voorzitter die achter de schermen zoveel doet. Bemoedigen, bemiddelen, verzoenen… Hij heeft de partij bijeengehouden in woelige wateren.” AFF/Verzet-stelling. Met het beeld van Valkeniers als monnik kunnen we ons verzoenen. Mocht Annemans daarentegen zeggen dat Valkeniers een heilige is… En de partij bijeenhouden? Wat dan met het ontslag van Karim Van Overmeire, Bruno Stevenheydens, Johan Demol en anderen, de reactie van de VB-partijtop op de Belfort-groep

 

9. VB evolueert naar een anti-islampartij. Gerolf Annemans: “De islam en de Belgische toestand: dat was de good old tegenstelling die men Dewinter en mij vroeger zo graag wilde aanwrijven. Onzin, want het zijn gewoon twee aspecten van één en dezelfde partij.” AFF/Verzet-stelling. Met dit verschil dat het VB haar geloofwaardigheid kwijt is om communautaire hervormingen af te dwingen, en wél nog overkomt als dé anti-islampartij. Het idee van het Antwerpse stadsbestuur om in plaats van meerdere kleine islamitische gebedsplaatsen ruimte te voorzien voor twee grote moskeeën is gefundenes fressen om de VB-militanten terug te mobiliseren.

 

10. Dewinter is nu de onbetwiste en enige leider. Gerolf Annemans: “Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik veel ervaring heb met Dewinter, hij en ik hebben samen heel wat meegemaakt. Als het ooit zo geweest zou zijn dat Dewinter zich opwierp als de grote leider, dan is dat nu minder dan ooit het geval. Een partij is een ploeg en hij weet dat nu.” AFF/Verzet-stelling. Filip Dewinter is niet nu, maar (op de beginjaren met Karel Dillen na) altijd al “de onbetwiste en enige leider” geweest. Dat Dewinter nu meer oog zou hebben voor de “ploeg” doet niets af van dat hij nog steeds de leider is.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annemans, dewinter, valkeniers, vanhecke, morel |  Facebook | | |  Print

09-04-11

ALBRECHT CLEYMANS: “LATEN WE DE SCHOUDERS RECHTEN…”

Antwerpen leerde Albrecht Cleymans een aantal jaren geleden kennen als voorzitter van het Berchemse ‘Veiligheidcomité Groenenhoek’. Intussen is Cleymans openlijk VB’er. Meer zelfs, organisatieverantwoordelijke van het VB-Antwerpen en VB-districtsraadslid in Berchem. Albrecht Cleymans stopte na de moordpartij van Hans Van Temsche briefjes in de brievenbus bij zijn buren die een Straat Zonder Haat-bordje aan hun raam hadden hangen (lezersbrief), en trok vorige zomer van leer tegen de fietsers die zijn buurt onveilig maken.  Aan de vooravond van een congres dat de VB-militanten morgen bijeenbrengt tegen een gemeenschappelijke vijand – de immigratie, en meer nog: de islam – verstuurde Cleymans een oproep tot eenheid onder de VB’ers. Een aandoenlijke oproep, die we dan ook graag publiceren.

 

Albrecht Cleymans (foto: vooraan bij een VB-actie tegen drugs in Antwerpen): “Je zou bijna gaan denken dat het mediacordon is opgeheven. Jaren hebben we gezwoegd en gezweet om te proberen een neerslag van het denkwerk en de acties van onze partij in de pers te krijgen, maar de journalisten waren net altijd ergens anders bezig met even de verzuchtingen van een handjevol min of meer ontklede studenten/BV’s/artiesten te verslaan die aan de wereld duidelijk wilden maken hoe bijzonder ze op belgië (de ware Vlaams-nationalist schrijft ‘België’ zonder hoofdletter, nvdr.) gesteld waren/hoe sterk hun afkeer van bontjassen was/hoe fel ze tegen een erkenning van NSV gekant waren. Die arme journalisten hebben ook maar twee handen (en niet veel meer hersencellen, denk ik wel eens).

 

Maar de laatste tijd kan je geen krant meer openslaan of geen televisie meer opzetten of het VB spat je tegemoet! Heeft men eindelijk ontdenkt hoe hard onze parlementsleden werken? Wat een briljante ideeën er in ons partijprogramma staan? Hoe noest en onversaagd onze militanten actie blijven voeren, vol idealisme, al meer dan 30 jaar tegen de stroom in? Was het dat maar…

Neen, de uiteraard objectieve en onbevooroordeelde persjongens en -meisjes hebben heel ander nieuws te melden over onze partij. Maandenlang hebben ze een soap gebracht over een jonge blonde moeder die worstelde met kanker en ondertussen onmenselijk werd behandeld door onze partijtop (want ze wilde zo graag voorzitster worden en onze topmannen met decennialange ervaring in de politiek en in onze partij wilden hun plekje toch niet afstaan aan deze nieuwelinge zeker!). Zijzelf, onze ex-voorzitter die ze zorgvuldig had losgeweekt uit de partij die tientallen jaren lang zijn biotoop was geweest en om het even wie die zich met haar solidair verklaarde werd ter plaatse door de verzamelde pers zalig verklaard, iedereen die weigerde een knieval te maken en haar minste wensen te voorkomen kreeg de status van gitzwarte macho, vastgeroest in idealen uit de jaren stillekens en blind voor de geneugten van onze moderne maatschappij die veel beter door egoïstische blonde carrièrevrouwen met kleine kinderen kan worden geleid dan door ervaren mannen in maatpak die hun woorden wikken, die het klappen van de zweep kennen en voor wie het belang van Vlaanderen voor dat van henzelf gaat. Ze hebben haar zodanig de hemel in geprezen dat zelfs een deel van onze eigen militanten en lokale mandatarissen, voor het grootste deel mensen die de dame in kwestie en de leden van de partijtop slechts oppervlakkig of in het geheel niet persoonlijk kennen, eerst twijfelden en vervolgens begonnen te geloven wat ze in de pers lazen.

Omdat het cordon al 20 jaar lang niet het gewenste resultaat opleverde en onze partij steeds maar bleef groeien, heeft de pers er zich tenslotte bij neergelegd dat er nu eenmaal Vlaamsnationalisme bestaat, en toen hebben ze voor een andere strategie gekozen: ze hebben zich een andere, kleine Vlaamsnationalistische partij gekozen, eentje die gematigder is dan wij en een wat meer omfloerste boodschap brengt, en daarvan hebben ze de lichtjes excentrieke voorzitter, zijn geliefd frituur en zijn voorliefde voor Latijnse spreuken ad nauseam (dat is Latijn voor ‘tot je er misselijk van wordt’) opgevoerd in spelprogramma’s, praatprogramma’s, politieke programma’s… Hij bracht daarbij steeds weer de boodschap dat zijn partij tenminste niet opgesloten zit in een cordon en dus niet alleen van haar oren kan maken maar ook iets kan doen, beleid kan voeren, dingen écht kan veranderen! Heel subtiel, en voortdurend bevestigd door de blonde dame waarvan eerder sprake (en die geheel toevallig uit zijn partij afkomstig was) suggereerde de mollige partijvoorzitter dat wij dat cordon zelf in het leven hebben geroepen en er heel comfortabel in zitten. Je zou gedacht hebben dat Jos Geysels het op ons persoonlijk verzoek in het leven heeft geroepen en dat wij er voor geen goud ter wereld vanaf willen.”

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vb, morel, cleymans |  Facebook | | |  Print

"...EN GEWOON VERDER DOEN MET WAAR WE MEE BEZIG WAREN"

Albrecht Cleymans (foto: in wit jasje, met een politiewagen in de rug manhaftig in het verweer tegen de politie bij een verboden betoging tegen de islam in Brussel) vervolgt: “De mediacampagne wierp haar vruchten af: het Vlaams Belang verloor kiezers, de N-VA won spectaculair. En voert sindsdien een ingewikkeld dansje uit met haar mogelijke regeringspartners. Ze zoekt een voortdurend evenwicht tussen geen akkoorden afsluiten (want dan moet ze toegevingen doen en verliest kiezers) maar ook de stekker niet definitief uit de onderhandelingen trekken (want dan voert ze evenmin beleid als wij en wat kan ze ons dan nog verwijten?).

 

De media waken er zorgvuldig over dat de N-VA haar geloofwaardigheid niet verliest en besteden ondertussen onevenredig veel aandacht aan alles wat ons in een slecht daglicht kan stellen. Als er ergens twee VB’ers in een bestuur ruzie maken, als één van onze leden een feestje wil organiseren waar een muziekgroep ‘met foute fans’ optreedt, zelfs als een VB-mandataris zich vertoont op een pro-Israëlische bijeenkomst, het wordt allemaal opgeklopt tot een schandaal van nationale orde. Ik durf tegenwoordig niet eens meer in mijn neus peuteren als ik alleen thuis ben, voor je het weet sta je op de voorpagina van één of ander blaadje! Helaas, de mens is zwak en goedgelovig, en de overgrote meerderheid van de mensen denkt tot op de dag van vandaag nog altijd dat alles wat in de pers verschijnt waar en objectief is.

Blijkbaar geldt dit zelfs voor een deel van onze eigen leden, en dat is toch wel merkwaardig. Velen van hen hebben ooit een actie, een congres of een partijfeest bijgewoond waarover later een totaal vertekend verslag in de kranten of op tv verscheen, en hebben zich daar boos over gemaakt. Bij zo’n gelegenheid zeggen ze dan, terecht, dat je de belgische systeempers niet mag geloven en dat het een pure schande is hoe ze onze partij afschilderen. En toch, en toch… na al die maanden sentimentele artikels te hebben gelezen over dat arme fragiele blondje uit Schoten die toch zo onheus werd behandeld, over de enorme liefde van haar (tweede) man voor haar en haar kindjes, over de gevoelloosheid van de ‘Antwerpse gemeenteraadsfractie’ - die trouwens tot diepe teleurstelling van de journalisten nooit een slecht woord over haar heeft gelost - zijn heel wat van die mensen ervan overtuigd dat er toch wel iets van zal kloppen en wenden zich vol afkeer van onze partij af. Terwijl ze zouden moeten beseffen dat om het even wat er over onze partij in de pers verschijnt waarschijnlijk niet waar is - gewoon omdat de ervaring leert dat dit al tientallen jaren zo is. Ach, ik neem aan dat het menselijk is om je te laten meeslepen door verhalen die je steeds opnieuw worden opgedist. Maar het stemt me triest als mensen hun jarenlange diepe overtuiging aan de kant schuiven ter ere van vakkundig opgediste fictie.

Voor mij is het duidelijk: ik ben bij het VB gegaan omdat ik achter het programma sta, omdat ik vind dat we een aantal absolute toppolitici hebben die echte idealisten zijn en die dag in dag uit fantastisch werk leveren. Als dit betekent dat ik voor de politiek correcte klasse een verwerpelijk sujet ben en dat bepaalde mensen niets meer met me te maken willen hebben, dan neem ik dat erbij. Je gelooft ergens in, of niet. Als je nergens in gelooft en je maar wat laat meedrijven met wat er op tv te zien is en wat ‘de mensen zeggen’, dan moet je ook niet komen klagen dat er dingen verkeerd gaan in de maatschappij. Je bent dan, door je eigen onverschilligheid, medeplichtig. Maar als je wél ergens in gelooft, als je een ideaal hebt waar je echt achter staat, dan heb je daar iets voor over. Dan sta je pal voor je volk, voor je ideaal, voor je partij, in goede en kwade dagen!

Op zo’n moment moet ik denken aan dat prachtige Daglied van Preud’homme en Van Daele: ‘Sta in de morgen de lach op 't gelaat, / sterk voor uw volk, fris voor uw taak ! / Draag van de morgen het lichtend gewaad / over uw volk, over uw taak. (…)’. Kameraden, laten we de schouders rechten, de roddels en achterklap vol minachting de rug toekeren en gewoon verder doen met datgene waar we mee bezig waren - de bevrijding van ons dierbaar Vlaanderen en het bestrijden van de islamisering die onze meest fundamentele waarden bedreigt. Laat degenen die willen zeuren en jammeren maar doen, wij hebben iets beters omhanden. Schouder aan schouder, het hoofd rechtop, de blik gericht op ons mooie ideaal, laten we verder strijden voor ons eigen volk eerst, voor onze partij en onze geliefde voormannen, Houzee!”

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vb, morel, cleymans |  Facebook | | |  Print

15-03-11

EVEN IETS ANDERS

In een interview met Marie-Rose Morel vroeg Humo: “Wordt Filip Dewinter, de man die de misdaad met de bokshandschoen bestrijdt, zelf omringd door mensen uit ‘het milieu’?” Marie-Rose Morel verwees naar Eric Deleu die “de partij jarenlang op grootschalige wijze bestolen heeft”. Humo kent nog meer namen. “Hugo Van Mechelen, bijvoorbeeld.” Marie-Rose Morel: “Ik zwijg. Met die jongens wil ik geen miserie.” Humo schetst vandaag toch een portret van Hugo Van Mechelen (“de godfather van de Antwerpse misdaadwereld van de jaren tachtig”). “Sinds ik Hugo ken, is hij terug op het rechte pad”, zegt Filip Dewinter (foto 1). Ja, er mag gelachen worden in Antwerpen.

 

Veel onschuldiger is het vermaak dat straatkunstenaar Rose Woods in Antwerpen levert. De voorbije dagen weer actief na de jammerlijke dood van Mattias Van der Stighelen, universiteitsstudent bij een kotfeestje in een keldergat gevallen en zijn nek gebroken. In de nacht vóór de begrafenis vorige donderdag vrolijkte Rose Woods tientallen verkeersborden op met een minzame glimlach. “De borden waren voor Matti”, stond er in een mail, “vers gemaakt deze nacht zodat ze in deze koude tijden toch wat warmte zouden brengen.” De borden staan in de buurt van het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen (foto 2), recht tegenover het oude Justitiepaleis en elders op de Leien, in een barre buurt zoals de Londenstraat, maar ook aan de Oever in de oude binnenstad… Rose Woods greep al eerder in op het straatmeubilair: Kerstmis 2006 werden een aantal groene verkeerslichten beplakt met het sjabloon van een kerstboom; met Valentijn 2007 veranderden rode verkeerslichten in rode hartjes. Later verschenen bizarre borden als ‘Gelieve de bomen niet te voederen’ of ‘Verboden te paaldansen’. Een richtingsaanwijzer werd aangevuld met een pijl naar ‘De Ware Liefde’. Onder de oranje handjes die een taxiplaats signaleren verscheen het opschrift ‘High Five’. Een zebrapad veranderde in het klavier van een piano. In de zomer van 2007 maakte de straatkunstenaar die dit bedacht zich in een interview met De Fish bekend als Rose Woods, maar zijn ware identiteit is een goed bewaard geheim.

 

Zo vlug als zijn/haar kunst in het straatbeeld verscheen, werd het verwijderd door de politie. Want om zoiets te mogen doen, moet je je ware identiteit prijsgeven, contact opnemen met het stadsbestuur en toelating vragen, en toelating krijgen… maar de kans is natuurlijk klein dat de politie gunstig advies zal verlenen voor het beplakken van verkeerslichten en -borden. Toch in Antwerpen. In Berlijn maakt men van vrolijke verkeerslichten een middel om zich te profileren. De minzaam glimlachende verkeersborden, naar verluidt een tiental, hangen nu al sinds donderdagnacht in Antwerpen. Voor hoelang is niet bekend. Is het uit respect voor de aanleiding dat men niet meteen ingrijpt? Intussen toveren ze een glimlach op het gezicht van wie de borden opmerkt. Er is al genoeg miserie in de wereld.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dewinter, morel, antwerpen, cultuur |  Facebook | | |  Print

08-03-11

RECHTBANK GEEFT VAKBOND GELIJK VOOR UITSLUITEN VB'STER

Het VB en de vakbonden, het is een raar verhaal. Sinds jaar en dag bestrijdt het VB de vakbonden, maar als een VB-lid uit een vakbond wordt gesloten, schreeuwt het VB moord en brand. Twee jaar geleden kirde Marie-Rose Morel van plezier nadat een rechtbank in Antwerpen tot het besluit kwam dat de christelijke bediendenvakbond LBC niet kon bewijzen “dat er enige rechtsgeldig statutaire of reglementaire bepaling was die de uitsluiting van eiseres (VB’ster Lieve Van den Berghe, nvdr.) kon verantwoorden.” Intussen heeft het hof van beroep zich over de zaak uitgesproken en in een slotarrest op 28 februari 2011 gaven de rechters van het Antwerps hof van beroep de vakbond volkomen gelijk.

Wat Morel er twee jaar geleden niet bij vertelde, is dat de rechtbank vond dat elke vereniging het recht heeft leden uit te sluiten wanneer die handelingen stellen of standpunten innemen die indruisen tegen de doelstellingen of waarden van de vereniging. Alleen vond de rechter dat de LBC niet genoeg kon aantonen “dat de statuten van de vakbond volgens de juiste procedure werden veranderd” zodat er volgens de rechtbank geen rechtsgrond was om het VB-lid uit te sluiten. Een rare gerechtelijke kronkel want de statutaire bepaling die de mogelijkheid biedt om leden uit te sluiten wanneer zij de vakbond bewust schade toebrengen bestaat al sinds 1980, zes jaar vóór Lieve Van den Berghe lid werd van de LBC. Daarenboven is bij de uitsluitingsprocedure woord en wederwoord mogelijk, is het recht op verdediging voorzien, maar maakte Lieve Van den Berghe daar geen gebruik van. De LBC ging natuurlijk in beroep tegen de uitspraak van de rechtbank in eerste aanleg.

ACV-secretaris Luc Cortebeeck verwees op een ACV-congres naar een uitspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens waarin erkend werd dat de Britse spoorvakbond ASLEF het recht heeft om neo-nazi’s van de British National Party uit te sluiten. Luc Cortebeeck: “Wat zouden wij dan niet het recht hebben om VB-militanten uit te sluiten? Een partij die alleen maar uit is op de vernietiging van de vakbonden en van ons sociaal systeem. Een partij die is veroordeeld voor racisme en sindsdien alleen zijn naam veranderde. Een partij die zijn wortels heeft in de donkerste periodes van de twintigste eeuw. Een partij waarvan een deel van de achterban nog flirt met het nazisme, het fascisme en/of het negationisme. Waarbij het kwelen van anti-Joodse liederen wordt gedoogd zolang er geen beeldmateriaal van begint te circuleren. (…) Extreemrechts en ACV gaan gewoonweg niet samen. Omdat ons verhaal er een is van solidariteit, voor het opnemen voor mensen, van zorg en van insluiting. Terwijl het verhaal van het Vlaams Belang er een is van haat, onverdraagzaamheid en uitsluiting.”

Het VB haastte zich te zeggen dat het “niet tegen de vakbonden” is, maar wel tegen “het machtsmisbruik, de onwettige praktijken en het pro-Belgische discours” van de grote vakbonden. “Vlaanderen heeft recht op een ander, vrij en ontzuild vakbondslandschap”, luidde het nog. Sindsdien regent het persmededelingen, en werd een anti-vakbondsboek gepubliceerd, om uit te leggen dat de vakbonden teveel geld ontvangen voor het uitbetalen van werkloosheidsvergoedingen, hun ledenaantal beter gecontroleerd moet worden, de organisatie van de sociale verkiezingen teveel geld kost, ook kleinere vakbonden erkend moeten worden (omwille van het verdeel en heers-principe, nvdr.), het VB desnoods zelf een concurrerende vakbond wil oprichten,  het VB tegen vakbondsbetogingen is, uiteraard tegen acties is zoals vorige vrijdag tegen het interprofessioneel akkoord, en zelfs een bedankingsactie van een vakbond voor het werk van ambtenaren verdacht maakt.

In het slotarrest van 28 februari 2011 concluderen de rechters van het Antwerps hof van beroep dat de statuten van de LBC na grondige beraadslaging werden opgesteld, aan alle leden werden medegedeeld, de mogelijkheid voorzien om leden uit te sluiten, de uitsluitingsprocedure correct werd nageleefd… Volgens het hof is het gezien de anti-vakbondsstandpunten van het VB niet onredelijk dat de vakbond een VB'ster uitsluit. In een persmededeling klagen VB-senator Jurgen Ceder en Rob Verreycken: Belgische vakbonden mogen ongestoord discrimineren. Was het VB maar altijd tegen discriminatie… Jurgen Ceder en nieuwbakken voorzitter van de VB-vakbondscel Rob Verreycken vinden het arrest te weinig gemotiveerd, en anders verkeerd gemotiveerd. In het arrest wordt onder andere aangehaald dat het VB pleit voor rechtspersoonlijkheid voor de vakbonden (waardoor het de vakbonden financieel onmogelijk wordt gemaakt nog stakingen en/of andere harde acties te organiseren, nvdr.). Jurgen Ceder en Rob Verreycken: “Waarom zou een lid van een vereniging niet mogen pleiten voor logische aanpassingen aan de organisatiestructuur van een vereniging. Mag iedereen die in een vzw pleit voor een statutenwijziging nu uitgesloten worden?”

Het hof van beroep in Antwerpen liet zich niet misleiden door dergelijke wolven in een schaapsvacht-praat. Lieve Van den Berghe, de VB'ster die de LBC terecht uitsloot, stond bij de verkiezingen voor het Vlaams Parlement in 2004 op de Antwerpse VB-lijst (foto 2, toen nog 54 j.). Ze verzamelde vanuit de Kempen en haar netwerk in de Vlaamse Beweging 5 856 stemmen voor het VB. Later stond ze niet meer op een VB-lijst. In haar eigen dorp, Vorselaar, slaagde men er niet in om bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 een VB-lijst in te dienen. Niet meer op een VB-kieslijst, Lieve Van den Berghe is echter één van de steunpunten van het VB in de schaduw van de partij. Ze is voorzitster van de Gulden Sinjoren, een vzw die de 11-julivieringen organiseert die het VB wil als alternatief voor de 11-julivieringen van het Antwerpse stadsbestuur. Zoals in 2009 en 2010.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sociaal, morel, ceder, verreycken |  Facebook | | |  Print

22-02-11

WELKE TOEKOMST VOOR HET VB EN HET CORDON SANITAIRE ?

Emoties zijn niet altijd een goede raadgever. Naar aanleiding van de begrafenis van Marie-Rose Morel werden een aantal voorspellingen en wensen geuit, waar wij toch enige twijfels over hebben.

 

Rik Van Cauwelaert (foto 1) besloot vorige week een artikel in Knack over de begrafenis van Marie-Rose Morel met: “Tegen die emotionalisering (na het bekendmaken van haar ziekte en familieleven, nvdr.) had haar gewezen partij geen zinnig weerwoord. Met het binnenhalen van Morel – al was dat niet de bedoeling – heeft Vlaams Belang de eigen neergang bespoedigd. Vorige zaterdag kondigde een opiniepeiling een nieuw fors verlies aan voor Vlaams Belang. Het mag duidelijk zijn dat afgelopen zaterdag in Antwerpen niet alleen Marie-Rose Morel maar ook haar gewezen partij Vlaams Belang werd begraven.” Het VB over en out ? Dat lijkt ons toch voorbarig. In de enquête waar Rik Van Cauwelaert naar verwijst (van de krantengroep L’Avenir) verliest het VB 1,1 %, en komt het toch nog uit op 11,5 %. CD&V en Open VLD verliezen een pak meer, respectievelijk 4,7 % (om te stranden op 12,9 %) en 2,4 % (om uit te komen op 11,3 %). Zo slecht is dat dan toch niet voor het VB. Iedereen verliest aan de N-VA-tsunami, op SP.A en Groen! na die lichte winst boeken volgens deze opiniepeiling. Zelfs een aantal VB-kaderleden zouden N-VA stemmen, maar allicht hebben de N-VA-stemmen meer te maken met het geloof dat de N-VA voor Vlaanderen meer kan realiseren dan het steriel gedoe van het VB. Eerder is het dat, dan dat men omwille van Marie-Rose Morel voor de N-VA zou stemmen. In en rond de kathedraal zagen we bij de begrafenisplechtigheid daarenboven een aantal Dewinter-volgelingen. Aangegrepen door het menselijk drama, maar daarom niet politiek van kamp veranderd binnen het VB. Een oudere dame had nog een Vlaams Blok-speldje op haar jas. Die zien we evenmin gauw N-VA stemmen. Er blijft bij het VB, letterlijk en figuurlijk, een harde kern.

 

Jean-Pierre Rondas (foto 2 - producer bij de radiozender Klara, op enkele dagen van zijn pensionering) stuurde een opiniebijdrage naar De Morgen. Volgens Jean-Pierre Rondas heerst er in Vlaanderen over het cordon sanitaire “een latent onbehagen en zelfs schaamte, ook als het de laatste tijd de krantenkoppen niet meer haalt. De uitvaart van Marie-Rose Morel heeft de mogelijkheid van het doorbreken van het cordon op dramatische wijze opgevoerd.” Hoezo? Terwijl Marie-Rose Morel expliciet niet wilde dat Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers bij haar begrafenisplechtigheid aanwezig zouden zijn, zouden de Vlaamse politieke partijen nu mogelijk wél bestuursakkoorden kunnen sluiten met de partij van Dewinter, Annemans en Valkeniers? Geef toe dat het een vreemde redenering is. Het wordt natuurlijk minder vreemd als we nog eens kijken naar de titel boven Rondas’ opiniebijdrage in De Morgen van 16 februari 2011: Heer, vergeef ons dat cordon. Rondas wil af van het cordon sanitaire. Punt. Desnoods gebruikt hij er de kromste redeneringen voor. Goed dat Jos Geysels in De Morgen gisteren nog eens op een heldere manier uitlegde wat het cordon sanitaire is, en waarom het wenselijk is (zie hieronder: Er zijn goede redenen voor een cordon sanitaire).

 

Politici, ze laten zich niet altijd leiden door de hooggestemde idealen die ze zeggen aan te hangen. Wat voor hen telt, is in de eerste plaats: is het VB mathematisch nodig voor een bestuursmeerderheid. Indien niet, waarom zich dan in een avontuur met het VB storten? Maar als ze enige geloofwaardigheid willen behouden – op termijn hun enig politiek kapitaal – laten democratische Vlaams-nationalisten, christen-democraten, liberalen… zich leiden door de zuivere principes van het cordon sanitaire.  

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: morel, vb, n-va, cordon sanitaire |  Facebook | | |  Print

19-02-11

VB WIL PORTRET VAN VNV-OORLOGSBURGEMEESTER IN GEMEENTERAADSZAAL

Het VB wil dat het portret van VNV-burgemeester Remi Craeymeersch toegevoegd wordt aan de galerij portretten van burgemeesters in de gemeenteraadszaal van Ingelmunster. Huidig burgemeester Yves Vercruysse (CD&V) belooft de vraag van VB-gemeenteraadsfractieleider en -provincieraadslid Georg Barbary te onderzoeken.


De voorbije gemeenteraadszitting in Ingelmunster (West-Vlaanderen) merkte VB-fractieleider Georg Barbary op dat Remi Craeymeersch ontbreekt in de fotoreeks van voormalige burgemeesters in de gemeenteraadszaal. Craeymeersch was tijdens de Tweede Wereldoorlog VNV-burgemeester van Ingelmunster. "Uit navraag bij oudere dorpsgenoten blijkt dat Remi Craeymeersch onze gemeente in deze woelige periode op een eerlijke en correcte manier heeft geleid. Kan zijn foto dan ook niet toegevoegd worden aan de galerij? Deze moet geen waardeoordeel vellen, maar een weergave zijn van de geschiedenis van de gemeente", meent Barbary. "Ook in Deerlijk werd al een oorlogsburgemeester toegevoegd." (In Deerlijk gebeurde dit in 2008 na herhaalde vragen van N-VA-gemeenteraadslid Marc Byttebier. Het was ook Marc Byttebier die in de gemeenteraad van Deerlijk vroeg om een betere bewegwijzering naar, en het op het internet beter bekend maken van, het plaatselijk museum over schrijver-componist René De Clercq. In 1920 ter dood veroordeeld voor collaboratie met de Duitse bezetter tijdens de Eerste Wereldoorlog.) Burgemeester Yves Vercruysse (CD&V) beloofde de vraag van Georg Barbary te onderzoeken en zich over Remi Craeymeersch te informeren bij de heemkundige kring van Ingelmunster. Rob Kindt van de oppositiepartij De Brug vraagt zich af of dit verstandig is. Rob Kindt: "De galerij mag inderdaad geen waardeoordeel vormen. Ik vraag me echter af of we met het portret van een VNV-burgemeester in de raadszaal niet tegen de schenen van onze oudstrijders gaan schoppen."

 

In het standaardwerk Oorlogsburgemeesters 40/44. Lokaal bestuur en collaboratie in België van Nico Wouters (foto 1) wordt Remi Craeymeersch enkel vermeld bij de voor het boek geraadpleegde individuele strafdossiers bij het Auditoriaat-Generaal van de Krijgsmacht. Craeymeersch was van 1941 tot 1945 burgemeester van Ingelmunster. Na hem waren het altijd CVP/CD&V’ers die burgemeester waren van deze buurgemeente van Izegem (foto 2: CD&V-burgemeester Jean-Pierre De Clercq die tijdens een gemeenteraadszitting in 2009 een VB-spaarvarkentje uit handen van Georg Barbary in ontvangst neemt). Tussen 1940 en 1944 veroverde het VNV met de hulp van de Duitse bezetter bijna 70 procent van alle burgemeestersposten in Vlaanderen. VNV’er Gerard Romsée werd begin 1941 secretaris-generaal van Binnenlandse Zaken en kon zo een systematische zuiverings- en benoemingspolitiek voeren. “Na de uitschakeling van de gemeenteraden in 1941 waren de VNV-burgemeesters ook echte lokale leiders volgens het Führerprinzip, met grote individuele bevoegdheden”, legt Nico Wouters uit in het pas verschenen boek naar aanleiding van de tentoonstelling Gekleurd verleden.

“Aanvankelijk, in de slipstream van het Duitse succes, stelden de meeste VNV-burgemeesters zich politiek en bestuurlijk erg radicaal op. Stads- en gemeentebesturen werden ingezet om de positie van het VNV als totalitaire eenheidspartij in Vlaanderen uit te bouwen: politieke propaganda, benoemingen en ontslagen, druk op personeel en bevolking, inzet van gemeentemiddelen voor de partij… Lokale politieke tegenstanders werden via de gemeentelijke administratie geviseerd en aangepakt. Het hele apparaat van controle en ordehandhaving in gemeenten en steden werd politiek ingevuld in nauwe samenwerking met de bezetter. De lokale besturen werden geleidelijk omgebouwd tot nieuwe autoritaire stadsstaatjes. Een belangrijk aspect daarvan gebeurde achter de schermen. De meeste VNV-burgemeesters stonden in nauw contact met de Duitse overheden en wisselden informatie uit over inwoners en wat er in de gemeente gebeurde. (…) Toen in 1944 de Duitse nederlaag onafwendbaar werd, waren veel VNV-burgemeesters naar buiten toe gewone beheerders van de lopende gemeentezaken geworden.”

 

Voor de Dag Allemaal-lezers die intussen de link naar deze blog hebben ontdekt, nog dit. Georg Barbary, die vroeg om het portret van de VNV-oorlogsburgemeester van Ingelmunster in de gemeenteraadszaal op te hangen, huwde op 11 juli 2008 met Els Vanbrakel, voorzitster van het VB-Ingelmunster. Op hun trouwdag werd ook hun kindje Elie Blue boven het doopvont gehouden. Getuigen bij hun huwelijk waren Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel. Bien étonné de se trouver ensemble?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ingelmunster, west-vlaanderen, collaboratie, vanhecke, morel |  Facebook | | |  Print

15-02-11

“NU MAG HET HEEL STIL WORDEN”

“Nu mag het heel stil worden”, zo besloot pastor Paul Smets zijn homilie bij de begrafenisplechtigheid van Marie-Rose Morel. Maar met bepaalde media draaide het heel anders uit. Gisteren, één dag vroeger dan gewoonlijk, lag in de krantenwinkels de nieuwe Dag Allemaal met op de cover de aankondiging dat binnenin de trouwfoto’s van Marie-Rose Morel staan: Exclusief. (…) Door Marie-Rose zélf voor u gekozen. En Het Laatste Nieuws/De Nieuwe Gazet kopte op de voorpagina Walen misbruiken dood Morel. Bij Het Nieuwsblad een gelijkaardige titel.

 

Wij – die meer dan drie uren bij de rouwenden waren – dachten dat het voornaamste nieuws was: (1) de massale opkomst bij de begrafenisplechtigheid van Marie-Rose Morel, (2) het spontane applaus voor Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke, (3) de toespraken in de kathedraal, en (4) de VB-top die niet welkom was. Voor de meeneemkrant De Zondag was het voornaamste nieuws echter: De Wever in tranen. Was de kop van Het Nieuwsblad zondag nog Vaarwel mama, maandag was het Franstalig België vindt medeleven met Morel totaal misplaatst. Bij Het Laatste Nieuws/De Nieuwe Gazet was het een gelijkaardige kop (foto 1). Een RTBF-reportage van 1’30” die gelijkgeschakeld wordt met dé mening van álle Walen, en zelfs héél Franstalig België… il faut le faire. Ongetwijfeld hadden er meer nuances in de  reportage kunnen en moeten steken: dat Bruno Valkeniers, Filip Dewinter en Gerolf Annemans niet welkom waren volgens de wilsbeschikking van Marie-Rose Morel werd niet vermeld, zoals het ook aan de RTBF is voorbijgegaan dat het vooral de moedige vrouw Marie-Rose Morel was die een belangrijk deel van Vlaanderen in de ban hield, dat de waardering voor Frank Vanhecke als liefhebbende echtgenoot los staat van zijn politieke denkbeelden…

Volgens Bart De Wever is op dergelijke manier bericht “omdat veel Walen niks van Vlaanderen begrijpen en echt niet begrijpen hoe Vlamingen denken.” Zouden de Vlamingen de Walen wél correct begrijpen? En dan, Bart De Wever in dezelfde Het Laatste Nieuws gisteren: “Inhoudelijk klopt het trouwens niet wat ze zeggen over Marie-Rose: ik heb haar nooit als een raciste gekend. Lezen Walen geen Vlaamse kranten? Is het hen volledig ontgaan dan dat Marie-Rose het Vlaams Belang juist heeft willen proberen te verzachten?” Heeft Marie-Rose Morel ooit afstand genomen van het VB-programma over migranten? Over euthanasie bijvoorbeeld wel, maar over het programma waarvoor het Vlaams Blok  door de rechtbank veroordeeld is voor racisme en het Vlaams Belang nooit heeft afgezworen? Men veranderde liever van naam dan van programma, en legio waren de grapjes van partijkopstukken die zich in speeches van naam ‘vergisten’. Marie-Rose Morel pleitte wel voor een andere stijl, maar brak het programma van het VB niet af. „Je moet op tijd vernieuwen om de mensen te blijven boeien en in je communicatie meegaan met de tijd. Mijn boodschap zou even hard zijn, maar ik zou die niet brengen in slogans. Wel in een power-pointpresentatie, met alle cijfers over de migratie”, verduidelijkte Marie-Rose Morel in Trouw (8 december 2009).  

Marie-Rose Morel had zelfs begrip voor de stijl-Dewinter. Marie-Rose Morel (in Gazet van Antwerpen, in december 2007 nadat haar het anti-moskeelied van Dewinter voor de voeten werd gegooid): “Die actie is misschien niet zo stijlvol, maar Filip kan geen bloemzaadjes uitdelen zoals ik in Schoten. Hij heeft middelen nodig die effect hebben in de stad. De meningen over dat lied zijn ook in onze partij verdeeld. (…) Niet iedereen verwoordt die boodschap op dezelfde manier, maar die verschillende profielen zijn juist de rijkdom van onze partij.” Later lag Marie-Rose Morel overhoop met Filip Dewinter, maar dat ging over het vernieuwen van de partijleiding, niet over het programma. Marie-Rose Morel in Gazet van Antwerpen, 4 juli 2009): “Met ons programma en onze ideologie is niks mis. Maar als je een goed product niet meer verkocht krijgt, dan moet je sleutelen aan je marketing.” Alle respect voor de vrouw die moedig vocht tegen de kanker en tegen de clan-Dewinter, maar men moet van Marie-Rose Morel nu ook niet een ‘politieke heilige’ maken.

Maar we hebben het laatste over Marie-Rose Morel nog niet gezien. Gewoonlijk ligt Dag Allemaal pas op dinsdag in de krantenwinkels. De editie van deze week (foto 2) lag gisteren al in de krantenwinkel, met drie verhalen over Marie-Rose Morel: een getuigenis van Frank Vanhecke over de laatste dagen en weken, een verslag van de begrafenisplechtigheid en een eerder politiek portret van Marie-Rose Morel. Niks mis daarmee, maar de nieuwswaarde is klein. Het enige opmerkelijke zijn de foto’s van de huwelijksplechtigheid ten huize Frank Vanhecke in Brugge een maand geleden, op zaterdag 8 januari. Marie-Rose Morel lachend én huilend. Op twaalf foto’s. Volgende week in Dag Allemaal (we verzinnen het niet): “Haar laatste vakantie met de vrienden.”

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: morel, media |  Facebook | | |  Print