02-09-15

IJZERWAKE: VAN 4.500 NAAR 4.000 DEELNEMERS

Na het ‘Heel-Nederlands Congres’ van de Autonome Nationalisten en de ‘Zang- en kameraadschapsavond’ van Voorpost zaterdagavond was het zondag tijd voor de veertiende IJzerwake (affiche). Volgens de inrichters waren er dit jaar 4.000 aanwezigen, wat 500 minder is dan vorig jaar. Aan het weer zal het niet gelegen hebben, het zonnetje blonk boven Steenstrate (bij Ieper).

 

De nacht ervoor had een zwaar onweer op de IJzerwakeweide wel een laag water achtergelaten. Het water drong maar héél langzaam de aarde in. Daar waar de dagen tevoren auto’s hadden gereden, voor de opbouw van het IJzerwakedorp door Voorpost-militanten, had het onweer een spoor van vettige modder achtergelaten. Ondanks het zonnige weer zondag 30 augustus zelf, kon je dus toch niet overal gaan en staan waar je wilde. En dat terwijl de inkomprijs voor de IJzerwake dit jaar was verdubbeld van 5 naar 10 euro. De jaarlijkse geldomhaling, doorgaans voor een ‘goed doel’, was dit jaar bestemd voor de eigen IJzerwake. Toch geen financiële problemen, jongens?

 

Om aan de IJzerwakeweide te geraken moest het vooral oudere publiek een hele voettocht ondernemen. De weide die de vorige jaren als parking kon gebruikt worden, was dit jaar niet beschikbaar. Ook de toegangsweg via een boerderij in de buurt kon niet meer gebruikt worden. De boerderij en de (parking)grond staan te koop, en de eigenaars wilden geen toegang meer verlenen voor gebruik door de IJzerwakegangers.

 

Voor de rest bleef alles hetzelfde op deze veertiende IJzerwake. Er werd begonnen met een mis waarvoor maar liefst vijf priesters opdaagden. De IJzerwakegangers hebben enige Godsvrucht hoognodig. Onder de priesters: Cyriel Moeyaert die er al alle veertien keer bij was en intussen 95 jaar oud is. Koren zijn er ook altijd bij. Door samenvoeging van de leden van vier koren werd het IJzerwakekoor samengesteld dat onder andere een Maria-lied op tekst van Guido Gezelle bracht.

 

Het waren geen gedichten van Herman De Coninck of zo die in Steenstrate werden voorgedragen. Neen, daar ging het van: “Vrienden, heeft ooit één volk / méér verdragen, geleden, gebeden / Arm Vlaanderen! Zo content, zo tevreden, / zo braaf, zo voldaan! En al bijna / vreemdeling in uw eigen steden. / Vlamingen, besef het gevaar, / neem uw toekomst in handen, / ook nu wordt gij bedreigd / in uw voortbestaan. België / wiegt u in slaap, verdooft u / met ‘brood en spelen’ / met voetbal en taart.” Het aanwezige publiek reageerde enthousiast op deze versregels.

 

Gastspreker was deze keer Bart De Valck, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) wiens discours al herhaaldelijk op veel instemming is onthaald in Vlaams Belang-kringen. IJzerwakevoorzitter Wim De Wit sneed in zijn toespraak zoveel onderwerpen aan dat ’t Pallieterke noch doorbraak.be het allemaal konden verwerken in hun verslag. Enkele weken tevoren had Wim De Wit nog een zware hartoperatie moeten doorstaan, en waarschijnlijk wilde hij nu eens alles zeggen wat hem nog op de lever lag.

 

Goede raad van Wim De Wit was: “Samenleven en gemeenschap vormen zijn werkwoorden, daar moeten we met zijn allen aan werken. Met achting voor elkaar, met rechten en plichten, en voor mij komen eerst de plichten en dan de rechten!” Volgens meerdere IJzerwakegangers waren de speeches te lang en was er te weinig te zien. Het optreden van het VNJ-muziekkorps (foto hierboven) en een zwaarddans waren zowat het enige dat voor beweging zorgde (foto zwaarddans, met als man met de vlag Voorpost-voorzitter Bart Vanpachtenbeke en derde van rechts plaatselijk Vlaams Belang-voorzitter en Pegida-man in Sint-Niklaas Hugo Pieters).

 

Het is elk jaar weer uitkijken naar welke overledenen met een bloemenhulde herdacht worden. Dit jaar waren dat de in 1915 gefusilleerde Henri Reyns, oud-hoofdredacteur van ’t Pallieterke Leo Custers, de man van de KOSMOS-inlichtingendienst Luc Dieudonné, zanger en voormalig schooldirecteur van onder andere Bart De Wever Gust Teugels, oud-voorzitter van het Sint-Maartensfonds Toon Pauli, voormalig Vlaams Belang-parlementslid Joris Van Hauthem en Suzanne Vermeir, de weduwe van oud-VMO-leider Wim Maes.

 

Vanzelfsprekend moesten nadien alle emoties doorgespoeld worden, en kon er nog materiaal aangekocht worden om het komend strijdjaar door te komen. Voor het eerste zorgden onder andere de voormalige Vlaams Belang-parlementsleden Wim Van Dijck en Johan Deckmyn die in bijberoep sinds 2006 een wijnhandel uitbaten; voor het tweede zorgde onder andere voormalig Vlaams Belang-personeelslid Bert Deckers met zijn Rechtse Rakkers-stand (foto). Ideologie is goed, maar er moet ook iets aan verdiend kunnen worden.

26-03-15

OUD-VOORZITTER SINT-MAARTENSFONDS TOON PAULI OVERLEDEN

Deze namiddag wordt in Antwerpen afscheid genomen van Toon Pauli (90 j., foto), vorige week woensdag 18 maart 2015 overleden. Toon Pauli ging als Waffen-SS’er strijden aan het Oostfront en was de laatste voorzitter van het Sint-Maartensfonds, vereniging van oud-Oostfronters.

 

Als ‘Antoine’ geboren gaf Pauli gevolg aan de oproep van de Kerk om het goddeloze bolsjewisme te gaan bestrijden. Maar eerst werd hij eind mei 1940 opgevorderd om zijn dienstplicht te vervullen in het Belgisch leger. Zijn carrière daar nam geen grote vlucht. Hij viel met zijn fiets in een gracht en brak daarbij beide polsen. In een ziekenhuis in Poperinge achtergelaten na een bomalarm, brachten de Duitsers hem terug naar huis in Antwerpen. Vader Willem trachtte aan de kost te komen als bakker, maar had het daarbij niet breed. Eind 1941 trok de dan achttienjarige Antoine naar Duitsland, zonder enig benul van wat hij daar zou kunnen gaan doen. Door toedoen van het Arbeitsamt kan hij, na een opleiding in de bakkersstiel, gaan werken in een bakkerij in het Ruhrgebied. Antoine, intussen ‘Toon’ geworden, meldt zich vrijwillig om de goddelozen aan het Oostfront te gaan bevechten. Met de divisie Langemarck vertrekt hij naar het kille front.

 

In het laatste oorlogsjaar raakt hij in Pommeren gewond aan een oog en is de oorlog voor hem voorbij. Allez, dat denkt hij toch. Op 14 augustus 1945 wordt Toon Pauli aangehouden. Het jaar daarop wordt hij tot twintig jaar gevangenisstraf veroordeeld voor wapendracht tegen het vaderland. Het brengt hem naar gevangenissen in Hemiksem, Antwerpen, Beverlo… Toon Pauli wordt vervroegd vrijgelaten, huwt met Franziska Martin en krijgt drie kinderen. Hij volgt avondschool om ‘verzender’ te kunnen worden in ‘de maritime’, maar al gauw zoekt hij gelijkgezinden op hoewel hem dat verboden is. Na de oprichting van het Sint-Maartensfonds in 1953 vult Toon Pauli zijn vrije tijd met het opzoeken van dode en vermiste Oostfronters. Samen met anderen kan hij in 1962 de laatste Vlaamse krijgsgevangenen in Rusland vrij krijgen. Toon Pauli zet mee zijn schouders onder de aankoop van grond in Stekene, om er een Erepark voor de Oostfronters aan te leggen.

 

Wegens de hoge leeftijd van de leden wordt het Sint-Maartensfonds op 29 oktober 2006 ontbonden. Toon Pauli is de laatste voorzitter van deze vereniging van oud-Oostfronters. Vijf jaar eerder, in 2001, haalt het Sint-Maartensfonds nog het nieuws nadat blijkt dat Johan Sauwens (toen Volksunie-lid, intussen CD&V’er) aanwezig is op een jubileumfeest van het Sint-Maartensfonds in Berchem. Vereniging waar Sauwens als ‘vanzelfsprekend’ al meer dan twintig jaar lid van is. Het kost Johan Sauwens zijn job als Vlaams minister. Na de ontbinding van het Sint-Maartensfonds is Toon Pauli zich met de vereniging ‘Graven in het Oosten’ blijven inzetten voor het onderhoud van de gedenkplaatsen en graven van de gevallen Oostfronters. Pauli heeft een groep ‘jongeren’ gevonden om dit werk verder te zetten. In Stekene vindt nog elk jaar een huldiging van de Oostfronters plaats. Officieel een initiatief van het VNJ, in de praktijk vooral werk van Voorpost. Met de Sint-Niklase Vlaams Belang-voorzitter en Pegida-man Hugo Pieters als drijvende kracht.

 

AFF/Verzet onthulde twee jaar geleden dat bij de Oostfrontersherdenking in Stekene ook SS’ers gehuldigd worden. Dit jaar is de huldiging gepland op zondag 10 mei. Het blad van het Sint-Maartensfonds Berkenkruis is vervangen door het soberder uitgegeven Berkenkruisje. Met Maurits Vanderbruggen als hoofdredacteur en onder meer de Vlaams Belang’ers Roeland Raes en Peter Logghe als medewerkers. Vrienden van het Sint-Maartensfonds komen nog regelmatig samen voor een etentje hier en daar, en een maandelijkse bijeenkomst, elke eerste zondag van de maand, in het Vlaams Belang-lokaal in de Van Maerlantstraat in Antwerpen. De afscheidsplechtigheid deze namiddag vindt plaats bij een begrafenisondernemer die al jaar en dag adverteert in Berkenkruis(je).

 

Oud-senator voor het Vlaams Blok/Belang Wim Verreycken was de eerste om het overlijden van Toon Pauli publiek te maken. ’s Anderendaags al. “Met het heengaan van Toon Pauli nemen we stilaan afscheid van een generatie. Een generatie van echt onbaatzuchtige Vlamingen, die slijk en sneeuw en ijs trotseerden om ons een betere toekomst te geven. Die daarvoor enkel op onbegrip en gevangenis konden rekenen. Voor die generatie van kleine Vlamingen die veel 'grotere mijnheren' werden dan al degenen die zichzelf vandaag belangrijk vinden, blijf ik ontzag hebben”, schreef Wim Verreycken op Facebook. 91 mensen vonden dit ‘leuk’. Bij de mensen die een persoonlijk commentaar achterlieten onder meer het voormalig boegbeeld van Groen-Rechts (“Zij hebben vroom gestreden”) en een ex-kopstuk van Blood and Honour Vlaanderen (“Houzee! Nu kan ook jij aanschuiven in Alvader's Grote Hal.”). Uit de politieke actualiteit, maar de gedachten blijven dezelfde.

 

Eén dag later verscheen ook op de Facebook-pagina van Ein Fähnlein een bericht over het overlijden van Toon Pauli: “Ein Löwe aus Flandern hat uns verlassen: Toon Pauli, Kriegsfreiwilliger der Waffen-SS. 19 Dezember 1923 - 18 März 2015. Unser lieber flämischer Kamerad hat sein Leben lang für die Freiheit Europas gestritten – wir werden Dich sehr vermissen!” Ein Fähnlein is een tijdschrift dat “wil bijdragen tot inzicht en begrip van de jonge Duitsers van de jaren ’30 en ’40 van de 20e eeuw en de jonge Duitsers van de 21e eeuw” (sic). De snelheid waarmee het overlijden van Toon Pauli dít tijdschrift bereikt, toont aan hoe bepaalde netwerken zijn blijven bestaan.