Anti-Fascistisch Front / Verzet

Morgen is het 14 februari, Valentijntjesdag. Mocht het uit je gedachten zijn gegaan, dan word je er nu aan herinnerd. We willen niet liever dan dat deze blog de liefde tussen mensen van goede wil bevordert.

Bij de N-VA, het zal je misschien verbazen, zijn ze ook van goede wil. De Antwerpse pers werd vrijdag verwittigd dat “enthousiaste mandatarissen, bestuursleden en vrijwilligers (…) deze Valentijnsperiode het geschikte moment vinden om de inwoners te trakteren op een hartverwarmende attentie.” Op meerdere plaatsen in de negen Antwerpse districten zullen ze samen meer dan twintigduizend chocolaatjes uitdelen, in wikkels zoals op foto 1. Met welk programma de N-VA naar de Antwerpse kiezer trekt, is minder duidelijk. Bart De Wever is bezig met een ronde in de districten – vanavond is hij in Borgerhout – maar overal waar hij komt ligt het accent anders. In Wilrijk viel een stevig pleidooi op voor meer plaats voor auto’s in de stad. Ex-Open VLD’er Ludo Van Campenhout wiens grootste succes in deze bestuursperiode de Velo is, moet zich nu als nieuwbakken N-VA’er weer enthousiast tonen voor meer auto’s in de stad. In Deurne – bij een overwegend VB-stemmend publiek, het VB behaalde hier bij de laatste districtsraadsverkiezingen 43,5 % van de stemmen – legde Bart De Wever de klemtoon op de rechten en vooral plichten in een multiculturele samenleving. In Berchem was het weer iets anders als hoofdtoon.

Waar Bart De Wever het vanavond in Borgerhout alleszins niet over zal hebben, is dat het morgen Tax Freedom Day is voor de grote bedrijven en vennootschappen. De dag dat ze stoppen met werken voor het algemeen belang en louter nog gaan voor hun eigen profijt. Voor arbeiders, bedienden en kaderpersoneel ligt de Tax Freedom Day ergens in juni, maar de grote bedrijven en vennootschappen zijn er morgen al aan toe. De 1 000 Belgische vennootschappen met de hoogste winsten betalen gemiddeld 5,73 % belasting, zo bleek uit een studie van de PVDA. Het weekblad Trends bevestigde later die cijfers. Trends bekeek de top-15 000 van bedrijven, en voegde aan de PVDA-studie toe dat hoe kleiner de bedrijven, hoe meer belastingen betaald wordt. De doorsnee-onderneming betaalt 21 procent belastingen, de grotere 12 à 15 procent, de allergrootsten 0 procent. Ter herinnering: de vennootschapsbelasting bedraagt officieel 33,99 procent. In 2001 betaalden de bedrijven gemiddeld nog 19,9 % belastingen. Zouden ze dat nu nog doen, had de regering alvast 6,7 miljard euro minder moeten besparen.

Het Financieel Actie Netwerk (FAN) organiseert daarom morgen de allereerste editie van de ‘Tax Justice Day voor de bedrijven en vennootschappen’. Morgennamiddag wordt actie gevoerd aan het gebouw van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO) in Brussel. FAN eist meer financiële controles voor bedrijven en vennootschappen, en transparantie over de financiële gegevens. Een beperking aan het gebruik van de notionele intrestaftrek, en dit belastingsvoordeel afhankelijk maken van jobcreatie. Het sluiten van de achterpoorten om geen of minder belastingen te betalen. Een voldoende hoog minimaal belastingstarief in heel Europa. Strijd tegen de ‘vervennootschappelijking’ om aan personenbelasting te ontsnappen. Dat men nu ABVV-topman Rudy De Leeuw viseert voor het vennootschap dat hij met familieleden oprichtte om een erfenis te beheren, is overigens niets anders dan een poging om de FAN-eisen belachelijk te maken. Ook Rudy De Leeuw blijft vierkant achter de FAN-eisen staan.  Hopelijk krijgt de actie morgen de nodige media-aandacht. Het maatschappelijk belang is vele malen groter dan de verdeling van de N-VA-chocolaatjes.

’t Scheldt is een extreemrechtse fax- en e-postkrant. “Een satirisch blad van zeer rechtse signatuur”, schreef deze week nog Het Laatste Nieuws. “In vergelijking met ’t Scheldt is ’t Pallieterke een links blaadje”, getuigde een journalist in dezelfde krant. Uitgever is Bert Murrath (75 j., foto 1), in de vorige eeuw nog uitgever van Cabaret, de catalogus van Murraths postorderbedrijf Lady of Paris. Tussen reclame voor pornovideo’s en vibrators door maakte Murrath van Cabaret al een “fijn en humorvol blad”. Allochtonen kregen er steevast namen als Mustafa El Syf-i-lis, Mohamed el Zeik, enzomeer. Dat niveau dus.

Sinds ’t Scheldt betalend is – vroeger had een mens meer moeite om het blad niet meer te krijgen dan om het wel te krijgen -, sinds ’t Scheldt dus betalend is lezen we het niet meer. Slechts één- of tweemaal per jaar verscheen er iets écht interessant in. Maar als de nood hoog is, wil Bert Murrath nog wel een artikel vrij geven op zijn website. Zo deze week als Karel Anthonissen (foto 2) pleit voor een intrestsprong. De auteur herinnert eraan dat “onze ministers Peters en Quickenborne” in Davos gepleit hebben voor een indexsprong. Dat de auteur – beroepshalve gewestelijk directeur van de Bijzondere Belastingsinspectie (BBI) – er niet in slaagt om de namen van de Vlaamse minister-president en de federale minister voor pensioenen correct te schrijven, zegt veel over Karel Anthonissen en de redactie van ’t Scheldt. Dat evengoed de vakbonden en een aantal politieke partijen zich vierkant verzet hebben tegen een indexsprong is blijkbaar niet de moeite waard van het te vermelden voor Karel Anthonissen en ’t Scheldt.

Karel Anthonissen is voor de indexsprong, maar wil er ook een intrestsprong aan koppelen. Bij het overslaan van een indexsprong van 2 %, tegelijk ook 2 % intrest overslaan voor al wie leningen heeft lopen. Loonslaven en uitkeringsgerechtigden zouden met een indexsprong 2 % minder loon krijgen dan mag verwacht worden wegens de stijgende prijzen, en die 2 % minder hun heel leven, tot en met bij hun pensioen, meedragen. Voor wie een lening heeft lopen is er ook 2 % minder te betalen. Wie geen lening heeft lopen, heeft wél de 2 % minder loon of uitkering aan het been. Wat Anthonissen voorstelt, lijkt dus een evenwichtig voorstel maar is het niet. Karel Anthonissen zegt wel het kapitaal harder te willen aanpakken, maar doet geen concreet voorstel terzake. En waarom zouden de zwakste schouders weer eens moeten bijdragen aan de crisis die zij niet veroorzaakt hebben? Een miljonairstaks, een vermogensbelasting zoals gevraagd door ABVV en ACV… dat zijn rechtvaardige belastingen.

Maar kan men een rechtvaardige belasting verwachten van een topman van de BBI? Dat zou men mogen verwachten, maar Het Laatste Nieuws merkte deze week nog op dat Karel Anthonissen wel eens zaken schrijft die men niet verwacht van een fraudejager. Zoals: “Iemand die een beetje tegen de fiscus is, daar heb ik stiekem wel sympathie voor.” Naar aanleiding van het arrest van het hof van cassatie in Brussel, dat de uitspraak van het hof van beroep in Gent bevestigde, waarmee het Vlaams Blok veroordeeld werd wegens racisme, omschreef Karel Anthonissen dat arrest als “een kwalijke blunder”. Volgens hem “heeft de Belgische Staat eenzijdig het sociaal contract dat democratie heet opgezegd”, wat een daad van “georganiseerde onderdrukking” is. Hij vraagt zich af of zij die door het arrest getroffen zijn “nog gebonden zijn door dat opgezegde contract, zoals bijvoorbeeld tot het betalen van (federale) belastingen.”  Een topman van de Bijzondere Belastinginspectie die suggereert dat het VB en haar sympathisanten misschien geen federale belastingen meer horen te betalen…

Karel Anthonissen is als gewestelijk directeur van de Bijzondere Belastingsinspectie ook de man achter het onderzoek naar de financiering van het buitenverblijf van Eurocommissaris Karel De Gucht in Toscane. Karel De Gucht die zijn afkeer voor het Vlaams Blok/Belang en zijn kritiek op de houding van anderen tegenover het Vlaams Blok/Belang nooit onder stoelen en banken gestoken heeft. Na enkele persartikels deze week (dinsdag: Humo, woensdag: Het Laatste Nieuws) vernam De Tijd dat Karel Anthonissen zich voor het onderzoek tegen Karel De Gucht voortaan laat vervangen door een collega. Toch nog een helder moment?

Het Laatste Nieuws titelde gisteren op haar voorpagina: Land niet plat. Bij Het Nieuwsblad was het niet anders: Bonden krijgen land niet plat. En ze hebben groot gelijk. Het bewijs? Maandag stopte een postbode behalve de gebruikelijke Aldi-folder ook nog een VB-pamflet Hoe overleven in een islamitische samenleving? in onze brievenbus. (Foto: Illustratie die door VB-Vlaams Parlementslid Chris Janssens verspreid werd. Grotere versie.)

Je kon er gif op nemen: al wie zich de voorbije dagen hysterisch tegen de staking op 30 januari had gekeerd, zou er als de eerste bij zijn om te melden dat de staking geen succes was. Dat de staking niet minder geslaagd is als voorgaande algemene stakingen, niemand van de tegenstanders die het opmerkte. Hun historisch besef gaat niet verder dan de jongste tweet. Poseerde Filip Dewinter bij de staking op donderdag 22 december 2011 nog voor een foto met twee werkwilligen van de reinigingsdienst, deze keer kwam Filip Dewinter niet verder dan het afgezaagde Verlengd weekendje voor de vakbondsmilitanten. Waarom zijn stakingen altijd op maandag of vrijdag? Zo kan ik het ook. Voor vakbondsmilitanten zijn stakingsdagen anders wel dubbele corvee: én geen loon, én voor dag en dauw op om piket te staan. Het is dus wel iets anders dan Dewinter het voorstelt.

De staking maandag ging gepaard met enkele originele acties. Bij een Antwerps bedrijf kon wie toch ging werken met zelfklevers laten weten of men akkoord ging met de regeringsmaatregelen dan wel niet akkoord was maar om allerhande redenen toch ging werken. We zagen slechts één zelfklever akkoord-met-de-regeringsmaatregelen. In een school in Kapellen werden de normale lessen vervangen door lessen… over de staking. De scholieren leerden heel wat bij, zo getuigden ze. Elders werden appels verdeeld aan wie met zijn auto in een filterblokkade terecht kwam. Gerolf Annemans had de pech om in één van die filterblokkades terecht te komen. Blijkbaar in het Antwerpse want Annemans kreeg naar eigen zeggen te horen: “Ga kraag ginnen appel va maa!” (“Gij krijgt geen appel van mij!”). Een ABVV’er had Gerolf Annemans herkend en het VB-kopstuk moest het daarom zonder appel stellen.

En dan waren er nog de militanten van de Vlaamse Solidaire Vakbond (VSV) die in heel het land flitspalenstakingsacties zouden organiseren. Uiteindelijk werd één actie opgezet aan de ring in Lier, wat zorgde voor een Belga-bericht dat overgenomen werd door Knack- en Trends-online en voor een regionale bladzijde van Het Nieuwsblad. Merkwaardig aan dat Belga-bericht is dat daarin sprake is van “een tiental vakbondsleden”, terwijl op alle foto’s die van de actie bekend zijn slechts zes mensen te zien zijn: Willem Vermeulen, Ann Spitaels, Luc Vermeulen, Bert Deckers, Rob Verreycken en Wim De Winter. Die laatste vier zijn allen VB-personeelsleden. In tegenstelling tot de honderdduizenden stakers maandag moesten zij voor hun actie geen loonverlies lijden. Dat is het verschil tussen de echte en de zogenaamde vakbondsmilitanten.

Vanavond kijken ongetwijfeld weer meer dan anderhalf miljoen Vlamingen naar De Pappenheimers. Veertien dagen geleden was één van de vragen in de populaire kwis: “Over welke partij hebben we het als we zeggen dat met de afscheiding van de groep Belfort het kaf van het kaf gescheiden werd?” Het juiste antwoord was natuurlijk “Vlaams Belang” (VB). Gerolf Annemans schreef een boze brief over dat “kaf van het kaf”, maar veel aandacht kreeg het niet in de media.

De formulering van de vraag bij De Pappenheimers was terecht. Onder alle koren zit kaf, maar hoeveel koren is er bij het VB? De meningen lopen daarover uiteen, maar erg hoog worden de politici van het VB doorgaans toch niet ingeschat. En is er een fundamenteel verschil tussen de Belfortgroep rond Francis Van den Eynde en wie wel nog bij het VB is? Denken ze bijvoorbeeld over staken anders? Natuurlijk niet. Eind vorig jaar haalde Francis Van den Eynde de slogan Staken schaadt, werken baat nog eens boven, een slogan van “toen de partij nog die van Karel Dillen was en nog niet die van de jetset van Filip Dewinter en consoorten”. Maar ook “de jetset van Filip Dewinter en consoorten” is tegen stakingen. Bij het VB geeft men toe dat “er wel degelijk reden is tot ongerustheid over de regeringsplannen inzake pensioen, loopbaanduur…”, maar vindt men “dat de buitensporige schade die de drie vakbonden aanrichten erger is dan de kwaal”. Het is niet de ‘verdienste’ van het VB, maar we zijn inderdaad op een punt beland waarbij in de media de vakbonden meer ter discussie staan dan de banken die de crisis veroorzaakt hebben.

Vrijdag ging het VB op dat elan door en titelde het op haar website Vakbonden onder vuur. “We willen niet raken aan het fundamentele stakingsrecht, maar er bestaat natuurlijk ook zoiets als het recht op werken. En de meeste Vlamingen denken er ook zo over. 61 procent van de deelnemers aan de peiling wil het stakingsrecht aanpassen of inperken”, schrijft het VB naar aanleiding van enquêteresultaten die de voorpagina van Het Laatste Nieuws en verder alle kranten haalden. Maar die enquête rammelt langs alle kanten, weet Bart Meuleman. Hij is geen vakbondsman maar docent onderzoeksmethodologie van het Centrum voor Sociologisch Onderzoek aan de KU Leuven. Het is louter een internetenquête, geen representatief staal van de bevolking dat bevraagd werd; de vraag over het stakingsrecht is sturend, drie van de vier antwoordmogelijkheden gaan over het inperken van het stakingsrecht; de resultaten worden bovendien foutief gelezen, correcter is dat zeven op de tien géén grondige herziening van het stakingsrecht wil. De Morgen publiceerde deze correctie dit weekend in haar lezersrubriek, niet op haar Ten eerste-pagina waar donderdag het fout bericht gepubliceerd werd. De Standaard antwoordde de onderzoeker: “Wij kunnen uw bijdrage jammer genoeg niet publiceren”, want “de wetenschappelijkheid van de opiniepeiling is geen prioriteit in het debat”. Als de wetenschappelijkheid van de opiniepeiling niet ter discussie staat, dan toch minstens de objectiviteit van de media.

Volgens ander onderzoek heeft 49 % van de mensen vertrouwen in de vakbonden. Dat is net niet de helft van de mensen, maar het is nog altijd een pak meer dan het aantal mensen dat vertrouwen heeft in journalisten (37 %), bedrijfsleiders (32 %) en politici (17 %). Het betekent natuurlijk nog niet dat morgen 49 % van de arbeiders, bedienden en ambtenaren gaat staken, het betekent wel dat wat meer gevolg mag gegeven worden aan wat de vakbonden voorstellen (ABVV, ACV…) dan aan wat journalisten, bedrijfsleiders en politici voorschrijven.

Sinds de vooravond van 11 juli 2011 heeft het Vlaams Belang een eigen ‘vakbond’, de Vlaamse Solidaire Vakbond (VSV). Het Vlaams Blok-adagium Staken schaadt, werken baat blijft echter onverkort gelden. De VB-‘vakbond’ richt trouwens meer haar pijlen op de echte vakbonden, en minder of niet op het gekapseisde kapitalisme. Voor de VSV zijn de arbeidsvoorwaarden van de Vlaamse arbeiders en bedienden ondergeschikt aan de welvaart van het mythische Vlaanderen.

“ABVV, ACV en ACLVB leggen maandag het land plat met een algemene staking om zo plannen te veranderen waaraan ze zelf hebben meegeschreven: de staking is dus behoorlijk hypocriet”, zegt de VSV (Rob Verreycken, dus) in de aanhef van haar jongste mededeling. Spijts een krantenkop in De Standaard is nochtans bekend dat de vakbonden ACV en ABVV niet meegeschreven hebben aan het regeerakkoord. Ze werden door bevriende partijen informeel geïnformeerd over wat op til was. Hadden ze echt het regeerakkoord kunnen schrijven, zouden de lasten van de crisis eerlijker verdeeld zijn.

De VSV vindt een staking slechts nodig als die gericht is “tegen de geldstroom van 12 miljard euro per jaar van Vlaanderen naar Wallonië”. Her en der in Vlaanderen zullen daarom maandag grote vuilniszakken over flitspalen getrokken worden, met op de vuilniszakken de tekst: “Ik staak tegen de geldstroom naar Wallonië”. De VSV legt uit: “In Vlaanderen staan veel meer flitspalen dan in Wallonië, maar het geld wordt via de federale pot verdeeld, waardoor Vlaanderen benadeeld wordt en er een geldstroom is. Er zijn plannen voor bijsturing, maar die zijn nog niet uitgevoerd. De flitspaal is dus symbool voor de ‘grote’ geldstroom.”

“De ‘grote’ geldstroom”? Het zal Rob Verreycken toch ook niet onbekend zijn dat de fiscale fraude in ons land geschat wordt op 14,5 tot 17,5 miljard euro. Neem je naast de belastingontduiking ook nog de belastingontwijking erbij, kom je al vlug aan 20 miljard euro per jaar. Toch een pak geld meer dan de vermeende geldstroom van 12 miljard euro van Vlaanderen naar Wallonië. Maar daar rept Verreycken niet over. Dat stoort hem niet. Daar wil hij geen actie tegen ondernemen. Verreycken minimaliseert verder de gevolgen van de regeringsmaatregelen voor de gewone bevolking, en gaat voorbij aan het verlies van de inkomsten die door het verkeerde beleid van de regering worden mislopen.

In een eerste versie van de VSV-mededeling stond nog dat alleszins in Antwerpen met een groep VSV-militanten een flitspalenstakingsactie zal gevoerd worden. Dat dit niet meer in de huidige versie staat, betekent niet dat Antwerpen gespaard wordt van de actie. Het is allicht een poging om de politie te verschalken. Tegenwoordig krijg je in Antwerpen immers al een overlastboete als je een griepvaccinatieactie organiseert.

De stakers gisteren ageerden dan wel in gemeenschappelijk vakbondsfront, ze moesten opboksen tegen een gemeenschappelijk front tégen de staking van politieke partijen, het Verbond van Belgische Ondernemingen, de opiniemakers van Itinera, de media en de door diezelfde media gehypte sociale media die zich uitspraken tégen de staking... De VRT-radio meldde dinsdagavond uur na uur het (stijgend) aantal ondertekenaars van de Open brief aan de staker van de jonge Brusselse zelfstandige Koen Galle.

De Open brief aan de niet-staker van de Leuvense buurttoezichter Ben Willems, nochtans ook dinsdagavond online gezet, werd niet vermeld door diezelfde VRT-radio. Pas gisteren, als het al dan niet staken al een feit was, werd door anderen verwezen naar deze laatste Open brief (en dan nog enkel De Standaard online, nog steeds niet door de VRT-radio). Ook de Open brief van Michaël Onkelinx, postbode in Wellen, mocht niet op dezelfde welwillendheid rekenen van de VRT-radio dan het opstel van een niet-staker. Nochtans óók dinsdagavond online gezet. Music for Life-resentator Sam De Bruyn vond dat een beller die vanop haar werk belde en vertelde dat zij geen staker was "geen probleem". "Integendeel." Waar zijn nu de partijen en politici die de VRT geregeld een gebrek aan objectiviteit verwijten?

Alhoewel ze oppositiepartijen zijn, steunen N-VA en VB het protest tégen de staking. Voor de N-VA is de pensioenleeftijd nog niet genoeg opgetrokken. Zou er geen vervroegd pensioen mogen zijn, maar iedereen pas op 65 jaar op pensioen mogen gaan. Het VB schrijft: "(De pensioenhervorming voor de werknemers, nvdr.) valt eigenlijk al bij al nog mee." Je zal maar gedacht hebben over twee jaar op vervroegd pensioen te kunnen gaan en plots te horen krijgen dat je er nog vier jaren bovenop moet doen. En in welke gezondheidstoestand ben je eens het dan zover is? Wat met jongeren en vrouwen die al vlug riskeren 1/10 minder pensioen te krijgen? Volgens het VB "valt (het) eigenlijk al bij al nog mee". Fractieleider van de N-VA in de Kamer van Volksvertegenwoordigers Jan Jambon zette op zijn Facebook-pagina een steunbetuiging aan de ‘Wij staken niet’-actie van UNIZO. Grappiger was het Facebook-bericht van Antwerps VB-parlementslid Wim Wienen woensdag: “Probeert vruchteloos een trein naar Brussel te nemen steeds weer denkend aan een oude Vlaams Blok-slogan”. Voor de jongsten onder de bezoekers van deze blog: die Vlaams Blok-slogan is Crisis? Staken schaadt, werken baat. Een ordewoord dat het Vlaams Belang twee jaar geleden nog actualiseerde naar aanleiding van een spoorstaking toen.

Anders dan Wim Wienen moet Filip Dewinter niet met de trein naar Brussel. Hij trekt naar Brussel met de auto, met aan het stuur zijn door het VB betaalde (nouja, door de belastingbetaler want op een parlementaire loonlijst staande) chauffeur. Onderweg gisteren zag Filip Dewinter een ploeg van de Antwerpse stadsreiniging die spijts de staking toch aan het werk was. Dewinter stapte meteen uit en liet zijn chauffeur een foto maken (foto).  Dat de voeten van de drie heren er niet op staan was blijkbaar geen probleem om de foto meteen via Twitter te verspreiden. “Deze jongens staken nooit! Proficiat voor de ‘mannen van de pacht’!”, is de begeleidende boodschap. In één moeite door toont Filip Dewinter dat hij geen racist is, poserend naast een Afrikaan.

Als allochtonen niet staken, is Dewinter geen racist. Als allochtonen niet voor andere partijen dan het VB stemmen, is Dewinter geen racist. Als allochtonen niet de islam belijden, is Dewinter geen racist. Als allochtonen niet…

Hoed af voor de stakers vandaag bij de openbare diensten. Ze staken terecht tegen het pensée unique over de pensioenen. Waarom zouden ambtenaren en anderen langer moeten gaan werken, pas later aan een nieuwe fase in hun leven kunnen beginnen, en minder pensioen uitgekeerd krijgen, als daarnaast nog honderdduizenden jongeren en anderen die snakken naar werk geen werk krijgen? Om nog maar te zwijgen van de grote ondernemingen die als ze toch iets meer dan 1,04 % belastingen zouden betalen het gat in de staatsbegroting grotendeels zouden dichten.

In het pas verschenen boek Het pensioenspook gaat voormalig hoofd van de ACV-studiedienst Gilbert De Swert in tegen algemeen verspreide misvattingen over de pensioenen. Het betoog van Gilbert De Swert wordt ondersteund door talloze cijfers uit gezaghebbende rapporten, wat het lezen van zijn boek bemoeilijkt maar natuurlijk noodzakelijk is om eens serieus te praten. Het is waar dat er zich meer gerechtigden op een pensioen aandienen – de babyboomgeneratie van na de Tweede Wereldoorlog – maar er is alweer een nieuwe toename van jongeren – zie de problemen om nog plaats in kleuterklassen en lagere scholen te vinden, en de vergroening van de bevolkingscijfers naast de vergrijzing. Het is ook waar dat de levensverwachting stijgt, in de eerste plaats door de vermindering van de kindersterfte maar ook door de gewone verlenging van de levensduur. Alleen is er op dat vlak een ernstige discriminatie: ongeschoolden leven in België gemiddeld zeven jaar minder dan hooggeschoolden. Met het perverse gevolg dat de hogere pensioenen langer moeten uitbetaald worden dan de lagere.

Voor wie alles door een communautaire bril bekijkt nog dit: Vlamingen worden gemiddeld een jaar ouder dan Brusselaars en twee jaar ouder dan Walen. Overigens zijn de pensioenen die we nu hebben – en de regering-Di Rupo door allerlei maatregelen gaat verlagen – absoluut niet de hoogsten van Europa. En binnen die Belgische pensioenen zijn er grote verschillen. Om het bij de ambtenaren te houden: het gemiddeld bruto pensioen per maand is bijvoorbeeld bij de cipiers 1 400 euro voor de mannen, 1 273 euro voor de vrouwen; bij de Stad Antwerpen respectievelijk 1 796 en 1 032 euro; bij de Staatsveiligheid 3 376 en 2 008 euro; bij de Rechtbank van Eerste Aanleg 5 664 en 3 933 euro. Om maar te zeggen: scheer de ambtenarenpensioenen niet over één kam. En om eens de leeftijdsvoorwaarden te bekijken, die de regering-Di Rupo wil optrekken tot 62 jaar om op vervroegd pensioen te kunnen gaan, met een minimum van 40 loopbaanjaren – op enkele uitzonderingen na. Jo Cornu, CEO van Alcatel Bell, kon op pensioen gaan op 55 j., Luc Van Nevel (Samsonite) op 57 j.; Eddy Geysen (Opel Antwerpen) op 56 j… En die mensen komen heus wel rond met hun pensioen.

Na de cijfergegevens legt Gilbert De Swert in zijn boek uit wat de eerste, tweede en derde pijler bij de pensioenvorming zijn, en gaat hij ook in op buitenlandse voorbeelden. Vincent Van Quickenborne liet al verstaan wat te zien in het Zweedse systeem als voorbeeld voor een uniek systeem voor arbeiders en bedienden uit de privé- en openbare sector en de zelfstandigen. Dat systeem komt erop neer dat je een vast bedrag moet afstaan als pensioenbijdrage, en je zelf een variërend pensioen krijgt: hoe meer je levensverwachting stijgt, hoe minder pensioen je krijgt. Met het Zilverfonds van Johan Vande Lanotte hadden we uit de problemen kunnen zijn, maar de regeringen-Verhofstadt en wie nadien kwam (Leterme, Van Rompuy, en nog eens Leterme) hebben maar 18 van de nodige 45 miljard euro in dat fonds gestopt. Meer werk is ook een oplossing, maar daar denken de bedrijven niet aan. Voor hen telt enkel winstmaximalisatie. En meer inkomsten voor Vadertje Staat is voor sommigen ook al taboe. Alleen al door de jaarlijkse productiviteitswinst te oriënteren naar de pensioenkassen zou het pensioenprobleem – overigens een minder groot probleem dan meestal voorgesteld wordt – pijnloos opgelost kunnen worden.

Maar neen. “De welvaartstaat is geboren toen jonge apen appelen en noten gingen plukken voor oude apen die niet meer konden klimmen. Aan het sterfbed van de verzorgingsstaat verdringen zich nu jonge politieke apen (foto 1) om oude soortgenoten tot klimmen te blijven dwingen.”

Het pensioenspook is uitgegeven door EPO en is te koop in de betere boekhandel voor 18,50 euro. Bekijk ook het Terzake-debat dinsdag tussen Chris Reniers (ACOD) en Johan Van Overtveldt (Knack) en geef een ‘Vind ik leuk’ aan de Facebook-pagina 200 000 jongeren werkloos, waarom onze ouders langer doen werken? (foto 2).

Vandaag betoogt de Vlaamse Beweging ‘Dwars door Linkebeek’. Linkebeek is een dorpje in de Vlaamse rand rond Brussel met nog geen 5 000 inwoners, dat is dus nog te behappen om er ‘dwars’ door te gaan. Er wordt al maanden voor gemobiliseerd, maar met het pas bereikte akkoord over de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde zit de betoging pal in de actualiteit. Zowel het VB als de N-VA mobiliseren hun troepen.

In een eerste reactie op het bereikte communautair akkoord zei Jan Jambon (N-VA) dat “CD&V en Open VLD met de broek op de knieën, neen, tot aan de enkels” stonden en dit “in Linkebeek massaal veel mensen op de been (zal) brengen”. Later op de dag milderde de N-VA haar reactie: het communautair akkoord had erger gekund, men wil wachten op wat volgt vooraleer te oordelen. Versta: alles af te schieten. Liesbeth Van Impe (chef politiek bij Het Nieuwsblad) legde uit waarom Bart De Wever zijn munitie nog even opspaart: “Wie dit BHV-akkoord echt wil onder vuur nemen, vervalt al snel in jargon en technische details. De kritiek laat zich niet zo gemakkelijk in een oneliner vatten. Dat is wel even anders als het straks over geld, belastingen en transfers gaat.”

Begin juli gaf Bart De Wever al een schot voor de boeg door de socio-economische voorstellen van Elio Di Rupo af te schieten als een belastingverhoging. En vermits belastingen vooral door Vlamingen worden afgedragen, is het ook en vooral een anti-Vlaamse maatregel. Elio Di Rupo voorzag inderdaad belastingverhogingen, maar dan wel voor wie naast zijn eigen woning ook nog een vermogen van minstens 1,25 miljoen euro heeft, voor wie aandelen koopt en binnen het jaar verkoopt (speculatie dus), voor de bezitters van de grootste en meest vervuilende bedrijfswagens… Volgens Bart De Wever allemaal voorstellen waar vooral de gewone Vlaming het slachtoffer van is, maar welk ‘gemiddeld gezin’ heeft bijvoorbeeld bovenop een eigen huis ook nog een vermogen van 1,25 miljoen euro?

Zijn de alternatieven van de N-VA dan zoveel beter? Wouter Van Besien (Groen!) repliceerde: “Oplossing 1 van de N-VA: de automatische index afschaffen. Slachtoffer: de werknemer, ook die uit de middenklasse. Oplossing 2: vijftien miljard besparen in de sociale zekerheid (dixit De Wever in Trends). Slachtoffer: gezien het immense volume zeker niet alleen de laagste uitkeringen, maar ook de gemiddelde gepensioneerde. Oplossing 3: nog veel forser dan Di Rupo wil De Wever snijden in de gezondheidszorg. (...) Ook hier zal, gezien het volume van de besparing, de (gemiddelde) patiënt betalen. De N-VA zegt de werkende middenklasse te willen ontzien, maar verzet zich met hand en tand tegen een nota die vooral de rijkere burgers extra belast, en doet zelf alternatieve voorstellen die de middenklasse frontaal treffen. Eigenlijk wil de N-VA niet de werkende middenklasse ontzien, maar vooral het rijkste deel van de Vlamingen.”

Komt daar nog bovenop: de aanpak van belastingsfraude. In de reactie van de N-VA werden de vermeende extra opbrengsten uit fraudebestrijding beschouwd als extra belastingen. En dus te vermijden. Terwijl bestrijding van belastingsfraude een kwestie van rechtvaardigheid is, en een mogelijkheid is om eerlijke belastingbetalers minder te laten bijdragen. Veel antwoordde Bart De Wever niet op de kritiek van Wouter Van Besien. Alleen dat er geen sprake is van te raken aan de automatische koppeling van de lonen aan de index. Wél mogen onze lonen niet meer stijgen dan in de buurlanden… waar ze het veel moeilijker hebben om de lonen kostenvast te houden wegens het ontbreken van een automatische koppeling aan de index.

We houden ons vakbondsvestje klaar voor de volgende regering. Met de liberalen erbij wordt het niet noodzakelijk een centrum-linkse regering. Maar met de N-VA komen we zeker in een koude kermis terecht. De ontnuchtering zal groot zijn, het verzet hopelijk ook.

Gisteren werd de Dag tegen kanker ingericht, waarbij kankerpatiënten in meer dan honderd ziekenhuizen extra verzorgd werden. Kanker is een verwoestende ziekte die ieder van ons kan treffen. Elke dag opnieuw vernemen honderd mensen dat ook bij hen de kanker woekert. Woensdagavond opende Ann-Marie Morel (links op de foto), zus van, het psychosociaal oncologisch welzijnscentrum A touch of Rose.

Het centrum is ingebed in de Sint-Jozefkliniek in Bornem waar Ann-Marie Morel werkt als longspecialiste. Naast optimale medische zorg aan kankerpatiënten wordt er ook aandacht besteed aan niet-medische aspecten als psychologische ondersteuning, sociale hulp, voedingsaanpak en (voor wie er nood aan heeft) pastorale zorg. Workshops en andere activiteiten moeten helpen om de weerbaarheid en energie om met de ziekte om te gaan op peil te houden.

Het centrum is gevestigd in de voormalige woonruimte van de vrouwelijke religieuzen in het ziekenhuis, religieuzen die recent naar een rusthuis zijn vertrokken. Met de geplande verbouwingen moet op termijn uitgekeken worden naar een nieuwe locatie, maar intussen kan men toch al starten met de werking. Op de website van A touch of Rose wordt enkel in de persartikels verwezen naar Marie-Rose Morel. De Rose in A touch of Rose staat officieel voor de pioenroos. In de centrale hal van het gebouw hangt wel een foto van Marie-Rose Morel.

We hebben Marie-Rose Morel – ondanks onze meningsverschillen – sterkte gewenst vanaf de eerste dag dat bekend was dat ze moest strijden tegen baarmoederkanker. Wij, en allicht ook de lezers van deze blog, kennen zowel mensen die schijnbaar met succes gestreden hebben tegen de ziekte, zowel als mensen die na een paar jaren hervallen zijn en mensen die ons ontvallen zijn door kanker. Het is goed even aan díe mensen te denken, en de waan van de dag te laten voor wat het is.

Meter van A touch of Rose is Dina Tersago (rechts op de foto) die in de buurt van het centrum woont. Miss België 2001. Begrijpelijk dat men niet koos voor Miss België 1991.

Het regende pijpenstelen op Reggae Geel het voorbije weekend. “De zondvloed stopte pas toen (…) Linton Kwesi Johnson (LKJ, foto) op het podium verscheen, de bekende dubdichter met het hoedje. Hij doet nog altijd hetzelfde als dertig jaar geleden, enkele van zijn meest militante gedichten ritmisch voordragen, terwijl de Dennis Bovell Dub Band de perfecte soundtrack verschaft, een geactualiseerde uitvoering van de oude dubs, met jazzy breaks en arrangementen. Veruit de beste muzikanten van het weekend, en LKJ linkte zijn werk zowel aan de Noorse aanslagen als aan het opkomende racisme in Europa”, schreef De Standaard. “Linton Kwesi Johnson bracht een romantische set”, schreef Gazet van Antwerpen. Het spreekt elkaar niet noodzakelijk tegen, maar het verschil van recensie is wel groot.

We waren er zelf niet. Zaterdag lazen we in De Standaard wel een interessant interview met de in Engeland wonende Linton Kwesi Johnson (59 j.). Twee fragmenten: “Ik denk dat mijn onderwerpen altijd actueel zijn gebleven. Fascisme en racisme zijn nooit weg geweest uit de westerse maatschappij. Het National Front is opgegaan in de British National Party, en met de English Defense League hebben we ook een expliciet anti-islamitische groepering. Wij, de zwarte en Aziatische gemeenschappen in Groot-Brittannië, zijn altijd alert gebleven voor racistische moorden en aanvallen. Zeker nu populistische politici het fascistische vuur brandend houden met vijandige en denigrerende uitspraken over migranten. Het is een voortdurende strijd die we moeten voeren, overal in Europa. In Noorwegen hadden we te maken met de zoon van een welgestelde familie, a middle class boy, maar volgende keer kan het even goed een arbeidersjongen zijn die door het lint gaat, omdat hij geen hoop meer ziet op een beter bestaan en een zondebok zoekt.'”

LKJ had vorige week moeten optreden in Noorwegen, mét band, maar het festival werd afgeblazen. Op één avond na, waar de dichter alsnog een korte soloset bracht. “De mensen waren zeer aandachtig en waardeerden mijn bijdrage. Een gedicht als New Crass Massakah (over een racistische moordpartij in Londen in 1981, red.) is heel toepasselijk op die verschrikkelijke dubbele aanslag. Lang geleden en op een kleinere schaal, dertien slachtoffers. Geen machinegeweren, maar brandstichting. Geen blanke, maar zwarte jongeren. En toch hetzelfde fascisme. Die historische verbanden mogen we niet uit het oog verliezen.” Opmerkelijk is dat Johnson nooit praat of dicht over rastafari, toch een wezenlijk onderdeel van de reggaecultuur die hij zo bewondert. “Ik ben geen religieuze persoon. In de geschiedenis van het zwarte volk heeft godsdienst volgens mij vooral een negatieve invloed gehad. Sommige religieuze mensen hebben een paar goede dingen gedaan, maar daar blijft het bij.”

Het interview werd afgenomen vóór de rellen in Tottenham en elders in Engeland. Rellen waar extreem-rechts al te graag over bericht. Om wat te bewijzen? “De daders van de rellen zijn vooral allochtoon, de politie is vooral blank”, wist RechtsActueel in een eerste bijdrage. Maandag was men al zover om te wijzen op de oververtegenwoordiging bij de criminaliteit van "zwarten".  En de immigratie van niet-Europese vreemdelingen as such. Over de harde besparingen die de regering-Cameron doorvoert: geen woord. Voor elke job die er aangeboden wordt, zijn er vijftig kandidaten. In dat klimaat komen er besparingen, waardoor bijvoorbeeld driekwart van de jeugdclubs nu met sluiting bedreigd worden. Professor John Pitts waarschuwde eind juli al in The Guardian dat de besparingen in de jeugdsector ernstige gevolgen kunnen hebben. Een mening die gedeeld werd door werkers bij lokale besturen. "Diensten worden niet van jongeren afgenomen, maar van arme jongeren. Dat leidt tot meer antisociaal gedrag en vandalisme", waarschuwde John Pitts toen alles nog rustig leek. Na een politieschot ontplofte het kruitvat.

Volgens deze Vlaming in Londen profiteren criminelen van de situatie maar is er ook de groeiende kloof tussen rijk en arm die voor hoogoplopende spanningen zorgt. Succes in de strijd voor sociale rechtvaardigheid zal de strijd tegen racisme en fascisme versterken. Het omgekeerde is ook waar: achteruitgang op sociaal vlak, kan het racisme en fascisme groter maken. Racisten en fascisten zijn dan ook nooit voortrekkers in de sociale strijd.