Anti-Fascistisch Front / Verzet

Van 4 tot en met 8 december was Filip Dewinter in Israël (foto 1). Als buddy had hij Mechelenaar Frank Creyelman mee, de reislustigste VB’er, voorzitter van de commissie Buitenlandse Zaken van het Vlaams Parlement. Ze waren overigens niet de enige rechts-extremisten ginder. Ook Heinz-Christian Strache (van het Oostenrijkse FPÖ), Patrik Brinkman (Pro Deutschland) en Geert Wilders (PVV) liepen er rond en gaven er speeches weg. Het heeft de vrede in het Midden-Oosten geen stap dichterbij gebracht, maar dat was ook niet de verwachting.

Het moet zijn dat Dewinter weinig om handen heeft, want tegenwoordig is hij met de regelmaat van een klok in het buitenland. Is het niet dat hij in Israël is, dan zit hij in Barcelona, Wenen of Berlijn. En soms met positief gevolg. Tenminste, dat wil het VB ons laten geloven. Zondag 28 november 2010 waren er in Barcelona en de streek er rond regionale verkiezingen. Rechts wint in Catalonië kopte het VB ‘s anderendaags enthousiast op haar website. De centrumrechtse en nationalistische coalitie Convergencia i Uno (CiU) is met 38,5 % van de stemmen slechts zes zetels verwijderd van een absolute meerderheid in het Catalaanse parlement. CiU is voorstander van de Catalaanse onafhankelijkheid. Verder signaleert het VB ook nieuwkomer in het Catalaanse parlement Solidaridat Catalana por la Independència (SI). De partij van voormalig voorzitter van voetbalclub Barcelona Joan Laporta kreeg 4 % van de stemmen. Of het VB voortaan zoals SI met een pornoactrice campagne gaat voeren, vertelde het VB er niet bij. Ze weten bij het VB nochtans bij wie ze daarvoor terecht kunnen.

Het VB schreef op haar website dat het rechtse Plataforma per Catalunya (PXC) “net te weinig” stemmen haalde om afgevaardigden naar het parlement te kunnen sturen, maar herinnerde er niet aan dat het uitgerekend voor dat PXC was dat Filip Dewinter naar Barcelona reisde. Op een meeting in een hotel in Barcelona gaf Dewinter zijn steun en vertrouwen aan PXC (foto 2). Filip Dewinter, op 21 november 2010: “Ik ben ervan overtuigd dat bij de komende verkiezingen hier in Catalunya de Plataforma per Catalunya vriend en vijand zal verbazen en ervoor zal zorgen dat ook Catalunya over een rechts-nationale, patriotische en identitaire volkspartij zal kunnen beschikken!” Het liep dus anders: PXC haalde niet eens een verkozene. Het VB is blij met het succes van rechts in Catalonië, maar dat is ook alles. Zou het VB écht blij zijn als in Vlaanderen de N-VA bijna de absolute meerderheid in het Vlaams parlement behaalt, maar het VB zelf geen enkele verkozene bekomt?

Grootste verliezers in Catalonië waren de socialisten, maar doen alsof je van stemmen voor socialisten een orgasme krijgt, is ook wel overdreven.

Naar aanleiding van het concert van Blood and Honour Vlaanderen & Nederland morgen: hoe wordt in het buitenland gereageerd op Blood and Honour-divisies? In Manchester is er morgen een Halloween Gig met de groep Whitelaw; een Ian Stuart Donaldson-memorial op 25 september elders in Engeland kon probleemloos plaatsvinden. Op 9 oktober waren er ook nog Blood and Honour-concerten in het noordwesten van Hongarije en in Zuid-Frankrijk. In Spanje werd de voorbije zomer daarentegen de Spaanse divisie van Blood and Honour buiten de wet gesteld.

De rechtszaak begon op 25 mei 2010. Achttien leden stonden terecht. Ze werden ervan beschuldigd deel uit te maken van een organisatie die discriminatie van bepaalde groepen vanwege zijn ras, seksuele geaardheid, godsdienst of ideologie bevordert, de Holocaust in twijfel trekt en neonazistisch is. Bij huiszoekingen vond men ook een aantal wapens waarvan het bezit niet toegelaten is (foto’s). Een antifascistische organisatie die Blood and Honour Spanje had aangeklaagd kreeg eigenaardig genoeg geen toestemming van de rechtbank om tijdens de rechtszaak een aantal cd’s van bij Blood and Honour Spanje optredende groepen te laten horen, noch om geluidsopnamen van Spaanse Blood and Honour-concerten te laten horen. De verdediging van Blood and Honour Spanje bracht tien advocaten in stelling, die zegden dat er geen bewijzen waren van het aanzetten tot haat enzomeer. Over de wapens (van sprays, uitschuifbare knuppels en boksbeugels, tot meerdere vuurwapens en zelfs twee kanonnen) werd gezegd dat die volstrekt legaal waren.

Opgericht in 1999 werd Blood and Honour Spanje, de Asociación Cultural Sangre y Honor, al vanaf 2003 gevolgd door de Spaanse politie (telefoontap, infiltratie). Samen met de zaken gevonden bij huiszoekingen leidde dit op 5 juli 2010 tot het verbieden van Blood and Honour Spanje en de veroordeling van veertien leden. Het kopstuk van de organisatie, Francisco José López Perea, kreeg drie jaar cel aan zijn kaalkop gesmeerd: twee jaar omdat hij leider was van een illegale organisatie, en nog eens een jaar voor het illegaal bezit van wapens. Anderen kregen gevangenisstraffen van een tot twee jaar. Samen moeten ze 30 240 euro boete betalen, en de proceskosten. Vier verdachten werden vrijgesproken. Opmerkelijk is de reactie op de veroordeling Jorge Vivar Casal. In zijn vrije tijd Blood and Honour’er; beroepshalve politieman in Alcalá de Henares, vlakbij Madrid. De oppositie in de plaatselijke gemeenteraad eiste het ontslag van de politieman, maar de conservatieve bestuursmeerderheid van de Partido Popular weigerde dit.

Antifascisten verwelkomden het verbod om zich nog langer als Blood and Honour Spanje te organiseren, maar laakten de relatief lage straffen. Er zou beroep aangetekend zijn tegen de uitspraak. Het is de tweede keer dat de rechtbank in Spanje een neonazistische organisatie verbiedt. Vorig jaar werd al Hammerskin Nation Spanje door een rechtbank verboden. Blood and Honour Spanje is gelieerd met de Movimiento Social Republicano (MSR) waarmee het het hoofdkwartier deelt. Zeventien van de achttien in het Blood and Honour-proces gedagvaarden stonden op MSR-kieslijsten. Het MSR is lid van de Alliance for European Nationalist Movements (AENM) waarvan de voornaamste partijen de British National Party (BNP) van Nick Griffin, het Hongaarse Jobbik en het Franse Front national (FN) zijn. Nick Griffin en de drijvende kracht achter AENM, de Fransman Bruno Gollnisch, waren in februari nog als spreker te gast bij het NSV-Gent.

De Spaanse regering maakt, beter laat dan nooit, werk van het verwijderen van alle publieke symbolen die verwijzen naar het fascistische Franco-regime (1939-1975). Het gaat over de eliminatie van alle straat- en pleinnamen, monumenten en andere gedenktekens ter ere van de extreem-rechtse dictatuur, 'El Caudillo' en zijn medestanders in het bijzonder.

Daarnaast wordt er een overheidsregeling getroffen voor de slachtoffers van de burgeroorlog en van de onrechtmatige 'processen' die plaatsgrepen tijdens het schrikbewind van Franco.

Hierdoor krijgen overlevenden en families van overleden slachtoffers, eindelijk de mogelijkheid tot een herziening van de vonnissen. Verder wordt er voorzien in een morele schadeloosstelling voor alle vergeten slachtoffers van politieke en religieuze vervolgingen tijdens het Franco-regime.

Ook voor de holebi's; onderdrukt, opgejaagd en omgebracht "por la gracia de dios" zoals een volbloed fascistisch bewind het betaamt, wordt een regeling getroffen. Wat één en ander concreet zal inhouden is vooralsnog geheim. Waarschijnlijk wordt het een combinatie van een formele rehabilitatie vanwege de overheid gekoppeld aan een symbolisch geldbedrag. Dat laatste kan ook moeilijk anders. Een volledige financiële schadeloosstelling voor iedereen zou de Spaanse staat eenvoudigweg ruïneren gezien het grote aantal getroffenen.

Het wetsontwerp, gerealiseerd door een werkgroep o.l.v. de regerende socialistische partij PSOE, moet wel nog door het parlement worden gestemd. Zoals verwacht kan worden in dergelijke discussies zijn onvruchtbare oprispingen zoals: "dit zal oude wonden onnodig openrijten" helemaal niet van de lucht.

Wat er ook van is, het wetsontwerp wordt na een lang-moeilijke aanloop deze week in de constitutionele commissie behandeld. Aan het einde van deze maand vindt de stemming plaats in het Spaanse parlement. Er worden geen problemen verwacht om de zaak te laten aanvaarden.

Uit recent gehouden opiniepeilingen, voor wat die waard zijn natuurlijk, blijkt dat ongeveer de helft van de Spanjaarden gewonnen is voor 'de wet op het historische geheugen' zoals het wetsontwerp voluit heet. 30% vindt het helemaal geen goed idee.

Dat de zaak gevoelig ligt, meer dan 70 jaar na het begin van de burgeroorlog en ruim 30 jaar na het verdwijnen van het regime, is evident. De breuklijnen tussen voor- en tegenstanders van Franco liepen dwars door de Spaanse regio’s, instellingen en families heen. Zowat iedereen heeft er op de één of andere manier familieleden, vrienden en kennissen bij ingeschoten. Praten over ‘de problemen’ was (is) voor velen taboe.

Zo durfde het Madrileense stadsbestuur het pas in maart 2005 (!) aan om het laatste standbeeld van de  generalísimo uit het straatbeeld te laten verwijderen. Een logisch gevolg van het gebrek aan publiek debat, en de daarbij horende verwerking, van de gevolgen van de bloedige burgeroorlog annex dictatuur.
 

Vooral in Catalonië en in Baskenland -maar ook op andere plaatsen in Spanje tot en met de toen nog volkomen geïsoleerde Canarische eilanden- heeft men aan den lijve mogen ondervinden wat dit concreet betekende. Guernica is iedereen bekend maar na de burgeroorlog ondervond iedere regio waarin een zeker streven naar autonomie aanwezig was een keiharde repressie, verbod op het gebruik van de eigen taal en het beleven van de eigen cultuur, de vervolging van politieke figuren en vakbondsmilitanten, hongersnood enz… You name it, they had it.

Oppositie tegen de nieuwe wet komt er waarschijnlijk ook van (een deel van) de Rooms-katholieke kerk in Spanje. Alle Franco-symbolen moeten immers ook uit de kerkelijke gebouwen verdwijnen. Zoniet vermindert of schrapt de regering de overheidssubsidies. Het is bijzonder veelzeggend dat er al op voorhand met deze financiële stok achter de deur wordt gezwaaid.

De Spaanse Rooms-katholieke kerk heeft de opstand van Franco van bij het begin gesteund, tegen de democratisch verkozen republikeinse regering in. Het fascistische regime dat er op volgde werd dan ook consequent verdedigd door de clerus. In augustus 1937 al werd Franco erkend door het Vaticaan. Uit erkentelijkheid voor die onvoorwaardelijke steun op dat cruciale tijdstip - de burgeroorlog was immers nog lang niet beslecht - gaf hij het Spaanse onderwijs nadien integraal (terug) aan de Kerk. Voor haar steun aan het Franquistische regime heeft het Vaticaan zich nooit formeel geëxcuseerd.

In de Spaanse burgeroorlog alleen al (‘36-‘39) lieten niet minder dan 600.000 personen het leven. Tijdens de dictatuur die tot 1975 aanhield, liet Franco nog eens 100.000 tegenstanders executeren. Kort na afloop van het fascistische regime werden meerdere massagraven teruggevonden. Op sommige plaatsen werd het stoffelijk overschot van een 2.000-tal personen teruggevonden.

Verder werden in totaal niet minder dan 400.000 (vermeende) tegenstanders van het regime tot 1947 in concentratiekampen vastgehouden. Jarenlange dwangarbeid in onmenselijke omstandigheden was het standaardtarief. Velen overleefden de kampen niet.

Deze nieuwe wet niets te vroeg, wel integendeel. Voor velen komt ze anno 2007 echter hopeloos te laat en rest er enkel de officiële rehabilitatie van de talloze slachtoffers.