02-06-16

VAN ANTWERPSE VAKBONDSLEIDER TOT SPANJESTRIJDER

Hoe actueler kan een boek zijn als het boek het leven schetst van een man die een staking leidt tegen de wil in van de vakbondsleiding en besluit mee te gaan strijden in de burgeroorlog in een ander land? De man is geboren in een gezin dat naar ons land vluchtte, ook dat nog. Maar het speelt zich wel af aan het begin van de vorige eeuw. Israël ‘Piet’ Akkerman leefde van 1913 tot 1937.

In de zomer van 1905 opent koning Leopold II de ‘Middenstatie’ van Antwerpen, die we inmiddels kennen als het Centraal Station in Antwerpen. In datzelfde jaar zet een jonge Poolse immigrant, Jozef Akkerman, hier zijn eerste stappen op Antwerps grondgebied. Hij is 22 jaar oud en heeft zijn woonplaats op zo’n 100 kilometer ten zuiden van Warschau verlaten. Door de economische crisis bereikten de werkloosheidscijfers er recordcijfers. Hij komt uit een stadje waar 40 % van de bevolking Joods is, en Jozef vindt zijn weg naar het Joods milieu in Antwerpen. Hij trouwt met een dochter van Poolse vluchtelingen die eerder al naar Antwerpen waren uitgeweken. In 1908 wordt hun eerste zoon, Emiel, geboren. Vijf jaar later hun tweede zoon, Israël.

Historicus Rudi Van Doorslaer en onderzoeker-journalist Sven Tuytens schetsen vervolgens in Israël Piet Akkerman. Van Antwerpse vakbondsleider tot Spanjestrijder hoe Israël Akkerman opgroeit in de Belgisch-Joodse jeugdbeweging, als 17-jarige deelneemt aan een antikoloniale protestactie op touw gezet door de communistische jeugd en datzelfde jaar als leerling-diamantzager lid wordt van de Algemene Diamantbewerkersbond. In 1930 en 1931 kan hij als leerling-diamantzager aan de slag, maar in 1932 wordt hij als gevolg van een economische crisis werkloos en trekt hij naar het Luikse steenkoolbekken op zoek naar werk. Over zijn ervaringen daar schrijft hij nog het manuscript voor een roman, Als de vliegwielen stilstaan.

Israël Akkerman wordt ook actief bij de Internationale Rode Hulp, een met de Communistische Internationale verbonden organisatie. In 1935 is Israël Akkerman mentor van de grootste staking die de diamantsector in de tussenoorlogse periode heeft gekend. Hoewel in België geboren heeft hij niet de Belgische nationaliteit, en een aanvraag om de Belgische nationaliteit te verwerven wordt geweigerd op basis van de communistische activiteiten van broer Emiel en zijn eigen activiteiten. Het is dus niet vanzelfsprekend om als ‘vreemdeling’ zich te mengen in stakingen, te meer de vakbondsleiding niet opgezet is met die stakingen. Israël – die voor zijn Vlaamse vrienden intussen de naam ‘Piet’ aanneemt – zet toch door, voor een strijd die hij graag in de schoot van de vakbond voert.

In november 1936 vertrekt Piet Akkerman naar Spanje waar de democratisch verkozen volksfrontregering figuurlijk en letterlijk onder vuur wordt genomen door opstandige militairen onder leiding van generaal Franco. Piet Akkerman woont dan al tweeënhalf jaar samen met Lya Berger, maar Piets dadendrang is te sterk om hem hier te houden. Lya Berger trekt, samen met andere Joodse vrouwen, ook naar Spanje. Maar dan om er als verpleegster te werken. Het duurt even voor de Belgische regering beseft wat er gebeurt en maatregelen neemt tegen het vertrek van de Spanjestrijders. Tegen dan zijn Piet en Lya al in Spanje, voor Piet is dat om deel te nemen en later zelfs leiding te geven aan de gewapende strijd ter verdediging van de Spaanse democratie.

Alleen is het ontnuchterend hoe kwetsbaar de Spanjestrijders zijn met een allegaartje aan wapens, geen militaire opleiding en vaak zelfs geen militaire mentaliteit – velen waren tevoren in eigen land antimilitaristen. Er vallen onder de Spanjestrijders vlug veel doden, en de successen zijn schaars en/of tijdelijk. Broer Emiel sterft eind 1936 bij een strijd aan de universiteitswijk van Madrid; Piet verliest het leven op 1 januari 1937 in de streek van Guadalajara, ten oosten van Madrid. Om te beletten dat zijn graf geschonden zou worden bij een mogelijke opmars van de vijand wordt zijn plaats van begraven niet aangeduid met een steen of een ander geïmproviseerd gedenkteken. Zijn kameraden leggen in zijn graf een fles met daarin een papier met zijn naam op. Gedenkplaten voor strijders als Piet die de jongste jaren in de streek werden opgehangen, verdwenen meer dan men er liet hangen. Spanje is nog niet klaar met haar verleden en democratische toekomst.

Israël Piet Akkerman. Van Antwerpse vakbondsleider tot Spanjestrijder is een juweeltje van een boek. Er is vooreerst de keurige vormgeving door Rudi De Rechter. Spanjekenner én historicus vertrouwd met de geschiedenis van de socialistische en communistische beweging Vincent Scheltiens schreef een gedegen inleiding. Jan Vanriet zorgde voor de illustraties ander dan de foto’s en historische documenten die ook afgedrukt zijn. Sven Tuytens en Rudi Van Doorslaer deden het nodige opzoekwerk om tot een zo volledig mogelijk beeld te komen over Israël Piet Akkerman, het tijdvak en de organisaties waarin de centrale figuur van het boek actief was. Het boek is uitgegeven door de Algemene Centrale van het ABVV Antwerpen-Waasland, die intussen onder andere de socialistische diamantbewerkers groepeert. Ja, ja. De socialistische vakbond doet nog wat anders dan staken. Onder andere boeken uitgeven, en nog goeie ook.

Sven Tuytens & Rudi Van Doorslaer, Israël Piet Akkerman. Van Antwerpse vakbondsleider tot Spanjestrijder, verspreiding door uitg. EPO, 173 blzn., 20 euro.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, antwerpen, sociaal, spanje, actie |  Facebook | | |  Print

31-07-15

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

De Turkse president Recip Tayyip Erdogan heeft zich, op vraag van de Verenigde Staten, nu ook geëngageerd in de strijd tegen Islamitische Staat (IS). Maar dat geeft hem een vrijgeleide voor zijn strijd tegen de Koerden die naar autonomie streven. Erdogan krijgt hiervoor de morele steun van de NATO, en dus ook van de door de N-VA gedomineerde Belgische regering. Op haar website zegt de N-VA wel dat de NAVO geen instrument tegen de Koerden mag worden, maar voor een keer vertaalt een N-VA-standpunt zich niet in het Belgisch beleid. Hallo, Zuhal Demir? Meer over Turkije lees je bij onze collega’s van Uitpers. De illustratie hiernaast komt uit De Groene Amsterdammer.

 

“In de herfst zal er heel wat toegelicht en gecommuniceerd moeten worden. Want als dat niet lukt, zitten we gegarandeerd opnieuw met een hete herfst.” Kris Peeters (CD&V) ziet de bui al hangen. (De Morgen, 25 juli 2015)

 

“Het recept voor meer werkgelegenheid bleek opeens toch weer ingewikkelder dan die felbevochten taxshift.” Jarenlang klagen over de ‘loonhandicap’, maar nu ze hun bijdrage aan de sociale zekerheid zien verminderen van 33 naar 25 %, zien ‘werkgevers’ 101 redenen waarom dit toch niet meteen leidt tot bijkomende jobs.“Of de lastenverlaging voor werkgevers zal leiden tot meer jobs? Ik denk niet dat het zo simpel is”, zegt Wouter Torfs van de gelijknamige keten schoenwinkels. “Zo werkt het spelletje niet”, zegt Ignace Van Doorselaere, CEO van lingerieproducent Van De Velde. “Het aantal jobs hangt van te veel factoren af”, zegt Fernand Huts van Katoennatie dat overigens veel met lage lonen werkt die vandaag al genieten van een verlaagd tarief voor sociale zekerheid. (Het Laatste Nieuws, 25 juli 2015).

 

“De dadendrang van het rechts-conservatieve Europa contrasteert al lang met de zwakke en immer pragmatische centrumlinkse tegenmacht. Wellicht nog groter dan de verbazing over de Duits-Europese arrogantie is de boosheid over het plattevijgensocialisme. Zo was er ook aanhoudende groene en buitenparlementaire druk nodig voor de sociaaldemocraten zich iets moediger tegen het Amerikaans-Europese handelsverdrag TTIP uitspraken.” “Tussen haakjes”, vervolgt Filip Rogiers, “eigenlijk staat er sinds het Griekse drama maar één echte Europese sociaaldemocraat nog overeind. En dat is er één die het en cours de route geworden is: Alexis Tsipras zelf. Weigerde zichzelf te laten uitrangeren op de linkse pechstrook, waar Varoufakis dan ging staan met zijn persoonlijke Lexit. Bleef wel aan tafel om het eenzijdige markt- en bancair gedreven Europa verder uit te dagen, wat de Hollandes en Di Rupo’s van deze wereld nooit wezenlijk is gelukt.” (De Standaard, 25 juli 2015)

 

“Er zijn onder de radar gevaarlijke evoluties gaande onder islamisten van eigen bodem en extreemrechtse splinterorganisaties. Bij ongewijzigd beleid kunnen we over een aantal jaren geconfronteerd worden met militievorming en georganiseerd geweld aan beide zijden.” Politicoloog Bilal Benyaich vreest voor een escalatie van geweld van geradicaliseerde islamitische maar ook van extreemrechtse groepen. (De Morgen, 25 juli 2015)

 

“Wie denkt dat er geen groter ego bestaat dan dat van een top-dj op Tomorrowland, is er nog nooit in de vipruimte geweest. Waar bankiers en andere kaderleden figuurlijk tegen elkaar op staan te masturberen alsof hun leven ervan afhangt.” Het was een vettig feestje op Tomorrowland, in alle betekenissen van het woord. (De Morgen, 27 juli 2015)

 

“Meer bedelaars op straat moet Antwerpen aan metropolitaans karakter helpen.” Satire van TV Olen, maar zoals bekend kan de werkelijkheid de fantasie wel eens overtreffen. En al zeker in Antwerpen. (TV Olen, 27 juli 2015)

 

“CD&V probeert de regering-Michel aan te zetten tot een centrumkoers met een breder maatschappelijk draagvlak. Maar de N-VA heeft geen boodschap aan 'tous ensemble'-scenario's, en Open VLD en MR hebben hun bekomst van paarse allianties. Waarom zouden ze de oppositie, de vakbonden of het middenveld ter wille zijn? Hoe meer CD&V probeert te wegen op de regering-Michel, hoe duidelijker het wordt dat de christendemocraten dat niet meer kunnen.” Is de logische conclusie dan niet: ‘CD&V, stap uit die regering’? (Knack, 29 juli 2015)

 

“De Britse conservatieven hebben de handschoen opgenomen om de strijd tegen de vakbonden op te voeren. Ze willen met hun Trade Union Bill verder gaan dan wat ooit door Thatcher werd opgelegd.” Daar komt nog bij: sinds 1 juli is in Spanje het recht op betogen en actie voeren sterk ingeperkt. Is het niet ‘Europa’ dat ons zelfbeschikkingsrecht aan banden legt, dan zijn het de individuele lidstaten die het wettelijk arsenaal uitbreiden om protest de kop in te drukken. (LSP, 30 juli 2015)

19-06-15

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Het is wel eens anders, maar deze keer beginnen en eindigen we ons weekoverzicht in citaten met goed nieuws.

 

“In de jaren zeventig overleefde ze nog een aanslag van extreemrechts op linkse advocaten waarbij vijf doden viel.” Intussen is Manuela Carmena met het verkiezingssucces van Ahora Madrid, een gloednieuwe lijst rond de partij Podemos, in een bestuursmeerderheid met de sociaaldemocratische PSOE, de nieuwe burgemeester van Madrid. (De Standaard, 13 juni 2015)

 

“Ik ben woensdagnacht de sfeer gaan proeven in Flaming Saddles, de beste gay bar van Manhattan – gay tourism is belangrijk voor Antwerpen. De cowboys dansten daar op tafel. Stel dat ik in een vlaag van overmoed mee op die tafel spring, enkel gehuld in een stetson, een lasso en een onderbroek, dan circuleert die foto gegarandeerd drie seconden later op Facebook en Twitter. Dat waag ik dus niet.” Wat Bart De Wever in New York vertelde was al gênant genoeg. Ook gênant: het vliegtuigticket van de journalist die dit noteerde in de Verenigde Staten werd betaald vanuit de Antwerpse stadskas – zie Apache. Welke baat de Antwerpse belastingbetaler heeft met de personality show rond Bart De Wever in New York is ons een raadsel. Is het overdreven om te spreken over: misbruik van belastinggeld? (Het Laatste Nieuws, 13 juni 2015)

 

“Heel onlangs is er hier een Duitse studie verschenen waaruit bleek dat de lagere inkomens in Griekenland de voorbije jaren hun belastingdruk zagen toenemen met zomaar eventjes 337 procent. De hogere inkomens moesten in diezelfde periode welgeteld 9 procent meer belastingen ophoesten.” Aldus Bruno Tersago wiens boek Groeten uit Griekenland dinsdag wordt voorgesteld in boekhandel De Groene Waterman. Zie ook Jelle Versieren, Filip De Bodt, Ruud Goossens, Marc Reynebeau en Jeffrey Sachs. (De Morgen, 13 juni 2015)

 

“Het psychologische lijden van tienduizenden jongeren en ouderen na een aaneenschakeling van racistische incidenten (…) is de dode hoek van deze maatschappij. Zolang we dat niet inzien, kunnen we niet eens beginnen aan het collectieve genezingsproces.” Rachida Aziz over de impact van racistische gebaren en andere uitlatingen. (De Standaard, 13 juni 2015)

 

“Met de keuze voor ‘radicaal socialistisch’ komt Crombez niet zomaar weg: wat is dat dan precies, socialistisch? Alvast een huis met veel kamers.” John Crombez wil als nieuwe SP.A-voorzitter niet zeggen dat zijn partij linkser wordt. Wél ‘radicaal socialistisch’. Qué? (De Morgen, 15 juni 2015)

 

“Zo verdedigde hij het gratis openbaar vervoer voor 65-plussers. Dat halsstarrig vasthouden aan een gedateerd standpunt maakt hem kwetsbaar.” De Standaard maakt de rekening van Joris Vandenbroucke, nieuwe SP.A-fractieleider in het Vlaams Parlement. Dat “gedateerd standpunt” is anders het enige juiste. Waarom zouden onze gepensioneerden – de pensioenen in België zijn bij de laagste in Europa – ook nog eens voor hun busvervoer moeten betalen? Rijke gepensioneerden nemen de bus niet, het zijn enkel de gewone gepensioneerden die méér moeten betalen én ook nog eens aankijken tegen een verminderde dienstverlening van De Lijn (afschaffen van belbussen zonder goed alternatief, afschaffen van vroege en late busverbindingen in het weekend, afschaffen van nachtbussen…). (De Standaard, 17 juni 2015)

 

“Officieel heet dat transitie: de moeizame overgang van een autoritair, communistisch systeem – met in Joegoslavië nog een bloederige burgeroorlog erbovenop – naar een democratisch, kapitalistisch land. Wel, geloof me: die zogenaamde transitie is niet meer dan een rookgordijn om onze aandacht weg te trekken van de grootschalige plundering in die landen, van de massale privatiseringen en collectieve verarming. Het is een misverstand dat de mensen die ons land plunderen goed opgeleide bankiers zijn, of door de wol geverfde consultants. Het zijn zelfs geen ervaren bankrovers. Het zijn gewoon vrachtwagenchauffeurs, huurmoordenaars of pooiers. Het is dat soort mensen dat in mijn geboorteland aan de vleespotten zit.” Dubravka Ugresic, auteur van Europa in sepia, is pessimistisch gestemd. Overigens niet alleen over Kroatië. (De Morgen, 17 juni 2015)

 

“Tekstueel laat Black zich inspireren door dichteres May Angelou, de gebeurtenissen in Gaza, racistisch politiegeweld en andere vormen van sociaal onrecht. Zware thema’s die verteerbaar worden gemaakt door de lichtvoetige ritmes van ska, reggae en rocksteady.” Na het antifascistische Big In The Body, Small In The Mind (terug te vinden op de cd Made In Britain) brengen Pauline Black en The Selecter nu blijkbaar met Subculture een hele cd met politieke én plezante muziek (foto). (De Standaard, 17 juni 2015)

29-05-15

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Bart De Wever - Kindervriend opent Sinksenfoor 2015.jpgKindervriend Bart De Wever opende vorige zaterdag de Sinksenfoor in Antwerpen (foto), maar was er nog ander nieuws? Jazeker.

 

“Door die onderlinge profilering is bijvoorbeeld het debat over de nood aan een taks shift kunnen uitgroeien tot de toetssteen van het federale regeringswerk. Dat was bij aanvang helemaal de bedoeling niet. Lees je het amper zeven maanden oude regeerakkoord er op na, dan komt die taks shift maar zijdelings, letterlijk tussen haakjes, ter sprake.” Maar ook de vakbonden komt de verdienste toe de taks shift op de agenda te zetten. “’De straat’ heeft, middels massaal herfstprotest, de verdeeldheid aan de regeringstafels toch maar mooi weten uit te buiten. Het bewijst dat democratisch protest en inspraak wel degelijk tot voortschrijdend inzicht kunnen leiden.” (De Morgen, 23 mei 2015)

 

“Deze regering lijdt aan dezelfde onderlinge frustratie en inconsistentie als haar voorgangers. Ze toont dezelfde traagheid en schroom om ambitieuze hervormingen door te voeren. Ze vult met andere kleuren maar op dezelfde brutale manier de te begeven bestuursmandaten in.” Op sommige vlakken blijft het hetzelfde als bij voorgaande regeringen. Zie ook: hoe Bart De Wever niet wil raken aan het systeem voor de bedrijfsauto’s. (De Morgen, 23 mei 2015)

 

“Ergens leefde sinds 25 mei 2014 het gevoel dat we getuige waren geweest van een meer inhoudelijke campagne, waarbij het ging over de centen van de mensen en de sociaal-economische uitdagingen. Maar wat blijkt? Slechts één op vier kiezers stemt op zijn favoriete politicus op grond van diens standpunten, het gevoerde beleid of diens verwezenlijkingen. Het persoonlijk contact met die politicus, zij het louter tijdens de lokale pensenkermis, is over alle respondenten bekeken zo goed als even belangrijk.” (Het Nieuwsblad, 23 mei 2015)

 

“Katholiek België viert Pinksteren en dat vergt twee dagen. De Belg zou te veel vakantie hebben maar op paas- en pinkstermaandag, met Allerheiligen, Onze-Lieve-Heer- en Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart moeten we op onze krent zitten.” Patrick Humblet pleit voor een andere invulling van de ‘feestdagen’. (De Standaard, 23 mei 2015)

 

“Volgens mij ligt het aan het feit dat ze niets te verliezen hebben. Ik begrijp die logica wel. Bezit maakt kwetsbaar. Het zet je leven onder druk. Terwijl: als je weinig hebt, dan zie je wel weer. Dan ben je solidair. Ik heb dat ook gezien in Afrika.” Fotograaf Stefan Vanfleteren over waarom hij zich altijd welkom heeft gevoeld in Charleroi, waar mensen arm en ongezond hun dagen slijten maar toch een warm gevoel hebben. De foto’s van Stefan Vanfleteren vind je in het fotoboek Charleroi, il est clair que le gris est noir en tot 6 december in het Fotomuseum van Charleroi. (De Tijd, 23 mei 2015)

 

“Meer nog dan de Griekse broer, die in een bedelpositie tegenover Europa staat, kunnen Podemos en co. in Spanje op lokaal vlak met concrete ingrepen illustreren dat er wél een alternatief is voor de erg bittere cocktail van corruptie, graaicultuur en het harde Europese saneringsbeleid die van te veel mensen tweederangsburgers maakt.” De verkiezingen vorige zondag in Spanje wekken de hoop op een betere samenleving, maar het blijft natuurlijk afwachten wat de coalitiebesprekingen zullen opleveren. (De Morgen, 26 mei 2015)

 

“Waar het stakingsrecht en het recht op vrije meningsuiting verschillen, is dat de uitwassen van het tweede veel beter getolereerd lijken te worden. Nochtans zijn die niet min: van brute belediging tot racisme.”  'Het stakingsrecht is fundamenteel maar niet absoluut', klinkt het. Dit doet denken aan de debatten over vrijheid van meningsuiting, schrijft Simon Demeulemeester. Dat lijkt een even moeilijk af te lijnen begrip. Voor de een zo absoluut mogelijk, voor de ander best in te perken in naam van het fatsoen, respect voor de ander of andere eerzame maar volstrekt arbitraire criteria. Voor uitwassen van stakingen is men minder tolerant dan voor uitwassen van de vrijheid van meningsuiting. Tussen haakjes: de Open VLD is historisch voor een zo groot mogelijke vrijheid van meningsuiting, maar historisch ook voor een zoveel mogelijke inperking van het stakingsrecht. Niet echt rechtlijnig, toch. (Knack online, 28 mei 2015)

 

“Toen professor Etienne Vermeersch voor mij stond, riep ik tegen Jos dat hij die ene van de voetbal was. Ik dacht dat hij ooit trainer was van Anderlecht.” Voor het tv-programma Iedereen Beroemd ontvingen ‘Jos en Jacqueline uit Baal’ elke week een Bekende Vlaming in hun living. Alleen Etienne Vermeersch hadden ze niet meteen herkend. De bekendheid van de man die in 2008 in Knack nog uitgeroepen werd tot “invloedrijkste Vlaamse intellectueel” is relatief. (Het Nieuwsblad, 28 mei 2015)

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, de wever, sociaal, 25 mei, cultuur, spanje, media |  Facebook | | |  Print

27-05-15

EEN NIEUWE WERELD BOUWEN WE OP EEN NIEUWE DROOM

Het is zover. In Humo start Tom Lanoye deze week met een nieuwe reeks columns. Revue Lanoye, waarin Lanoye deze week antwoordt op de bewering van Bart De Wever in het glossy magazine Ambiorix dat Lanoye nog liever een paard dan Bart De Wever zou kussen. Een paar bladzijden verder verrast Humo met een Nieuw socialistisch manifest. Blauwdruk voor een krachtiger rood van Dimitri Verhulst (foto 1).

 

Het is bekend dat de auteur van De helaasheid der dingen, De laatkomer en nog andere romans een zwak heeft voor het pure socialisme – hij schreef het voorwoord bij Peter Mertens’ Hoe durven ze?. Deze keer werd het: een ontwerp voor een krachtiger rood, met een uitnodiging om dit aan te vullen. Hieronder een paar proevertjes.

 

DE FABEL VAN GELIJKHEID “Niemand heeft te kiezen uit welk gat hij geperst wordt. Men kan z’n eigen geboorteplaats niet op voorhand bepalen, de bankrekening van de ouders niet, het toebedeelde verstand niet, het geslacht niet. (…) Maar omdat het socialisme afkerig is van het kastensysteem, heeft het altijd gevonden, vindt het nog steeds, en zal het blijven vinden dat elkeen dezelfde kansen moet krijgen. (…)”

 

KWEKEN GELIJK KONIJNEN “(…) Dat er een sociale toeslag is voor gezinnen die met keutels van inkomens moeten zien rond te komen, is nog logischer. Maar wij moeten de gezinnen tezelfdertijd ook mobiliseren om te bezinnen eer ze beginnen. (…)”

 

ONDERWIJS BOVEN “(…) Wij hebben maar één grondstof, en dat zijn onze hersenen. Elke Belg moet de kans krijgen om in zijn eigen land betaalbaar kwaliteitsonderwijs te krijgen. En wij moeten opletten met onze eis voor een gerichte loonlastenverlaging die ervoor zorgt dat elke laaggeschoolde werknemer de werkgever 1.000 euro per maand minder zal kosten. Het moet zeer frustrend zijn voor een jongere om, door de overheid aangemoedigd om te studeren, geen werk te vinden omdat een niet-gediplomeerde nu eenmaal goedkoper is voor een werkgever. (…)”

 

ARME ZELFSTANDIGEN “(…) Meer dan ooit moeten wij in ons discours de zelfstandigen – en al zeker de kleine zelfstandigen – betrekken. Zij zijn een tikkende tijdbom van miserie, de armoe van morgen broedt heden in hun kringen. (…)”

 

RIJKEN ZIJN OOK MENSEN “(…) De rijken worden onder geen beding ontzien en fraudeurs zullen met ons hun peren zien. Maar de rijken uitknijpen gelijk citroenen is sociale zelfmoord. (…)”

 

STAAK HET STAKEN “(…) Wie de strijd van de socialist belachelijk vindt, wel, die moet zijn vakantiedagen maar inleveren, zijn weekends, zijn pensioen, zijn recht op ziekteverlof en noem maar op. Al die verworvenheden zijn er ook maar gekomen omdat er ooit mensen moedig hun muil hebben opengetrokken en hier en daar een winkelruit met een knoert van een kasseisteen hebben ingesmeten. (Maar Dimitri Verhulst pleit voor creatievere actiemiddelen dan stakingen – een mooie maar ook ontnuchterende droom als je het ons vraagt, nvdr.) (…)”

 

ONTBLOOT DE KROON “In de kiem van het socialisme werden de tsaren geëxecuteerd. Executeren willen wij niemand, daarvoor nemen we de universele mensenrechten te serieus, maar we zijn stil geworden als het onderwerp van de dynastie wordt aangesneden. (…)”

 

DE SCHULD VAN DE BANKEN “(…) Er zijn geen bankrovers meer, de banken beroven óns, van ons geld en onze waardigheid. (…)”

 

DE TREIN VAN DE TOEKOMST “(…) Het terugdrijven van het aantal verkeersdoden in het weekend begint ook daar, bij het beschikbaar stellen van openbaar vervoer. Wie naar de dienstregelingen van openbaar vervoer in België kijkt, denkt dat er hier een avondklok is ingesteld.”

 

IEDEREEN EEN BEDRIJFSWAGEN “(…) Wij stellen voor om enkel nog de in België gefabriceerde (en propere) bedrijfswagens fiscaal interessant te houden, en dat er voorts alleen nog kan worden gepraat over bedrijfsfietsen en bedrijfsschoenen. Ter herinnering: Vlaanderen alleen al heeft een schuldenheuveltje van 20 miljard euro. Daar gaan we geen Mercedessen en terreinwagens voor in de stad voor onderdirecteurs mee betalen.”

 

ELK HUIS EEN THUIS “(…) Leegstand is een rochel in de smoel van de hedendaagse samenleving en moet harder worden aangepakt. Als uw huis lang leegstaat, is het een teken dat u het niet nodig hebt. Confisqueren, die handel!”

 

Andere titels/onderwerpen zijn: Ganz tol!, Werken om te leven, Recht op quatsch, Een luisterend oor, Op tijd met pensioen, Laat God de crisis betalen, De economie van de kunst, De letter van de wet, Menswaardig sterven, Zet die ploat af, en: Moediger, luider en krachtiger. Voor andere thema’s (“zoals bijvoorbeeld het asielbeleid, de visie op de openbare omroep, kernenergie, het religieuze reveil, de ziekenzorg, enzovoort”) doet Dimitri Verhulst een oproep om via de redactie van Humo hem “uw dappere inzichten” te bezorgen. Doén!, zeggen wij dan. Ook al is het een woord uit de vorige eeuw – de titel van een vorige reeks columns van Tom Lanoye in Humo, eind jaren tachtig, begin jaren negentig.

 

We gaan de strijd tegen (extreem)rechts niet alleen winnen door hen te ontmaskeren en aan te klagen. Een aantrekkelijk toekomstbeeld om voor te strijden is nog belangrijker. Barcelona en Comú, de burgerbeweging van linkse partijen in Barcelona, gesteund door Podemos en aangevoerd door Ada Colau (foto 2), heeft de nationalisten van CiU van burgemeester Xavier Trias een neus gezet in de Catalaanse hoofdstad. Madrid en nog tientallen andere Spaanse steden en gemeenten bewijzen het: het establishment kan van haar voetstuk gehaald worden met een links alternatief. Al zijn ze in Spanje nog niet aan de nieuwe patatjes toe, er moeten nog belangrijke strategische keuzes gemaakt worden. Maar: een nieuwe wereld bouwen we op een nieuwe droom.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: media, actie, spanje |  Facebook | | |  Print

06-04-15

VOOR DE LEEUWEN GEGOOID

Wie vandaag, paasmaandag, de Antwerpse dierentuin bezoekt geniet van drie euro korting per persoon. Vroeger kon je op paasmaandag, als opener van het toeristisch seizoen, aan halve prijs naar de Antwerpse dierentuin. Maar die tijd is voorbij.

 

De tijd dat een vernieuwd dierenverblijf geopend wordt met een eenvoudige toespraak is ook voorbij. Vorige vrijdag dook burgemeester Bart De Wever, onder grote persbelangstelling,  in het vernieuwd aquarium van de Antwerpse dierentuin om de vissen daar wat eten te geven (foto 1), terwijl naast hem onder water Zoo-directeur Dries Herpoelaert de openingstoespraak hield. In een ATV-reportage werd gevraagd hoe ze een vernieuwd leeuwenverblijf zouden openen. Dan zou men vanuit een helikopter aan een touw boven het leeuwenverblijf bengelen. Justo Jose, een 45-jarige Spaanse voormalige politiechef, zorgde eind vorig jaar voor spectaculairder beelden.  

 

De man is een plaatselijke bekendheid in Barcelona omdat hij altijd in legerkledij rondloopt (foto) en onconventionele actiemethodes hanteert. Zo stapte hij door Barcelona met een doek waarop een swastika en de slogan dat abortus genocide is (foto) en stak hij een officiële vlag in brand als protest dat een vlag wettelijk beschermd is maar het leven niet (foto). Het leven heeft Justo Jose zelf overigens ook niet gespaard. In een interview vertelde hij omstandig hoe hij zijn moeder verloor, hij van zijn echtgenote scheidde en de voogdij over zijn zoon kwijtspeelde.

 

Justo Jose kroop begin december vorig jaar het leeuwenverblijf in de dierentuin van Barcelona binnen, waar hij een van de muren begon te beklimmen. Op de beelden is te zien hoe de man vervolgens door de leeuwen in een put wordt gegooid. Pas na een halfuur kon de man gered worden van de drie leeuwen die hem toetakelden. Het dierentuinpersoneel joeg hen weg met waterslangen. De leeuwen konden nog wel de rugzak van Justo Jose en de inhoud ervan als speeltuig gebruiken (foto 2). Justo Jose moest met ernstige verwondingen naar de afdeling intensieve zorgen van een ziekenhuis in de buurt vervoerd worden. Hij was niet in levensgevaar.

 

De dierentuin meldde dat Justo Jose zijn stunt met opzet uithaalde, omdat het onmogelijk is dat bezoekers zomaar in het leeuwenverblijf vallen. Wat precies de bedoeling was van de anti-abortusactivist heeft de Spaanse pers achteraf niet gemeld. Gisteren haalde aartsbisschop Léonard uit naar de abortuswetgeving die precies vijfentwintig jaar geleden in ons land gestemd werd. Het lijkt ons niet nodig dat Léonard om zijn woorden kracht bij te zetten de laatste stunt van Justo Jose overdoet, net zo min als dat Bart De Wever de volgende keer aan een touw boven het leeuwenverblijf van de dierentuin moet bengelen. Gewoon doen is al erg genoeg.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wever, spanje, abortus |  Facebook | | |  Print

01-03-15

ZUHAL DEMIR VOORBIJ. 'NIETS TE VERBERGEN' BIJ PODEMOS

Zuhal Demir – Zuhalleke Niemendalleke – mag dan wel over de tongen gaan voor de wijze waarop ze voor P-magazine poseerde in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, sommige politici gaan nog een stuk verder in zich bloot geven. Al is het in het geval van Teresa Rodriguez niet om, zoals Zuhal Demir, een mannenblad te halen.

 

Het uit de Indignados ontstane Podemos is een doorn in het oog van de traditionele partijen en conservatieve krachten in Spanje. Bij de Europese Verkiezingen in 2014 meteen 8 % van de stemmen, met potentieel voor meer bij de parlementsverkiezingen later dit jaar – en dat met een programma linkser dan dat van Syriza. Geen verhaal is te gek om te proberen de verkozenen van Podemos in diskrediet te brengen. Europarlementslid Teresa Rodriguez (foto 1, met een pro Palestina T-shirt in het Europees Parlement) is het jongste slachtoffer. Niet in het minst omdat ze boegbeeld van Podemos is bij de regionale verkiezingen in Andalousië op 22 maart eerstkomend.

 

Zowel de christendemocratische-conservatieve Partido Popular (PP) als de sociaal-democratische Partido Socialista Obrero Español (PSOE) en de conservatieve krant  ABC zijn er op uit om Teresa Rodriguez in diskrediet te brengen. Had ze niet campagne gevoerd tegen de Europese Grondwet, en zetelt ze nu niet zelf in het Europees Parlement? Vond ze het niet overdreven hoeveel europarlementsleden als wedde en aan vergoedingen opstrijken, en passeert ze nu niet zelf langs de kassa in het Europees Parlement? Nochtans is bekend dat Teresa Rodriguez meer van haar inkomsten weggeeft om sociale acties te steunen dan ze zelf overhoudt. En hoe gedraagt Teresa Rodriguez zich niet op het strand?

 

Via Minuto Digital, een website die graag rechtse praat, islamhaat en blote vrouwen aan de man brengt, werd bekend dat Teresa Rodriguez een naturiste is. Een foto moest dit illustreren. Foto die ook via andere media verspreid werd, weliswaar met twee oranje balken op voor de kijkers gevoelige plaatsen (foto 2). Teresa Rodriguez antwoordde erop door een klacht in te dienen tegen het misbruik maken van die foto én zelf dan maar onder motto ‘Niets te verbergen’ een ongecensureerde foto van haarzelf te verspreiden (foto 3).

 

Gelukkig zijn bij ons nooit foto’s verspreid van naturiste en (ex-) VB’ster Alexandra Colen.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: demir, spanje, media, actie |  Facebook | | |  Print

28-02-15

FABIOLA EN FRANCO, DE MARIONET EN DE DICTATOR

In reactie op een tweet over de zaak-Jambon, Jan Jambon die flagrant loog over zijn betrokkenheid bij het uitnodigen van Jean-Marie Le Pen voor een lezing bij de Vlaams-nationale Debatclub, kregen wij vorig jaar de vraag wat onze stelling is “over de Franco-banden van Fabiola. Daar is Jambon klein bier tegen. Of toch hypocriet links?”

 

Die laatste opmerking verbaasde ons. Waarom zouden wij het Belgisch koningshuis verdedigen, erger nog: zwijgen over banden met de Spaanse dictator generaal Franco? Die banden waren bekend, maar niet alles erover was bekend en vooral: er was er geen onmiddellijke aanleiding om er over te schrijven. Dat is nu anders. Vorige week verscheen het boek Fabiola, un pion sur l'échiquier de Franco van de Brusselse historica Anne Morelli; vanaf vandaag ligt de Nederlandstalige versie Fabiola en Franco. de marionet en de dictator (foto 1) in de betere boekhandel. Na de aandacht in de Franstalige pers bracht Het Nieuwsblad vorige week vrijdag anderhalve bladzijde over het boek; Het Laatste Nieuws en De Morgen vorige zaterdag een kort artikel – evenwel zonder te verwijzen naar het boek waaruit de informatie kwam. De Standaard publiceerde gisteren een lovende recensie.

 

Fabiola Mora y Aragón huwde op 15 december 1960 met koning Boudewijn. Beiden waren diepgelovige katholieken; hun eerste ontmoeting vond plaats in het bedevaartsoord Lourdes. Fabiola is een telg uit een adellijk gezin in Madrid dat warme banden onderhield met de fascistische dictator generaal Franco die van 1939 tot aan zijn dood in 1975 met harde hand over Spanje regeerde. Aan de macht gekomen na de Spaanse Burgeroorlog waar het Anti-Fascistisch Front (AFF) nog herdenkingsavonden over ingericht heeft met onder andere Wannes Van de Velde en de nog altijd goed bij stem zijnde Remko Devroede (foto 2), Spaanse Burgeroorlog die ontketend werd nadat het Volksfront van linkse partijen de verkiezingen in 1936 in Spanje won.  

 

Uit correspondentie die Anne Morelli in Spanje kon inkijken – in België zijn die archieven niet toegankelijk of uitgezuiverd – blijkt dat koning Boudewijn al een goede verstandhouding met de Spaanse dictator had nog vóór Fabiola in beeld kwam. Ging dat aanvankelijk veelal nog om het protocol tussen twee staatshoofden, na zijn kennismaking met Fabiola werden de brieven van Boudewijn aan Franco persoonlijker en frequenter. Kort na zijn huwelijk schreef Boudewijn een uitgebreide brief aan Franco waarin hij onder andere verwees naar een ereteken dat Franco hem had toegekend, “het enige dat ik droeg op mijn huwelijk”. Boudewijn bedankte voorts uitvoerig voor de “goede zorgen” waarmee hij en Fabiola waren omringd tijdens hun huwelijksreis in een Spaans klooster.

 

Boudewijn en Fabiola gingen geregeld op vakantie naar Spanje en werden daarbij in de watten gelegd. Anne Morelli (in Het Nieuwsblad): “Franco regelde alles: transport, accommodatie, veiligheid en discretie. Hij stelde zijn landhuizen ter beschikking en zelfs gebouwen waarvan hij niet eens eigenaar was. Franco inviteerde zijn gasten uit Laken voor etentjes en bezoeken aan zijn jacht.” Voor Franco was het huwelijk van een Spaanse met de Belgische koning een middel om Spanje, ondanks de gruwelijke repressie, naar voren te schuiven als een land dat haar plaats had tussen andere Europese landen. Fabiola was “een modelmeisje van het regime”. Ook met het voetbal, de successen van Real Madrid, en het Eurovisiesongfestival probeerde Franco te scoren voor zijn land.

 

Boudewijn en Fabiola gingen wel erg ver, te ver, wanneer ze Franco feliciteerden met de verjaardag van de staatsgreep die Franco aan de macht bracht. Boudewijn en Fabiola bleven tot aan zijn dood corresponderen met Franco. Anne Morelli: “Ze konden hem nooit openlijk steunen, omdat ze beseften dat hun politieke voorkeur de monarchie in België in gevaar kon brengen. Maar in hun briefwisseling beschreven ze – ik citeer letterlijk – hun grote affectie voor Franco. Ze zagen een zielsverwant in hem.” Hebben wij zo’n koningen nodig, hebben wij überhaupt koningen nodig? En regeringen die dergelijke koningen indekken? Regeringen die de naar ons land geëmigreerde tegenstanders van het Franco-regime kort houden.

 

Het boek Fabiola en Franco, de marionet en de dictator is verschenen bij uitgeverij EPO en ligt vanaf vandaag in de betere boekhandel (178 p., 20 euro). De Gentse historica Lore Colaert kon het boek van Anne Morelli reeds lezen en vertelde er vorige zaterdag nog meer over bij het Radio 1-programma Interne Keuken.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, spanje |  Facebook | | |  Print

06-02-15

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

“Socialisten zijn per definitie moeilijke mensen." Het is SP.A-voorzitter Bruno Tobback (op de foto geflankeerd door een aantal Antwerpse vriendinnen) die het gezegd heeft. Op Radio 1, in De Wereld Vandaag van 4 februari 2015. Bruno Tobback zal het wel weten?! En wat hebben we nog onthouden op deze dag waarop Bob Marley zeventig jaar had kunnen worden?

 

“We hebben de invoering van de sharia niet nodig om stapsgewijs al onze vrijheden te zien verdwijnen. We zijn dan ook geen burgers meer, maar we zijn allen potentiële criminelen of terroristen. En we ondergaan gelaten het veiligheidstheater.” Advocaat Joris Van Cauter stelt vast dat om het even of er iets fout gaat dat de publieke opinie beroert (noem maar op, er zijn veel voorbeelden) of er iets goed gebeurt (de politieactie in Verviers), altijd weer komt de politiek af met holderdebolder-maatregelen. “Hoe ontstaat het idee om het leger in te zetten, net nadat zonder het leger succes werd bereikt in de strijd tegen terreur?” De maatregelen hebben gemeen dat ze onze vrijheden inperken. De maatregel die een uitbreiding van de afluistermogelijkheden beoogt bijvoorbeeld. “Er is vandaag geen enkel ernstig misdrijf waarvoor geen tapmaatregel kan worden bevolen. Of is het de bedoeling dat de ernst van het misdrijf er niet meer toe doet en het voortaan mogelijk moet zijn om voor ieder misdrijf telefoons af te luisteren of mails te lezen? Kan iemand mij dan uitleggen wat dat dan nog met de bestrijding van het terrorisme te maken heeft?” (De Morgen, 30 januari 2015)

 

“Zelf achter de toog gaan staan, dat gaat me net iets te ver. Maar ik zal doen wat ik kan om toch nog aan de andere kant van de toog te kunnen blijven hangen.” Filip Dewinter belooft zijn uiterste best te doen om het Antwerps café De Leeuw van Vlaanderen “op een of andere manier open te houden”.  Ons artikel over de voorgenomen definitieve sluiting was tot gisterenavond 591 keer gedeeld op Facebook. Het was daarmee op Facebook véél populairder dan het Het Laatste Nieuws online-artikel Vlaams Belang wil omstreden café redden. (Gazet van Antwerpen, 31 januari 2015)

 

“De leden van Podemos zijn zo links dat ze niet meer van deze tijd lijken. Echte communisten die veel roepen en geen compromissen kunnen sluiten. Het Griekse Syriza is in vergelijking met Podemos modern links.” CD&V-Europarlementslid Ivo Belet over het Spaanse Podemos. Topeconoom Paul De Grauwe ziet een directe link legt tussen de Europese bezuinigingspolitiek en het succes van communisten. Zou Ivo Belet dáárover eens nagedacht hebben? (De Standaard, 2 februari 2015 / De Morgen, 2 februari 2015)

 

“Despoten hadden destijds een hofnar, het huidige regime duldt nog geen luis in de pels.” Katrien Scheir over de teloorgang van De Zwarte Komedie. Nadat het Antwerps stadsbestuur de subsidiëring met ocharme 5.000 euro subsidie stopt, kunnen de kosten aan het theaterzaaltje van De Zwarte Komedie niet langer betaald worden. Het gebouw is eigendom van… de Stad Antwerpen. (Het Laatste Nieuws, 3 februari 2015)

 

“‘Ik durf dan ook de hypothese aan dat hoe beter jongeren geïntegreerd zijn, hoe groter de kans is dat zij radicaliseren’, stelt (Marion) Van San. Werkelijk? Dus bij elke stapje integratie, stijgt de kans op radicalisering? Dat zou betekenen dat het (te) kleine groepje onderzoekers met allochtone roots aan onze universiteit een tikkende tijdbom is. Ze zijn immers veelal zeer goed geïntegreerd en hebben het op het vlak van onderwijs erg ver geschopt. Zullen we ze alvast preventief onder toezicht plaatsen?” Peter Van Aelst trekt de hypothese van Marion Van San over radicaliserende moslims op flessen. Terecht. (De Standaard, 3 februari 2015)

 

“Ik ben zwaar onder de indruk van het verhaal van Rachid Benzine in Reyers Laat.” Rachid Benzine leert hoe je de Koran in zijn historische context moet lezen en interpreteren. (Facebook, 3 februari 2015 – Korter fragment uit Het Journaal)

 

“Ik ben blij dat de regering nu de radicalisering in de gevangenissen erkent, want ik zeg dat al jaren. Maar je hebt er niet alleen de godsdienstige radicalisering, je hebt ook de extreemrechtse radicalisering en je hebt de radicale ideologie van het banditisme.” Gevangenissen zijn niet alleen een broeihaard voor moslimradicalisme, weet ex-gevangenisleraar Luk Vervaet. (Knack, 4 februari 2015)

 

“Ze hebben ongelooflijk naar die onafhankelijkheid gesnakt, ze hebben er letterlijk voor gevochten en nu ze onafhankelijk zijn, is het een ramp. Want er is niks veranderd. Het is het zoveelste rattenvanger van Hamelen-verhaal. De desillusie is enorm. De leiders zijn vandaag even corrupt, machtsgeil, hebberig en onbetrouwbaar als daarvoor.” Auteur Frank Albers over Kroatië. Zijn jongste roman, Caravantis, vertelt het verhaal van de ‘Schildpadrevolutie’ in de imaginaire republiek Caravantis, waar de boze inwoners van een badstadje hun woede koelen op een reusachtige gouden schildpad die op de zeedijk is neergezet “als symbool van de geldverkwisting en de pretentie die zo typisch is voor vele zogenaamde kunstenaars’. Maar wat begint als een revolutionair experiment, eindigt in een nachtmerrie. De lezer zal in het Caravantis dat Frank Albers beschrijft het Vlaanderen van Bart De Wever herkennen zonder dat het een één-op-één verhaal is. Vast panellid van Uitgelezen Anna Luyten prijst Caravantis dezer dagen aan als hét te lezen boek. (Knack, 4 februari 2015)

04-10-13

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Held en risée van de week is Danny Pieters (foto). Risée omdat hij het aandurfde als vice-rector van de Leuvense universiteit alsnog zijn vertrekpremie als N-VA-senator op te vragen; held omdat dit er zó over is dat ineens het systeem van opzegvergoedingen voor vrijwillig ontslagnemende parlementsleden is afgeschaft. Nu nog een pensioenregeling vergelijkbaar met wat andere werknemers te beurt valt. “Iets anders is simpelweg niet verdedigbaar”, schreef Bart Sturtewagen gisteren in De Standaard. "Geloofwaardigheid komt te voet en vertrekt te paard." 

 

“Wat bezielt iemand om te juichen omdat er een kunstwerk wordt vernietigd? Wat voor mensen moeten dat zijn? Hoe kun je je vrolijk maken bij het nieuws dat een uiting van creativiteit en persoonlijke expressie straks onder de sloophamer wordt geduwd? (…) Als je het belang – de schoonheid ook – van kunst niet kan waarderen, is je wereldbeeld gedoemd om te verschralen tot er alleen nog een grauw grijs overblijft.” Vlaams Belang-parlementsleden applaudisseerden toen bekend werd dat een kunstwerk van Arne Quinze, in de straat die toegang geeft tot het Vlaams Parlement, afgebroken wordt. (De Morgen, 28 september 2013)

 

“Deze week heeft Bart De Wever nog eens duidelijk gemaakt dat hij de socialisten het liefst wil buitengooien. We mogen dan geen verhaal hebben, ze willen toch maar graag van dat verhaal af.” Johan Vande Lanotte beseft echter ook dat dát verhaal met veel overtuiging gebracht zal moeten worden wil de SP.A nog een behoorlijk resultaat halen bij de volgende verkiezingen. (De Standaard, 28 september 2013)

 

“Het nummer Pieter Breughel in Brussel bijvoorbeeld schreef hij nadat hij in een café grof behandeld werd door een ober omdat hij Nederlands sprak. Maar toen het werd gerecupereerd door de flaminganten heeft hij een andere laatste strofe geschreven. En daarop stond geschilderd / ne Vlaming in ’t gevang / ’t gevang van zijn complexen, / de sleutel ligt er bij aan zijn zij, / doet open, maakt ‘m vrij. Latere versie laatste strofe: En daarop stond geschilderd / ne Vlaming in de val, / de val van zijn complexen; / fanatisme staat erbij, aan zijn zij, / zo geraakt ‘m nooit vrij.Aanstaande maandag wordt in De Roma in Antwerpen Het Groot Liedboek voorgesteld met alle liedteksten van Wannes Van de Velde (CittA, 28 september 2013)

 

“Het contrast met Duitsland is opmerkelijk. ‘Duitsland heeft nooit een rechtse populist gekend die even talentvol en begaafd was als Jörg Haider’, geeft de Oostenrijkse politoloog Thioms Hofer als eerste verklaring. Maar de belangrijkste reden ligt volgens Hofer in het verleden. ‘In Duitsland kampe men na de Tweede Wereldoorlog met een gevoel van schuld. In Oostenrijk leefde dat veel minder: hier beschouwde men zich eerder als het eerste slachtoffer van Hitler.’” Waarom de FPÖ van Heinz-Christiaan Strache 21,4 % van de stemmen behaalde (en afsplitsing BZO nog eens 3,6 %) terwijl in Duitsland de vrienden van het Vlaams Belang niet zo’n hoge scores behalen. (De Standaard, 1 oktober 2013)

 

“Ik was vrijdag naar Antwerpen gekomen om het koningspaar te verwelkomen. Vlak bij mij kwam Voorpost staan met hun spandoeken en hun Vlaamse leeuw. Ik heb geen bezwaar tegen de Vlaamse leeuw, maar waarom was het nodig andersgezinden uit te schelden? Wat mij het meest schokte, was dat de oudstrijders werden uitgejoeld en dat er tegen een oud vrouwtje werd geroepen dat ze dement was en naar het rusthuis moest omdat ze de driekleur in haar handen had. (…)Lezersbrief van Jeannine De Belie uit Beveren-Waas. Voormalig VB-senator Wim Verreycken kreeg een mep van een politieagent. Enkele N-SA’ers werden opgepakt. Maar verder liet de politie iedereen begaan. (Gazet van Antwerpen, 1 oktober 2013)

 

“Onlangs keurde de Spaanse ministerraad het nieuwe voorstel voor hervorming van de Spaanse strafwet goed, die alle vormen van burgerprotest binnenkort veel strenger zou bestraffen. Vreedzaam protest, zoals de massale sit-ins tegen de uithuiszettingen, zouden bestraft kunnen worden met effectieve gevangenisstraffen. Solidariteitsoproepen via de sociale media, bijvoorbeeld om uithuiszettingen te verhinderen, zouden eveneens kunnen vervolgd worden indien de sociale acties later op geweld zouden uitlopen. (…) De Europese Unie doet er alles aan om het groeiende autoritaire systeem in het Hongarije van Viktor Orbán onder de aandacht te brengen, maar knijpt meer dan een oogje dicht als het om de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van organisatie gaat in Spanje, Portugal of Griekenland, landen die gebukt gaan onder een stortvloed van contraproductieve bezuinigingsmaatregelen.” Peter Mertens over de gevolgen van de economische crisis en oplossingen ervoor (Knack online, 2 oktober 2013)

 

“Manifestatie tegen het ‘shalom’festival werd… verboden! Ik ga nog heimwee krijgen naar Janssens aan dit tempo…” Ruben Rosiers (N-SA) klaagt dat een protestactie tegen Israël niet toegelaten wordt in Antwerpen. De argumentatie is dat de actie te laat werd aangevraagd. Op een debat over de GAS-boetes eerder deze week in Antwerpen zei Godfried Geudens, veiligheidsadviseur van burgemeester Bart De Wever, anders dat acties bijna altijd worden toegelaten mits tijdig aanvragen (drie weken, tenzij het om een spoedactie gaat). Vermits nog maar pas publiek werd gemaakt dat dit Shalom-festival aanstaande zondag ingericht wordt, valt de aanvraag om een actie onder de spoedkwesties en kan de aanvraag dan ook niet te laat ingediend zijn. (Facebook, 2 oktober 2013)

 

“Wat een deprimerende rotzooi zijn we ervan aan het maken, als westerse wereld. Zeker als je bedenkt dat we nu eigenlijk met zijn allen kei- en keihard bezig zouden moeten zijn om onze economie op een ecologische duurzame leest te schoeien.” Joris Luyendijk vreest een nieuwe en nog heviger financiële crisis. De financiële sector doet weer vrolijk verder, niet gehinderd door maatregelen die men na de vorige crash had moeten nemen. Terwijl er nog een andere prioriteit is. (De Standaard, 2 oktober 2013)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, pieters, cultuur, oostenrijk, fpö, antwerpen, spanje |  Facebook | | |  Print

01-09-13

EVIVA ESPAÑA

Voorbije donderdag publiceerde De Morgen een artikel over de verkoop van Italiaanse wijn met daarop etiketten met Adolf Hitler (foto 1), wijn die goed verkocht wordt want bij een bedrijf maakte het 80 % uit van de verkochte gepersonaliseerde wijnflessen, in een ander bedrijf 95 % van de verkoop. Wijnflessen met de beeltenis van paus Johannes Paulus II of  Dracula’s Bloed op het etiket hebben minder succes.

 

Het is een verhaal dat niet nieuw is, maar deze keer had het Simon Wiesenthal Centrum geprotesteerd tegen de verkoop. Een woordvoerder van het Simon Wiesentahal Centrum verwees daarbij ook naar “recente incidenten in Frankrijk, Griekenland, Hongarije en Spanje”. In dat laatste land, nog altijd een van de favoriete vakantielanden van de Vlamingen, werd de voorbije weken meerder keren Hitler vereerd.

 

De 2.500 toeschouwers bij een stierengevecht in Pinto, voorstad van Madrid, keken aan tegen de slogan Adolf Hitler had gelijk, waarbij ook nog een swastika, en Hitlers jaar van geboorte en van overlijden, was geschilderd (foto 2). Spijts die onzin ging het stierengevecht gewoon door. Pas achteraf werd de slogan overschilderd. Een grote groep inwoners verzamelde aan het stadhuis van Pinto om te protesteren en de vervolging voor de rechtbank van de daders te eisen. De politie zegt echter geen idee te hebben van wie de slogan heeft geschilderd.

 

De namen van andere Hitler-aanhangers zijn wél bekend. De voorzitter van de jongerenafdeling van de Partido Popular in Xativa (Valencia), Xesco Saéz, en een ander Partido Popular-lid, Daniel Terrades, zijn gefotografeerd terwijl ze de nazi-groet uitbrengen. Xesco Saéz in een café (foto, Saéz in het midden vooraan); Daniel Terrades bij een monument voor de Spaanse dictator Francisco Franco (foto). Een paar weken eerder werd nog een ander Partido Popular-lid, Jorge Roca, gespot terwijl hij de nazi-groet uitbracht samen met voetbalhooligans van FC Valencia (foto).

 

De Partido Popular is Spanjes conservatieve regeringspartij, momenteel verwikkeld in een schandaal rond partijfinanciering en illegale vergoedingen voor haar mandatarissen. De café-foto van Xesco Saéz verscheen op zijn Facebook-pagina en Twitter-account. Volgens de Partido Popular waren de Facebook-pagina en Twitter-account gehackt door tegenstanders. Over de houding van de jongerenvoorzitter op de foto was de uitleg iets moeilijker. Bij een debat in de gemeenteraad van Xativa werden de linkse gemeenteraadsleden bedreigd door Partido Popular-aanhangers.

 

De Partido Popular heeft nooit de fascistische dictatuur van generaal Franco veroordeeld.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italië, spanje, neonazi's |  Facebook | | |  Print

27-11-12

VB-ZUSTERPARTIJ IN CATALONIË: GEEN ENKELE VERKOZENE

Zondag werd uitgekeken naar de uitslag van de regionale verkiezingen in Catalonië (Spanje, foto 1). Filip Dewinter ging zijn geestesgenoten in Barcelona persoonlijk ondersteunen.

 

Filip Dewinter op een congres van Plataforma per Catalunya (PxC) op 17 november (foto 2): “Overal in Europa groeit het verzet tegen socialisme, multicultuur, massa-immigratie en islamisering. Ook hier in Catalonië ben ik ervan overtuigd dat naar aanleiding van de komende verkiezingen de Catalaanse kiezers voor volkse identiteit en culturele eigenheid in plaats van voor etnische diversiteit en progressieve multiculturaliteit. Plataforma Per Catalunya en zijn voorzitter Josep Anglada zijn de enige waarborg om er voor te zorgen dat Catalonië Catalaans blijft.” PxC heeft een basis, maar die is smal: 67 gemeenteraadsleden op 9.137 in de regio. Maar laten we Filip Dewinter nog even aan het woord.

 

Filip Dewinter: “Heel wat partijen in Catalonië pleiten voor verregaande autonomie en onafhankelijkheid. Diezelfde partijen hebben echter geen problemen met de massa-immigratie en de oprukkende islam. Wat voor zin heeft het om te pleiten voor een autonoom, vrij en onafhankelijk Catalonië wanneer Catalonië niet meer Catalaans is maar Arabisch en islamitisch is?” Er is echter goede hoop. Filip Dewinter: “Ik ben ervan overtuigd dat bij de komende verkiezingen  Plataforma per Catalunya vriend en vijand zal verbazen en ervoor zal zorgen dat ook Catalunya over een rechts-nationale, patriotische en identitaire volkspartij zal kunnen beschikken!”

 

Gisteren volgde een hoera-bericht op de website van het Vlaams Belang: “Catalonië heeft weer een stap gezet richting onafhankelijkheid. De rechts-nationalistische CiU van regionaal premier Artur Mas heeft weliswaar niet de verhoopte absolute meerderheid behaald bij de verkiezingen in Catalonië, maar andere nationalistische partijen scoorden ook erg goed. (…) De linkse nationalisten van ERC verdubbelen hun zetelaantal (…) en worden meteen de tweede partij. (…) Mas heeft begrepen dat zijn partij op eigen houtje niet sterk genoeg is om Catalonië naar zelfbestuur te leiden. Hij zal dus de handen in elkaar moeten slaan met de linkse nationalisten. Als beide partijen erin slagen om de belangen van Catalonië boven de partijbelangen te plaatsen, is er veel mogelijk.”

 

Het Vlaams Belang koppelt er een les aan voor Bart De Wever: “Misschien kunnen de Catalanen Bart De Wever tonen hoe het wél kan? Door eerst de meningsverschillen opzij te schuiven en samen de onafhankelijkheid te realiseren. En eens het zover is, is het aan de Catalanen (en de Vlamingen) om uit te maken hoe hun vrije natie eruit moet zien.” Filip Dewinter die de premier van de rechts-nationalistische CiU aanzet tot samenwerking met de linkse nationalisten van ERC, maar waarom niet met de door Dewinter ondersteunde PxC? Bij wie Dewinter al meermaals ging spreken. Het antwoord is eenvoudig.

 

Plataforma per Catalunya (PxC), de partij die vriend en vijand zou verbazen, en ervoor zou zorgen dat ook Catalunya over een rechts-nationale, patriotische en identitaire volkspartij zou beschikken… behaalde geen enkele verkozene en ging er in stemmenaantal zelfs op achteruit. PxC kreeg zondag een score van amper 1,65 %, 60.142 stemmen. Twee jaar geleden, in 2010, behaalde PxC nog 2,4 %, 75.134 stemmen. Dat was 15.000 stemmen te kort voor een eerste vertegenwoordiger in het Catalaanse parlement. Nu ging PxC er 15.000 op achteruit in plaats van vooruit. Gisteren gingen dan ook stemmen op om het ontslag te eisen van PxC-voorzitter Joseph Anglada.

 

Filip Dewinter heeft weer eens verkeerd gegokt. Hij wenste “Plataforma per Catalunya, hun voorzitter en mijn vriend Josep Anglada alle succes toe”, maar de Catalanen kozen vooral voor rechtse nationalisten, in tweede grootorde voor linkse nationalisten, en helemaal niet voor extreemrechtse nationalisten.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, internationaal, dewinter, nationalisme |  Facebook | | |  Print

13-12-10

DEWINTER ZOEKT SUCCES IN HET BUITENLAND

Van 4 tot en met 8 december was Filip Dewinter in Israël (foto 1). Als buddy had hij Mechelenaar Frank Creyelman mee, de reislustigste VB’er, voorzitter van de commissie Buitenlandse Zaken van het Vlaams Parlement. Ze waren overigens niet de enige rechts-extremisten ginder. Ook Heinz-Christian Strache (van het Oostenrijkse FPÖ), Patrik Brinkman (Pro Deutschland) en Geert Wilders (PVV) liepen er rond en gaven er speeches weg. Het heeft de vrede in het Midden-Oosten geen stap dichterbij gebracht, maar dat was ook niet de verwachting.

 

Het moet zijn dat Dewinter weinig om handen heeft, want tegenwoordig is hij met de regelmaat van een klok in het buitenland. Is het niet dat hij in Israël is, dan zit hij in Barcelona, Wenen of Berlijn. En soms met positief gevolg. Tenminste, dat wil het VB ons laten geloven. Zondag 28 november 2010 waren er in Barcelona en de streek er rond regionale verkiezingen. Rechts wint in Catalonië kopte het VB ‘s anderendaags enthousiast op haar website. De centrumrechtse en nationalistische coalitie Convergencia i Uno (CiU) is met 38,5 % van de stemmen slechts zes zetels verwijderd van een absolute meerderheid in het Catalaanse parlement. CiU is voorstander van de Catalaanse onafhankelijkheid. Verder signaleert het VB ook nieuwkomer in het Catalaanse parlement Solidaridat Catalana por la Independència (SI). De partij van voormalig voorzitter van voetbalclub Barcelona Joan Laporta kreeg 4 % van de stemmen. Of het VB voortaan zoals SI met een pornoactrice campagne gaat voeren, vertelde het VB er niet bij. Ze weten bij het VB nochtans bij wie ze daarvoor terecht kunnen.

 

Het VB schreef op haar website dat het rechtse Plataforma per Catalunya (PXC) “net te weinig” stemmen haalde om afgevaardigden naar het parlement te kunnen sturen, maar herinnerde er niet aan dat het uitgerekend voor dat PXC was dat Filip Dewinter naar Barcelona reisde. Op een meeting in een hotel in Barcelona gaf Dewinter zijn steun en vertrouwen aan PXC (foto 2). Filip Dewinter, op 21 november 2010: “Ik ben ervan overtuigd dat bij de komende verkiezingen hier in Catalunya de Plataforma per Catalunya vriend en vijand zal verbazen en ervoor zal zorgen dat ook Catalunya over een rechts-nationale, patriotische en identitaire volkspartij zal kunnen beschikken!” Het liep dus anders: PXC haalde niet eens een verkozene. Het VB is blij met het succes van rechts in Catalonië, maar dat is ook alles. Zou het VB écht blij zijn als in Vlaanderen de N-VA bijna de absolute meerderheid in het Vlaams parlement behaalt, maar het VB zelf geen enkele verkozene bekomt?

 

Grootste verliezers in Catalonië waren de socialisten, maar doen alsof je van stemmen voor socialisten een orgasme krijgt, is ook wel overdreven.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, internationaal, dewinter, duitsland, oostenrijk |  Facebook | | |  Print

29-10-10

BLOOD AND HONOUR SPANJE VERBODEN

Naar aanleiding van het concert van Blood and Honour Vlaanderen & Nederland morgen: hoe wordt in het buitenland gereageerd op Blood and Honour-divisies? In Manchester is er morgen een Halloween Gig met de groep Whitelaw; een Ian Stuart Donaldson-memorial op 25 september elders in Engeland kon probleemloos plaatsvinden. Op 9 oktober waren er ook nog Blood and Honour-concerten in het noordwesten van Hongarije en in Zuid-Frankrijk. In Spanje werd de voorbije zomer daarentegen de Spaanse divisie van Blood and Honour buiten de wet gesteld.

 

De rechtszaak begon op 25 mei 2010. Achttien leden stonden terecht. Ze werden ervan beschuldigd deel uit te maken van een organisatie die discriminatie van bepaalde groepen vanwege zijn ras, seksuele geaardheid, godsdienst of ideologie bevordert, de Holocaust in twijfel trekt en neonazistisch is. Bij huiszoekingen vond men ook een aantal wapens waarvan het bezit niet toegelaten is (foto’s). Een antifascistische organisatie die Blood and Honour Spanje had aangeklaagd kreeg eigenaardig genoeg geen toestemming van de rechtbank om tijdens de rechtszaak een aantal cd’s van bij Blood and Honour Spanje optredende groepen te laten horen, noch om geluidsopnamen van Spaanse Blood and Honour-concerten te laten horen. De verdediging van Blood and Honour Spanje bracht tien advocaten in stelling, die zegden dat er geen bewijzen waren van het aanzetten tot haat enzomeer. Over de wapens (van sprays, uitschuifbare knuppels en boksbeugels, tot meerdere vuurwapens en zelfs twee kanonnen) werd gezegd dat die volstrekt legaal waren.

 

Opgericht in 1999 werd Blood and Honour Spanje, de Asociación Cultural Sangre y Honor, al vanaf 2003 gevolgd door de Spaanse politie (telefoontap, infiltratie). Samen met de zaken gevonden bij huiszoekingen leidde dit op 5 juli 2010 tot het verbieden van Blood and Honour Spanje en de veroordeling van veertien leden. Het kopstuk van de organisatie, Francisco José López Perea, kreeg drie jaar cel aan zijn kaalkop gesmeerd: twee jaar omdat hij leider was van een illegale organisatie, en nog eens een jaar voor het illegaal bezit van wapens. Anderen kregen gevangenisstraffen van een tot twee jaar. Samen moeten ze 30 240 euro boete betalen, en de proceskosten. Vier verdachten werden vrijgesproken. Opmerkelijk is de reactie op de veroordeling Jorge Vivar Casal. In zijn vrije tijd Blood and Honour’er; beroepshalve politieman in Alcalá de Henares, vlakbij Madrid. De oppositie in de plaatselijke gemeenteraad eiste het ontslag van de politieman, maar de conservatieve bestuursmeerderheid van de Partido Popular weigerde dit.

 

Antifascisten verwelkomden het verbod om zich nog langer als Blood and Honour Spanje te organiseren, maar laakten de relatief lage straffen. Er zou beroep aangetekend zijn tegen de uitspraak. Het is de tweede keer dat de rechtbank in Spanje een neonazistische organisatie verbiedt. Vorig jaar werd al Hammerskin Nation Spanje door een rechtbank verboden. Blood and Honour Spanje is gelieerd met de Movimiento Social Republicano (MSR) waarmee het het hoofdkwartier deelt. Zeventien van de achttien in het Blood and Honour-proces gedagvaarden stonden op MSR-kieslijsten. Het MSR is lid van de Alliance for European Nationalist Movements (AENM) waarvan de voornaamste partijen de British National Party (BNP) van Nick Griffin, het Hongaarse Jobbik en het Franse Front national (FN) zijn. Nick Griffin en de drijvende kracht achter AENM, de Fransman Bruno Gollnisch, waren in februari nog als spreker te gast bij het NSV-Gent.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blood and honour, spanje, internationaal |  Facebook | | |  Print

15-10-07

DE WET OP HET HISTORISCHE GEHEUGEN

De Spaanse regering maakt, beter laat dan nooit, werk van het verwijderen van alle publieke symbolen die verwijzen naar het fascistische Franco-regime (1939-1975). Het gaat over de eliminatie van alle straat- en pleinnamen, monumenten en andere gedenktekens ter ere van de extreem-rechtse dictatuur, 'El Caudillo' en zijn medestanders in het bijzonder.

Daarnaast wordt er een overheidsregeling getroffen voor de slachtoffers van de burgeroorlog en van de onrechtmatige 'processen' die plaatsgrepen tijdens het schrikbewind van Franco.

Hierdoor krijgen overlevenden en families van overleden slachtoffers, eindelijk de mogelijkheid tot een herziening van de vonnissen. Verder wordt er voorzien in een morele schadeloosstelling voor alle vergeten slachtoffers van politieke en religieuze vervolgingen tijdens het Franco-regime.

 

Ook voor de holebi's; onderdrukt, opgejaagd en omgebracht "por la gracia de dios" zoals een volbloed fascistisch bewind het betaamt, wordt een regeling getroffen. Wat één en ander concreet zal inhouden is vooralsnog geheim. Waarschijnlijk wordt het een combinatie van een formele rehabilitatie vanwege de overheid gekoppeld aan een symbolisch geldbedrag. Dat laatste kan ook moeilijk anders. Een volledige financiële schadeloosstelling voor iedereen zou de Spaanse staat eenvoudigweg ruïneren gezien het grote aantal getroffenen.

 

Het wetsontwerp, gerealiseerd door een werkgroep o.l.v. de regerende socialistische partij PSOE, moet wel nog door het parlement worden gestemd. Zoals verwacht kan worden in dergelijke discussies zijn onvruchtbare oprispingen zoals: "dit zal oude wonden onnodig openrijten" helemaal niet van de lucht.

 

Wat er ook van is, het wetsontwerp wordt na een lang-moeilijke aanloop deze week in de constitutionele commissie behandeld. Aan het einde van deze maand vindt de stemming plaats in het Spaanse parlement. Er worden geen problemen verwacht om de zaak te laten aanvaarden.

 

Uit recent gehouden opiniepeilingen, voor wat die waard zijn natuurlijk, blijkt dat ongeveer de helft van de Spanjaarden gewonnen is voor 'de wet op het historische geheugen' zoals het wetsontwerp voluit heet. 30% vindt het helemaal geen goed idee.

 

Dat de zaak gevoelig ligt, meer dan 70 jaar na het begin van de burgeroorlog en ruim 30 jaar na het verdwijnen van het regime, is evident. De breuklijnen tussen voor- en tegenstanders van Franco liepen dwars door de Spaanse regio’s, instellingen en families heen. Zowat iedereen heeft er op de één of andere manier familieleden, vrienden en kennissen bij ingeschoten. Praten over ‘de problemen’ was (is) voor velen taboe.

 

Zo durfde het Madrileense stadsbestuur het pas in maart 2005 (!) aan om het laatste standbeeld van de  generalísimo uit het straatbeeld te laten verwijderen. Een logisch gevolg van het gebrek aan publiek debat, en de daarbij horende verwerking, van de gevolgen van de bloedige burgeroorlog annex dictatuur.
 

Op partijpolitiek vlak verzetten vooral leden van de rechts-conservatieve 'Partido Popular' zich tegen de aankomende wet op het historische geheugen. De PP, aangevoerd door Mariano Rojay, had het zelfs over een "onnodige wet". Ook de linkse republikeinen van de ERC in Catalonië verzetten zich tegen de wet. Maar dan wel omdat die volgens hen niet ver genoeg gaat. Het autoritaire Franco-régime hield niet erg van minderheden in 'eigen huis' om het met een understatement te zeggen.
 
 

Vooral in Catalonië en in Baskenland -maar ook op andere plaatsen in Spanje tot en met de toen nog volkomen geïsoleerde Canarische eilanden- heeft men aan den lijve mogen ondervinden wat dit concreet betekende. Guernica is iedereen bekend maar na de burgeroorlog ondervond iedere regio waarin een zeker streven naar autonomie aanwezig was een keiharde repressie, verbod op het gebruik van de eigen taal en het beleven van de eigen cultuur, de vervolging van politieke figuren en vakbondsmilitanten, hongersnood enz… You name it, they had it.

 

Oppositie tegen de nieuwe wet komt er waarschijnlijk ook van (een deel van) de Rooms-katholieke kerk in Spanje. Alle Franco-symbolen moeten immers ook uit de kerkelijke gebouwen verdwijnen. Zoniet vermindert of schrapt de regering de overheidssubsidies. Het is bijzonder veelzeggend dat er al op voorhand met deze financiële stok achter de deur wordt gezwaaid.

 

De Spaanse Rooms-katholieke kerk heeft de opstand van Franco van bij het begin gesteund, tegen de democratisch verkozen republikeinse regering in. Het fascistische regime dat er op volgde werd dan ook consequent verdedigd door de clerus. In augustus 1937 al werd Franco erkend door het Vaticaan. Uit erkentelijkheid voor die onvoorwaardelijke steun op dat cruciale tijdstip - de burgeroorlog was immers nog lang niet beslecht - gaf hij het Spaanse onderwijs nadien integraal (terug) aan de Kerk. Voor haar steun aan het Franquistische regime heeft het Vaticaan zich nooit formeel geëxcuseerd.

 

In de Spaanse burgeroorlog alleen al (‘36-‘39) lieten niet minder dan 600.000 personen het leven. Tijdens de dictatuur die tot 1975 aanhield, liet Franco nog eens 100.000 tegenstanders executeren. Kort na afloop van het fascistische regime werden meerdere massagraven teruggevonden. Op sommige plaatsen werd het stoffelijk overschot van een 2.000-tal personen teruggevonden.

 

Verder werden in totaal niet minder dan 400.000 (vermeende) tegenstanders van het regime tot 1947 in concentratiekampen vastgehouden. Jarenlange dwangarbeid in onmenselijke omstandigheden was het standaardtarief. Velen overleefden de kampen niet.

 

Deze nieuwe wet niets te vroeg, wel integendeel. Voor velen komt ze anno 2007 echter hopeloos te laat en rest er enkel de officiële rehabilitatie van de talloze slachtoffers.

17:42 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fascisme, franco, spanje, dictatuur |  Facebook | | |  Print