Anti-Fascistisch Front / Verzet

Wie graag nieuwjaarsrecepties afschuimt, en niet kieskeurig is voor het gezelschap dat je daar treft, moet vandaag in Antwerpen zijn. Om 12 uur houdt het VB er haar nationale receptie in de poepchique club La Riva (foto 1). Om 14 uur gevolgd door de nieuwjaarsreceptie van het VB-Antwerpen. La Riva is een locatie die in de vorige eeuw Engelse havenarbeiders herbergde die door het havenpatronaat aangevoerd werden om een staking van de Antwerpse dokwerkers te breken. Wat nu La Riva is, heette toen in de volksmond Rattekot. Geen betere locatie dus voor een receptie van het VB.

Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) houdt haar nieuwjaarsreceptie in het voor haar vertrouwde bovenzaaltje van café Den Bengel (foto 2) waar vanavond Eddy Hermy zijn toehoorders zal onderhouden over “Een vonnis geschreven door pubers in zwart”. Aanleiding is natuurlijk de veroordeling van Eddy Hermy voor racisme, een uitspraak van de rechtbank van Brugge op 5 december 2011 waarmee Hermy een voorwaardelijke celstraf van drie maanden kreeg, een geldboete van 550 euro, 1 euro symbolische schadevergoeding voor het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding, en vijf jaar ontzetting uit zijn burgerrechten. In een persmededeling ’s anderendaags was het N-SA verontwaardigd dat in de pers “connecties met neonazi’s en commando’s van decennia geleden” werden aangehaald. Toen Hermy een week later de motivatie in het vonnis onder ogen kreeg waarschuwde hij Bart De Wever en Filip Dewinter dat zij ook wel eens gerechtelijk veroordeeld zouden kunnen worden voor hun nationalisme en etnocentrisme. Wat Hermy in zijn opstel verzweeg is de context waarnaar de rechtbank verwees om de hem kwalijk genomen uitspraken van Eddy Hermy te taxeren.

De verdediging van Eddy Hermy had opgeworpen dat procureur-generaal bij het Arbeidshof in Antwerpen Yves Liégeois op 1 september 2011 nog gewezen had op “de invloed van de migratie op het Belgisch sociaalzekerheidsrechtelijk en economisch bestel”. De rechtbank van Brugge vond evenwel dat de uitspraken van Eddy Hermy “gelet op de bijzondere context waarin zij zijn gebeurd, de grenzen van de (toelaatbare) loutere maatschappijkritiek ver overstijgen. In dit verband kan worden verwezen naar de opruiende, provocerende en tot intolerantie aanzettende omstandigheden waarin de uitspraken werden verricht, meer bepaald: - naar aanleiding van een speciaal daartoe ingerichte bijeenkomst/rockconcert met de bedoeling het intolerante gedachtegoed uit te dragen en te verspreiden onder de aanwezigen, omkaderd door de aanwezigheid van sprekers en muziekgroepen met uitgesproken sympathieën voor dergelijk gedachtegoed (cfr. Axel Reitz, Tim Mudde, Brigade M…); - het opruiende woordgebruik, de opruiende ondertoon en de overige begeleidende omstandigheden (cfr. gebruik van stickers, brengen van de Hitlergroet tijdens de optredens…) waarmee de uitspraken gepaard gingen.”

“De door beklaagde gedane uitspraken kunnen, gelet op de bijzondere context waarin zij zijn gebeurd, dan ook niet anders opgevat worden dan als een tot haat en woede aanzettende assimilatie van vreemdelingen met criminelen enerzijds en sociaal profitariaat anderzijds. ‘Haat’ in de zin van de antiracismewet omvat immers de intolerantie, waaraan uitdrukking wordt gegeven in de vorm van een agressief nationalisme en etnocentrisme, discriminatie en vijandigheid tegen minderheden, immigranten en afstammelingen van immigranten. (…) De feiten zijn, in het kader van een democratische samenleving, ernstig te noemen. Zij wijzen op een asociale ingesteldheid en een gebrek aan respect voor de gelijkheid van de rechten van de mens en voor de gelijkwaardigheid van elk individu. De uitspraken van beklaagde getuigen immers van een verregaande intolerantie jegens vreemdelingen dewelke hij middels propaganda, bijeenkomsten en voordrachten wenst uit te dragen naar zijn (potentiële) volgelingen, in de eerste plaats de jeugd.”

Overigens was de door Hermy kwalijk genomen verwijzingen in de pers naar zijn “commando’s van decennia geleden” niet helemaal uit de lucht gegrepen. In het standaardwerk van Hugo Gijsels Het Vlaams Blok wordt Eddy Hermy geciteerd als één van de leden van het zevenkoppig VMO-commando dat op 2 februari 1980 de Mechelse progressieve boekhandel De Rode Mol overvalt en daarbij het winkelinterieur aan diggelen slaat. De rechtbank in Brugge houdt het in haar vonnis op: “De beklaagde (…) liep in het verleden reeds een veroordeling op wegens vernieling of beschadiging van roerende goederen met behulp van geweld of bedreiging.” Sindsdien overtreft Eddy Hermy’s afkeer van Links enkel zijn afkeer van het VB, zodanig dat hij Open VLD’er Vincent Van Quickenborne vorige maand nog ‘ontmaskerde’ als een linkse huurling.

Bij het uitspreken van de veroordeling op 5 december 2011 zei de rechtbank dat het vonnis uitgebreid gemotiveerd was, maar verzuimde ze die motivatie voor te lezen. Uit de lezing achteraf blijkt dat de rechtbank bij haar beoordeling oog had voor de context waarin bepaalde uitspraken gedaan werden. Terecht. Eddy Hermy is niet in beroep gegaan tegen de uitspraak van de rechtbank in Brugge. Het vonnis is bijgevolg definitief.

Dinsdag 13 december 2011. Ongeveer op hetzelfde ogenblik als Nordine Amrani in Luik een bloedbad aanricht, wordt in Firenze geschoten op Senegalese straatvensters. Eerst in het noorden van de stad, twee uur later in het centrum van de stad. Twee Senegalezen laten daarbij het leven. Anderen zijn gewond. De 50-jarige dader, Gianluca Casseri, was een sympathisant van, spreker bij en auteur van teksten op de website van de fascistische beweging CasaPound. De beweging heeft sympathisanten in Vlaanderen, zware sympathisanten zelfs.  

Het CasaPound-kraakpand in Rome waar aanhangers van de beweging kunnen wonen, debatten kunnen organiseren, culturele evenementen plaatsvinden, acties voorbereid worden… bracht Bert Deckers, Antwerps VB-personeelslid en -provincieraadslid, aan het dromen. Bert Deckers op zijn persoonlijke blog: “Wat de Vlaamse Beweging (…) nodig heeft om de basis opnieuw te behagen en zo een beter strijdlust op te wekken is een heropleving van het Vlaams Huis. (…) Een voorbeeld van hoe het (…) zou kunnen is het Italiaanse Casa Pound. Deze naam werd gegeven aan de plaats waar fascisten en nationaal-revolutionairen sinds 2003 bijeenkomen. (…) Dat het fascisme er openlijk wordt toegelaten is een Italiaanse zaak. Daar hebben we hier in Vlaanderen geen boodschap aan, maar het feit dat duizenden jongeren én ouderen zich verbonden voelen door een locatie waar er een familiale en nationalistische sfeer hangt is veelzeggend.” Bert Deckers distantieert zich van het fascisme bij CasaPound, maar anderzijds heeft hij een warme sympathie voor de Blocco Studentesco die ontstaan is vanuit CasaPound, en heeft hij – het is bekend – meer problemen met antifascisten dan met fascisten. Bert Deckers is redacteur en mede-oprichter van RechtsActueel en daar mochten we in september nog een enthousiast artikel lezen over de vierdaagse bijeenkomst van CasaPound eerder die maand.

Auteur van het artikel is ‘Il Solidarista’ oftewel Ruben Rosiers (foto 1). Een Vlaming uit Hombeek, bij Mechelen. Ruben Rosiers kennen we als duivel-doet-al bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) (foto: Ruben Rosiers door het VRT-programma Koppen gefilmd bij het ‘jeugdcongres’ van het N-SA in Oostkamp in 2009, ‘jeugdcongres’ dat N-SA-kopman Eddy Hermy een veroordeling voor racisme kostte). Waar nodig gaat Rosiers het woord van het N-SA verkondigen (foto: Nederland, met op de achtergrond een Blood and Honour-groep en Rosiers rechts op de foto. Rosiers zegt dat hij “niets te maken (heeft) met die dwazen die daar rondliepen, in het bijzonder de openlijke neonazi’s”.). Ruben Rosiers is ook concertorganisator van ‘Identiteit door Muziek’. In dat kader haalde hij al tweemaal het huisorkest van CasaPound, ZetaZeroAlfa, naar Vlaanderen. In 2008 (foto 2) en in 2010. Voorafgaand aan het concert vorig jaar stelde Ruben Rosiers CasaPound-leider Gianluca Iannone voor op een NSV-avond in Antwerpen (foto en verslagje). Bij een ander ‘Identiteit door Muziek’-concert, in 2009, zette Rosiers de huisideoloog van CasaPound, Gabriele Adinolfi, mee op het podium. Op 6 april dit jaar was Gabriele Adinolfi overigens nog te gast bij het KVHV-Gent. Rosiers zorgde voor de vertaling van de spreekbeurt. Ruben Rosiers is als dj Malinwa sportverslaggever bij de internetradio van Tim Mudde Radio Rapaille die bij haar start als radio wekelijks twee uitzenduren mocht gebruiken van… de CasaPound-radio Radio Bandiera Nera. Een door Ruben Rosiers voor het N-SA gepland concert in mei dit jaar kreeg teveel tegenwind en werd afgelast. Maar in dezelfde week kwam ook het bericht dat Rosiers op kosten van CasaPound naar Zuid-Afrika mocht trekken voor een project met de Afrikaners en de Boeren. Naar eigen zeggen is hij er echter nog niet geweest.

Om geld in te zamelen voor de buitenlandse projecten van CasaPound is er Sol-Ide, wat staat voor Solidariteit-Identiteit en Solidarité-Identités. Een vzw “met een liefdadigheidskarakter die als doel heeft hulp en steun te verlenen aan volkeren die strijden voor hun overleven, voor het vrijwaren van hun cultuur en de verdediging van hun identiteit.” Rosiers is verantwoordelijke voor de Noordwest-Europese tak van Sol-Ide. Morgen en overmorgen, zaterdag 17 en zondag 18 december, verkoopt hij in het kader van Sol-Ide warme chocolade aan de Meir in Antwerpen. Misschien de opbrengst niet aan de Afrikaners en de Boeren besteden, maar aan de Senegalese families die nu rouwen in Firenze?

Gisteren plaatste een krant Hans Van Themsche, Kim De Gelder en Nordine Amrani op één rij. Vergelijkingen lopen echter altijd wel ergens mank. Het zijn alle drie dolgedraaide schutters, maar er is toch nog een verschil. De moordpartij van Hans Van Themsche was (mee) ingegeven door racisme, bij de andere twee is dat niet het geval. Gianluca Casseri (50 j., foto 1), de schutter van Firenze, sluit aan bij het voorbeeld van Hans Van Themsche. Psychiater Stefano Pallanti noemde hem zelfs “de Italiaanse Breivik”.

Gianluca Casseri is een sympathisant en meer van het fascistisch geïnspireerd CasaPound. CasaPound werd op 26 december 2003 opgericht toen een aantal jongeren een voormalig overheidsgebouw aan de Via Napoleone III in Rome kraakten en introkken. Een huis dat overigens middenin een Chinese wijk ligt. De naam CasaPound is ontleend aan de Amerikaanse dichter Ezra Pound die zich zowel tegen het kapitalisme als tegen het marxisme verzet. CasaPound zelf zegt voor de ‘derde weg’ tussen het kapitalisme en het marxisme te kiezen. De eerste CasaPound’ers komen voort uit de neofascistische Movimento Sociale Italiano (MSI). Later werd samengewerkt, maar ook ambras gemaakt, met de opvolger van de MSI, de Movimento Sociale Fiamma Tricolore. Het CasaPound-huis in Rome is zowel de woonplaats  van meer dan twintig gezinnen, als een centrum voor culturele en sociale activiteiten. Het heeft een eigen huisorkest, ZetaZeroAlfa. Een eigen radiostation, Radio Bandiera Nera ("Radio Zwarte Vlag"). Er worden regelmatig debatten georganiseerd, zoals met de extreemrechtse ideoloog Gabriele Adinolfi. Het is een vertrouwd adres voor de leden van de rechts-radicale studenten van Blocco Studentesco…

Vanuit CasaPound zijn talloze gewelddadige raids georganiseerd op al wie niet van hetzelfde gedachtegoed is dan zijzelf. Oprichter en boegbeeld van CasaPound Gianluca Iannone is in 2009 in eerste aanleg veroordeeld tot vier jaar cel voor een gevecht met een politieman in burger in 2004. CasaPound Italia heeft intussen een 3 500 betalende leden, meer dan vijftig (kraak)panden in heel Italië en acht lokale verkozenen. Op een bijeenkomst in Rome van 15 tot 18 september dit jaar laafden zich meer dan 1 500 CasaPound’ers aan debatten, muziekconcerten, een cocktailbar met aanpalend zwembad, en meer van dat. Een betoging in Napels op 26 november dit jaar bracht volgens CasaPound een vierduizend mensen op de been “tegen de banken, de woeker en de privatiseringen”. Er waren ook jongeren aanwezig uit Duitsland, Frankrijk, Nederland, Rusland… CasaPound stuurt op haar beurt haar ‘zonen’ uit en heeft projecten lopen bij het Karenvolk in Birma, de Serviërs in Kosovo, en de Afrikaners en de Boeren in Zuid-Afrika.

CasaPound distantieert zich van de schietpartij in Firenze en zegt dat Gianluca Casseri slechts een sympathisant van hun beweging is. Gianluca Casseri was echter meer dan een sympathisant. Hij schreef vijf – intussen van de gelijknamige website verwijderde – artikels voor de CasaPound-publicatie Ideodromo, gaf bij CasaPound herhaaldelijk spreekbeurten over comic books, en gold er als een groot kenner van Keltische riten en het neopaganisme waaruit sommigen symboliek putten voor neofascistische bewegingen. Gianluca Casseri was niet alleen mede-auteur van een boek over zwarte magie (foto 2), hij kwam op voor de zuiverheid van het blanke ras, ontkende de Holocaust en zag om zich heen Joodse complotten. Bij CasaPound voelde hij zich goed thuis. CasaPound voert onder andere campagne tegen “de massa-immigratie die zowel de gast als de gastheer ontworteld”. In een land waar een regeringspartij als de Lega Nord varkensurine achterlaat op een plaats waar een moskee gebouwd wordt en vorige zaterdag nog geschoten werd op een Roma-kamp in Milaan na een vals gerucht over een verkrachting… is het klimaat rijp voor bewegingen als CasaPound en misdrijven als in Firenze.

CasaPound heeft in Vlaanderen overigens een aantal sympathisanten, maar daarover morgen meer.

• Naschrift. Een bezoeker van deze blog merkt op dat in de video van de betoging in Napels die we hierboven verwerkten op 4:56 Gianluca Casseri te zien is. Of het moest een sterke lookalike zijn. Het lijkt erop dat het inderdaad de schutter van Firenze is. Alleszins was Gianluca Casseri bij de politie bekend als deelnemer aan acties van CasaPound.

Terwijl hier natuurlijk alle aandacht gaat naar het drama in Luik kostte een racistische schietpartij in Italië gisteren het leven van twee Afrikaanse straatverkopers.

De 50-jarige Gianluca Casseri (foto 1), sympathisant van de fascistische CasaPound-beweging, schoot op twee markten in Firenze gericht op Afrikaanse straatverkopers. De man arriveerde rond het middaguur met zijn auto bij een markt op de Piazza Dalmazia, in het noorden van de stad. Naar verluidt had hij er eerder op de dag ruzie gehad met een groep Afrikanen en is hij teruggekomen met een pistool. De man opende het vuur op de Afrikanen. Twee Senegalezen werden gedood (foto 2), een derde geraakte gewond. Twee uur later dook Gianluca Casseri op in het centrum van Firenze. Op de bekende leermarkt van San Lorenzo, vlak bij de Dom, opende hij opnieuw het vuur. Daarbij raakten twee Senegalese straatverkopers gewond. De politie kon de man uiteindelijk in een parkeergarage insluiten. Volgens sommige bronnen ontstond toen een vuurgevecht waarbij de schutter gedood werd. Volgens andere bronnen beroofde de man zichzelf van het leven.

Volgens de politie schreef Gianluca Casseri artikels op rechts-extremistische websites, was hij lid van de fascistische beweging CasaPound en nam hij deel aan acties ingericht door CasaPound. In een persmededeling erkent CasaPound dat Gianluca Casseri een sympathisant is van hun beweging. Allicht komen we morgen op deze blog terug op deze zaak. Hier alvast een videoreportage over CasaPound.

De rechtbank in Brugge heeft gisteren Eddy Hermy (61 j., foto), ‘nationaal coördinator’ van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), veroordeeld tot drie maanden cel met drie jaar uitstel, een geldboete van 550 euro en andere kosten, verlies van zijn burgerrechten voor vijf jaar, en één euro morele schadevergoeding voor het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding dat zich burgerlijke partij had gesteld. Aanleiding voor de uitspraak is de toespraak van Eddy Hermy tijdens een zogenaamd jeugdcongres van het N-SA op 10 oktober 2009 in Oostkamp, gefilmd door het VRT-magazine Koppen.

Volgens de rechtbank is het vonnis uitgebreid gemotiveerd, maar bij de bekendmaking van de strafmaat werd die motivatie niet voorgelezen. Gezien de werklast van de rechtbank is dat te begrijpen, maar het is een aanfluiting van de openbaarheid van de rechtspraak. Niet enkel Eddy Hermy maar elkeen heeft het recht om te weten welke uitspraken in welke context als strafbaar beoordeeld worden. We kunnen natuurlijk wel een en ander reconstrueren. Het VRT-magazine Koppen was op uitnodiging van het N-SA in Oostkamp en registreerde onder andere een geagiteerde Eddy Hermy die vanop het podium zei: “(…) In onze straten worden meisjes door vreemdelingenbendes verkracht en geschoffeerd. (…) Onze arbeiders, jong en oud, worden geminacht en vernederd. Door onze vreemde elites worden ze in het gezicht gespuwd. Wie krijgt de jobs, kameraden? Wie krijgt het geld? Wie krijgt er sociale woningen? Wie krijgt sociale hulp? Wie wordt er in dit land royaal bedeeld en behandeld? De immigrant, de illegaal. (…)”

Koppen interviewde en filmde ook andere sprekers. Zoals Axel Reitz, ook bekend als de ‘Hitler van Keulen’. Twee gespeelde nummers mochten gefilmd worden: eentje van het Nederlandse Brigade M en eentje van het Italiaanse Ultima Frontiera. In een interview zegt één van de leden van die laatste groep trots fascist te zijn. Niet op uitnodiging én ook met een undercovercamera was eveneens het Nederlandse magazine EenVandaag in Oostkamp aanwezig. EenVandaag registreerde Hitlergroeten bij het publiek, zoals dat bij optredens van Ultima Frontiera in Italië gebruikelijk is. Beide televisiereportages zijn opgenomen in het dossier dat aan de rechtbank werd voorgelegd. Rode draad in de EenVandaag-reportage is een toelichting van Jaap van Beek van de antifascistische onderzoeksgroep Kafka. In het dossier wordt ook verwezen naar het Anti-Fascistisch Front (AFF). Op deze blog (1, 2, 3, 4) en in een contact vooraf met de burgemeester van Oostkamp  had het AFF haar bedenkingen over het ‘jeugdcongres’ geuit.

De veroordeling van Eddy Hermy gisteren, 5 december 2011, is niet de eerste veroordeling van Eddy Hermy. Op 23 april 2002 bijvoorbeeld werd Hermy door de rechtbank in Brugge al eens veroordeeld voor racisme wegens een pamflet dat hij onder de kop ‘Burgerinitiatief Oostende’ verspreidde bij de opening van een opvangcentrum voor asielzoekers in Oostende. Volgens de rechtbank was de grens van het wettelijke toelaatbare overschreden door de bewoners van het asielcentrum te bestempelen als "vreemde criminelen die hun land ontvlucht zijn", "vreemdelingen die zich herschoold hebben tot drugdealers en afpersers, dieven en hoeren" en "vreemde klaplopers". Het Brugse veroordeling werd bevestigd door een arrest van het hof van beroep in Gent op 30 september 2003. Eddy Hermy was met zijn toespraak in Oostkamp dus niet aan zijn proefstuk toe.

Drie N-SA’ers waren gisteren naar de rechtbank in Brugge afgezakt om hun ‘nationale coördinator’ moreel bij te staan. In een eerste reactie na het aanhoren van het verdict zei Eddy Hermy tegen de drie: “Ik ben zot geworden hier.” De “zot geworden” Hermy kan nog in beroep gaan tegen de uitspraak in Brugge. Hij mag dan wel 'slechts' een gevangenisstraf met uitstel gekregen hebben, blijft dat het de volgende drie jaar als een zwaard van Damocles boven zijn hoofd hangt. Het voor vijf jaar afnemen van zijn burgerrechten heeft als gevolg dat Eddy Hermy zich niet kan kandidaat stellen bij de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar, maar over de ambities van de Nationaaldemocratische Partij (NDP) is sinds de lancering van deze partij van het N-SA niets meer gehoord. Eddy Hermy zal ook niet kunnen gaan stemmen bij de volgende verkiezingen, maar voor Hermy is toch geen enkele partij goed genoeg. Beroep tegen de uitspraak van gisteren biedt het perspectief om de militantenwerking van het N-SA hierrond te organiseren, maar het moet gezegd worden dat de opkomst voor een protestmeeting rond zijn zaak eind september door Hermy als “schandalig laag” werd omschreven.

Alhoewel alle opties opengehouden worden, zegt het N-SA waarschijnlijk geen beroep aan te tekenen. Het verlies van de burgerrechten ligt Eddy Hermy minder zwaar dan de één euro morele schadevergoeding die hij moet betalen aan het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding.

Zaterdag stond in De Standaard een interessant artikel over hoe Duitsland reageert na het bekend worden van de activiteiten van de Nationaalsocialistische Ondergrondse (NSU), ook wel omschreven als Die Braune Armee Fraktion.

Dinsdag werd Ralf Wohlleben aangehouden omdat hij hand- en spandiensten zou verleend hebben aan Uwe Böhnhardt, Uwe Mundlos en Beate Zschäpe. Ralf Wohlleben (foto 1, de man met de zonnebril links bij een NPD-manifestatie in Jena in 2007. In het midden toenmalig NPD-voorzitter Udo Voight) zou de drie NSU’ers eind jaren negentig geholpen hebben onder te duiken, en hun later geld, vuurwapens en munitie  gegeven hebben. Hij wordt nu beschuldigd van medeplichtigheid aan zes van de tien moorden die de NSU op hun kerfstok heeft. Ralf Wohlleben vervulde verschillende functies bij de rechtsnationalistische Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD). Hij was er afdelingsleider, kandidaat bij deelstaatverkiezingen en perswoordvoerder. De arrestatie van Wohlleben heeft de discussie of de NPD verboden moet worden opnieuw doen oplaaien. De NPD neemt met wisselend succes deel aan de verkiezingen (wij waren blij dat het in Berlijn geen succes werd, bij RechtsActueel zijn ze verheugd over de vijf NPD-zetels in de deelstaat  Mecklenburg-Vorpommern). Een poging om de NPD te verbieden strandde in 2003 bij het Grondwettelijk Hof omdat er onder de NPD’ers teveel… informanten van de inlichtingendiensten rondlopen.

De aanwezigheid – en betaling – van die informanten bij extreemrechtse groepen is trouwens nogal kras. Een informant bij de ‘Kameradschaft Jena’ bijvoorbeeld kreeg 200 000 euro. Geld dat besteed werd aan een aantal extreemrechtse acties (!). “Dat geld, vinden velen, kan men beter gebruiken om de bezuinigingen terug te draaien op de subsidies aan organisaties die het rechts-extremisme bestrijden”, schrijft De Standaard. In het De Standaard-artikel wordt ook verwezen naar een enquête vorige week door het weekblad Die Zeit. De ondervraagden menen dat het grootste terroristisch gevaar van extreem-rechts uitgaat. Het ‘islamitisch’ terrorisme komt pas op de tweede plaats. Voor extreem-links terrorisme is slechts één op de twintig ondervraagden bang. Verdere lectuur van de enquête leert dat het verschil in vrees voor extreemrechts- dan wel ‘islamitisch’ terrorisme niet zo groot is (41 % versus 36,6 %), maar na tien jaar 9/11 en alle gedoe er rond van islambashers maakt het de toch nog grotere vrees voor extreemrechts terrorisme nog opmerkelijker. Een grote meerderheid (70 %) vindt extreemrechts een probleem van heel Duitsland, en niet enkel van Oost- of West-Duitsland. 52 % wil de inlichtingendiensten actief laten bij extreemrechts; 30 % is tegen. Bij de politieke partijen zijn overigens de linkse partijen (de sociaal-democraten, de groenen en Die Linke) voorstander van het niet langer werken met betaalde informanten, de (rechtse) CSU-minister van Binnenlandse Zaken wil ze behouden.

NOS-journalist en kenner van extreemrechts in Europa Rinke van den Brink publiceerde woensdag dat twee Nederlanders eerder te gast waren bij het Fest der Völker dat vanaf 2005 ingericht werd door de dinsdag aangehouden Ralf Wohlleben. Constant Kusters (Nederlandse Volks-Unie, NVU) was er tweemaal spreker, en Tim Mudde (Voorpost, Radio Rapaille) trad er op met zijn groep Brigade M. In Vlaanderen werd blijkbaar geen gelijkaardig muzikaal talent (nouja) gevonden, maar Vlaanderen mocht in 2006 wel Wolf Kussé afvaardigen als spreker. Wolf Kussé was toen nog actief met Groen Rechts, een jaar later één van de componenten waarmee het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) werd opgericht. Wolf Kussé zelf werd ook lid van het N-SA. De laatste keer dat een spreker van de nu met een verbod bedreigde NPD in Vlaanderen was, was bij datzelfde N-SA. Op haar derde congres, op 30 oktober 2010 in Edegem. Ingo Haller was de NPD’er waarmee de N-SA pronkte, gemeenteraadslid in Dürer en organisator van een manifestatie die jaarlijks honderden neonazi’s bijeenbrengt. Achteraf werd vernomen dat Ingo Haller zelfs voor de NPD toch wat te rechts is.

Overigens doet vandaag de rechtbank in Brugge uitspraak of de door Koppen uitgezonden toespraak van N-SA-voorman Eddy Hermy al dan niet racistisch is. Eddy Hermy hield die toespraak op een zogenaamd jeugdcongres, het tweede congres van het N-SA, op 10 oktober 2009 in Oostkamp. En welke muziekgroepen speelden op dat ‘jeugdcongres’? Onder andere… Brigade M (trouwens ook te zien in de Koppen-reportage) dat, zoals hierboven al gezegd werd, eerder optrad op het door Ralf Wohlleben opgezet Fest der Völker. De wereld is soms klein. De ontmaskering van de NSU heeft de antifascistische strijd in Duitsland intussen een nieuwe impuls gegeven. Voorbije vrijdag kwamen in Jena 50 000 mensen rocken gegen Rechts (foto 2). Eén van de optredende artiesten was Peter Maffay. Bij ons bekend van het zeemzoete Du, in Jena mee op het podium tegen extreemrechts.

Politiek is de slinger de jongste decennia van links naar rechts gegaan. Met het terrorisme hetzelfde. Na de Rote Armee Fraktion zijn ze in Duitsland nu opgeschrikt door de Braune Armee Fraktion. Zondag publiceerden wij de hoofdlijnen van het verhaal. Intussen zijn meer details bekend.

9 september 2000: Enver Simsek (39 j.) uit Schlütern wordt doorzeefd met kogels. Hij verving die dag een collega aan een bloemenkar. 13 juni 2001: Abdurrahim Özüdogru (39 j.) werkt overdag aan de band bij Siemens, ’s avonds is hij aan de slag als kleermaker in Neurenberg Steinbühl. Hij wordt in zijn atelier met twee kogels in het hoofd gedood. 28 juni 2001: Suleiman Tasköprü (31 j.) werkt als groentehandelaar in Hamburg. Hij sterft door drie schoten in het hoofd. 29 augustus 2001: Habil Kilic (38 j.) werkt in een groentewinkel in München-Ramersdorf. Hij wordt vermoord met twee kogels in het hoofd. 25 februari 2004: Yunus Turgut. (35 j.) bezoekt een kebabzaak in Rostock. Hij wordt gedood met kogels weer uit dezelfde revolver. 9 juni 2005: Ismail Yasar (50 j.) heeft een kebabzaak in Neurenberg Scharrer. Nadat twee mannen zijn zaak bezochten, wordt hij vermoord teruggevonden. 15 juni 2005: De Griekse slotenmaker Theodore Bourgarides (41 j.) heeft net zijn zaak in München Westend geopend als hij neergeschoten wordt. 4 april 2006: Mehmet Kubasik (40 j.) wordt aan zijn krantenkiosk aan een drukke weg in Dortmund gedood. 6 april 2006: Halit Yozgat (21 j.) wordt in zijn internetcafé in Kassel neergeschoten.

Tussen al deze moorden is er minstens één verband: er is telkens hetzelfde wapen gebruikt. Wie de landkaart van Duitsland bekijkt, ziet dat het niet om een lokale afrekening gaat, maar de daders het hele land doortrokken. Waarom de daders pas nu gevonden werden? Tot voor kort dachten de autoriteiten dat de moorden gepleegd waren door de Turkse maffia die geld vroeg voor de bescherming van de winkeliers, of dat de moordenaars behoren tot nationalistische splintergroeperingen in Turkije of elders. Aan rechts-extremistische groeperingen werd niet gedacht. Naar verluidt was de politie op het laatst ook wel (terug) op zoek naar Beate Zschäpe (36 j.), Uwe Böhnhardt (34 j.) en Uwe Mundlos (38 j.), maar de politie vond ze niet. Een publiek opsporingsbericht, zoals destijds met de Rote Armee Fraktion, werd niet verspreid. Na een misgelopen bankoverval in Eisenach schieten Böhnhardt en Mundlos wellicht elkaar een kogel door het hoofd, nadat ze de caravan waarin ze vertoefden in brand staken. Hun vriendin Beate Zschäpe geeft zich hierna aan bij de politie, maar niet zonder eerst het huis waar de drie vrienden leefden in Zwickau met een bom vernield te hebben. Om in hun levensonderhoud te voorzien pleegden de drie veertien bankovervallen. In 2007 werd daarbij de 22-jarige politieagente Michelle Kiesewetter neergekogeld. Met een gericht schot in het hoofd, langs achteren neergeschoten. Een collega overleeft een schot in het hoofd maar is levenslang gehandicapt.

Uwe Mundlos is de leider van de drie. Hij tekent graag portretten van nazileiders als Rudolf Hess. Op foto 1 zie je hem op een jaarlijkse herdenkingsmars voor Rudolf Hess in Dresden op 24 januari 1998. Vorig jaar kon die mars voor het eerst halt geroepen worden door het verzet van antifascisten. De overheid beschermt die marsen in het kader van de ‘vrijheid van meningsuiting’. Uwe Böhnhart is de wapenfreak van het drietal. Beate Zschäpe duikt afwisselend met de ene Uwe en dan met de andere Uwe in bed. In de opgeblazen woonst in Zwickau vindt de politie dvd’s waarop de ‘Nationalsozialistischer Untergrund’ liet zien hoe ze de buitenlanders vermoord hebben, hoe een spijkerbom gemaakt werd die in 2004 in een vooral door Turken bewoonde straat in Keulen 22 gewonden maakte… Verder op de dvd’s krantenartikels over hun moorden, ook over de doodgeschoten politieagente, en een huiveringwekkende mix van infantiele en fascistische esthetiek. En dat allemaal op muziek en met het hoofdfiguurtje van de Pink Panther cartoon-serie (!).

Dat neonazi’s geen folklore zijn, zou de politie anders wel kunnen beseffen. Op 26 september 1980 doodde de neonazi Gundolf Köhler zichzelf en twaalf andere mensen op weg naar de Oktoberfeesten in München. Köhler was lid van de paramilitaire groep rechts-extremisten Wehrsportgruppe Hoffmann. Andere voorbeelden zijn de Berlijnse rechts-extremistische Kay Diesner die in 1997 een politieagent doodschoot en de aanhangers van de neonazi Martin Wiese die in 2003 in München een bom wilden leggen aan een synagoge. Maar er is geen precedent in de Duitse naoorlogse geschiedenis van een ondergrondse groep als de ‘Nationalsozialistischer Untergrund’ die fondsen verzamelde met bankovervallen, welbewust buitenlanders vermoordde en er nog mee wilde uitpakken ook. De enige nog in leven, Beate Zschäpe, lost geen woord over de activiteiten van de groep. Maar nu rijst de vraag of de groep bijvoorbeeld ook verantwoordelijk is voor de bomaanslag in 1999 op een tentoonstelling over de oorlogsmisdaden van het Duitse leger, de Wehrmacht, in Saarbrücken. En de vraag waarom de inlichtingendiensten – die nochtans informanten heeft in het rechts-extremistische milieu – niets afwisten van de activiteiten van Zschäpe, Böhnhardt en Mundlos het voorbije decenium?

De drie waren nochtans bekend bij de politie en het gerecht. In 1996 plaatste Böhnhardt op een snelweg bij Jena een pop met een gele Davidster en een bord met de tekst ‘Voorzichtig - Bom’. In de auto van Böhnhardt worden wapens gevonden, en Böhnhardt wordt tot twee jaar en drie maanden cel in een jeugdgevangenis veroordeeld maar ziet de binnenkant van de jeugdgevangenis amper of niet. In 1998 krijgen Mundlos en Zschäpe een huiszoeking, waarbij onder andere wapens, een verboden Duitse oorlogsvlag en een ‘concentratiekamp Monopoly-spel’ gevonden wordt. In een garage in de buurt ontdekken speurders rechts-extremistisch propagandamateriaal en materiaal om bommen te maken. De garage wordt gehuurd door Zschäpe, en volgens buren komen Mundlos en Böhnhardt er regelmatig langs. Vanaf dan houdt de politie een ‘klopjacht’ op de drie neonazi’s. Het resultaat kennen we intussen. Tussen 2000 en 2011 begaan de drie ongestoord een reeks moorden en bankovervallen, en plegen ze tussendoor nog een bomaanslag. Pas als ze zichzelf om het leven brengen, of zichzelf aangeven en de politie een intussen opgeblazen woning doorzoekt, komt aan het licht voor wat ze verantwoordelijk zijn.

“Het is uiterst verontrustend dat geen verband werd gezien tussen een reeks moorden in heel Duitsland en de rechts-extremistische scene”, zegt minister van Binnenlandse Zaken Hans-Peter Friederich (CSU). Dat is wel het minste wat je kan zeggen. Intussen zijn onder het puin van het ontplofte huis in Zwickau identiteitspapieren afkomstig van de geheime dienst gevonden. Documenten die veelal bedoeld zijn voor infiltranten. Is de Duitse geheime dienst, zoals de Thüringse onderzoeksjournalist Sergej Lochthofen beweert, "blind aan het rechteroog"?

Als je Filip Dewinter mag geloven – wat je dus beter niet doet – is in Borgerhout de sharia, de islamitische plichtenleer, ingevoerd. Filip Dewinter verspreidde op Facebook en met Twitter de affiche hiernaast (foto 1) en jammerde “geen muziek, geen alcohol, geen naakt…” Natuurlijk is de sharia in Borgerhout niet ingevoerd – Dewinter moet N-VA’er Theo Francken overtreffen in leugenachtige berichten – maar er is wel wat anders aan de hand.

Dat autochtonen en allochtonen doorgaans elk apart hun leven leiden in Borgerhout is spijtig voor de gemiste kansen. Marokkaanse jongens die hun vrouwelijke leeftijdsgenoten een zedig leven opleggen, maar anderzijds ook wel eens baldadig uit de hoek komen. Het kan aangenamer. “Geef de jongsten een betere vrijetijdsbesteding en de ouderen werk (en een lief), en dat verstikkend gedrag verdwijnt”, zeggen ons allochtonen. En dan is er nog Abou Imran (Sharia4Belgium) die regelmatig komt preken op pleintjes en aan straathoeken. Al – het is niet onze vriend, integendeel – moet gezegd worden dat hij de criminaliteit aanklaagt (“Ze moeten zelfs gevangenissen huren in Nederland.”), en probeert de jongens op het rechte pad te houden door een waarachtige beleving van de islam aan te prijzen.

Maar er zijn ook goede kanten aan het leven in Borgerhout. Zo zijn er vele vrijwilligersinitiatieven, met als bekendste het sterk op vrijwilligers draaiende cultureel centrum De Roma. Maar ook hulde aan bijvoorbeeld de vrijwilligers van jeugdcentrum De Branderij. Deze bestuursperiode is in Borgerhout daarenboven een dynamisch districtsbestuur aangetreden dat oog heeft voor inspraak en betrokkenheid van buurtbewoners. Een wereld van verschil met het vorige bestuur. En dan is er nog het VB, met als kopman toen nog Bart Debie, dat bij de districtsraadsverkiezingen in 2006 vijf procent van de stemmen verloor terwijl bijna overal elders bij de gemeenteraadsverkiezingen diezelfde dag het VB nog vooruit ging. Verliescijfers voor het VB waar niet enkel de allochtone stemgerechtigden in Borgerhout aan bijgedragen hebben.

Een Borgerhoutenaar greep zijn kans bij het aantreden van het nieuwe districtsbestuur, want stond in het bestuursakkoord niet dat men lelijke hoekjes met graffiti of anders zou opvrolijken? In zijn buurt, vlakbij het fietspad naast de Ring rond Antwerpen, stond al lang een muur met aartslelijke graffiti en slogans als ‘Fuck Joden’. De zaak werd ter harte genomen op het districtshuis, er was sprake van om er een stripmuur van te maken met een tekening die verwijst naar de twee wat verderop gelegen parken: het Rivierenhof en het Te Boelaerpark. Maar de plek ligt wat ver om op te nemen in de Stripmurenroute en de muur bleef zoals hij was. Die ‘Fuck Joden’ bleef de ogen uitsteken en er werd enige tijd terug een tweede keer contact opgenomen met het districtsbestuur. Intussen heeft het Antwerpse stadsbestuur een team samengesteld om ongewenste graffiti en tags te verwijderen, en in no time was de gewraakte muur in zijn vroegere staat hersteld.

Een aantal weken later verscheen er een kleine tag op de muur: ‘Black = White’. Een positievere boodschap dan die ‘Fuck Joden’, maar het hoeft natuurlijk niet op die manier uitgedrukt te worden. Iemand moest echter zo nodig de boodschap van gelijkheid verbrodden. De ‘Black =’ werd overspoten. Van ‘White’ werd ‘White Power’ gemaakt, en er werd ook nog een Keltisch kruis bijgeschilderd (foto 2). Om het geheel af te werken werd er ‘VMO’ aan toegevoegd (foto). 'VMO' is het letterwoord voor de Vlaamse Militanten Orde, ontstaan als ordedienst van de Volkunie en ontspoort tot de organisatie in 1981 ontbonden werd na een veroordeling als privémilitie. VMO-leider Bert Eriksson verdween voor een jaar achter de tralies. Het is ons niet bekend of de beruchte Borgerhoutse Buurt Observatie Patrouille (BOP) van Voorpost’er John Wolf geprotesteerd heeft tegen deze tag, maar het zou ons verbazen. De nieuwe tag staat nu al drie weken op de muur.

Les 1: Blanco muren nodigen uit tot allerlei tags, er wordt best creatiever mee omgesprongen. Les 2: Sommigen zijn niet opgezet met gelijkheid tussen blank en zwart, ze dromen nog altijd van de blanke suprematie. Voor hen volstaat het niet dat Borgerhout nog altijd een Bothastraat heeft, genoemd naar de Zuid-Afrikaanse premier en president onder het Apartheidsregime Pieter Willem Botha. Les 3: We pleiten niet voor een andere straatnaam: we mogen herinnerd worden aan hoe men in het verleden omging met de wereldgeschiedenis. Maar aan nieuwe oprispingen van racisme hebben we geen boodschap. Les 4: Moet het initiatief om de racistische tag te laten verwijderen opnieuw van een buurtbewoner komen? Heeft het districtsbestuur geen andere 'ogen en oren' in de wijk?

De werking van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) wordt vanuit diverse hoeken onder vuur genomen. Of het CGKR te weinig rechtszaken of teveel rechtszaken aanspant, voor het VB is elk argument goed om de afschaffing van het CGKR te eisen.

De bal ging aan het rollen nadat André Gantman (foto 1) in een scherp opiniestuk op 3 augustus bij JoodsActueel kritiek leverde op de werking van het CGKR omdat het CGKR te laks zou gereageerd hebben op een column in De Zwinkrant waarin de aanwezigheid van Joden op de zeedijk in Knokke gehekeld werd. Gantman vroeg een parlementair onderzoek om na te gaan of het CGKR “zich daadwerkelijk kwijt van zijn wettelijke verplichtingen in het algemeen en in het bijzonder wanneer het gaat over daden met een antisemitische inslag”. Gantman werd bijgesprongen door Jan Jambon (N-VA) en Luckas Vander Taelen (Groen!). Vander Taelens partijgenoot en jurist Eddy Boutmans was de enige die in deze zaak het hoofd koel hield. Hij wees er in De Morgen van 9 augustus op dat groepsbelediging in ons land niet strafbaar is, enkel aanzetting tot haat, discriminatie of geweld tegen (leden van) een bepaalde groep strafbaar is. Het VB sprong op de kar die André Gantman had voorgespannen en eiste kort en krachtig voor het CGKR: “Opdoeken die handel!”

Gisteren leverde Hervé Hasquin (foto 2) kritiek op het CGKR waar hij tussen juni 2008 en begin deze maand voorzitter van de Raad van Bestuur was. Net als André Gantman is Hervé Hasquin van liberale signatuur, maar Hasquin vindt dat het CGKR te vaak "te politiek correct is en te veel mensen voor de rechtbank brengt voor een ja en een nee”. Een argument overigens uit het ongerijmde want het is de Raad van Bestuur, waarvan Hasquin drie jaar lang voorzitter was, die beslist of het CGKR al dan niet een rechtszaak inspant of zich ergens burgerlijke partij stelt. Het is niet een personeelslid van het CGKR, en zelfs niet directeur Jozef De Witte die dit beslist. “Omdat het Centrum geen deel van de oplossing maar een deel van het probleem is geworden én niet in het minst omdat de voorzitter van de eigen Raad van Bestuur er nu ook zijn buik vol van heeft, rest er maar één oplossing: de onmiddellijke afschaffing van deze geldverslindende en gepolitiseerde instelling!”, luidde het gisteren bij het VB.

De ene liberaal vindt dat het CGKR te lauw reageert, de andere vindt dat het CGKR te fel reageert. Twee keer golft het VB mee op de kritiek om de afschaffing van het CGKR te eisen. De N-VA vindt intussen dat het CGKR te weinig rekening houdt met de ‘Vlaamse gevoeligheden’. De N-VA wil daarom dat Vlaanderen een eigen CGKR opricht. Afgezien van het absurde van een Vlaams, een Franstalig én een federaal CGKR, maakt bevoegd Vlaams minister Geert Bourgeois (N-VA) geen werk van de oprichting van een Vlaams CGKR. Het lijkt er dan ook sterk op dat voor de N-VA het beste CGKR geen CGKR is. André Gantman, Hervé Hasquin en anderen: let toch op dat je met het formuleren van je kritiek, je geen aanleiding geeft voor het opdoeken van het CGKR. Om het met een Vlaams spreekwoord te zeggen: je het kind met het badwater weggooit.

Het regende pijpenstelen op Reggae Geel het voorbije weekend. “De zondvloed stopte pas toen (…) Linton Kwesi Johnson (LKJ, foto) op het podium verscheen, de bekende dubdichter met het hoedje. Hij doet nog altijd hetzelfde als dertig jaar geleden, enkele van zijn meest militante gedichten ritmisch voordragen, terwijl de Dennis Bovell Dub Band de perfecte soundtrack verschaft, een geactualiseerde uitvoering van de oude dubs, met jazzy breaks en arrangementen. Veruit de beste muzikanten van het weekend, en LKJ linkte zijn werk zowel aan de Noorse aanslagen als aan het opkomende racisme in Europa”, schreef De Standaard. “Linton Kwesi Johnson bracht een romantische set”, schreef Gazet van Antwerpen. Het spreekt elkaar niet noodzakelijk tegen, maar het verschil van recensie is wel groot.

We waren er zelf niet. Zaterdag lazen we in De Standaard wel een interessant interview met de in Engeland wonende Linton Kwesi Johnson (59 j.). Twee fragmenten: “Ik denk dat mijn onderwerpen altijd actueel zijn gebleven. Fascisme en racisme zijn nooit weg geweest uit de westerse maatschappij. Het National Front is opgegaan in de British National Party, en met de English Defense League hebben we ook een expliciet anti-islamitische groepering. Wij, de zwarte en Aziatische gemeenschappen in Groot-Brittannië, zijn altijd alert gebleven voor racistische moorden en aanvallen. Zeker nu populistische politici het fascistische vuur brandend houden met vijandige en denigrerende uitspraken over migranten. Het is een voortdurende strijd die we moeten voeren, overal in Europa. In Noorwegen hadden we te maken met de zoon van een welgestelde familie, a middle class boy, maar volgende keer kan het even goed een arbeidersjongen zijn die door het lint gaat, omdat hij geen hoop meer ziet op een beter bestaan en een zondebok zoekt.'”

LKJ had vorige week moeten optreden in Noorwegen, mét band, maar het festival werd afgeblazen. Op één avond na, waar de dichter alsnog een korte soloset bracht. “De mensen waren zeer aandachtig en waardeerden mijn bijdrage. Een gedicht als New Crass Massakah (over een racistische moordpartij in Londen in 1981, red.) is heel toepasselijk op die verschrikkelijke dubbele aanslag. Lang geleden en op een kleinere schaal, dertien slachtoffers. Geen machinegeweren, maar brandstichting. Geen blanke, maar zwarte jongeren. En toch hetzelfde fascisme. Die historische verbanden mogen we niet uit het oog verliezen.” Opmerkelijk is dat Johnson nooit praat of dicht over rastafari, toch een wezenlijk onderdeel van de reggaecultuur die hij zo bewondert. “Ik ben geen religieuze persoon. In de geschiedenis van het zwarte volk heeft godsdienst volgens mij vooral een negatieve invloed gehad. Sommige religieuze mensen hebben een paar goede dingen gedaan, maar daar blijft het bij.”

Het interview werd afgenomen vóór de rellen in Tottenham en elders in Engeland. Rellen waar extreem-rechts al te graag over bericht. Om wat te bewijzen? “De daders van de rellen zijn vooral allochtoon, de politie is vooral blank”, wist RechtsActueel in een eerste bijdrage. Maandag was men al zover om te wijzen op de oververtegenwoordiging bij de criminaliteit van "zwarten".  En de immigratie van niet-Europese vreemdelingen as such. Over de harde besparingen die de regering-Cameron doorvoert: geen woord. Voor elke job die er aangeboden wordt, zijn er vijftig kandidaten. In dat klimaat komen er besparingen, waardoor bijvoorbeeld driekwart van de jeugdclubs nu met sluiting bedreigd worden. Professor John Pitts waarschuwde eind juli al in The Guardian dat de besparingen in de jeugdsector ernstige gevolgen kunnen hebben. Een mening die gedeeld werd door werkers bij lokale besturen. "Diensten worden niet van jongeren afgenomen, maar van arme jongeren. Dat leidt tot meer antisociaal gedrag en vandalisme", waarschuwde John Pitts toen alles nog rustig leek. Na een politieschot ontplofte het kruitvat.

Volgens deze Vlaming in Londen profiteren criminelen van de situatie maar is er ook de groeiende kloof tussen rijk en arm die voor hoogoplopende spanningen zorgt. Succes in de strijd voor sociale rechtvaardigheid zal de strijd tegen racisme en fascisme versterken. Het omgekeerde is ook waar: achteruitgang op sociaal vlak, kan het racisme en fascisme groter maken. Racisten en fascisten zijn dan ook nooit voortrekkers in de sociale strijd.

Eddy Hermy, de peetvader van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA), is gedagvaard om voor de rechtbank in Brugge te verschijnen voor uitspraken tijdens het ‘jeugdcongres’ van het N-SA op 10 oktober 2009 in Oostkamp (foto). Het N-SA wil aan de zaak maximale ruchtbaarheid geven, kwestie nog eens in de kijker te lopen.

Het N-SA is een rechts-radicale groupuscule opgericht in het najaar van 2007 uit de resten van de Vlaamse Jongeren Westland (VJW), het niet meer zo jonge Jongeren Aktief (ontstaan als voorloper van de Vlaams Belang Jongeren), en de hobbyclubs Euro-Rus van Kris Roman en Groen Rechts van Wolf Kussé. Bij hen voegden zich ook nog een aantal (ex-)leden van Blood and Honour Vlaanderen. Kopstuk van de organisatie is Eddy – officieel: Edouard – Hermy, een Oostendenaar die zijn politieke carrière begon bij het maoïstische AMADA, en vervolgens bij de VMO en het VB actief was. Uit die laatste partij werd hij tot tweemaal toe buitengegooid. Il faut le faire. Eddy Hermy is ‘nationaal coördinator’ van het N-SA, in tegenstelling tot anderen die ‘coördinator’ zijn. Much to do about nothing want het N-SA kan bij politieke acties in 2010 niet meer dan 17 mensen mobiliseren, dit jaar is men aangegroeid tot 22 mensen. Twee studenten journalistiek volgden het N-SA een jaar lang in 2009-2010 en titelden hun reportage Linkse taal in een rechts verhaal. Ondanks de moeizame groei wil het N-SA zich bij de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar presenteren als de Nationaaldemocratische Partij (NDP), al is het nog niet zeker in welke formule ze aan de gemeenteraadsverkiezingen zouden deelnemen.

Na het eerste congres – aanvankelijk gepland in een poepchique hotel in Oostende – richtte het N-SA in 2009 haar tweede congres in als een ‘jeugdcongres’. Werd aanvankelijk gedacht aan een congres gevolgd door een concert, het werd uiteindelijk een concert met groepen waarvan je een deel ook terugvindt op affiches van Blood and Honour afgewisseld met toespraken. Top of the bill was de toespraak van de Duitse neonazi Axel Reitz, ook wel ‘de Hitler van Keulen’ genoemd. Niet uit naïviteit maar om publiciteit te krijgen werd een cameraploeg van het VRT-magazine Koppen uitgenodigd om het ‘congres’ te filmen. De cameraploeg mocht echter maar een deel van de avond bijwonen, zo ook de Mechelse studenten die een film over het N-SA aan het maken waren. Onverwachts dook echter ook een Nederlandse cameraploeg op die deels officieel en deels undercover filmde. Undercover werden ook Hitler-groeten op het podium en bij het publiek gefilmd. Eddy Hermy wordt vervolgd voor zijn toespraak zoals gefilmd door Koppen. Misschien is het dan toch niet zo'n goed idee geweest om een televisiecameraploeg uit te nodigen ;-)

Eddy Hermy is van plan om zoveel als mogelijk ruchtbaarheid te geven aan de rechtszaak die op 3 oktober is gepland voor oproepen tot haat en geweld zoals strafbaar in het kader van de wet tegen het racisme. Naar eigen zeggen verwacht Hermy een veroordeling, zoals hij ook al eerder veroordeeld werd voor uitspraken over Albanezen. Hermy zegt niet van plan te zijn een advocaat bij de hand te nemen, meer zelfs: een advocaat niet te kunnen betalen met de uitkering die hij en zijn echtgenote krijgen. Een uitkering die net boven het bestaansminimum zou liggen. Het zou het eerste punt bij zijn verdediging worden, waarbij Hermy wil aanklagen dat asielzoekers die in ons land toekomen wél recht hebben op een door de Belgische staat betaalde advocaat. Heeft Hermy de mogelijkheden voor een pro deo advocaat wel degelijk uitgeplozen of is het de bedoeling om een politiek punt te maken? Volgens het commentaar over de catering bij haar zomerreceptie op 2 juli in café Den Bengel in Antwerpen is geld anders niet het grootste probleem van het N-SA/NDP.

Het N-SA is op zoek naar een tweede adem. Men rekende op succes met een openluchtconcert op 14 mei op het Hendrik Conscienceplein, hartje Antwerpen. Maar in Antwerpen waren ze toch niet zo zot om dit toe te laten. Officieel werd het concert niet toegelaten wegens geluidsoverlast, maar misschien speelde het ook wel een rol dat de geprogrammeerde groepen deels van het genre waren dat op Blood and Honour-concerten speelt. Het N-SA huurde dan maar een zaaltje in Burcht (Zwijndrecht). Zaal De Vrede (!). Maar na afkeurende reacties op deze blog, in de pers en van de burgemeester van Zwijndrecht heeft het N-SA het concert afgelast. Vooraf werd het succes van het concert als cruciaal voor de toekomst van het N-SA ingeschat. Het werd dus niets, maar met de rechtszaak op komst heeft men weer iets om zich aan op te trekken. Is het dan niet dom om uitgerekend nu nog Eddy Hermy, en bij deze het N-SA, te vervolgen voor uitspraken in oktober 2009? Die vraag is echter niet aan de orde bij het Openbaar Ministerie dat enkel te oordelen heeft over het mogelijk strafbaar zijn van bepaalde uitspraken op het ogenblik van de feiten.

De dagvaarding komt overigens niet onverwacht. In het jaarverslag van de Staatsveiligheid 2009 dat begin deze maand werd vrijgegeven staat letterlijk dat naar aanleiding van de Koppen-reportage “door de gerechtelijke autoriteiten stappen (werden) ondernomen tot het opstarten van een gerechtelijk onderzoek tegen N-SA wegens mogelijke inbreuken tegen de wet op het racisme”.

Gaby Depauw is VB-gemeenteraadslid in Zwijndrecht, bij Antwerpen, en is van het militante type. Dat laatste merk je meteen aan haar avatar op Facebook: een Vlaamse Leeuw, een gebalde vuist en ‘revolutie!!’ (foto 1).

Vorige zaterdag reageerde ze op een Facebook-bericht van Jens Taskin, woordvoerder van de groepering Waardig Katholiek. Jens Taskin en Waardig Katholiek zijn geen onbekenden in VB-land. Jens Taskin was campagnevoerder voor VB-politica Alexandra Colen, nam het op voor aartsbisschop Léonard en was betrokken bij acties zoals een protest tegen een tentoonstelling in de kathedraal van Hasselt. Jens zag een film over de slavernij. “Ik walg ervan!”, was zijn besluit. “Lang leve het uitverkoren volk van Christus, zwart of blank. Zalig zij die in Hem geloven”, voegde Taskins er nog aan toe. Alsof er bij de kolonisten die zich verrijkten met de slavernij soms geen diepchristelijke mensen waren.

Gaby Depauw reageerde op Facebook over het slavernij-bericht met: “Waar is de goede oude tijd…” (foto 2). Jens Taskin was geschokt. “Dit is er ver over”, zei hij. De zaak geraakte tot bij de Antwerpse redactie van Het Nieuwsblad en die belde met Gaby Depauw. “Dat was uiteraard een grap”, zei Depauw. “Ik ken Jens al lang en we jennen elkaar graag. Het zou wel heel grof zijn, mocht ik dit menen. De slavernij in Amerika was een grote schande, een van de grote misdaden van de mensheid.” Volgende keer toch twee keer nadenken vóór je als gemeenteraadslid een bericht de wereld instuurt, is de boodschap die Het Nieuwsblad nog meegeeft.

Dat Gaby Depauw zich vrolijk maakt over de slavernij verbaast niet. Bij haar Facebook-vrienden vinden we onder andere Rob Verreycken. Toen de Amerikaanse Senaat twee jaar geleden zich verontschuldigde voor de slavernij noemde Rob Verreycken dat “een onwaarschijnlijke dwaasheid”.

• Update. De Facebook-correspondentie van Gaby Depauw haalt vandaag ook De Morgen. Zowel De Morgen als AFF/Verzet schatten het belang van het verhaal even groot in: niet iets wat vorige dinsdag al de krant/blog moest halen. Anderzijds is er – in alle bescheidenheid gezegd – toch wel een opvallend verschil: bij De Morgen beperkt men zich tot de anekdote, bij AFF/Verzet krijg je ook achtergrondinformatie mee over de protagonisten bij dit verhaal.

Eén week geleden publiceerde De Morgen de onverbloemde resultaten van een intern onderzoek naar racisme bij de Antwerpse politie. Burgemeester Patrick Janssens reageerde met: “Wij zijn, voor zover ik weet, het eerste lokale politiekorps dat zo’n onderzoek uitvoert. Het lijkt me niet eerlijk als we daar nu op worden afgerekend.” In tegenstelling tot Leona Detiège is de huidige Antwerpse burgemeester nooit een abonnee geweest van het AFF/Verzet-magazine, anders zou hij zich misschien herinnerd hebben dat AFF/Verzet vijftien jaar geleden reeds wees op het racisme bij de Antwerpse politie. Misschien moet daar toch ook eens over gepraat worden als vanavond in de gemeenteraad geïnterpelleerd wordt over de rellen aan de Turnhoutsebaan in Borgerhout.

Criminologe Wendy Mattheesen ging van november 1995 tot en met maart 1996 mee op pad met de Antwerpse politie: de wijkagenten, de projectteams, de jeugdbrigade, de cel jongerengroepsgeweld… De aankondiging van een staking werd als argument gebruikt om haar niet met de Mobiele Brigade te laten optrekken. Jammer, want het is de ruigste politieafdeling. Tussen provocatie en discriminatie titelde AFF/Verzet in het december-nummer van 1996, want Wendy Mattheesen had zowel oog voor provocaties door allochtone jongeren als voor discriminatie door de politie. Over dat laatste hieronder een paar citaten omdat het jongste onderzoek over de reactie op allochtone collega's bij de politie heus niet het eerste is dat racisme bij de Antwerpse politie blootlegt.

Wendy Mattheessen: “Spijtig genoeg moet ik toegeven dat er door bepaalde politieambtenaren discriminerend wordt opgetreden. Discriminatie van bepaalde bevolkingsgroepen uit zich voornamelijk in kleine kwesties, zoals bijvoorbeeld hulp weigeren wanneer de betrokkene geen Nederlands spreekt en het gemakkelijker uitschrijven van boetes voor banale overtredingen. (…) Wanneer een allochtoon geverbaliseerd wordt voor een banaliteit terwijl een Belg er met een verwittiging vanaf zou zijn gekomen, dan is er sprake van discriminatie. (…) Discriminatie (…) uit zich ook op een ander vlak. Bij repressieve acties, interventies en verhoren zullen mensen van vreemde origine vaker op een meer gewelddadige manier worden aangepakt. (…) Het politiegeweld moet redelijk zijn en in verhouding tot het nagestreefde doel. Sommige agenten denken waarschijnlijk dat dit niet voor hen van toepassing is, of dat dit niet geldt wanneer het allochtonen betreft.” (blz. 43-44).

“Hoewel een aantal politieambtenaren, omwille van bepaalde vooroordelen en/of negatieve ervaringen, moeite hebben om een positieve relatie met allochtone burgers op te bouwen, slagen anderen daar blijkbaar wel in. Deze personen zijn tot de constatatie  gekomen dat wanneer je allochtonen op een correcte manier bejegent, zij het bijgevolg respecteren. Deze politieambtenaren getuigen van professionalisme en zetten zich actief in om het vertrouwen van de burger – al dan niet allochtoon – te winnen en te behouden. Het is dan ook betreurenswaardig dat deze personen door collega’s worden bespot en uitgemaakt voor ‘makakenvriend(in)’ en dergelijke meer. Dit getuigt wel degelijk van racisme bij bepaalde mensen in het korps. Dergelijke uitlatingen kunnen we in een politiekorps niet tolereren. Bijgevolg moeten deze rotte elementen uit het politiekorps verwijderd worden.” (blz. 44).

“Dat er discriminerende praktijken in het Antwerpse korps worden toegepast, is onbetwistbaar. Een deel van de discriminerende politieambtenaren is werkelijk racistisch en dan rijst de vraag of we hun overtuigingen nog wel kunnen veranderen. Bovendien beïnvloeden zij de kersverse agenten en zetten zij aan tot discriminatie. Deze mensen moeten uit het korps verwijderd worden. Bij andere politiemensen ligt het anders. Hun discriminerende praktijken of racistische uitspraken zijn het gevolg van hun negatieve ervaringen met de delinquente en provocerende jongeren van de Maghrebijnse gemeenschap. (…) Maatregelen om discriminerende gedragingen door politiemensen te sanctioneren en zodoende uit te bannen, dienen onverwijld door de korpsleiding genomen te worden." (blz. 89-90). Maar die leiding treedt niet op. Een laatste keer Wendy Mattheesen: “In het Antwerpse politiekorps heb ik gemerkt dat discriminatie niet gesanctioneerd, doch eerder toegejuicht wordt door een aantal collega’s. Ook de leiding treft geen maatregelen.” (blz. 90).

De leiding van vijftien jaar geleden is intussen verdwenen, de problemen zijn echter gebleven. Bart Debie kon zijn gang gaan onder bescherming van zijn chef en vriend Serge Muyters (foto). Intussen directeur operaties en nummer twee in het Antwerpse politiekorps. In De Morgen genoemd als de brede rug waar oversten zich nu achter kunnen verschuilen als één van hen met een klacht over racisme geconfronteerd wordt. Maar het gaat om meer dan Muyters. Het probleem zit dieper en bestaat al langer. En de voorgangers van huidig korpschef Eddy Baelemans, Luc Lamine en Tony Dyck, deden nochthans oprechte pogingen om het racisme in hun korps aan te pakken. Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding heeft ettelijke cursussen gegeven bij de Antwerpse politie, maar blijkbaar is er meer meer nodig om het tij te keren.

Een mens relativeert al vlug sommige ‘humoristische websites' als hij net terugkomt van een gemeenteraadscommissie in Antwerpen. Dinsdagavond zouden in de commissie veiligheid de rellen aan de Turnhoutsebaan in Borgerhout besproken worden, maar voor zo’n actualiteitsdebat is eerst een akkoord nodig van de fractieleiders in de gemeenteraad, en Filip Dewinter had dit geagendeerd noch besproken met zijn collega’s fractieleiders. De show over de rellen aan de Turnhoutsebaan is nu verschoven naar volgende week.

De jongste criminaliteitscijfers in Antwerpen werden dinsdagavond wél besproken. Vaak met de vermelding van de (vermeende) nationaliteit van de daders. Dewinter wil echter verder gaan: hij wil ook een etnische registratie van de daders. Hij wil niet alleen het aantal criminele vreemdelingen kennen, maar ook het aantal criminele allochtonen. “Want”, zei Dewinter, “ik wil niet zover gaan als een voormalige fractieleider van de VLD (Ward Beysen, nvdr.) die zei dat de vreemdelingen de criminaliteit met de moedermelk hebben meegekregen, maar ik durf toch stellen dat bij velen een mes of een revolver in hun pamper werd gelegd.”

Bij een aantal gemeenteraadsleden op de meerderheidsbanken vertrok het gezicht, maar dat was alles. Minstens drie journalisten waren in de gemeenteraadszaal, maar in geen enkele krant was gisteren iets terug te vinden over de jongste racistische uitspraak van Filip Dewinter.

Woensdag zijn vier Tsjechische neonazi’s veroordeeld tot 20 en 22 jaar cel voor het gooien van molotovcocktails naar het huis van een Roma-gezin in Vitkov in Tsjechië. Het tweejarig dochtertje van het Roma-gezin werd zwaar verbrand: het verloor 80 procent van haar huid en drie vingers.

Racisme en discriminatie jegens Roma-zigeuners is wijd verspreid. Het is niet alleen in Tsjechië zoals iedereen weet die de actualiteit van de voorbije maanden wat gevolgd heeft. Molotovcocktails naar Roma’s gooien gebeurt gelukkig minder vaak, maar is wel het voortvloeisel uit het racisme en de discriminatie tegenover de Roma’s. Dat de molotovcocktail vorig jaar naar het huis van het gezin Kudrikova gegooid werd uitgerekend op de geboortedatum van Adolf Hitler is evenmin een toeval. Als men bepaalde verenigingen de vrije hand laat…

Het was de regionale rechtbank van Ostrava in het noordoosten van de Tsjechische Republiek die David Vaculik, Ivo Mueller, Jaromir Lukes en Vaclav Cojocaru veroordeelde. De eerste drie elk tot 22 jaar cel, de vierde tot 20 jaar cel. Samen moeten ze bijna 750 000 euro betalen voor medische behandeling van het dochtertje en als vergoeding voor het leed van de familie. De vier neonazi's hebben onmiddellijk beroep aangetekend tegen het vonnis. Natalka Kudrikova was twee jaar oud op het ogenblik als de molotovcocktail gegooid werd. Het meisje verloor meteen 80 procent van haar huid en twee vingers. Een derde vinger moest later geamputeerd worden. Maanden lag het meisje in coma. Ze moest veertien grote operaties ondergaan. Dat de eerste drie neonazi’s langere straffen kregen dan de vierde man is omdat zij de aanval voorbereid hadden en al jaren het nazisme propageerden. De vierde man was er op het laatst bijgehaald.

Het is goed dat de neonazi’s veroordeeld zijn. Het zou nog beter geweest zijn als de Roma’s in Europa betere levensomstandigheden geboden werden, de overheid niet zelf verdacht kan worden van racisme en discriminatie jegens Roma’s, en neonazistische verenigingen kort gehouden worden. (Foto 1 en 2: Natalka Kudrikova voor en na de aanslag. Foto 3: Extreemrechts in Tsjechië. Hier ook een CNN-reportage waarin de ouders van Natalka hun verhaal doen.)

Gisteren veroordeelde de correctionele rechtbank in Antwerpen twee Blood and Honour-sympathisanten voor racistische uitingen, en geweld tegenover een man van Indische oorsprong en een Vlaming die probeerde de gemoederen te bedaren. De rechter was bijzonder scherp in zijn veroordeling van het racisme.

De feiten speelden zich af in de nacht van 16 november 2008 in café Revue in Mortsel (foto 1), een alternatief jongerencafé aan de rand van het stads- en winkelcentrum van Mortsel. Hetram D. is van Indische origine, geadopteerd door een Vlaams gezin. Zijn familienaam is zo Vlaams als maar kan zijn, maar uit India heeft Hetram zijn voornaam en vooral ook zijn donkere huidskleur meegebracht. Hij is in café Revue samen met enkele vrienden als hij wordt opgemerkt door Kenneth P. en Jeroen S.. Volgens een getuige kreeg Hetram D. allerlei verwensingen naar het hoofd geslingerd, waarna hij langs achteren gestampt werd op zijn linkerbeen. Een tweede skinhead zou herhaald hebben wat de andere had gezegd. Daarna volgden nog xenofobe uitspraken, en werd volgens de getuige met de hielen tegen elkaar geklikt door één van de skinheads, die verder “Sieg Heil” riep en de Hitlergroet bracht. Beide skinheads begonnen daarna te sms’en. Hetram D. vreesde dat zij anderen aan het optrommelen waren, en verliet daarop het café.

Een getuige was vooraf nog gaan praten met één van de skinheads, waarom hij Hetram D. zo vijandig aanstaarde. “Diejen bruine is mijn probleem”, was het antwoord. De getuige zei te hopen dat er geen ruzie van zou komen. Een andere cafégast, Steve V., probeerde de skinheads eveneens te kalmeren, en kreeg als reactie een forse kopstoot op het voorhoofd waarvan de gevolgen twee jaar later nog zichtbaar zijn. Kenneth P. gaf in een verklaring aan de politie toe een aantal zaken geroepen te hebben zoals “Vuile bruine” en “Zwarte aap”. Een “Sieg Heil”, het klikken met de hielen of de Hitlergroet herinnert hij zich niet, maar hij sluit het niet uit. Hij was toen al flink dronken. Jeroen S. zegt niet meer gedaan te hebben dan ‘de Indiër’ gevraagd te hebben of hij geen bloemen moest gaan verkopen. Hij stak ook wel zijn voet uit naar Hetram D., maar die struikelde er niet over. Volgens Jeroen S. was alles wat is gebeurd enkel om te lachen.

Kenneth P. en Jeroen S. delen een extreemrechts gedachtegoed en vriendenkring. Op een foto uit januari 2008 (foto 2) poseert Jeroen S. met een Voorpost-T-shirt over de Republiek Vlaanderen en vooral een petje waarop Division 28 staat. Bij Blood and Honour spreken ze over ‘divisies’ in plaats van over ‘afdelingen’, en 28 is een getal dat verwijst naar de tweede en achtste letter van het alfabet oftewel de initialen van Blood and Honour. Het petje is ons niet bekend als verkocht door een Blood and Honour-winkel, maar Jeroen S. kent Blood and Honour wel. Vandaar dat dat petje allicht geen toeval is. Jeroen – Jerre voor de vrienden – plaatste op 16 september 2006 op zijn Netlog-pagina een groepsfoto van een paintball-activiteit met als onderschrift paintbalel me men maten. Diezelfde foto stond in die periode ook bij een verslag van één van hun activiteiten op de website van het traditionele Blood and Honour Vlaanderen. Bij de huidige Facebook-vrienden van Jeroen S. vinden we overigens nog een paar beruchte (ex-)Blood and Honour’ers (Chris Moorkens, Wim Biront…), naast ander opvallend volk (Yorick Van De Weyer…).

Kenneth P. en Jeroen S. zijn beiden fanatieke voetbalfans, al hebben ze elk wel een andere favoriete voetbalclub, en vinden elkaar in de sympathie voor Blood and Honour. Kenneth P. (rechts op foto 2) is daarin nog duidelijker dan Jeroen S.. Hij heeft tot tweemaal toe de cijfercombinatie 28 op zijn lichaam laten tatoeëren. Eenmaal samen met een doodshoofd, eenmaal op de afbeelding van een biljartbal. Aan de politie legde  Kenneth P. uit wat we hierboven al schreven over de betekenis van het getal 28. Kenneth P. zegt naar de ‘feestjes’ van Blood and Honour te zijn gegaan, zonder evenwel lid te zijn van deze organisatie. Blood and Honour werkt niet met formele lidmaatschapskaarten, maar als men twee tatoeages laat aanbrengen verwijzend naar Blood and Honour moet men er toch een zware fan van zijn. Niet? Later geraakt de politie het spoor bijster van Kenneth P., met als gevolg dat hij niet gedagvaard werd voor de rechtbankzitting over deze zaak op 20 september 2010. Jeroen S. verschijnt er wel en lijkt onder de indruk te zijn van het er moeten verschijnen. Bij de bepaling van de strafmaat hield de rechter alleszins rekening met “het schuldinzicht van de tweede beklaagde”.

De rechtbank veroordeelde Kenneth P. bij verstek tot een gevangenisstraf van 12 maanden, maar aangezien hij vroeger geen veroordeling tot criminele straf van meer dan 12 maanden heeft opgelopen verleent de rechtbank uitstel van de gevangenisstraf voor een termijn van vijf jaar met uitzondering van een effectieve celstraf van zes maanden. Jeroen S. krijgt opschorting voor een termijn van drie jaar, wat betekent dat de rechter de feiten bewezen acht zonder een veroordeling uit te spreken tenzij er binnen een termijn van drie jaar nieuwe feiten zijn. Kenneth P. en Jeroen S. werden daarnaast ook veroordeeld tot geldboetes aan de burgerlijke partijen in deze zaak: Hetram D., Steve V. en het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding. In zijn motivatie noemde de rechter de feiten waarvoor de twee veroordeeld zijn “bijzonder verwerpelijk. (…) Racistisch gedachtegoed kan absoluut niet geduld worden; de recente geschiedenis heeft meer dan voldoende aangetoond tot welke uitwassen dit kan leiden.”

Het vonnis van 18 oktober 2010 over Kenneth P. en Jeroen S. uitgesproken in Antwerpen (foto: Justitiepaleis Antwerpen) is om uiteenlopende redenen belangrijk. Ten eerste omwille van de motivatie en de strafmaat. Jozef De Witte, directeur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, noemde in een persmededeling de erkenning van het racistisch motief van beide Blood and Honour-sympathisanten een belangrijk signaal dat racistisch geweld onaanvaardbaar is.

Ten tweede omdat het vonnis onder andere steunt op verklaringen van een anonieme getuige. Natuurlijk niet als enig argument, en misschien zelfs niet het belangrijkste argument. Maar het kan anderen aanzetten om in gelijkaardige situaties, bevreesd voor represailles, toch te getuigen van de waargenomen feiten.

Ten derde gaat het om een veroordeling van Blood and Honour-sympathisanten. Bij Blood and Honour-bijeenkomsten wordt de pers wel eens fysiek aangevallen (Vremde, waar op 4 maart 2006 een VTM-cameraman in elkaar geslagen werd; zie ook de vrees van undercoverjournalist Thomas Kuban), of wordt er onderling gevochten (Wolfsdonk en andere gelegenheden). Maar doorgaans verloopt alles op weg naar en terug van Blood and Honour-concerten rustig. Een reden voor nogal wat ordehandhavers om de Blood and Honour-concerten gewoon te laten doorgaan. Maar het gedachtegoed dat daar opgeraapt wordt, en de vriendenkring die daar gemaakt wordt, heeft wel gevolgen.

Het Anti-Fascistisch Front (AFF) is daarentegen verbijsterd over het feit dat politie en parket niet meer moeite deden om Kenneth P. samen met Jeroen S. te dagvaarden voor de behandeling van deze zaak bij de rechtbank. Eénmaal googelen leert dat ook Kenneth P. actief is op Facebook. Behalve van Den beerschot kan mijn klo** kusse en andere voetbalgerelateerde Facebook-groepen is hij onder andere fan van de anti-hoofddoekenpagina Doe die kap af, het regent nie! en de uiterst-rechtse English Defence League. Vorige maand maakte Kenneth P. nog zijn persoonlijke verjaardagswensen Facebookgewijs over aan de propagandaverantwoordelijke van het nationaal bestuur van de Vlaams Belang Jongeren, Gianni Peeters uit Schoten. Zo moeilijk kan het dan toch niet zijn om Kenneth P. op te sporen.

Als Kenneth P. ooit het vonnis bij verstek betekend wordt, zal hij er allicht tegen in verzet gaan. Waarna het waarschijnlijk nog minstens een jaar duurt vooraleer de zaak op tegenspraak kan behandeld worden voor de rechtbank. Het zal dus nog even duren vooraleer Hetram D. en Steve V. enigszins gerechtigheid is gegund.

Met cijfers over klachten is het altijd oppassen. Een klacht is maar een klacht: het is daarmee niet bewezen dat er inderdaad een slechte dienstverlening was, een racistische uiting, een onheuse handeling…

Anderzijds worden problemen ook onderschat. Wie kent de weg om een klacht in te dienen bij bijvoorbeeld een ombudsman? Wie doet de moeite om een klacht in te dienen? Ofwel verzuimt men het te doen omdat men de pesterijen al zo gewoon is. Ofwel omdat men er niet in gelooft dat het tot iets (positief) zal leiden? Last but not least als men al een klacht indient, hoe ernstig wordt de zaak dan behandeld? En is de zaak wel te bewijzen? Wordt officieel voor een weigering, een ontslag of een andere handeling geen andere reden gegeven dan de werkelijke? Met wat wij links en rechts horen, waarvan we weten dat het niet tot een klacht geleid heeft. Of de klacht niet hard kon gemaakt worden, niet noodzakelijk omdat ze niet gegrond zou zijn maar omdat de harde bewijzen niet boven water kunnen komen. Daarmee hebben we toch de indruk dat discriminatie nog steeds een onderschat fenomeen is.

Een bijlage bij het jongste Jaarverslag Discriminatie / Diversiteit van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Discriminatie geeft in elk geval de gevolgen die aan klachten over racisme werden gegeven door het parket en de correctionele rechtbanken. In 2009 werden maar liefst 657 dossiers geseponeerd. Seponering is een voorlopige beslissing om af te zien van vervolging waardoor een einde wordt gesteld aan het vooronderzoek. De zaak is dus nog niet helemaal uitgespit. De twee belangrijkste redenen voor het seponeren van een vermeend racistisch misdrijf zijn dat men de dader niet vindt (42 %) en dat men onvoldoende bewijzen vindt (ook 42 %). In 254 gevallen kwam het toch tot een uitspraak, wat leidde tot 162 veroordelingen (64 %). Daarvan waren er 100 onmiddellijke veroordelingen en 62 veroordelingen met uitstel. In 47 gevallen leidde de rechtszaak tot een vrijspraak, bij 33 werd opschorting gegeven en bij 12 werd om nog andere redenen geen veroordeling uitgesproken.

Bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding behandelen ze overigens nog wel meer dan racismeklachten. Eenderde van de klachten die ze er vorig jaar ontvingen gaat om klachten over vermoede discriminatie omwille van een handicap. Het jongste jaarverslag focust hierop in het bijzonder. Zowat de helft van alle klachten hebben betrekking op situaties in verband met werk en de media (vooral dan het internet). De klachten in verband met het internet zijn gelijk verdeeld over cyberhate via kettingmails, via Web 2.0-toepassingen (Facebook, blogs…) en via klassieke websites. In opmars bij die laatsten zijn websites die willen informeren over ‘de ware aard’ van de islam met als enige bedoeling de islam te demoniseren. Kritiek op de islam is toegelaten, en de vrijheid van meningsuiting geldt ook voor ideeën die kwetsen, choqueren of verontrusten. Anders is het evenwel als dit (voortdurend herhalen) aanzet tot haat, geweld of discriminatie op grond van de criteria die door de wet beschermd zijn.

Het VB pleitte bij de jongste parlementsverkiezingen opnieuw voor de afschaffing van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, en nu hun brave vorige voorzitter voor de rechtbank in Sint-Niklaas gedaagd wordt wegens een racistisch artikel in een VB-publicatie, is die roep er niet op verminderd. Maar de helft van de klachten die het Centrum behandelt gaat niet over klachten voor vermeend racisme, maar wegens discriminatie omwille van handicap, leeftijd, enzomeer. Moet het Centrum voor het VB desondanks afgeschaft worden, of mag het Centrum blijven als het maar geen klachten wegens racisme behandelt?

Met de moed van de wanhoop probeert het VB op te vallen in de verkiezingscampagne. Was bij de vorige verkiezingen Jean-Marie Dedecker de lieveling van de media, deze keer is het Bart De Wever. Vorig jaar was Marie-Rose Morel de VB’(st)er die tijdens de kiescampagne de meeste televisiezendtijd kreeg, maar zoals bekend wil Marie-Rose Morel niet meer opdraven in het VB-circus. Geen plaats meer op een VB-lijst, Morel was zelfs niet aanwezig op het verkiezingscongres van het VB vorige zondag in Antwerpen. Weg extra zendtijd op de Vlaamse televisie. Wat dan gezongen?

Een paar mensen herinnerden zich dat bij het verkiezingscongres vlak voor de Vlaamse parlementsverkiezingen vorig jaar één quote was blijven hangen: “Waar is de poen voor uw pensioen? In de pocket van Mohammed.” Een quote overigens die Filip Dewinter niet in een spontane opwelling deed, maar vooraf was doorgesproken met Bruno Valkeniers. Vandaar dat voor het verkiezingscongres vorige zondag, opnieuw in zaal Zuiderkroon in Antwerpen, de sprekers zich om ter hardst inspanden om ranzige uitspraken te doen. Het Nieuwsblad zette op 3 Alexandra Colen met haar betoog over de “theologie van de immigratie”. Volgens Alexandra Colen zijn de moslims niet naar Europa gekomen om economische redenen, ze doen aan “veroveringsimmigratie”: “Een vingerknipen en ze nemen de boel hier over.” Voelt Alexandra Colen zich zo onzeker over haar katholiek geloof, dat ze nu zo moet uithalen naar de islam(ieten)? Of is het haar onzekere plaats op de lijst die haar tot dat soort uitspraken drijft? Is la Colen vergeten dat België Marokkanen en Turken is gaan halen voor het werk in de Limburgse koolmijnen? Enfin, op twee in de hitparade van Het Nieuwsblad van ranzigste uitspraken: Filip Dewinter met: “Tegenwoordig wordt Leven als God in Frankrijk vertaald als Leven als Mohammed in België.” Op één Anke Van dermeersch: “De definitie van de ideale islamiet? Die kijkt niet om als een vrouw passeert, hij rookt niet, drinkt niet en hij werkt niet.” Het was de opwarmer voor het verkiezingscongres vorige zondag.

Als het VB over vreemdelingen spreekt, is het thema ‘criminaliteit’ natuurlijk nooit ver weg. “We moeten de criminelen opnieuw assertief in de ogen durven kijken en met gelijke munt betalen”, wist Filip Dewinter (foto 1). “Of zoals Clint Eastwood als inspecteur Callahan in mijn favoriete film Dirty Harry zegt: “Go adead, make my day!” Wij hebben de film niet gezien, maar de affiche (foto 2) laat ons toch vermoeden dat de wijze waarop Dirty Harry een en ander weg wil à la manière van Bart Debie is. Niet echt een voorbeeld van beschaving. (Foto 3 = foto 1 + 2. Klik eenmaal op de foto voor een grotere afbeelding.) Uiteraard passeerden Sharia4Belgium en Sharia4UK ook de revue. Filip Dewinter: “Abou Imram, Rim Ram of Bim Bam laat ons (…) zonder blozen weten dat ‘de islam ons de beschaving zal brengen want dat de Westerse beschaving alleen maar kan leiden tot alcoholisme, verslaving, pornografie en criminaliteit'.” En dat pikt Dewinter niet. Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding heeft klacht neergelegd tegen Sharia4Belgium wegens homofobe uitspraken. Het Centrum zal het dossier vervolledigen met uitspraken van Sharia4Belgium over het “superieur zijn” van de waarden van moslims, en niet-moslims die “apen en varkens zijn.” Volkomen terecht dat dit bekeken wordt in het licht van de wetgeving tegen het aanzetten tot discriminatie en geweld, maar wordt er parallel ook een dossier aangelegd over het VB? De ‘opwarmer’ van Anke Van dermeersch en andere uitspraken op het VB-congres vorige zondag is al even ver naast de pot pissen.

De ‘spoedbetoging’ voor de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, vorige donderdag 22 april in Vilvoorde, is in de annalen van de strijd van de Vlaamse Beweging opgenomen als een “bewogen actiedag van de actieve Vlaamse beweging”. ’t Pallieterke noemt de opkomst “een onverhoopt succes”, maar heeft kritiek op spreekkoren die zich tijdens de betoging en bij de toespraken lieten opmerken.

De organisatoren spraken van 3 500 tot 4 000 betogers, en zelfs met het laagste van die twee getallen vindt ’t Pallieterke het toch een signaal dat de Wetstraat maar beter niet negeert. Terwijl datzelfde ’t Pallieterke vorige week nog schreef dat in 2004 op een gelijkaardige betoging 15 000 koppen opdoken. Het is maar wat je “een onverhoopt succes” noemt als je van 15 000 deelnemers naar 3 500 zakt. Maar ’t Pallieterke heeft ook kritiek, en terecht. ’t Pallieterke: “’Geef vooral op een creatieve en ludieke manier gestalte aan uw protest’, was het advies op de strooibriefjes die tot de betoging opriepen. Dàt onderdeel van de oproep moet het gros van de betogers ontgaan zijn, want in de uitgegalmde leuzen was niks origineels te ontwaren. De aloude kreten ‘Voor ’t belzjiekske? Nikske! Voor Vlaanderen? Alles!’ en ‘België barst!’ waren op deze eerste dag van de regimecrisis volkomen op hun plaats, maar dat van die linkse ratten die hun matten moeten rollen, had toch geen ene moer met deze betoging en de Vlaams-Brabantse problematiek te maken. De kreten ‘Islamieten parasieten’ klonken al helemaal als een tang op een varken, als we die gewaagde woordspeling hier mogen gebruiken. Zouden organisatoren van toekomstige Vlaamse betogingen niet een aantal ‘kreuners’ kunnen opleiden om de betogers met wat meer creatieve speelsheid te verrijken?”

Nog meer racisme dook op tijdens de toespraak van Guido Moons, initiatiefnemer voor de 'spoedbetoging' in Vilvoorde. Moons verwees in zijn toespraak naar zijn werk als leraar in het buitengewoon secundair onderwijs in Gent, waar hij dagelijks te maken heeft met tieners en adolescenten van over de hele wereld: Marokkanen, Turken, Koerden, Polen, Albanezen… ’t Pallieterke: “Werd daar toen vanuit de achterste gelederen op het plein toch wel ‘awoert’ geroepen, zeker! Guido liet zich niet van de wijs brengen, maar vroeg heel scherp om ‘een beetje beleefdheid, alsjeblief’. Wij waren blijkbaar niet de enigen die overvallen werden door een zweem van plaatsvervangende schaamte.” Niet iedereen is het eens met die roepers, maar de ranzige rand komt toch maar telkens weer bovendrijven bij Vlaams-nationalistische manifestaties.

In één van de eerste berichten uit Zuid-Afrika werd gezegd dat een ruzie met twee jonge zwarte landarbeiders over onbetaalde lonen aan de basis lag van de moord op de leider van de Afrikaner Weerstandsbeweging (AWB) Eugène Terre’Blanche. Voorstanders van de Apartheid hebben dit onmiddellijk betwist. Volgens hen was het een moord omwille van racisme, waarbij ze verwezen naar de vele moorden op blanken de voorbije jaren. Maar, zeggen journalisten ter plaatse, meestal kenden dader en slachtoffer elkaar, waren het werknemers van de blanke. Dat duidt erop dat er in veel gevallen meer aan de hand was dan louter racisme. Intussen is er een nieuwe verklaring voor de moord op Terre’Blanche.

Geupdated artikel. De op 3 april vermoorde Terre’Blanche zou seksuele betrekkingen geprobeerd hebben met één of misschien wel beide (mannelijke) verdachten. Dat zegt de advocaat van de 28-jarige verdachte. De tweede verdachte is 15 jaar oud. De verklaring is (nog) niet bevestigd door gerechtelijk onderzoek. Terre’Blanche wilde een blanke staat stichten die volgens strenge religieuze en puriteinse principes bestuurd zou worden, maar zelf zou Terre’Blanche – die gehuwd was en een dochter had – het alvast niet zo nauw nemen met die principes. Hij zou een buitenechtelijke relatie gehad hebben met een journaliste. Die legde omtrent die bewering klacht neer wegens laster en eerroof, maar verloor het proces. Belangrijker dan het persoonlijk gedrag van Terre'Blanche is dat intussen de spanningen in Zuid-Afrika toenemen, en niet alleen omdat de leider van de ANC-jeugdbeweging Julius Malema laatst het lied Kill the Boer zong. André Visagie, de secretaris-generaal van de AWB, de beweging van Terre’Blanche, liep vorige week boos weg uit een televisiestudio nadat een zwarte analiste hem met enkele feiten confronteerde. “Ik ben nog niet klaar met jou!”, riep Visagie de zwarte vrouw na (video).

Een medewerker van deze blog was de voorbije jaren driemaal in Zuid-Afrika, en stelde daar onder andere een gigantische kloof vast tussen de arme en rijke zwarte bevolking. Zuid-Afrika heeft het kapitalisme omhelst, met alle voordelen maar ook alle nadelen. Onze medewerker zag ook dat de mentaliteit bij een deel van de blanke bevolking geen haar veranderd is na het opheffen van de Apartheid. De arrogantie van sommige Boeren tegenover de zwarte bevolking, bijvoorbeeld alleen nog maar wanneer ze zich een weg baanden op de luchthaven van Johannesburg… Plaatsvervangende schaamte bekroop de aanwezige Vlamingen, maar de zwarten ginder moeten wel voortleven met die ‘boeren’ daar. Foto’s: 1. Filmen op de begrafenis van Eugène Terre'Blanche. 2. De cameraman was niet de enige die de nazi-groet bracht.

• Tweede update: Volgens een bericht van het Duitse persagentschap DPA van 14 april is de verklaring dat Terre'Blanche de moordenaar(s) aanrandde intussen ingetrokken door de advocaat van één van de twee verdachten. De advocaat spreekt niet meer van homoseksuele uitingen maar zegt wel dat Terre'Blanche probeerde zijn cliënt te wurgen. Het blijft een rare zaak. Volgens hetzelfde persbericht is het lichaam van Terre'Blanche immers gevonden "op zijn bed met zijn broek omlaag".

Vandaag wordt in Ventersdorp, honderd kilometer ten westen van Johannesburg, Eugène Terre’Blanche begraven. Voorstanders van de Apartheid weten het nu niet meer: moet het komend wereledkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika geboycot worden of niet.

Eugène Terre'Blanche richtte in 1972 de Afrikaner Weerstandsbeweging (AWB) op. Die ijverde voor een witte natie van Boeren – zoals de Afrikaanstalige, van Hollandse kolonisten afstammende boerenbevolking werd genoemd – in de Transvaal, Oranje-Vrijstaat en Natal. Dat regime zou op sterk religieuze en puriteinse principes gebaseerd zijn. De Afrikaners waren volgens Terre'Blanche Gods uitverkoren volk. De emblemen en kleuren lieten over de extreem-rechtse signatuur van zijn beweging geen twijfel bestaan. Terre'Blanche liet zich 'die Leier' noemen (zoals Der Führer en Il Duce), reed steevast rond op een zwart glimmend paard (waar hij ooit tijdens een parade afdonderde) en werd begeleid door gemaskerde lijfwachten. De AWB maakte faam met bedenkelijke acties zoals het insmeren met pek en veren van een relatief progressieve Afrikaner theoloog. Terre'Blanche bedreigde het Apartheidsregime met oorlog als het zou toegeven aan de wensen van de zwarte meerderheid in het land. De aanvankelijk geheime organisatie was nooit een grote machtsfactor, maar domineerde rondom de eerste vrije verkiezingen in 1994 lang het nieuws, met racistische uitspraken en Afrikaner folklore. De acties van de AWB werden gewelddadiger toen president De Klerk in 1990 onderhandelingen begon met Nelson Mandela's ANC. Een pantserwagen van de AWB reed in 1993 in Johannesburg naar binnen in het gebouw waar de onderhandelingen plaatshadden. Voor de Waarheids- en Verzoeningscommissie erkende Terre'Blanche in 1998 'politieke en morele verantwoordelijkheid' voor een serie bomaanslagen in die tijd waarbij 21 mensen om het leven kwamen. Rond diezelfde tijd verloor zijn organisatie, die op zijn hoogtepunt 70 000 aanhangers had geteld, veel steun. Een tv-documentaire over een liefdesaffaire tussen die Leier – die getrouwd was en een dochter had – en een liberale journaliste, kon er voor een groot deel van zijn diepgelovige achterban (foto 1) niet in.

Terre'Blanche werd veroordeeld wegens geweldplegingen of poging tot moord. Enkele keren ontsprong hij de dans, omdat de straf voorwaardelijk was of omdat hij amnestie kreeg. Uiteindelijk moest hij toch drie jaar effectief de gevangenis in. Toen hij terugkeerde, stelde zijn beweging niet veel meer voor. Vorig jaar zei hij dat hij de Verenigde Naties wilde verzoeken een republiek voor blanke Afrikaners op te richten. Behalve enkele honderden volgelingen nam niemand hem nog serieus. Vanuit Vlaanderen werden rouwbetuigingen naar Zuid-Afrika gestuurd door onder meer Yves Pernet (Voorpost) en Olaf Evrard (VB-gemeenteraadslid in Nevele). De scholieren van het NJSV plaatsten een huldeblijk voor Terre’Blanche (foto 2) op hun website. Het zal in Zuid-Afrika allemaal ongetwijfeld diepe indruk maken. Intussen zitten de voorstanders van het apartheidsregime hier met de handen in het haar omwille van een oproep van AWB’ers om niet naar Zuid-Afrika te komen tijdens het wereldkampioenschap voetbal dat daar van 11 juni tot 11 juli plaatsvindt. De AWB’ers willen niet dat men naar “het land van de moord” zou komen. Niet dat daar veel gehoor aan zal gegeven worden, maar de aanhangers van de apartheid hier zagen in het wereldkampioenschap voetbal de kans om contacten te leggen met de blanken in Zuid-Afrika. Moeten zij nu hun vrienden ginder steunen of tegen hun vrienden ginder in promoten om naar Zuid-Afrika te trekken? In Nederland zijn alvast T-shirts te koop aangeboden waarop het Wilhelmus naar het Afrikaans is vertaald (foto 3, klik eenmaal op de afbeelding om de “t-hempen” in een groter formaat te zien). Het is een initiatief van een politiek vrije onderneming; de vertaling is van de Nederlandse paleoconservatief en bestrijder van multiculturele samenlevingen Marcel Bas. De twee jongeren die Terre’Blanche vorige week vermoord hebben zijn intussen al een eerste keer voor de rechtbank verschenen; de Zuid-Afrikaanse politie is massaal gemobiliseerd voor de begrafenis van Terre’Blanche.

“Fascisme , racisme, apartheid. Neen, neen, neen.” Het is waarschijnlijk de eerste slogan die ooit geroepen is op een betoging van het Anti-Fascistisch Front (AFF). Van bij haar ontstaan had het AFF niet alleen aandacht voor groepen als de Vlaamse Militanten Orde (VMO), Sharia4Belgium zijn maar kleuters in vergelijking met de geweldenaars van de VMO. Het AFF reageerde ook tegen het apartheidsregime in Zuid-Afrika (foto’s 1 en 2), apartheidsregime dat groepen als de VMO trouwens als de ideale maatschappijordening zagen. Eugène Terre’Blanche van de neonazistische Afrikaner Weerstandsbeweging (AWB, foto 3), is gisteren vermoord teruggevonden. Bij Voorpost treuren ze.

Yves Pernet (Voorpost) plaatste op zijn Facebook-pagina meteen het bericht van Terre’Blanches overlijden: “RIP Eugene Terre'Blanche, leider der AWB, vermoord op de dag voor Pasen 2010. Ons vir jou, Suid-Afrika!” Op zijn publieke blog houdt Pernet meer afstand. Hier geen “Ons vir jou, Suid-Afrika!”. Hier luidt het: “Het was een controversieel figuur in Zuid-Afrika.”, “Niet dat ik veel sympathie heb voor al zijn politieke overtuigingen”…  Maar meteen wordt een loop met de geschiedenis genomen. “Niet dat ik veel sympathie heb voor al zijn politieke overtuigingen (die niet hoeven te verbazen in de vicieuze cirkel van geweld waar Zuid-Afrika zich momenteel in bevindt), zijn dood toont aan dat het lot van de blanke Suid-Afrikaner in de ‘Rainbow nation’ absoluut geen prioriteit is van de staat.” Eugène Terre’Blanche richtte zijn neonazistische AWB al in 1973 op, zijn denkbeelden zijn dus niet het gevolg van “de vicieuze cirkel van geweld waar Zuid-Afrika zich momenteel in bevindt” maar mede oorsprong van “de vicieuze cirkel van geweld waar Zuid-Afrika zich momenteel in bevindt.” Terre’Blanche is vermoord door een 16-jarige en een 21-jarige zwarte werknemer wiens loon hij niet uitbetaalde. Zelf was Terre’Blanche betrokken bij een reeks bomaanslagen die de eerste democratische verkiezingen in Zuid-Afrika in 1994 verstoorden, waarbij eenentwintig doden en honderden gewonden vielen. En van 2001 tot 2004 zat hij in de gevangenis nadat hij een zwarte man bijna dood had geslagen. “Innige deelneming aan de familie en vrienden (van Terre’Blanche, nvdr.), los van politieke overwegingen” zoals Pernet het formuleerde zijn gepast, maar een veroordeling van het apartheidsregime en de onrechtvaardigheid en duizenden doden die dit bij de oorspronkelijke, zwarte bevolking van Zuid-Afrika veroorzaakte, ligt bij Voorpost nog altijd moeilijk om het even uitdrukkelijk te formuleren.

Politiek was Terre’Blanche al langer dood, al probeerde hij nog wel een comeback te realiseren. De geschiedenis kan je echter niet meer terugdraaien.

Facebook, het is niet alleen een communicatiemiddel. “Het is ook een strijdmiddel”, zei ons laatst nog de betreurde Jos Geudens. Helaas wordt Facebook ook gebruikt om weerzinwekkende grapjes over Joden te verspreiden, en vandaar is het maar weinig moeite om de Holocaust te minimaliseren.

“Weet je wat het luxueuste hotel ter wereld is? Auschwitz, met een miljoen sterren!”; “Een SS’er vraagt aan een meisje in Birkenau hoe oud ze is. Het meisje antwoordt dat ze morgen vijf jaar wordt. ‘Maar, neen…’, repliceert de SS’er.”; “Wat is het toppunt van een dilemma voor een Jood? Gratis hesp!”; “Geld heeft geen geur? Waarom hebben de Joden dan zo’n grote neus?”… Enzovoort, enzoverder. We besparen jou de ‘grappen’ waarom een Jood een keppeltje draagt, of wat het verschil is tussen een Jood en een pizza. Grappen die door de auteurs op het internet gelanceerd worden onder het motto dat grappen niet dodelijk zijn, zoals ook Zyklon B nooit iemand gedood heeft (sic).

Er zijn nogal wat mensen die zich ‘vriend’ hebben verklaard van deze Facebook-pagina’s, maar pas later zagen van wat ze eigenlijk ‘vriend’ waren geworden en dan ook hun ‘vriendschap’ expliciet opzegden. Desalniettemin zijn er meer dan drieduizend ‘fans’ voor deze weerzinwekkende pagina’s. Wie de initiatiefnemer is, is niet bekend. De profielpagina is blanco gelaten. In elk geval is er klacht over neergelegd bij Cyberhate. Niet door een Jood, maar door een gewone Vlaming.

Filip Dewinter kan het weer niet laten. In Het Nieuwsblad, editie Antwerpen zei hij gisteren: “We beginnen een opmerkelijke campagne, die ongetwijfeld veel stof zal doen opwaaien, die veel reactie zal opwekken.” "Filip Dewinter (...) lijkt zich daar nu al over te verkneukelen", noteerde de krant.

Het VB-Antwerpen gaat campagne voeren rond de 500 euro die de Belgische staat dagelijks aan 55 asielzoekers moe(s)t betalen. Die waren naar de rechter gestapt omdat de overheid hen geen deftig onderdak kon bieden. De rechter gaf de klagers gelijk en legde de overheid een dwangsom op van 500 euro per dag en per persoon. Er werd al meer dan 200 000 euro aan boetes betaald. Om dat aan te klagen zal het VB een briefje van 500 euro in alle Antwerpse brievenbussen steken. “Lichtjes aangepast, natuurlijk”, zegt Dewinter. Want hij beseft maar al te goed dat zijn partij zich hiermee op de rand begeeft van wat mag. Bankbiljetten namaken, is valsmunterij en dus strafbaar. Maar dat risico is Dewinter als verantwoordelijk uitgever bereid te nemen. “In eerste instantie verspreiden we de campagnebiljetten maximaal in Antwerpen'” zegt Dewinter. “Niet alleen in brievenbussen. We zullen ze ook gaan uitdelen. En als de actie aanslaat, volgen mogelijk ook andere steden.” Premier Yves Leterme noemde vorige vijdag in TerZake de dwangsommen voor dakloze asielzoekers “gruwelijk”. Dat zijn regering geen menselijke opvang biedt voor asielzoekers, dát is pas gruwelijk. Dat het VB dit nu kan uitbuiten, maakt de zaak alleen maar nog perverser.

Want Dewinter valt niet alleen de regering-Leterme aan, wat volstrekt gerechtvaardigd is. Dewinter speelt ook de asielzoekers, en in één moeite door ook de migranten, uit tegenover “het eigen volk, (…) slachtoffer van de multiculturele politiek”. Niet vermeld in Het Nieuwsblad, maar de folder die met de 500 eurobiljetten verspreid wordt heeft als kop: 500 euro per asielzoeker per dag. En wat krijgt u? “Wie verdient er in ons land 500 euro per dag?”, luidt het in de folder. “In tijden van economische crisis en van toenemende werkloosheid hebben vele Antwerpenaren het financieel moeilijk. Ondertussen krijgen asielzoekers 500 euro per dag. In tijden van crisis moet de overheid de immigratie afremmen. Na de algemene regularisatie van eind vorig jaar kent ons land daarentegen een forse stijging van het aantal asielzoekers. Met deze folder vraagt het Vlaams Belang om de immigratie te stoppen en de criteria voor gezinshereniging en huwelijksmigratie drastisch te verstrengen. Het federaal asiel- en immigratiebeleid kost de Antwerpse belastingbetaler handenvol geld. Het eigen volk is ook steeds meer het slachtoffer van de mutliculturele politiek van de federale regering. Er is een tekort aan sociale woningen, aan plaatsen in de scholen, bijkomende overlast, toenemende werkloosheid…”

Elders in de folder wordt wel uitgelegd dat enkel “asielzoekers die de federale overhead dagvaarden” die 500 euro per dag krijgen, maar in de hierboven geciteerde paragraaf lijkt het al alsof álle asielzoekers 500 euro per dag krijgen. De “algemene regularisatie” van asielzoekers is niet zo algemeen als het VB voorstelt, en bij de toegelaten aanvragers voor regularisatie moet nog blijken of hun verblijf inderdaad geregulariseerd wordt. Het stoppen van de immigratie is een illusie; het verstrengen van de criteria voor gezinshereniging en huwelijksmigratie is een legitieme vraag. Het afwegen van “de multiculturele politiek” tegenover “een tekort aan sociale woningen, aan plaatsen in de scholen, bijkomende overlast, toenemende werkloosheid…” is dan weer demagogische retoriek. En ook op andere fronten is de racisme-machine weer op gang getrokken. Volgens Filip Dewinter, woensdag in het Vlaams parlement, is het tekort aan plaatsen in scholen als in Antwerpen “in de eerste plaats” het gevolg van Gelijke Kansen Onderwijs-decreet. Er is wel wat in te brengen tegen de voorrangsregels die scholen kunnen hanteren, maar die regels veranderen niets aan het globaal tekort aan plaatsen in het lager onderwijs. Ze veranderen alleen iets aan welke kinderen uit de boot dreigen te vallen.

Volgens de 'strategische visietekst' die de VB-partijraad in november vorig jaar aannam, zou het VB schaven aan haar “stijl en discours”, zou het voortaan een “kritisch, assertief, maar niet schofferend of kwetsend discours” houden. Ofwel geldt die tekst niet voor Antwerpen en (aangespoelde) Antwerpenaren, ofwel legt het hele VB die tekst weer probleemloos naast zich neer. Bruno Valkeniers, wo bist du?

Dieter S. (29 j.), zanger-gitarist van Kill Baby, Kill!, vorige week tot twee jaar celstraf veroordeeld voor zijn aandeel bij het molesteren van de Vlaming met rastakapsel Alain Bouillon en zijn Afrikaanse vriend Raphaël Mensah,  is vrijdag uit het leven gestapt. Het nieuws verspreidde zich zaterdag al snel en tot ver buiten de landsgrenzen.

“Dieter was als jongetje een heel gewoon kind. Wel was hij een pak onzekerder dan zijn leeftijdsgenoten”, vertelde zijn moeder in 2006 in een interview toen Dieter S. nog in voorhechtenis zat voor de feiten in de buurt van de beruchte Brugse kroeg De Kastelein. Dieter S. was een goede leerling tot hij bij de overgang van het eerste naar het tweede jaar humaniora plots depressief werd. Hulp baatte niet. Iets ouder dan 15 ruilde Dieter S. de villawijk van zijn ouders in de Kempen voor een zwerftocht. Hij trok naar Nederland en leefde daar in kraakpanden bij punkers. “Nadat hij in zijn nek werd gestoken door een Marokkaanse gozer en dat ternauwernood overleefde, zocht hij zijn heil bij extreemrechtse vrienden in Rotterdam die hij al wel kende”, zegt ons een voormalige huisgenoot in Nederland. Toen Dieter S. 19 was, stond hij plots weer bij zijn ouders. “Hij leek sinds een jaar of vijf op de juiste weg. Hij ging ’s nachts werken in een fabriek en overdag studeerde hij om zijn humanioradiploma alsnog te behalen”, vertelde zijn vader in 2006. “Dieter heeft inderdaad de uitwendige kenmerken van een skinhead. Maar dat is zijn manier om zich zeker te voelen. Het is zeker niet zijn bedoeling om mensen uit te sluiten of pijn te doen. (…) We geven het op een blaadje: Dieter is géén racist”, werd er nog aan toegevoegd. Zijn ouders waren verwonderd toen ze hoorden dat hun zoon betrokken was bij de feiten aan De Kastelein. “Mijn wereld stortte in. Want ik kende De Kastelein. Ik wist dat Dieter het café gebruikte als repetitiekot. (…) Natuurlijk weet ik dat hij helemaal geen operamuziek maakte. Maar zijn muziek was een manier van zich af te reageren”, zei zijn vader.

Het lijkt dat zijn ouders niet de volle draagwijdte beseften van het milieu waarin Dieter S. was terecht gekomen. Bij een huiszoeking op 7 mei 2006 werden bij Dieter S. onder andere boksijzers en een paar met loden bolletjes verzwaarde handschoenen gevonden om bij vechtpartijen te dragen, samen met posters van White Power, Ku Klux Klan en personen met hakenkruisen, al dan niet de Hitler-groet uitbrengend. Bij een tweede huiszoeking, op 6 maart 2007, werden fotoalbums gevonden met foto’s waarop Dieter S. de Hitler-groet uitbracht, een Blood and Honour T-shirt droeg, en waaruit bleek dat hij Blood and Honour-bijeenkomsten in het buitenland bijwoonde. Naast meer dan dertig extreemrechtse, racistische en/of neonazistische tijdschriften werden onder andere ook wijnflessen met een foto van Hitler erop gevonden. Het jaar daarop, in 2008, trad Dieter S. met zijn groep Kill Baby, Kill! op bij Blood and Honour in Australië, Polen en Engeland. Met de rechtszaak in Brugge in zicht zegde Dieter S. een optreden bij Blood and Honour Spanje op 31 januari 2009 af, en zei hij aan de redactie van AFF/Verzet andere paden te willen uitgaan. In kringen van antifascisten was men daar nogal sceptisch over, en verweet men AFF/Verzet goedgelovig te zijn. Later dook een statement op van Blood and Honour Spanje: “Kill Baby, Kill! communicated us that, for serious problems with the justice in Belgium and to express recommendation of his lawyer, could not play in our anniversary under flag of B&H Spain, since, of being like that, it might cause serious prejudices in these moments, principally because during January and February, 2009 there will be celebrated the judgment which his freedom is in danger.”

Toen wij onlangs een bespreking van een nieuwe cd van Kill Baby, Kill! aankondigden mailde Dieter S. dat hij bereid was ons de teksten van de nummers te bezorgen. “Als je over racistische, fascistische, homofobe, whatever bullshit afkomt, zal je van een kale reis terugkomen”; schreef hij in een volgende mail. Onze bespreking van de cd Law & Order stond toen nog niet online maar was al wel geschreven. Daarin hadden we het niet over “racistische, fascistische, homofobe…” teksten; rechters worden op Law & Order wel als systeemknechten omschreven, anderen zijn dan weer “gieren”, en het volk verliest altijd met politici. Het vonnis van de rechtbank in Brugge vorige dinsdag was hard aangekomen bij Dieter S.. “We hadden een strenge straf verwacht omdat alles erop wees dat Brugge zich in dit ‘symbooldossier’ wilde profileren als multiculturele stad waar racisme niet geduld wordt, ook niet jegens toeristen”, zei Dieter S’s advocaat aan De Morgen. “Toch”, vervolgde hij, “zijn we ontevreden over de kwalificatie: mijn cliënt heeft altijd ontkend dat hij geslagen heeft, maar is er toch voor veroordeeld.” Op basis van onder andere getuigenverklaringen en waar bloedsporen bij Dieter S. waren aangetroffen, meende de rechtbank Dieter S. inderdaad te moeten veroordelen tot twee jaar cel. Twee andere rechtse skinheads kregen respectievelijk drie en vier jaar cel. Nog twee anderen kregen elk een werkstraf van 200 uren. Samen moeten de vijf bijna 15 000 euro schadevergoeding betalen. Het vonnis moest even bezinken na de uitspraak vorige dinsdag. Pas enkele dagen later zou beslist worden of beroep zou aangetekend worden. Dieter S. koos een andere uitweg.

Zaterdag, daags na zijn overlijden, verscheen al een bericht over de dood van Dieter S. op het Stormfront-forum. Een bekende Engelse Blood and Honour’er deelde meteen al mee hoe Dieter S. uit het leven was gestapt. Tot zelfs een Roemeense website, met links naar Blood and Honour en andere neonazigroeperingen, meldde het nieuws. Geïllustreerd met de afbeelding hierboven. Het Anti-Fascistisch Front (AFF) heeft, aan de advocaat van Dieter S., haar medeleven met Dieter S.’s familie uitgedrukt.

“Oh my God”, liet Dieter S. zich vannacht ontvallen toen hij het artikel hieronder las over de uitspraak die vandaag verwacht werd bij de rechtbank in Brugge voor het molesteren van de Vlaming met rastakapsel Alain Bouillon en zijn Afrikaanse vriend Rafaël Mensah op 6 mei 2006 in de buurt van het beruchte Brugse skinheadcafé De Kastelein (foto). Zaak waarvoor Dieter S. terechtstond samen met vier andere bezoekers van De Kastelein.

Drie stonden terecht voor slagen en verwondingen, met racisme als verzwarende omstandigheid. Twee voor schuldig verzuim, niet ingegrepen te hebben als ze de anderen bezig zagen. Vincent E., die als eerste ter plaatse was bij Alain Bouillon en Rafaël Mensah, werd veroordeeld tot een effectieve gevangenisstraf van vier jaar. Dieter S. en Jimmy C. werden veroordeeld tot een effectieve gevangenisstraf van respectievelijk twee en drie jaar. Pieter H. en Bjorn V. kregen voor schuldig verzuim elk een werkstraf van 200 uren. De vijf moeten samen bijna 15 000 euro schadevergoeding betalen aan de familie van de intussen overleden Rafaël Mensah, zijn Vlaamse vriend die eveneens zware slagen en verwondingen moest incasseren, en het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding dat zich burgerlijke partij stelde en de slachtoffers en/of hun familie ondersteunde. Directeur Jozef De Witte zei in een persmededeling tevreden te zijn over de erkenning van het racistisch motief als belangrijk signaal tegen raciaal geweld.

Dieter S. kennen we ook als zanger-gitarist van de groep Kill Baby, Kill!, groep die pas de opmerkelijke cd Law & Order heeft uitgebracht. Bjorn V. is op zijn beurt in bepaalde kringen bekend als drummer van Short Cropped, een Turnhoutse groep die vorig jaar ook al met een nieuwe cd uitpakte en kind aan huis is bij De Kastelein (nu: Moloko) in Brugge. Short Cropped speelde op 3 oktober vorig jaar nog op een memorial voor Blood and Honour-stichter Ian Stuart Donaldson in Griekenland, en stond op 14 november vorig jaar nog bovenaan de affiche van een concert in Duitsland waarvoor ook de Duitse Blood and Honour-groep Kommando Skin aangekondigd werd. Ja ja, Vlaanderens zonen zwermen uit. Het wordt inderdaad tijd dat ze gestopt worden.

• VRT-Journaal over de veroordeling in Brugge.

In de zaak van de  Vlaming met rastakapsel Alain Bouillon en zijn Parijse-Gabonese vriend Rafaël Mensah die in 2006 in de buurt van de beruchte kroeg De Kastelein in Brugge gemolesteerd werden, zou op 24 november vorig jaar uitspraak gedaan worden. Maar de rechtbank had het naar verluidt te druk en stelde de uitspraak uit tot 15 december. Vervolgens werd de uitspraak wegens een overvolle agenda nogmaals uitgesteld. Eerst naar 5 januari. Daarna naar vandaag, 12 januari. 

Uitstel is een constante in de behandeling van deze zaak bij de rechtbank in Brugge. De zaak zou een eerste maal voor de rechtbank komen op 14 januari 2009, maar wegens een vraag van de verdediging om bijkomend onderzoek kwam het niet tot een behandeling die dag. De zaak zou dan op 28 april voorkomen, maar uiteindelijk werd het 13 oktober vooraleer de pleidooien konden gehouden worden. De Vlaming met rastakapsel Alain Bouillon was zaterdagavond 6 mei 2006 met zijn Parijse vriend van Gabonese afkomst Rafaël Mensah op stap in Brugge. ’s Nachts waren ze de weg kwijtgespeeld en per toeval in de buurt van het extreemrechtse skinheadcafé De Kastelein (intussen: Moloko) beland. Skinheads die in De Kastelein een trouwfeest hadden bijgewoond, vielen Bouillon en Mensah aan en stampten hen verrot. Gewaarschuwd door een getuige kon de politie de bij de geweldpleging betrokken skinheads onmiddellijk inrekenen: ze waren teruggekeerd naar De Kastelein, op hun kleren en schoenen hing nog bloed van de feiten die zich even voordien afspeelden. Alain Bouillon was wekenlang arbeidsongeschikt; Rafaël Mensah lag meer dan een maand in coma in het Algemeen Ziekenhuis Sint-Lucas (foto 1). Na twee maanden werd hij overgebracht naar een ziekenhuis in Parijs, waar hij nog zes maanden verzorgd werd. Een klein jaar na de feiten werd Mensah getroffen door een longembolie die hem het leven kostte. De dood zou niet het gevolg zijn van de verwondingen in Brugge, maar terug in Parijs was Rafaël Mensah fysiek noch psychisch dezelfde als tevoren. 

Drie vermeende daders zaten een tijdje in voorhechtenis en stonden uiteindelijk terecht voor slagen en verwondingen met racisme als bezwarende omstandigheid. De procureur eiste voor hen vier jaar cel. Twee kompanen die bij de lynchpartij waren maar zelf niet sloegen, stonden terecht voor schuldig verzuim uit racisme. Voor hen eiste de procureur een werkstraf van 300 uren. De pleidooien namen vijf uren in beslag. De procureur haalde zwaar uit naar de daders. “Nu zitten ze hier als brave koorknapen, maar op het moment van de feiten waren ze in battle dress met hun haar nog korter geschoren.” Volgens de aanklager hadden Alain Bouillon en Rafaël Mensah de skinheads niet uitgedaagd en werd de afranseling ingegeven door puur racisme. Geen enkele advocaat durfde de uitlokking pleiten. De slagen werden niet ontkend, wel het racistisch motief. “Het is niet omdat je een kaalgeschoren kop hebt, luistert naar extreemrechtse muziek en een pint gaat drinken in een skinheadcafé, dat je een racist bent”, klonk het weinig overtuigend. Bekendste beklaagde in deze zaak is Dieter S., een intussen 29-jarige Bruggeling, zanger-gitarist van de groep Kill Baby, Kill! (foto 2). S. speelde als gelegenheidsgitarist bij de Blood and Honour-muziekgroep English Rose, en met zijn groep Kill Baby, Kill! trad hij onder andere op bij Blood and Honour-concerten in Australië, Polen en Engeland. Een optreden bij Blood and Honour Spanje op 31 januari 2009 werd, op aanraden van zijn advocaat, afgezegd door S.

Maar S. en Kill Baby, Kill! zaten intussen niet stil. Het Duitse label PC Records, met als logo een verbodsteken waarop Political correctness, nein danke! staat, had in haar kerstaanbieding drie nieuwe cd’s van Kill Baby, Kill!: een cd samen met de Poolse groep The Gits, From the east to the west; een cd samen met de Braziliaanse Bandiera de Combate, Rockin In São  Paulo, Rolling In Brazil; en de cd Law & Order waar enkel Kill Baby Kill! op te horen is (foto 3, klik eenmaal op de foto voor een grotere afbeelding). In het nummer It ain’t easy zingt Dieter S. over hoe moeilijk het leven kan zijn: It ain’t easy / To be a rebel from the cradle to the Grave / It ain’t easy / I must be strong I must be brave / It ain’t easy / Looking down the barrel of al loaded gun / It ain’t easy / But the show must go on!. Het titelnummer Law & order veegt de vloer aan met rechters: Spend your lives as systems servants / Whored from Father state / Power taken from the badges / Smash us up and getting paid / Hooligans in uniforms / For power and control / To this corrupt society / You have sold your soul / Law & order - Against the systems machinery / Law & order - To hell with your authority. Het zou ons niet verbazen als Dieter S. bij het schrijven van Vultures (“Gieren”) het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (burgerlijke partij in de zaak van het molesteren van Mensah en Bouillon), de pers en deze blog van het Anti-Fascistisch Front (AFF) in het achterhoofd had: They are ready to attack / They will stab you in the back / The vultures… the vultures / Political paparazzi’s what they are / That’s all they’ll ever be / Always on the look to find / something on you or me / They will throw the shit around / Hoping some will stick / No life of their own / They’re making me so sick. In Media lies luidt het: The lies I read about us / No longer come as a surprise / Journalism equals fiction  / To hell with the media lies, en in Politicians is de boodschap: It doesn’t matter which one you choose / Whatever party wins, the people always loose.

Dieter S. zou vandaag in Brugge aan de rechters, de pers en andere aanwezigen bij wijze van promotie zijn cd Law & order kunnen uitdelen. Het zou een ongekende publiciteitsstunt zijn. Of de rechters dit zouden appreciëren, is natuurlijk nog wat anders. Onmiddellijk na de feiten zeiden S.’s ouders in Het Nieuwsblad te geloven in de onschuld van hun zoon, maar toch liever gezien hebben dat hun zoon “op zondag gewoon Chiro-leider was” in plaats van in het milieu waarin hij terecht is gekomen. In een gesprek met de redactie van AFF/Verzet zei S. begin vorig jaar dat het moeilijk is zich los te rukken van zijn vriendenkring van jaren, maar hij toch heel andere paden wil uitgaan. De thema's, en de wijze waarop ze bezongen worden, op de cd Law & order zijn echter toch nog andere koek dan pakweg bij een cd van Das Pop of Absynthe Minded. De plaat is nog maar pas uit, de cd vermeldt 2009 als releasedatum. De eersten die bedankt worden voor het tot stand komen van de cd zijn mensen vergroeid met het meubilair van het beruchte Brugse café De Kastelein / Moloko.

Vorige week brachten wij hier het relaas over racistische vuilbekkerij die bestraft werd door de rechtbank in Deinze: Marc De Vulder, voormalig provincieraadslid van het Vlaams Blok, die op een voetpad bijna botste met de lerares van Marokkaanse afkomst Abla Ettijrini (foto 1) en haar daarom racistische opmerkingen naar het hoofd slingerde: dat ze een vuile makak was enzovoort, waarna De Mulder de vrouw ook nog eens de weg versperde. De Mulder werd ook gesignaleerd terwijl hij over een groep op de trein meereizende allochtone kinderen riep dat hij voor die ‘makaken’ niet wilde betalen… terwijl hijzelf zwartrijder bleek te zijn. We schreven erbij dat De Mulder sinds ruim acht jaar geen lid meer is van het VB, maar het niet duidelijk was of hij ontslagen is dan wel zelf ontslag nam.

Geert Neirynck (foto 2), regionaal secretaris van het VB in de regio Gent-Eeklo en aandachtige lezer van deze blog, verduidelijkte in een mail aan onze redactie: “Marc De Vulder is ontslagen door de partij (…). Ik ga er vanuit dat jullie voldoende op de hoogte zijn over de gang van zaken bij de partij om te weten dat dit geen lichte sanctie is.” Inderdaad, je moet al véél uitspoken om bij het VB ontslagen te worden. Een veroordeling wegens racisme, schriftvervalsing, overmatig geweldgebruik en diefstal is geen reden tot ontslag als VB-lid. Meer zelfs, het belet niet dat je VB-personeelslid blijft. Marc De Vulder is om diverse redenen geen VB-lid meer, maar de onmiddellijke aanleiding voor zijn ontslag zijn verklaringen van De Vulder in de aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen in 2000. Het VB-regiobestuur besliste in Deinze geen VB-lijst in te dienen, terwijl De Vulder dacht de VB-lijst te mogen trekken.

In 2006 presenteerde het VB zich overigens wél bij de gemeenteraadsverkiezingen in Deinze. Met een onvolledige lijst: 13 namen, bij 29 mogelijke plaatsen op de lijst. Het leverde de partij 10,2 % van de stemmen en twee verkozenen op. Eén van de twee VB-verkozenen verhuisde een jaar later naar Wortegem-Petegem. Voor de gemeenteraad van Deinze was dit echter geen verlies. Godelieve Vanderschueren had tot dan nog geen woord gezegd in de gemeenteraad. Zowel de eerste als de tweede opvolger op de VB-lijst gaven niet thuis voor de opvolging van Vanderschueren, zodat de derde opvolgster moest aangesproken worden om de VB-fractie in de gemeenteraad aan te vullen.

Marc De Vulder, in een vorig leven ook nog presentator bij een lokale radio in Deinze, is dus door het VB buitengegooid. Maar er blijft bij die partij nog wel raar volk rondlopen. Het verhaal hieronder illustreert dit nogmaals.