Anti-Fascistisch Front / Verzet

Het jeugdcongres en ‘Rock tegen het kapitalisme’-concert van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) wordt georganiseerd samen met het Franstalige Nation (foto 1). Is het N-SA een recent samenraapsel van mensen van de Vlaamse Jongeren Westland, Groen Rechts, en Euro-Rus die er nu eens bij zijn, dan weer niet, nu weer wel, samen met nog wat aangespoelde (ex-)Blood and Honour’ers, (ex-)NSV'ers en anderen; de eerste meeting van de N-SA vond plaats op 13 oktober 2007. Nation vierde zaterdag 12 september daarentegen al haar tiende verjaardag.

"NATION a dix ans et toutes ses dents!" orakelde de partijleiding. Ondanks de magere opkomst voor het verjaardagsfeestje - met soms net zoveel volk óp het podium dan ervoor - wordt op de nieuwe partijwebsite gesproken over "une réussite complète". 't Is maar hoe je 't bekijkt. Het nationalistische verjaardagsfeestje bestond uit twee delen en startte met een zogenaamde ‘protocollaire vergadering’. Hierin werd omstandig teruggeblikt op de realisaties van de groupuscule de voorbije tien jaar. De recente verkiezingsdeelname zal de spreker van dienst wel snel geskipt hebben: de partij slaagde er niet in om kieslijsten in te dienen voor het Waalse gewest, in het Hoofdstedelijke gewest werd een behoorlijk ridicule 0,1% van de stemmen behaald. Een mens zou van minder triest worden.

Voor het verjaardagsfeestje was er bezoek van een handvol Vlaamse en Franse vrienden. Voor Vlaanderen tekende de even onvermijdelijke als onvolprezen Eddy Hermie (N-SA) present. Steevast op het appel als er ergens te lande een ranzig rechts feestje in de steigers wordt gehesen. Hij werd voor de gelegenheid vergezeld van Kris Roman (Euro-Rus) die zich met het N-SA lijkt verzoend te hebben. Uit Frankrijk kwam een delegatie afgezakt van de Parti Nationaliste Français (PNF), een weinig gezellig gezelschap waarvan we eigenlijk dachten dat het al lang dood, begraven en vergeten was. Soit. Verder ook aanwezig: Georges Hupin van de nieuw-rechtse organisatie Terre & Peuple en ene Virgile van La Maison de l’Identité uit Lille. Kortom: niks dan schoon volk!

Het feest werd na de réunion protocollaire verdergezet op een geheimgehouden locatie (foto 2). Omdat de inwendige Adolf ook wel wat wil, had een extreem-rechtse koekenbakker aangepaste taartjes gefabriceerd waarin Keltische kruisen (!) waren verwerkt. Op de taart lagen schijfjes ananas. Uitheems fruit. Fruit van eigen bodem kon dat blijkbaar niet vervangen. Als het maar geen domper op de feestvreugde heeft gezet!

• Volgens onze fans is verhuidiging (zie ons artikel gisteren) een Nederlandstalig woord voor update. De eerste die ons dit meldde, mag de verzameling Spijkerschrift-columns van Tom Naegels in zijn brievenbus verwachten.

Het Front National (FN), de strekking Huygens/Sessler althans, triomfeert. Nadat de kandidatenlijst voor de Europese verkiezingen in eerste instantie geweigerd werd wegens te weinig 'peterschapshandtekeningen', slaagde de knullige bende er na een 'herexamen' in om alsnog toegelaten te worden tot de kiesstrijd voor het Europees parlement. Het mankerende aantal handtekeningen - 280 stuks naar verluidt - kwam er net voor het verstrijken van de (tweede) deadline aan.

Met het haar kenmerkende gevoel voor precisie en correcte cijfers, communiceerde de FN - leiding daags nadien dat er: "liefst 5.280 handtekeningen" werden verzameld door de militanten. En dat dit - hoera!- ruimschoots volstond voor deelname. Vanzelfsprekend geen woord over het beschamende resultaat van de eerste poging. Een zelden gezien staaltje van organisatorisch amateurisme op dit niveau.

Het 'andere' FN, strekking Féret, had minder geluk en zag de eigen kandidatenlijst, voorgelegd door oudgediende Salvatore Nicotra, voorgoed in de prullenmand verdwijnen. Dat bespaarde minister van binnenlandse zaken G. De Padt (VLD) alvast de oefening om uit te maken wie nu het 'echte' Front National is of vertegenwoordigt. Hij zal er allerminst rouwig om zijn.

De indiening van de 'tweede' FN-lijst was, meer dan waarschijnlijk, slechts een ultiem 'manoeuver' om wat mist te creëren. Om zo de rivalen een hak te zetten op weg naar de stembus. Met deze laatste stuiptrekking lijkt het 'oude' FN, of minstens de clan Féret voorgoed dood en begraven. Al weet je maar nooit. Féret is al méér dan eens politiek morsdood verklaard.

Aan Franstalige zijde nemen in totaal 12 partijen en partijtjes deel aan de Europese verkiezingen. Het Front National is niet de enige extreem-rechtse speler. Het minuscule 'Wallonie d'Abord' mengt zich ook in de kiesstrijd.

Het is zeer onwaarschijnlijk dat deze lijst enig resultaat zal boeken. De 'regionalistische partij' geniet immers weinig of geen bekendheid en kan geen enkele aansprekende en/of bekende figuur naar voor schuiven. Het gaat ook om de eerste verkiezingsdeelname ooit van de partij die vorig jaar werd opgericht.

Veelbetekenend is wel dat deze minipartij, waarin ex-leden van 'Force Nationale' en 'Bloc National' de dienst uitmaken, geen moeite had om de wettelijke minima voor deelname te bereiken. Terwijl 'grote broer' FN op zowat ieder denkbaar moment (zwaar) in de fout ging.

De extreem-rechtse club 'Nation', bekend van ranzige betogingen aan weerszijden van de taalgrens, legde - tegen de verwachtingen in - geen kandidatenlijst voor. De pogingen om 5.000 handtekeningen bijeen te knokken liepen vast na een 2.000-tal. Het zoveelste bewijs van het beperkte draagvlak dat de partij na 10 jaar heeft. Nation neemt op 7 juni wel deel aan de regionale verkiezingen in Brussel en in Henegouwen.

Ook in Franstalig België maakt extreem-rechts, of wat daarvoor moet doorgaan, deel uit van de groep verliezers van 10 juni. Een grote verrassing is dat niet. Over de taalgrens maakt al deccennialang een zootje ongeregeld de dienst uit aan de radicaal rechtse kant van het politieke toneel.

Extreem-rechtse ‘politici’ en militanten maken er vooral elkaar het leven zuur en zetten hoogstens de lachspieren van de ‘tegenstanders’ in beweging. Resultaat: geen partij(en) die naam waardig, geen inhoud, geen organisatie, geen ‘koppen’ en - bijgevolg - geen electoraal succes. Zo gaat dat nu éénmaal.

De voornaamste vaststelling is dat het Front National (FN) na 10 juni haar enige zetel in zowel de kamer als de senaat behoudt. De weinig tot de verbeelding sprekende positie van de partij wordt daarmee droogweg bevestigd.

Daniël Férét, naast oprichter ook ‘président à vie’ van het FN, kan alleen maar dromen van de (relatieve) successen die zijn partij boekte in de vroege jaren ’90. Het is een half mirakel dat de veelgeplaagde ‘arts-politicus’ nog steeds aan het roer staat van de partij. Zijn FN is in de voorbije jaren immers van het ene knullige ongeluk in de andere veroordeling gesukkeld.

 Daniel Féret, stichter - voorzitter van het FN

In het Waalse gewest scoorde het FN even goed/slecht als vier jaar geleden met 5,6% van de stemmen. De score van 10 juni betekent wel een forse achteruitgang t.a.v. de stembusslag in 2004. Toen werd nog 8,1% van de Waalse stemmen behaald.

In de eigen achtertuin, meer bepaald de kiesomschrijving Brussel-Halle-Vilvoorde, kon het FN beslag leggen op amper 1,9% van de stemmen. 0,3% minder dan vier jaar geleden. Ter vergelijking; het Vlaams Belang haalt in dezelfde kieskring 9,5%.

De beste lokale score liet het FN noteren in het door schandalen geteisterde Charleroi, traditioneel één van de sterkhouders voor de partij. 12,4% van de carolo’s stemden FN. In hetzelfde kieskanton werd nog 16,8% gescoord 3 jaar geleden.
 

Het is bijzonder veelbetekenend dat het FN zelfs in het meest schandaalgevoelige en antipolitieke klimaat denkbaar, nauwelijks enig resultaat haalt. De complete desorganisatie die de ‘partij’ kenmerkt is onvoorstelbaar.

Stevige concurrentie op het (extreem-rechtse) terrein had het Belgische FN, in geen enkel opzicht gelieerd met het FN van J.M. Le Pen trouwens, nochtans niet te vrezen. De lijsten die in dezelfde antipolitieke vijver visten als het FN konden evenmin resultaat boeken.

Voor de senaat kreeg het FN concurrentie van de rivalen met de indrukwekkende naam: ‘Force Nationale’, afgekort ook al FN, wat uiteraard geen toeval is. Het gaat hier om een afsplitsing van het FN - ‘strekking Féret’.

Force Nationale behaalde amper 14.866 stemmen of 0,59% van de stemmen voor het Franstalige kiescollege. De ‘moederpartij’ behaalde ruim tien maal zoveel stemmen; 150.461 stuks of 5,95% van het geheel. Toeval of niet net zoveel als 4 jaar geleden.

De lijst van Force Nationale werd getrokken door partijvoorzitter Francis Detraux. Ex-senator sinds zondag. Vier jaar geleden werd hij, niet in het minst tot zijn eigen verbazing, verkozen op de FN-lijst. Iets meer dan een jaar later verliet hij de partij. Net als alle andere ‘dissidenten’ die hem voorafgingen, pikte hij het geklungel en dictatoriale gedrag van voorzitter Féret niet langer.

Voor de kamer was het extreem-rechtse ‘aanbod’ net iets groter met de aanwezigheid van het ‘Front Nouveau de Belgique’ (FNB). Deze partij werd medio jaren ’90 opgericht door, jawel, een groepje dissidenten van het ‘echte’ FN.

Het FNB vormde ooit een reële bedreiging voor het FN, had zelfs enkele verkozenen op lokaal en regionaal vlak, maar ging quasi volledig ten onder aan verregaand amateurisme en aan al even verregaand intern gehakketak.

Het FNB blijft overleven dankzij partijvoorzitter François-Xavier Robert, een ex-beroepsmilitair, en met de steun van de ultrarechtse beweging ‘Nation’. Deze groep nam anders dan voorheen niet deel aan de verkiezingen. Leden en militanten van Nation kregen nu een plaats op de FNB-lijsten. Zonder succes. De partij stijgt nergens boven het procent uit. Kortom: een uiterst zwak resultaat.

De resultaten van de extreem-rechtse partijen aan Franstalige kant zijn te onbeduidend om ze elk apart te becommentariëren. Alle cijfergegevens tref je aan in onderstaande tabel. In de provincie Henegouwen scoort extreem-rechts nog het best. Daar wordt ook de enige verkozene gerealiseerd.

Voor de resultaten van de kieskring B-H-V moeten de resultaten van het VB (9,5%) erbij geteld worden om het exacte electorale gewicht van extreem-rechts te becijferen.

Met ‘uitslagen’ als deze blijft Franstalig extreem-rechts steken in de marginale positie waar het thuishoort. U hoort ons alvast niet klagen!