Anti-Fascistisch Front / Verzet

“Het is bijzonder jammer dat de 1 mei-toespraak van Bruno Valkeniers uit de nieuwsverslaggeving werd gehouden, want de Vlaams Belang-voorzitter sloeg gisteren nagels met koppen”, jammerde men deze week bij het Vlaams Belang.

Een toespraak die – als het waar is, zeggen we het ook – veelbelovend begon: “De voorbije weken werd uitgebreid de 100ste verjaardag van het zinken van de zogezegd ‘onzinkbare’ Titanic ‘gevierd’. Jawel sommigen zagen in die verjaardag een perfecte aanleiding om feestjes te organiseren.” En van feestjes, daar kennen sommigen bij het VB veel van! Vorige week zaterdag was er een feestje naar aanleiding van een andere bootreis, de tochten met de Red Star Line die vanuit Antwerpen meer dan 2.000.000 Vlamingen en andere migranten naar de Verenigde Staten brachten tussen 1873 en 1934. In één van de gebouwen waar volgend jaar het Red Star Line Museum opent, is tijdelijk een balzaal ingericht waar onder andere feestjes in de sfeer van de jaren twintig van vorige eeuw ingericht worden.

Vorige zaterdag was er het eerste van die feestjes, en wie mochten ze er verwelkomen? Onder andere Staf Wouters (helemaal links op de foto hierboven), VB-gemeenteraadslid in Antwerpen die bijvoorbeeld geen betere omschrijving voor acteur Jan Decleir heeft dan dat Jan Decleir “ne vuile linkse klootzak” is. Voorts: collega Antwerps VB-gemeenteraadslid Nancy Verrijke (tweede van links). Op de valreep dit jaar nog gemeenteraadslid geworden na het opstappen van Hugo Coveliers. Antwerps gemeenteraadslid en senator Anke Van dermeersch was er ook, bij andere gelegenheden zich meer bloot gevend. En (helemaal rechts) Annicq De Neve uit Grobbendonk, de persoonlijke secretaresse van Filip Dewinter. De Grote Baas was er overigens ook, maar omdat hij niet zoals de meeste anderen in aangepaste kledij was, werd Filip Dewinter niet gefotografeerd.

Het VB-gezelschap bracht een toast uit op VB-voorzitter Bruno Valkeniers, of was er toch nog een andere reden om het glas te heffen?

Als Miet Smet, Hilde Crevits en Annemie Turtelboom naakt poseren voor een Kom op tegen kanker-kalender, dan kunnen ze bij het VB niet achterblijven. Het Antwerps VB-programma voor de verkiezingen op 14 oktober is nog niet geschreven, maar de cover van het boekje is al wel bekend (foto 1).

Met Anke Van dermeersch of een lookalike op de cover à la Geertrui Windels, de echtgenote van Herman Van Rompuy die voor de naaktkalender van Kom op tegen kanker ook naakt poseerde met een kind op de arm. Meteen hebben we het voornaamste nieuws dat er te rapen viel op de 1 mei-viering van het VB gisteren gehad. Dat Filip Dewinter in zijn toespraak zei: “Ik ben voorstander van het recht op discriminatie”, niemand van de aanwezige VB'ers die dit verbaasde. Volgens het VB waren er op deze nationale VB-manifestatie op het De Coninckplein in Antwerpen 700 mensen. Elders in Antwerpen stapten intussen duizenden mensen op in de socialistische 1 mei-optocht, socialisten uit de stad en het arrondissement Antwerpen. In Mechelen, Turnhout en nog vele andere plaatsen waren er eveneens rode optochten met elk honderden tot duizenden manifestanten. Dit maar om het aantal mensen dat het VB kon verzamelen voor ‘1 mei’ in perspectief te plaatsen.

Het hoogtepunt bij de toespraak van Filip Dewinter viel vroeg. Dewinter verwees naar de vlaggen met een stralende A die de stadsdiensten aan het De Coninckplein hadden geplaatst… het signaal voor VB-militanten langs beide zijden van het podium om zo’n vlaggenstok met vlag naar beneden te halen, waarna de A-vlaggen met minachting van de vlaggenstok verwijderd werden en vervangen werden door een Antwerpse VB-vlag. Dat men daarvoor de bevestiging van de vlaggen aan hun sokkel had moeten forceren, en dat de A-vlaggen daarna door Dewinter weggegooid werden, geen politieman die in actie kwam. Probeer niet als ‘geveltoerist’ aan het bevlagde Antwerps stadhuis een vlag mee te nemen, of elders zo’n ‘ludieke’ actie te doen, of een peloton Antwerpse politieagenten en een paar politiewagens met loeiende sirene komen je achterna.

Na Dewinter was het de beurt aan Bruno Valkeniers om te speechen. “De zeikerd”, zei de VB’er die naast ons op het De Coninckplein stond. We hebben de man niet gevraagd waarom hij zijn voorzitter zo omschreef, want Bruno Valkeniers was al van wal gestoken met een verhaal over de Titanic, de onverwoestbaar geachte boot die 100 jaar geleden toch zonk. Valkeniers vergeleek alles en iedereen met de Titanic (België, Dexia…). Hij vergat alleen het VB ermee te vergelijken. Intussen speurde de VB-ordedienst naar onheil aan het De Coninckplein. Men was op het ergste voorbereid, met om de anderhalve meter minstens één iemand van de VB-ordedienst. Er werden een paar junkies gesignaleerd – zo omschreef iemand van de VB-ordedienst hen toch – maar ze gaven geen aanleiding tot een opstootje.

Dan maar proberen de ambiance erin te brengen met een paar Vlaamse schlagerzangers. Zes waren er ingehuurd, waaronder één vrouw en als bekendste (nouja) Frank Valentino (echte naam: Franky Verrecas). Toen het VB zes jaar geleden een alternatief programma bood voor de 0110-concerten mocht deze West-Vlaamse schlagerzanger ook al eens opdraven bij het VB. Vóór de toespraak van Filip Dewinter probeerde ene Ivan Segers met Laat het gras maar groeien de sfeer erin te brengen, waarna hij Mooi, ’t leven is mooi aanhief. In de verpauperde buurt aan het De Coninckplein werd het niet meteen met enthousiasme onthaald, en bij aanwezige VB’ers evenmin. Neen, dan was het meer lachen geblazen met de parodieën van Flair en Libelle (foto’s 2 en 3) die in een standje naast de toog op het VB-terrein te vinden waren.

Hier een grotere versie van de parodie-Flair en -Libelle. Fijnzinnig is het allemaal niet, maar dat verwacht je ook niet bij een VB-publiek.

Tom Van Grieken, de nieuwe voorzitter van de Vlaams Belang Jongeren (VBJ), zegt in een interview in Gazet van Antwerpen (foto 1) dat hij bij de Vlaamse en federale verkiezingen in 2014 bij elke VB-lijst een jongere in de top-2 van die lijst wil. “Het is mijn taak om geschikte jongeren naar voor te schuiven”, zegt de nieuwe kingmaker bij het VB. Het belooft een hard gevecht voor de verkiesbare plaatsen bij het VB te worden, want het VB – dat bekend stond om zijn trouwe kiezers – heeft alsmaar minder trouwe kiezers. En bij de nieuwe kiezers ligt het VB ook al slecht.

Gisteren geraakten de resultaten bekend van onderzoek naar de verschuivingen in het stemgedrag voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers tussen 2007 en 2010. Onderzoek van Marc Swyngedouw, Koen Abts en Jaak Billiet, het betrouwbaarste wat op dit vlak te vinden is. Geen enkele partij heeft nog een hoog aantal trouwe kiezers, maar vooral bij het VB is het aantal trouwe kiezers achteruit gegaan. In 2007 had het VB nog 82 % trouwe kiezers (mensen die in 2003 VB stemden en in 2007 opnieuw VB stemden). Een gelijkaardig percentage als in 2003 (81 % mensen die in 1999 VB stemden en in 2003 opnieuw VB stemden). Bij de federale verkiezingen op 13 juni 2010 is het aantal trouwe VB-stemmers echter gedaald tot 54% (54 % mensen die in 2003 VB stemden en in 2010 opnieuw VB stemden).  Het VB is daarenboven amper nog van belang voor de nieuwe kiezers, mensen die voor het eerst gaan stemmen. In 2007 stemden 33 % van de nieuwe kiezers voor het VB, in 2010 nog slechts 4 %.

Het VB verloor in 2010 circa 247.500 stemmen aan de N-VA, 32 % van haar kiezers in 2007. Het VB verliest ook stemmen aan de linkerzijde. Er zijn een 9.000 mensen die in 2007 SP.a stemden en in 2010 voor het VB kozen, maar omgekeerd: een 17.000 mensen die eerder VB stemden en in 2010 voor de SP.a kozen (een nettoverlies van het VB aan de SP.a van 8 000 stemmen). Ook aan Groen! (toen nog met uitroepteken) verliest het VB: 8.500 Groen!-stemmers die naar het VB vertrokken, 12.500 die in de andere richting gingen, een nettoverlies van het VB aan Groen! van 4.000 stemmen. Was de antipolitieke blanco en ongeldige stemmer een belangrijke bron van stemmenwinst voor het VB, in 2010 waren er nog meer mensen die liever blanco of ongeldig stemden dan voor het VB te kiezen. Een nettoverlies van 10.000 stemmen voor het VB. “Ook Vlaams Belang deelt dus in de klappen van de malaise van de politiek en lijkt een ‘gewone’ partij geworden in de ogen van de antipolitieke kiezer”, besluiten de onderzoekers.

Hoeveel kiezers de N-VA aantrekt van de CD&V is moeilijk te becijferen omdat CD&V en N-VA in 2007 nog een kartel vormden. De grootste stembewegingen vanuit andere partijen komen in volgorde van het VB (247.500 stemmen verloren aan de N-VA, terwijl het VB maar 16.000 N-VA-stemmers in 2007 kon overhalen VB te stemmen); de andere, blanco en ongeldige stemmen (145.500 stemmen); de Open VLD (160.000 stemmen); SP.a (89.000 stemmen) en Groen! (20.000 stemmen). “Ik twijfel aan de wetenschappelijkheid van peilingen en van dergelijke studies. Maar dat we in 2010 verloren aan N-VA, dat wist ik zo ook wel”, zegt VB-voorzitter Bruno Valkeniers (foto 2). En waarom verloor zijn partij kiezers aan de N-VA en anderen? Bruno Valkeniers: “Door de interne vetes aan de top van onze partij. Maar de toekomst ziet er weer mooi uit: de interne ruzies zijn voorbij, de rangen zijn gesloten, we doen weer aan politiek.”

Interne ruzies doen partijen pijn en zorgen voor stemmenverlies. Maar Bruno Valkeniers lijkt het winning mood-effect te onderschatten. Mensen stemmen graag mee voor wie de winnaar van de verkiezingen lijkt te worden. Het VB mag dan ook vrezen dat, gezien de verkiezingsuitslag in 2010 en de peilingen nadien, nog meer stemmen richting Bart De Wever gaan vertrekken. En wat betekent het dat de interne ruzies voorbij zijn als tientallen VB-mandatarissen de partij de rug gekeerd hebben? Al dan niet intussen bij de grote concurrent zitten.

Het ‘nieuw’ sociaaleconomisch programma dat het Vlaams Belang zaterdag goedkeurde, leverde de partij alvast twee keer media-aandacht op bij de VRT-televisie. Eenmaal de nieuwsuitzendingen waarin Bruno Valkeniers (foto) mocht vertellen dat volgens het VB “er geen tegenstellingen zijn, zouden zijn, moeten zijn, tussen werkgever en werknemer”.  Gerolf Annemans mocht in hetzelfde item zeggen dat als de vakbonden “hun valse boekhoudingen” overboord gooien, ze nog een rol kunnen hebben. Maar als ze “de machtmoloch blijven die ze nu zijn, dan is dat (= de vakbonden, nvdr.) een zaak die overboord moet gegooid worden.” En in De Zevende Dag mocht Gerolf Annemans uitleggen dat “de Henk en Ingrid van Nederland, de Tom en Sofie van hier, teveel betalen voor de Mohammeds en Fatima’s”. Aangekondigd worden met: dat men het sociaaleconomisch programma “gemoderniseerd” heeft, en een “nieuw programma geschreven heeft”. Om dan slechts de oude dogma’s van het VB te herhalen. Dat is goed gespeeld.

Het door de VB-partijraad zaterdag goedgekeurd document Een beter Vlaanderen voor een lagere prijs vertrekt vanuit een aantal principes. “Het Vlaams Belang kiest bewust voor een gecorrigeerde markteconomie, vervolledigd door een verantwoorde openbare productie van levensnoodzakelijke collectieve diensten.” (blz. 1). Goed zo. Maar dat wordt al vlug onderuit gehaald door een volgend principe: “De sobere overheid belemmert de ondernemingsvrijheid zo weinig mogelijk.” (blz. 2). Nog zo’n voorbeeld van met twee tongen spreken: “De organisatie van de sociale zekerheid kan niet overgelaten worden aan de vrije markt”, om dan diezelfde paragraaf te eindigen met: “Toch kan de markt een rol spelen en met name in het aanbieden van aanvullende verzekeringen, zoals bijvoorbeeld het pensioensparen. Dergelijke initiatieven moeten door de overheid gestimuleerd worden.” (blz. 3). En waar ligt de nadruk op in de volgende zin? “Het Vlaams Belang is voorstander van het individueel recht op staken en van het individueel recht op werken, maar vakbonden mogen niet langer ongestraft zware schade toebrengen aan derden of de economie, zoals maar al te vaak gebeurt bij stakingen of andere vakbondsacties.” (blz. 5).

“De Belgische staat vormt het wurgtouw waaraan de Vlaamse economie en sociale zekerheid zich laat ophangen”, lezen we. “Enkel de Ordenlijke Opdeling van België en de oprichting van de Vlaamse Staat geeft de Vlaamse economie de broodnodige zuurstof.” (blz. 11). Met dan ook nog eens een VB’er als Vlaams minister-president komen we er: “De transfers naar Wallonië worden onmiddellijk stopgezet. De immense kostprijs van het asielbeleid en de immigratie (…) moet tot het absolute minimum beperkt worden. Een radicale ontvetting van de overheid – in de breedste betekenis – wordt zo snel mogelijk doorgevoerd. Vakbonden, werkgeversorganisaties en mutualiteiten moeten zich opnieuw beperken tot hun kerntaken.” (blz. 14). Over die werkgeversorganisaties wordt in het 59 blzn. tellend document zo goed als niets meer gezegd, over de vakbonden daarentegen… Ook nog één van de VB-klassiekers: “Het taboe op de oversubsidiëring van een al te zelfingenomen cultuur- en mediabeleid waar een meerderheid van de bevolking van verstoken blijft, moet sneuvelen. Wie en wat er uiteindelijk in de smaak valt, ligt bij het oordeel van de toehoorder en niet de politicus. Het is duidelijk dat in deze sectoren zwaar kan gesnoeid worden.” (blz. 16).

Het VB wil een vereenvoudiging van de belastingsaangifte. Maar… “De vereenvoudiging van de aangifte mag echter geen aanleiding vormen om de bevoegdheden van de fiscale administratie verder uit te breiden of een vermogenskadaster aan te leggen.” (blz. 18). Met dat vermogenskadaster zou eindelijk eens kunnen begonnen worden aan een eerlijke belastingsdruk, waarbij de rijken naar behoren kunnen belast worden… maar dat mag dus niet van het VB. Integendeel. “Teneinde de fiscale druk effectief te verlagen worden een aantal belastingen, zoals de aanvullende crisisbelasting in de vennootschapsbelasting, met onmiddellijke ingang opgeheven.” (blz. 18). De invoering van een vermogensbelasting wordt verworpen (blz. 19), en er moet een maximumfactuur voor belastingen komen (blz. 19). Hoeveel die dan mag bedragen, weet het VB niet precies. “De globale fiscale druk moet dalen tot het EU-gemiddelde. Een onafhankelijke instantie berekent daarvoor het geheel van alle rechtstreekse en onrechtstreekse belastingen en taksen.” (blz. 19). Pour la petite histoire: het idee van een maximumfactuur voor belastingen is een inbreng van Rob Verreycken, en die jongen glimde het voorbije weekend dan ook van trots dat die maximumfactuur een aantal online krantentitels haalde.

Het VB stelt vast dat oudere werknemers ongeveer 145 % verdienen van wat jongere werknemers krijgen. “Dat is 10 % hoger dan het Europees gemiddelde. (…) Het Vlaams Belang (wil) het gewicht van de dienstjaren in de loonvorming bijstellen in de neerwaartse richting, tot op het niveau van het EU-gemiddelde. Het relatieve gewicht van de deskundigheid in de loonberekening moet toenemen.” (blz. 23). Als men het gewicht van de dienstjaren laat zakken, neemt het gewicht van de deskundigheid automatisch toe. Slechts als de deskundigheid nog extra gehonoreerd wordt, blijft de loonmassa globaal dezelfde. Maar zover gaat het VB niet, en dus betekent dit voorstel een feitelijke loondaling. Het VB wil voorts de automatische indexering van de  lonen behouden maar “de negatieve effecten minimaliseren (bv. door ‘centen in plaats van procenten’ via de indexering op het nettoloon)” (blz. 23). Of dat goed afloopt, is maar de vraag. Dat is zoals de N-VA. Die pleit tegenwoordig ook voor het behoud van de automatische indexering van de lonen, maar wil de indexering uithollen (door bepaalde producten uit de indexkorf te houden, door maar eenmaal per jaar een indexsprong toe te staan…).

Het VB wil verder “een flexibele inzet van arbeidskrachten door interimarbeid, waarvoor geen toelating meer nodig hoeft te zijn van de vakbonden en die ook in de overheid inzetbaar moeten zijn” (blz. 24). “Bovendien gaat het Vlaams Belang niet akkoord met het diaboliseren van onze bedrijven als zouden zij discrimineren bij aanwerving. Het Vlaams Belang is ervan overtuigd dat bij aanwerving enkel kennis, diploma’s, vaardigheden, ervaring, persoonlijkheid en dergelijke meer, een rol spelen. Bovendien wil het Vlaams Belang niet raken aan de contractvrijheid van de bedrijven.” (blz. 24-25). Discriminatie moet dus kunnen.

Het VB is tegen een lineaire beperking van de werkloosheidssteun in tijd, maar individueel mag de werkloosheidssteun wel beperkt worden. “De ‘sociale hangmatcultuur’ moet verdwijnen. (…) Een betere disciplinering van de genieters van werkloosheidsuitkeringen is één element in een meer algemene, compromisloze strijd die we willen voeren tegen sociale en fiscale fraude.” (blz. 25-26). Ook het pleidooi voor een “opvoedersloon” (blz. 26-27) keert terug uit de tijd van het Vlaams Blok. Een opvoedersloon van 24 maanden per kind voor de thuisblijvende ouder. Het VB wil het wettelijk pensioenstelsel waarborgen, maar vermits dat “voor velen ondermaats” is en de budgettaire vooruitzichten beperkt zijn, pleit het VB voor het stimuleren van de tweede en derde pensioenpijler (respectievelijk collectief aanvullend pensioen en individueel pensioensparen). Voor die vormen van privé sparen zou de overheid wél geld moeten overhebben.

Als het VB het in haar ‘nieuw’ plan heeft over het “sociaal overleg synchroniseren met de 21^ste eeuw” dan gaat het als vanouds enkel over het inperken van de rol van de vakbonden: geen uitbetaling meer van werkloosheidsuitkeringen, een ‘premie voor juridische bijstand’ voor iedereen in plaats van een syndicale premie voor de vakbondsleden, enz. (blz. 37-39). Werknemers hebben het moeilijk hun recht op te eisen in kleine en middelgrote ondernemingen (KMO’s): slechts vanaf 50 of meer werknemers is een syndicale werking wettelijk voorzien. Het VB wil die grens nog meer opschuiven. Volgens het VB willen KMO’s de drempel van 49 niet overschrijden omdat ze dan verplicht worden vakbondswerking toe te laten, en dus mag de vakbondsaanwezigheid “niet te bruusk verlopen (…) om de rendabiliteit en de jobcreatie van de ondernemingen niet te hypothekeren” (blz. 39). Milieuzorg is voor het VB goed, maar men mag niet overdrijven. “Voor het Vlaams Belang is het uitgesloten dat de Vlaamse regelgeving inzake afval en bodemsanering een concurrentienadeel zou opleveren ten opzichte van onze Europese buren, laat staan ten opzichte van Wallonië.” (blz. 41), en: “Ecologische en ruimtelijke duurzaamheid dient steeds rekening te houden met de impact op de competitiviteit van de ondernemingen. (blz. 44).

Dat het VB als autoritaire partij problemen heeft met vrijheden en rechten (vrij verkeer van personen, vrij verkeer van goederen…) verbaast natuurlijk niet. “Er mag tenslotte ook stilgestaan worden bij de wildgroei aan zogenaamde ‘mensenrechten’ en ‘grondrechten’ zoals die gecreëerd worden door twee internationale rechtbanken, het Europees Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg en het Europees hof van justitie in Luxemburg. (…) Voor ons moet de werking van deze hoven fundamenteel anders, en indien dat niet gebeurd heeft een democratisch verkozen nationale overheid voor ons het recht de uitspraken ervan naast zich neer te leggen.” (blz. 53). We nemen dan ook aan dat als Rob Verreycken met zijn Vlaamse Solidaire Vakbond niet mag deelnemen aan de komende sociale verkiezingen, hij zich daarvoor niet gaat wenden tot het Europees Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg. En mocht hij het toch doen – want ja, VB’ers zijn niet altijd consequent – en mocht België veroordeeld worden voor het niet-toelaten van het vakbondje van Rob Verreycken, dan mag België die uitspraak gerust naast zich neerleggen. Dan is alvast één punt uit het ‘nieuwe’ sociaaleconomisch programma van het VB uitgevoerd.

We onthouden tot slot nog enkele fragmenten uit de toespraken bij de voorstelling van het ‘nieuw’ sociaaleconomisch plan van het VB. Barbara Pas:”Zeker in sectoren als cultuur- en mediabeleid, waar de linkse hobby’s overgesubsidieerd worden, kan zwaar gesnoeid worden. Artistieke en door links opgehemelde prachtcreaties als daar zijn de strontmachine, een paar getatoeëerde varkens of een plafond vol condooms die gevuld werden met ajuinen mogen het, wat ons betreft, voortaan zonder belastinggeld stellen.” Chris Janssens: “Het Vlaams Belang is bereid alle woeste zeeën te bevaren. Maar aan alle opvarenden zeggen wij luid en duidelijk: Wij laten ons níet verdrinken door de Waalse piraten van PS, MR en CDH; wij zullen het hoofd niet buigen voor de zeerovers van CD&V, SP.A en VLD; en wij laten ons niet gijzelen door de kapers van de N-VA!” En Bruno Valkeniers: “Het Vlaams Belang is geen socialistische partij die met de vinger op de naad staat als de vakbond spreekt, maar ook geen liberale of neoliberale partij die rücksichtlos het VOKA achternaloopt.” Dat laatste is natuurlijk een sneer naar de N-VA, maar het eerste begrijpen we niet. Dat zou een sneer naar de SP.A moeten zijn. We hebben echter niet de indruk dat Bruno Tobback de woordvoerder is van het ABVV. Of dat pakweg minister Pascal Smet zomaar uitvoert wat de onderwijsvakbonden vragen. Of leven wij in een andere wereld dan Bruno Valkeniers? Het zal dat zijn.

Siegfried Bracke geeft vandaag in De Zevende Dag tekst en uitleg over de VB’ers bij de N-VA. Bart De Wever heeft hiervoor geen tijd. Hij is nog aan het rondneuzen in een databestand dat iemand op het intranet van de stad Antwerpen vond. Wat zal Siegdried Bracke vertellen? In De Standaard getuigen dit weekend alvast enkele ex-VB’ers intussen N-VA'ers.

Om te beginnen Viky De Ridder, de vervangster van Frank Vanhecke in de gemeenteraad van Brugge toen de gewezen VB-voorzitter Brugge ruilde voor het Schoten van Marie-Rose Morel. Viky De Ridder stond op de VB-lijst bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 maar werd na haar eedaflegging als gemeenteraadslid, nu juist een jaar geleden, meteen onafhankelijk gemeenteraadslid. Drie maanden later stapte ze over naar de N-VA (Foto 1: Viky De Ridder (r.) bij de overhandiging van haar N-VA-lidkaart). In De Standaard vertelt Viky De Ridder: “Ik ben zwaar op de rooster gelegd. De lokale N-VA-voorzitter vroeg tijdens mijn screening uitgebreid naar mijn verwachtingen. Hij wilde ook weten of ik extreme ideeën had. We hebben zeker vijftien keer contact gehad. Maar wat ondertussen achter de schermen gebeurde, weet ik niet.” De eerste test is lokaal slagen. Vanaf dan gaat de procedure getrapt. Als ook het arrondissement zijn fiat geeft, komt de kwestie op de tafel van het nationale partijbestuur te liggen, waar de finale beslissing wordt genomen. Niet iedereen is zomaar welkom. Mensen met een extreem-rechts verleden – zoals een lidmaatschap van het fascistisch Voorpost – kunnen het schudden. Die komen er niet in.”

Mensen en ideeën kunnen veranderen. Alleen Filip Dewinter verandert niet. Dat geeft het voordeel van de twijfel aan de tweeëntwintig VB’ers waarvan bekend is dat ze onderdak kregen bij de N-VA*. Maar kijken we eens naar Karim Van Overmeire, de man waarvan de voorbije dagen breder bekend geraakte dat hij als persoonlijke medewerker van Filip Dewinter meeschreef aan het beruchte zeventigpuntenplan (1992) en als medewerker vermeld wordt bij de tweede versie (1996). Een mens kan om den brode al eens zaken moeten doen waar men niet achter staat. Maar wat met vrijwillig engagement? Viky De Ridder zegt: “Mensen met een extreem-rechts verleden – zoals een lidmaatschap van het fascistisch Voorpost – kunnen het schudden. Die komen er niet in.” En wat leert een simpele blik op de Wikipedia-pagina van Karim Van Overmeire? Dat Karim Van Overmeire “voormalig lid (is) van Voorpost”. Bij het Vlaams Belang is men intussen op zoek naar de tekst van een toespraak die Karim Van Overmeire nog niet zolang geleden in Roeselare zou gehouden hebben. Pure VB-praat, zeggen VB'ers die erbij waren.

Maar goed, een mens kan veranderen. Al blijft natuurlijk de vraag hoelang iets blijft doorwerken dat je tientallen jaren hebt meegedragen. Interessant is ook de vraag of de N-VA actief op zoek is naar VB’ers om haar lijsten aan te vullen? VB-voorzitter Bruno Valkeniers beweert dat in de Kempen VB’ers aangesproken zijn om bij de N-VA te komen. De N-VA ontkent dit. Maar ook elders wordt opgevangen dat de N-VA VB’ers solliciteert. Ledy Broeckx (foto 2), VB-lijsttrekster bij de komende districtsraadsverkiezingen in Borgerhout, zegt dat ook zij benaderd is door de N-VA. Daarnaast noteerden we dat toen Bart De Wever op 13 februari in Borgerhout was, voor zijn ronde langs alle Antwerpse districten, ook Hilda Vienne en Walter Wegge aanwezig waren. Hilda Vienne is VB-gemeenteraadslid in Antwerpen, haar echtgenoot Walter Wegge is VB-districtsraadslid in Borgerhout. Minstens is er in de lagere regionen van het VB warme interesse voor de N-VA. De N-VA is op haar beurt geïnteresseerd in de electoraal interessantste mensen. Ledy Broeckxs bekendheid reikt verder dan Borgerhout, als gewezen verbondsleidster bij het VNJ. Ze schuimt nog alle Voorpost-feestjes af, en toch zou ze benaderd zijn door de N-VA?

*Wie is als ex-VB'er toegelaten tot de N-VA? Luc Sevenhans (gemeenteraadslid en senator, Brasschaat), Bruno Stevenheydens (gemeenteraadslid en N-VA-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, Beveren), Karim Van Overmeire (gemeenteraadslid en senator, Aalst), Dirk Jacobs (zoals ook de volgenden gemeenteraadslid, Zemst), Wim Demuylder (Halle), Patrick Verlinden (Schoten), Christel Uytdewilgen (Boechout), Mia De Brouwer (Aalst), Ignace Verhaegen (Aalst), Jeroen Van de Water (Kasterlee), Kamiel Van Mieghem (Kruibeke), Joris Van Dessel (Nijlen), Eddy Van den Bossche (Nijlen), Robert Mondelaers (Laakdal), Michel Laenen (Herk-De Stad), Viky De Ridder (Brugge), Luc Schelfhout (Deerlijk) en Steven Dupont (Grimbergen) werden door De Standaard/Het Nieuwsblad opgelijst. Ook Jan Lievens (parlementair medewerker van Karim Van Overmeire en gemeenteraadslid in Lede) en Bruno Alens (provincieraadslid en gemeenteraadslid in Zele) zijn, volgens onze informatie, intussen N-VA'er. Het is niet uitgesloten dat dit lijstje nog aangevuld wordt. Daarover meer volgende week op deze blog. De Belfortploeg van Francis Van den Eynde ontkent intussen het bericht in De Standaard dat zij zou gesolliciteerd hebben bij de N-VA. De Belfortploeg komt in Gent later dit jaar op met een eigen lijst: Vlaams Belfort.

Vorig jaar juli schorste Geert Wilders  de Vlaming Sam van Rooy als PVV-beleidsmedewerker nadat Van Rooy enkele vrouwen in een boerka in een winkelcentrum in Scheveningen gefilmd had en in een commentaar schreef: “Opeens kwam dat tuig langslopen. Dus besloot ik ze maar gelijk te filmen. Of moet ik het normaal vinden dat mijn rust in Scheveningen wordt verpest door dat soort geïmporteerde achterlijkheid van de islamitische zandbak?” De Standaard berichtte gisteren dat Sam van Rooy nu een job aangeboden kreeg bij het VB. (Foto: Sam van Rooy samen met vader Wim van Rooy)

Vóór hij aan de slag ging bij Geert Wilders’ Partij Voor de Vrijheid (PVV) werkte Sam van Rooy al in Nederland. Als industrieel ingenieur bouwkunde. Van 1 maart 2011 tot 30 september 2011 was Sam Van Rooy voor de PVV-fractie medewerker van de Nederlandse Tweede Kamer. Of hij daarna nog een andere job had, is niet duidelijk. In elk geval jammerde Sam van Rooy laatst op zijn Facebook-pagina dat hij nu al voor de tweede maal onterecht ontslagen is. Het is VB-voorzitter Bruno Valkeniers ter ore gekomen, en die heeft Sam van Rooy nu een job aangeboden.

Bij het VB zal Sam van Rooy in Marc Joris een collega ontmoeten die zich ook al jaren verdiept in de islam. Marc Joris (foto, samen met Filip Dewinter bij een boekpresentatie) is de feitelijke auteur van Filip Dewinters boek Inch Allah?. Sam van Rooy en Marc Joris hebben nog meer gemeen: Marc Joris schreef bijdragen voor het Belgisch Israëlitisch Weekblad; Sam van Rooy schrijft voor de opvolger ervan, Joods Actueel. Deze maand een recensie van het jongste boek van André Gantman. Vrienden onder elkaar, Sam van Rooy en André Gantman. Sam van Rooy tipte Joods Actueel daarenboven deze week nog dat N-VA-kwelgeest Bas Luyten in een Facebook-bericht betreurde dat Hitler zijn werk niet heeft kunnen afmaken.

Zo grof maakt Sam van Rooy het niet, maar in vuilgebektheid heeft hij alleszins geen bijles nodig van het VB. Nadat jazzpianist Jef Neve maandagavond in Reyers Laat getuigde van geweld op homo’s in Brussel, en presentator Lieven Van Gils gespeeld verbaasd reageerde (zie nieuwsitem), schold Sam van Rooy gisteren een hele rij journalisten, televisiepersoonlijkheden en intellectuelen uit voor al wat maar lelijk is omdat ze nog niet (eerder) de homohaat bij moslimjongeren hebben willen zien. Of er een verband is, weten we niet maar gisterenavond was de Facebook-pagina van Sam van Rooy niet meer te vinden op het internet. Bruno Valkeniers zal Sam van Rooy toch niet op de vingers getikt hebben dat ze bij het VB geen tweede geval Bart Debie willen?

Zaterdagavond is Marie-Rose Morel door de lezers van Story uitgeroepen tot ‘Vrouw van het jaar’. Overleden op 8 februari 2011 is ze volgens de lezers van Story toch nog altijd de belangrijkste vrouw van 2011. Het bewijst nogmaals hoeveel poeier Marie-Rose Morel had. Twee weken geleden verscheen haar biografie ‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel.

Het boek (foto) is volgens de omslag geschreven door Koen Dillen en Frank Vanhecke. In de praktijk – dat blijkt uit een aantal details in de tekst – is het boek vooral geschreven door Koen Dillen. Frank Vanhecke leverde ook wel een aantal bijdragen, maar evengoed ex-VB’er Jurgen Ceder, Open VLD’ster Fientje Moerman, Story-hoofdredacteur Frederik De Swaef en anderen. Het is een fraai uitgegeven boek, met veel foto’s – en preutsheid kenmerkte Marie-Rose Morel noch zij die de foto’s voor publicatie kozen – en veel getuigenissen. Getuigenissen van schoolvriendinnen, getuigenissen van medewerksters van Morels hostessenbureau, tot getuigenissen van haar latere vrienden. Een paar keer was de auteur van het boek goedgemutst. Over een schoolvriendin van Marie-Rose Morel die nu in Oud-Borgerhout woont, waar ze met haar man een eigen zaak uitbaat, wordt vermeld: “Het gezin Posson woont tussen de Marokkanen in Borgerhout en woont er graag.” Naar aanleiding  van een Apache-artikel luidt het: “Tom Cochez, de gewezen blokwatcher van de krant De Morgen, doet zijn werk naar goede gewoonte grondig.”

Regelmatig voel je het misprijzen van de auteur voor Filip Dewinter en Gerolf Annemans. “Hij (Frank Vanhecke, nvdr.) kent Dewinter en weet dat die soms impulsief reageert als hij een blonde vrouw ziet. Die moet dan onmiddellijk op zijn lijst, want blonde vrouwen zorgen voor extra stemmen.”, “Dewinter praatte de beslissingen door met zijn vriend Vanhecke en beiden brachten Annemans daarna op de hoogte van wat ze hadden afgesproken. Het kon Annemans niet zoveel schelen. Zolang binnen en buiten de partij de perceptie bleef bestaan dat de leiding van de partij het resultaat was van een evenwichtsoefening tussen Dewinter en Annemans, werd zijn ijdelheid voldoende gestreeld.”, en nog veel dergelijke zinnetjes. Maar het boek gaat niet alleen over politiek. Het boek begint met de levensgeschiedenis van de grootouders (!) van Marie-Rose Morel en eindigt met Morels strijd tegen de kanker en de toespraken bij haar begrafenis.

Na 399 bladzijden weten we nog altijd niet waar Morel politiek voor stond. Het programma over het migrantenbeleid etc. zou hetzelfde blijven, maar de stijl van communiceren zou anders worden. Maar hoe hardvochtig was Marie-Rose Morel dan wel, en op welke manier zou zij de communicatie dan wel aanpakken? Nobody knows. Er wordt op geen enkel ogenblik gerept over de twee boeken die Marie-Rose Morel zou schrijven: haar kankerdagboek en een politiek boek. Over dat politiek boek zei Morel publiek dat het als eerste boek zou verschijnen. Eerst of erna, er verscheen niets over Morels eigen politieke ideeën en stijl. En terwijl er door Koen Dillen in het boek vaak uit kranten geciteerd wordt, wordt niet geciteerd uit de Nederlandse krant Trouw waar Morel toch een tipje van de sluier lichtte: een “hard uitzettingsbeleid, desnoods manu militari” maar geen slogans, wel een “power-pointpresentatie” over het migrantenbeleid.

Volgens Frederik De Swaef “is Marie-Rose haar grootste verwezenlijking het klein krijgen van het Vlaams Belang. Daar waar de andere politici, sommige journalisten en de culturele sector in Vlaanderen sinds 1991 hun tanden op stuk hebben gebeten, is zij op haar eentje in geslaagd.” Het is onmiskenbaar dat Marie-Rose Morel geholpen heeft aan het uiteenvallen van het VB, maar alle eer kan haar daarvoor niet toegedicht worden. De kiezers die op de duur het nutteloze van een VB-stem inzien, door het cordon sanitaire en door het VB-programma, hebben er een nog grotere verdienste aan. Omgekeerd lijkt ons wel dat het VB met Marie-Rose Morel een enorme kans gemist heeft. Had men Marie-Rose Morel VB-voorzitster gemaakt in plaats van Bruno Valkeniers, en gegeven dat haar gezondheid goed zou blijven, we zouden tegenwoordig ongetwijfeld met een sterker VB dan nu te maken hebben.

‘Al bij al heb ik gelukkig geleefd.’ Het bewogen leven van Marie-Rose Morel is een lijvig boek, maar niet het ultieme boek terwijl de auteur(s) toch toegang had(den) tot een aantal bronnen die voor anderen niet evident zijn. En om dan eens iets uit een AFF-bron te verklappen: toen het AFF een weekendje in de Vlaamse Ardennen cadeau deed naar aanleiding van de miljoenste bezoeker van deze blog stelde ook Marie-Rose Morel zich hiervoor kandidaat. Onbeschaamd of als grap, wie zal het zeggen?

’t Pallieterke drukt elke week een brief af aan wie hen het meest beroerd heeft. Deze week is het VB-voorzitter Bruno Valkeniers (foto). “Gij verworpene,”

De brief van ‘t Pallieterke, inclusief taalfouten: “Of gij nog veel arbeidsvreugde beleeft aan uw voorzitterschap, betwijfelen wij. Ge hadt het nochtans moeten weten toen ge eraan begon, want het feit dat enkele partijbonzen u als externe zijn komen zoeken, nu zo’n vier jaar geleden, gaf al aan dat binnen de partij zelf niemand de klus durfde klaren. Toen al sluimerde onderhuids de tegenstellingen tussen een aantal personen, visies en strekkingen. Alhoewel de ‘headhunters’ u dat niet met zoveel woorden verteld hebben.

Sinds uw verkiezing tot voorzitter, hebt ge enkel nog maar slecht nieuws mogen incasseren. En bij de jongste peiling zakt uw partij, het Vlaams Belang, al goed onder de tien procent. En wat al helemaal pijnlijk is, Groen! is u voorbijgestoken. Een Groen!-scenario bij een verkiezing (waar u in een aantal provincies geen verkozenen meer zou halen) is met zo’n score geen fictie meer. Hoe komt dat toch? U was de vorige legislatuur de grootste partij in het Vlaams Parlement?

Ach ja, we weten het wel, het is maar een peiling: de foutenmarge, het moment van afname, uw partij doet het altijd minder in de peilingen, we begrijpen dat wel. En er vallen wel wat opmerkingen te maken als we meerdere peilingen vergelijken. (…) Maar ja, zo gaat dat, eens je in de hoek verzijlt waar de klappen vallen, kom er dan maar eens uit. (…) Bestond die mediaboycot vroeger ook al, dan kon men u soms niet negeren als grootste oppositiepartij. Vandaag zwijgt men u meer dan ooit dood en op de koop toe worden de schijnwerpers op uw grootste concurrerende partij gericht. Een dubbele opdoffer.

En dan zijn er die stokebrands die maar blijven olie op het (media)vuur gooien, uw oud-kameraden die in Belfortgroepen en aanverwanten u het leven zuur maken. Het zit u niet mee, u heeeft minstens de schijn tegen. En wat echt telt… je wint daar geen stemmen mee, wel integendeel. Ondertussen groeit de perceptie dat de partij verworden is tot een Antwerps bastion. U mag het misschien anders willen, maar die perceptie leeft wel, zowel bij uw eigen afdelingen buiten Antwerpen, en nog meer bij de buitenwereld zelf.

De twaalf komende maanden wachten u nog meer moeilijke tijden. De samenstelling van de lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen staat op het programma, en je mag er zeker van zijn dat dit evenmin zonder elleboogstompen zal gepaard gaan. En dit alles in de aanloop van uw opvolging als voorzitter. Eén kandidaat-opvolger heeft zich al gemeld – geen klein visje – maar ook niet onbesproken. De politieke en organisatorische capaciteiten van de kandidaat zijn algemeen bekend, maar ook zijn macht in de partij. De vraag is nog maar in hoeverre er nog andere kandidaten zich nu nog durven aanmelden. Wat nochtans niet slecht zou zijn, want de kandidaat in kwestie verstevigt de perceptie van Antwerps bastion nog meer. Quod erat demonstrandum?

Hoog tijd dus om ‘alle hens aan dek’ te roepen en alle neuzen in dezelfde richting te zetten en met degelijk parlementair werk u te bewijzen aan de kiezer. Als ervaren schipper weet ge dat ge ook tegen de wind in kunt varen, ook al zullen uw politieke tegenstanders dat meewarig vertalen als ‘zwalpen’. Gij weet wel beter. Daarom, courage, in de moeilijke maanden die u nog resten als voorzitter. Er wachten u nog wilde zeeën met stormen, klippen, zandbanken, orkanen en tsunami’s en hier en daar een mijn. Aftellen dus maar. En vooral hozen, veel hozen.”

Na de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012 wordt Bruno Valkeniers als VB-voorzitter opgevolgd door Filip Dewinter. Aan hem de eer om na de Vlaamse, federale en Europese verkiezingen in 2014 het VB om te vormen tot een kaartersclub.

Anke Van dermeersch mag VB-fractieleidster in de Senaat worden. Filip Dewinter stopt volgend jaar met het VB-fractieleiderschap in het Vlaams Parlement. Zijn ogen zijn alweer gefixeerd op de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen, om nadien waarschijnlijk Bruno Valkeniers op te volgen als VB-voorzitter.

Dat laatste is nog niet zeker. Als Filip Dewinter het wil, wordt hij natuurlijk de nieuwe VB-voorzitter. Tom Cochez schreef in juli al dat de kans groot is dat “Filip Dewinter zelf partijvoorzitter wordt. Wellicht is hij ook de enige die in staat is om zijn partij bij de haren uit het moeras te sleuren.” Maar eerst is er nog het moeras genaamd Antwerpen. In Gazet van Antwerpen legt Filip Dewinter vandaag uit waarom hij na twintig jaar afstand doet van het fractieleiderschap in het Vlaams Parlement. Filip Dewinter: “Ik heb al mijn energie nodig voor de strijd met Janssens en De Wever. Zij  willen er een schijnduel van maken, om dan de dag na de verkiezingen in elkaars armen te vallen. Ik wil hen ontmaskeren en De Wever verplichten om kleur te bekennen. Is hij bereid om met het VB een rechtse coalitie te sluiten en de socialisten na tachtig jaar naar de oppositie te sturen?”

“De N-VA heeft zich altijd uitgesproken tegen het cordon sanitaire. En dus zal ik De Wever blijven achtervolgen, desnoods tot in Timboektoe. In de huidige coalitie heeft hij de ruggengraat van een banaan, op geen enkele manier maakt hij het verschil. Hoe kan hij na vijf jaar collaboratie met Janssens geloofwaardig  zijn als uitdager, als hij niet kiest voor een rechtse alliantie? Ik hoop dat hij mijn uitgestoken hand aanneemt en er niet in spuwt.” En wat na de gemeenteraadsverkiezingen? Filip Dewinter: “Hopelijk wordt ik dan burgemeester of schepen, laten we maar even dromen (lacht). Ik blijf ook lid van het Vlaams Parlement. Maar na de verkiezingen wordt ik niet opnieuw Vlaams fractieleider. Mijn opvolger zal de rit uitzitten tot aan de Vlaamse verkiezingen van 2014. Wie het wordt, dat moet de fractie beslissen. Maar iemand als Joris Van Hauthem komt zeker in aanmerking.” Daarmee is het bijna zeker dat het Joris Van Hauthem wordt die Dewinter opvolgt als fractieleider in het Vlaams Parlement. Iemand als bijvoorbeeld Pieter Huybrechts als fractieleider zou trouwens nogal potsierlijk zijn.

Bruno Valkeniers heeft al laten verstaan dat hij geen kandidaat is om zijn mandaat als partijvoorzitter na de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012 te verlengen. “En dus komt die plaats vrij voor Dewinter, die zo eindelijk ook officieel partijleider wordt en bovendien na twintig jaar aan een nieuwe uitdaging in zijn politieke carrière kan beginnen”, becommentarieert Lex Moolenaar in Gazet van Antwerpen. “Maar om dit scenario in realiteit om te zetten, moet Dewinter wel eerst een behoorlijk resultaat bij de Antwerpse verkiezingen neerzetten, want een groot verlies van het VB betekent ook gezichtsverlies voor Dewinter (…). In 2006 behaalde het VB (in Antwerpen, nvdr.) 33 % van de stemmen. Die prestatie kan hij – na de opmars van de N-VA en met het duel tussen De Wever en Janssens in het vooruitzicht – onmogelijk herhalen. Een score van 15 à 20 procent is wél haalbaar. Het is de vraag hoe een bijna halvering in de grootste stad van Vlaanderen binnen het VB zal worden ontvangen.”

Nog dit. Het is goed dat Filip Dewinter slechts droomt van het burgermeesterschap of een schepenmandaat in de Scheldestad, en zelf moet lachen met het idee dat hij burgemeester of schepen zou kunnen worden. Maar wie wordt dan wel burgemeester of schepen in Antwerpen? Ludo Van Campenhout (ex-Open VLD) heeft het nog niet toegegeven, maar het staat in de sterren geschreven dat de huidige Antwerpse schepen voor Ruimtelijke Ordening en Sport overstapt naar de N-VA van Bart De Wever. Wordt hij opnieuw schepen? Patrick Janssens (in De Morgen vandaag): “Als ik hoor wie er binnen zijn nieuwe partij al een schepenmandaat is beloofd, denk ik dat de N-VA een absolute meerderheid zal moeten halen.” (Foto: Bart De Wever en Filip Dewinter op de Antwerpse Grote Markt enkele uren na het sluiten van de stemlokalen voor de federale verkiezingen op 13 juni 2010)

Voor Bruno Valkeniers (foto 1) staat er een punt achter het verhaal van de VB'ers die de partij vaarwel hebben gezegd. De geplaagde voorzitter heeft een najaarsprogramma klaar dat alle perikelen moet doen vergeten en moet onderstrepen dat het VB als “visie- en programmapartij al decennialang het gelijk aan haar kant heeft”.

In een opmerkelijke brief aan de VB-kaderleden die De Standaard kon inkijken, zal de lezer vruchteloos speuren naar een soort mea culpa. Valkeniers benadrukt integendeel dat hem geen andere keuze restte dan enkele dissidenten, onder wie Gentenaar Francis Van den Eynde, uit de partij te zetten. Niet dat Valkeniers struikelde over de “kritiek”. Maar de “onverzoenlijke dissidentie” schaadde de “onbaatzuchtige militanten” en kwam alleen de “politieke tegenstanders en het, op dat moment onbestaande, cordon médiatique” ten goede.

“Ach, kritiek zal er altijd zijn'”, zegt Bruno Valkeniers aan De Standaard. “Het is erg moeilijk om goed te doen voor iedereen.” Volgens de VB-voorzitter was het nodig om in vakantietijd, wanneer de partijraad niet samenkomt, de kaders toe te spreken. “De huidige politieke situatie geeft ons gelijk. De francofonie en Vlaanderen zijn niet met elkaar te verzoenen. Elke dag neemt de vervreemding in Vlaanderen toe, door de aanhoudende massale immigratie. En uitgerekend op dat moment heb ik als voorzitter al te lang al te veel energie moeten steken in interne persoonlijke tegenstellingen aan de top van de partij.” Stel je voor dat de VB-voorzitter zich niet had moeten bezighouden met problemen binnen zijn partij, Vlaanderen zou er nu heel anders uitzien.

Behalve Francis Van den Eynde en enkele parlementsleden (zoals Jurgen Ceder en Erik Arckens) moest Bruno Valkeniers ook Frank Vanhecke uitwuiven. De erevoorzitter van het VB en weduwnaar van Marie-Rose Morel kon zich niet langer vinden in de manier waarop de partij werd geleid. In zijn brief noemt Valkeniers Vanhecke niet eens bij naam, laat staan dat hij hem van repliek dient. De voorzitter beperkt zich tot de opmerking dat het “ernstiger ware geweest als ze hun mandaat, dat ze te danken hebben, aan de partij, ingeleverd zouden hebben.”

Om de teleurstellende ervaringen door te spoelen, wil Valkeniers het kader enthousiasmeren voor een druk najaar. “Vlaanderen zal een sterk Vlaams Belang nog steeds nodig hebben.” In september komt er een “spraakmakende en assertieve affichecampagne” waarvan de inhoud aanstaande vrijdag wordt voorgesteld. Voorts wordt het sociaaleconomisch programma van het VB vernieuwd. Het VB wil zich profileren als de “meest sociale partij van Vlaanderen”, waarbij het zich resoluut afzet tegen de Europese Unie, maar ook past voor het neoliberalisme. En waarschijnlijk ook het socialisme.

Het VB richt dit najaar voorts twee symposia in. Een over de positie van de vrouw in de islam, gekoppeld aan de publicatie van een boek daarover van Anke Van dermeersch. En een symposium over het cordon médiatique. En over de media gesproken… In ’t Pallieterke – dat deze week bij wijze van promotie naar enkele duizenden adressen wordt verstuurd – wordt deze week voor het eerst sinds mensenheugenis de Frankrijk-rubriek niet verzorgd door ‘Guitry’, zijnde Koen Dillen. Ene ‘Salan’ neemt nu de honneurs waar. Koen Dillen, zoals andere Belfortploegleden op de IJzerwake een dikke week geleden (foto 2, Koen Dillen wel met zijn rug naar de fotograaf), zal toch niet aan de kant gezet zijn bij ’t Pallieterke? We zouden hem missen.

Tom Van Den Troost (foto), tot onlangs nationaal persverantwoordelijke van het Vlaams Belang, stapte midden juni op bij de partij waarvoor hij als 15-jarige voor het eerst enthousiast pamfletten ging bussen en hij ruim 15 jaar actief bleef. Dat de man een vlotte pen heeft, bewijst hij met zijn afscheidsbrief die deze week via de website van de Belfortploeg van Francis Van den Eynde bekend geraakte.

In de aanhef van zijn brief citeert Tom Van Den Troost partijstichter Karel Dillen in het eerste editoriaal van De Vlaamse Nationalist, december 1977: “Wij zijn geen, mogen geen partij zijn zoals de kleurpartijen. Wij moeten bewijzen dat een nieuwe partij niet noodzakelijk een bende tafelspringers, arrivisten, mandaatwellustelingen en regeergeilen hoeft te zijn. Dat het ook anders kan: deze ambitie is de uitdaging aan onszelf.” Tom Van Den Troost gaat dan verder met: “(…) Zoals intussen bekend, gaf ik in juni mijn weloverwogen ontslag als medewerker van het Vlaams Belang. Omdat vele mensen mij daarover de afgelopen weken contacteerden, zet ik – voor wat het waard is – de voornaamste beweegredenen nogmaals op een rijtje.

Vooreerst dit: de beslissing tot ontslag is geenszins ingegeven door persoonlijke motieven of professionele rancune. De verhouding met de directe collega’s was en is immers zeer kameraadschappelijk en mijn positie als medewerker (nationaal persverantwoordelijke, medewerker van de partijvoorzitter, coördinator nationale redactie en Vlaams Belang Magazine) was onbedreigd. De beslissing is louter het gevolg van de pijnlijke vaststelling dat de idealistische strijdpartij van weleer is getransformeerd in een lucratief pensioenvehikel ten behoeve van enkele Antwerpse kopstukken. Want wat voor een partij is het Vlaams Belang vandaag geworden? Een partij die, bijvoorbeeld inzake immigratie, weigert de verpakking van haar (terechte) boodschap aan te passen aan de tijdsgeest (zonder aan radicaliteit in te boeten!) en hoe langer hoe meer een ronduit plat in plaats van radicaal (en Vlaams-nationaal) discours voert.

Een partij waar kopstuk Filip Dewinter na het emotionele vertrek uit het Partijbestuur van erevoorzitter Frank Vanhecke – die als opvolger en vertrouweling van Karel Dillen 12 jaar (!) aan het hoofd van de partij stond – verklaart dat ‘de lucht nu gezuiverd is’. Een partij waar bekwame en hardwerkende mandatarissen (Bruno Stevenheydens, Karim Van Overmeire) schouderophalend naar de uitgang worden begeleid, terwijl onbekwame kruipdieren worden gehandhaafd (sommigen meermaals gecoöpteerd) en zelfs beloond met vetbetaalde commissievoorzitterschappen. Dat gedreven en idealistische parlementsleden (zoals Luk Van Nieuwenhuysen) na hun vertrek worden vervangen door mouwvegende carrièristen wier parlementaire activiteit omgekeerd evenredig is met het alcoholpercentage in hun bloed, zegt ter zake zeer veel over de complete desintegratie van de partij.

Een partij waar monumenten die méér dan een steentje hebben bijgedragen aan de Vlaamse Beweging en het succes van het Vlaams Blok/Vlaams Belang (Francis Van den Eynde en co) vanwege de huidige partijtop enkel nog op minachting kunnen rekenen. Een partij waar elke kritische stem vakkundig wordt gesmoord. Een partij waar gelogen en bedrogen wordt, en waar sommige (personeels)leden zich werkelijk álles kunnen permitteren, enkel omdat ze tot de juiste clan behoren – dit terwijl vele honderden goedmenende militanten zich belangeloos inzetten en daarvoor geen enkele (financiële) compensatie verwachten, wel integendeel.

En tot slot, maar niet in het minst: een partij waar – zeer zacht uitgedrukt – niet als een goede huisvader wordt omgesprongen met financiële middelen. Wie dergelijke wanpraktijken aan het licht brengt – en vooral: wijst op de verantwoordelijkheid van de Grote Leider (zoals Marie-Rose Morel deed) – wordt op een schandalige manier vernederd en op een zijspoor gezet. Zo’n partij, waar mensen door meerdere leden uit de directe entourage van Dewinter openlijk en met zoveel woorden dood worden gewenst, is mijn partij niet meer.

De rol van Bruno Valkeniers in dit alles is die van een ijdele keizer zonder kleren, een weliswaar politiek compleet onbekwame maar veeleer tragische figuur zonder ruggengraat die van de échte baas in een zandbakje mag spelen zolang hij braaf is – al mogen zijn leugenachtigheid en zijn verantwoordelijkheid voor de marginalisering van het Vlaams Belang zeker niet onder de mat worden geveegd. Bij het begin van zijn voorzitterschap stelde Valkeniers herhaaldelijk dat hij ‘niet in de politiek was gekomen om vrienden te maken’: dat is meteen ook de énige missie die hij succesvol heeft volbracht.

Iedereen met gezond verstand kan vandaag niet anders dan vaststellen dat dit Vlaams Belang is verworden tot de loutere carrièreplanning van een aantal Antwerpse kopstukken en hun volgelingen. Daar kan en wil ik niet langer deel van uitmaken. De woorden die Frank Vanhecke eind januari 2010 al op zijn weblog neerschreef, zijn vandaag meer dan ooit actueel: ‘Er komt een moment waarbij het doel de middelen niet meer heiligt en de middelen zelfs het doel besmeuren. Al wie nu nog zwijgt en het hoofd afwendt, wordt medeplichtig.’ Laat er geen misverstand over bestaan: ik ben en blijf overtuigd Vlaams-nationalist. Met velen onder u – sommigen nog in, maar steeds meer buiten de partij – ben ik al vele jaren bevriend, en ik hoop dat ook te blijven.”

Met het nieuws uit Noorwegen is het naar de achtergrond verzeild, maar in Gazet van Antwerpen gaf Bruno Valkeniers vorige week zaterdag voor het eerst toe dat hij de grote ambities die hij had als nieuweVB-voorzitter niet heeft kunnen realiseren. Omdat hij teveel moest bezig zijn met interne problemen. In een interview op Radio 1 donderdagmorgen bevestigde Bruno Valkeniers dat na afloop van zijn huidig mandaat als voorzitter, dus na de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012, verjonging aan de top van het VB mogelijk wordt.

De GvA-reporter werd ontvangen in de veranda van Bruno Valkeniers’ villa aan de rand van park Den Brandt, aan de rijke kant van Antwerpen. Op dezelfde plaats kondigde Bruno Valkeniers in juni 2006 zijn intrede in de politiek aan. Bruno Valkeniers wilde het VB verruimen, de stijl veranderen en er een beleidspartij van maken door bruggen te leggen naar andere partijen. “Ofwel wordt het VB zo groot dat het net als de PS het hele land blokkeert, ofwel gaat het cordon sanitaire aan diggelen en komt er een breed Vlaams-nationalistisch front”, voorspelde Valkeniers. Bruno Valkeniers werd achtereenvolgens gemeente- en provincieraadslid, Kamerlid en – op 2 maart 2008 – VB-voorzitter. Sindsdien liep ongeveer alles mis wat mis kon lopen: de partij ging erop achteruit bij de Vlaamse en bij de federale parlementsverkiezingen, er was een langlopende ruzie met Marie-Rose Morel waarbij de publieke opinie partij trok voor de Schotense diva, en kaderleden trokken met slaande deuren weg uit het VB. Voor het eerst geeft Bruno Valkeniers toe: “Ik had inderdaad grote ambities, maar ik heb die niet kunnen realiseren, onder meer omdat ik teveel bezig moest zijn met onze interne problemen.”

Hij zegt het nog niet met zoveel woorden, maar het is duidelijk dat Bruno Valkeniers op zoek is naar de exit. In zijn plaats zouden wij hetzelfde doen. Bruno Valkeniers over de voorzitterschap dat door Anke Van dermeersch geclaimd wordt in Dag Allemaal. Waarom ze dat doet? “Persoonlijke ambitie zeker? Als het dat is, kan ik het alleen maar toejuichen. In elke partij zijn er mensen die zich geroepen voelen tot het voorzitterschap en die dat publiek maken, dat is hun goed recht. Meer wil ik er niet achter zoeken. Mijn mandaat loopt tot na de verkiezingen van oktober 2012. Daarna moeten zowel de partij als ik klaar zijn om de opvolging te regelen.” Over de kwaliteiten van Anke Van dermeersch als partijvoorzitter wil Bruno Valkeniers zich niet uitspreken. “Maar ze heeft wel gelijk als ze zegt dat we aan verjonging moeten werken. En daarbij kan ik als 56-jarige geen uitzondering maken voor mezelf. Verjonging blijft mijn prioriteit. Er zullen in het komende jaar nog signalen volgen.”

“Wat die vernieuwing betreft, daar zijn we volop mee bezig. Op dit ogenblik zijn tientallen VB-jongeren – waarvan een derde vrouwen – enthousiast bezig met de heractivering van de partij (foto: De Vlaams Belang Jongeren de voorbije dagen op zomeruniversiteit in Kroatië, met als eerste lesgever… Filip Dewinter). In het najaar staan we er weer. We organiseren dan een grote affichecampagne in heel Vlaanderen waarover gesproken zal worden. Er komen ook initiatieven rond B-H-V en de positie van de vrouw in de islam (dit laatste gekoppeld aan een boekje over dit thema gepubliceerd door… Anke Van dermeersch, nvdr.). Ondanks een cordon sanitaire en mediatisatie, dat een schande voor de democratie blijft, gaan we weer aan politiek doen. Maar eerst moeten we intern orde op zaken stellen. Ik heb de voorbije jaren bepaalde zaken niet kunnen realiseren omdat ik teveel bezig moest zijn met bemiddelen. De rest van mijn mandaat wil ik naar de toekomst kijken.”

Voor kritiek op de macht van Filip Dewinter ben je bij Bruno Valkeniers niet aan het juiste adres. Bruno Valkeniers: “Filip is een van onze meest actieve politici, zoniet dé meest actieve. Kritiek op Filip mag, maar dan moet die wel komen van mensen die even actief zijn als hij. Overigens heb ik zware beslissingen moeten nemen om hem een aantal van zijn activiteiten te laten doorgeven aan anderen, zoals bijvoorbeeld de interne organisatie van de partij.” Op de website van het VB staat anders nog altijd dat de Dienst Organisatie onder leiding van Filip Dewinter staat. Is Bruno Valkeniers van het type chef dat denkt dat omdat hij een beslissing genomen heeft, dit ook zonder slag of stoot uitgevoerd wordt? We noteren ook nog dat het VB naar de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar gaat “met een ongewijzigd programma en op een stijlvolle manier”.

Bruno Valkeniers zwaait nog niet met zijn armen zoals Koning Albert II bij zijn 21 juli-toespraak, maar je merkt wel een zekere kwaadheid bij de VB-voorzitter als het discours van zijn en soortgelijke partijen gelinkt wordt aan de gruweldaden van Anders Behring Breivik (foto 1). Er zijn daar nochtans interessante opiniebijdragen over geschreven in Vlaanderen en Nederland.

 Bij elke gelegenheid, gisterenmorgen nog op Radio 1, herhaalt Valkeniers de quote “Hij is geen geestesgenoot maar een geestesgestoorde”, en zo vaak als hij maar kan zegt Valkeniers met trillende stem dat Breivik een “gek” is. De Nederlandse hoogleraar forensische psychiatrie Hjalmar van Marle, een autoriteit in zijn vak, heeft het manifest van Breivik en zijn levensgeschiedenis doorgenomen en concludeert dat niets wijst op een mankement in Breiviks geest, op een persoonlijkheidsstoornis. Zijn Belgische collega gerechtspsychiater Johan Baeke heeft voorlopig diezelfde indruk. Johan Baeke (in De Morgen): “Ik zat te wachten tot alweer de labels ‘psychisch ziek’, ‘gestoord’, ‘gek’, ‘psychiatrisch gestoord’ zouden worden bovengehaald. Dat is zo gemakkelijk en veilig. Zeker bij zo’n enorme gruwel. Maar het zegt meer over ons als maatschappij dan over Breivik. (…) Op die manier scheppen we afstand en is er geen enkel verband met ons, ‘normale’, ‘gezonde’ mensen. Nochtans worden de meeste misdaden, ook moorden, begaan door psychische normale mensen. Het kwaad dat Breivik vertegenwoordigt duwen we met die labels zover mogelijk van ons af, want hij is zeer dichtbij. Hij is Europees, blank, gemiddeld. Wanneer Afghaanse fanatici mensen doden uit overtuiging zoeken we geen psychiatrische labels, want dan is verschil met onszelf al groot genoeg.”

Is Breivik dan vooral een politiek fanaticus? Johan Baeke: “Dat zeker. Hij heeft een wereldbeeld opgebouwd vanuit bepaalde politieke ideeën en is daar zeer ver in gegaan, heeft dat zeer letterlijk uitgevoerd. Maar fanatisme is geen ziekte en strijden tegen de moslimkolonisatie is geen gestoord, buitenissig wereldbeeld. Het wordt een met de dag couranter en meer aanvaard idee. Ik hoor bijna dagelijks kleine voorbeelden van moslimhaat. Dat is een verschil met psychiatrische patiënten met een doorgaans zeer specifieke en vaak uiterst bizarre waan die niemand deelt en waar ze doorgaans ook geen agressieve daden aan koppelen.” Zijn advocaat noemt hem wel ‘krankzinnig’. Johan Baeke: “Tja. Wat moet die man anders zeggen, in zo’n hopeloze zaak? Hij hoopt ontoerekeningsvatbaarheid te pleiten, wat ik in zijn plaats ook zou proberen. Maar die stelling is geen conclusie van een psychiater. (…) Als hij psychisch ziek is, is een waanstoornis de meest voor de hand liggende stoornis. Ik heb een vermoeden dat het niet zo is. Ten eerste omdat zijn gedachtegoed niet zo uitzonderlijk vreemd is maar zelfs populair. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog werden brave huisvaders moordmachines omdat een bevolkingsgroep in de brede maatschappij ontmenselijkt werd. Dat soort propaganda maakt het gemakkelijker tot moord over te gaan, om morele principes overboord te gooien om de idealen te verzilveren. Ten tweede komt Breivik intelligent, vastberaden, doelgericht en coherent over en lees ik dat hij een normale jeugd had en ook uitging met vrienden en meisjes versierde. Dat wijst allemaal op een ‘normale’ ontwikkeling zonder voorgeschiedenis van psychische ziekte. Ook lijkt hij erg kil  en berekend. Dat is meestal niet zo met patiënten met een waanstoornis, die zijn eerder warm.”

Over de psyche van Bruno Valkeniers willen we ons niet uitspreken, hij blijft echter de ranzige quotes van Filip Dewinter verdedigen. “Anders halen wij nooit de media”, is Valkeniers’ argument. Steevast duikt dan de quote ‘Waar is de poen van uw pensioen? In de pocket van Mohammed’ op. Het is een uitspraak van Filip Dewinter op een verkiezingscongres op 24 mei 2009 (foto 2). Zou de pers daar afwezig blijven, veertien dagen vóór Vlaamse en Europese verkiezingen? Neen. Zou de pers daar dan niets over schrijven? Het is weinig waarschijnlijk, tenzij er echt niets belangwekkend gezegd wordt. Wat wel zeker is: in een verslag zal de opvallendste quote geciteerd worden. Bij het VB valt dan de keuze op de pocket van Mohammed-quote. Filip Dewinter had ook kunnen zeggen: “Het is dankzij de toestroom van Marokkanen en Turken naar onze mijnen en staalindustrie dat we ons land in een zekere welvaart hebben opgebouwd. Het zal ook door het aan het werk zetten van de – nu nog vooral werkloze – allochtone jongeren zijn dat onze pensioenen verzekerd kunnen blijven.” Als Dewinter dát had gezegd, het zou gegarandeerd evengoed de media gehaald hebben. En trouwens een stuk dichter bij de waarheid liggen dan die pocket van Mohammed-uitspraak.

Dat het VB geen ranzige uitspraken nodig heeft om met haar verkiezingscongres in de media te komen bleek overigens daags tevoren. In Het Nieuwsblad werd Dewinter de zaterdag voor het congres geïnterviewd. In plaats van daar het Vlaamse en Europese verkiezingsprogramma uitvoerig uit de doeken te doen, gebruikte Dewinter de krant om een andere karakterisering van moslims weg te geven. Dewinter zei er dat ‘moslim’ een letterwoord is voor ‘Met Ons Samen Leven Is Moeilijk’. Dewinter doet geen ranzige uitspraken om persaandacht te krijgen. Wanneer hij al persaandacht heeft, gebruikt hij het om ranzige uitspraken te doen.

Jurgen Ceder mag dan wel een njet gekregen hebben op zijn vraag om vervroegde voorzittersverkiezingen bij het VB, intussen blijft men wel zagen aan de poten onder de stoel van VB-voorzitter Bruno Valkeniers.

Anke Van dermeersch (foto 1, samen met de belaagde Bruno Valkeniers) liet veertien dagen geleden in Dag Allemaal weten dat ze aasde op de voorzittersstoel van het VB. Het is tijd voor een ‘tussengeneratie’ zie de Miss België 1991, en ze vond zichzelf best geschikt als VB-voorzitter vooraleer Barbara Pas (huidig voorzitter van de Vlaams Belang Jongeren, VBJ), Tom Van Grieken (NSV-praeses, pas toegevoegd als extra bestuurslid van de VBJ) of Maarten Seynaeve (VB-gemeenteraadsfractieleider in Kortrijk en sinds oktober 2004 medewerker van de VB-Senaatsfractie) de volgende VB-voorzitter wordt. De namen van deze mogelijke VB-voorzitters na Anke Van dermeersch werden geciteerd door Anke ‘Blonde Bambi’ Van dermeersch in een commentaar in Het Nieuwsblad.

Intussen is Anke Van dermeersch ook kandidaat om Jurgen Ceder op te volgen als VB-Senaatsfractieleider. Na het vertrek van Jurgen Ceder bestaat de VB-Senaatsfractie nog uit vier leden: Yves Buysse (maar dat is een vriend van Frank Vanhecke), Filip Dewinter (aan de Senaat toegevoegd vanuit het Vlaams Parlement waar Dewinter al VB-fractieleider is), la Anke Van dermeersch (trouwe bondgenoot van Filip Dewinter en Antwerps gemeenteraadslid) en Bart Laeremans (die door iedereen beschouwd wordt als het beste VB-parlementslid). Benieuwd wie het haalt. Het wordt in elk geval een armere VB-Senaatsfractie. Door het vertrek van Jurgen Ceder verliest de fractie elk jaar 155 000 euro extra betoelaging: 89 000 euro werkingsmiddelen en 66 000 euro voor loonkosten van medewerkers.

Volgens De Standaard zou ook VB-Kamerlid Rita De Bont interesse hebben voor het VB-voorzitterschap. Voor het grote publiek is de Mortselse een onbekende, en ook in de Wetstraat valt ze niet op. Ze heeft echter wel ervaring met voorzitterschappen. Rita De Bont is stichtend voorzitter van de Marnixring Max Wildiers, een Vlaamse serviceclub waar tot dan enkel mannen lid van waren, en was vanaf 2004 voorzitster van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), tot ze in 2007 daar weggehaald werd door Gerolf Annemans om op de Antwerpse Kamerlijst te figureren. Vorige zondag was ze spreekster op de 11-juliviering van het VB-Boom, samen met Gerolf Annemans en Filip Dewinter (foto 2).

Bruno Valkeniers zou zeker tot na de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2012 VB-voorzitter blijven. Hij zou wel hebben laten verstaan dat hij bij een nederlaag opstapt. Volgens Het Laatste Nieuws dreigt de stoel van Bruno Valkeniers echter al vroeger te kantelen. Valkeniers’ – naar verluidt riant betaalde – speechschrijver Johan Sanctorum (foto 3) zou amper vijf dagen na de verkiezingsoverwinning van Bart De Wever vorig jaar zijn diensten aangeboden hebben bij de N-VA. Toen een secretaresse hem wees op de sollicitatieprocedure stuurde de tekstschrijver van Bruno Valkeniers op 22 juni 2010 een vlammende mail naar Bart De Wever om zijn verontwaardiging te uiten over het feit dat hij samen “met beginners” selectieproeven moest doorlopen. Het gebrek aan loyauteit van Johan Sanctorum volgt op de onthulling dat hij onder de naam Annick Verbauwen al dan niet in opdracht van zijn baas in ’t Pallieterke voortdurend Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke de vernieling inschreef en zijn baas bejubelde. 

Volgens Het Laatste Nieuws kan het gebrek aan loyauteit van zijn tekstschrijver “de doodsteek betekenen voor voorzitter Valkeniers”. De kans dat dit Bruno Valkeniers inderdaad zijn kop kost, lijkt ons echter klein. Filip Dewinter zag alvast geen probleem in de combinatie tekstschrijver voor Bruno Valkeniers zijn en wat Johan Sanctorum als Annick Verbauwen in ’t Pallieterke schreef. Dat Johan Sanctorum zijn diensten ook aanbood bij de N-VA, wie kan hem dat kwalijk nemen? “Er moet brood op de plank komen.” Dat antwoordde Bruno Valkeniers ook al toen een VB-gemeenteraadslid ervan beschuldigd werd nazi-tattoos te plaatsen.

De aankondiging van Frank Vanhecke (foto 1) dat hij op 11 juli opstapt bij het VB als de Belfortploeg niet terug geïntegreerd wordt in het VB, én Johan Sanctorum en zijn opdrachtgever(s) niet aan een tuchtprocedure onderworpen worden voor het vuile werk bij ’t Pallieterke, stemt de overblijvenden bij het VB tevreden.

Intussen zijn meer en meer bewijzen opgedoken dat Johan Sanctorum, Vlaams cultuurfilosoof en tekstschrijver van Bruno Valkeniers, inderdaad ‘Annick Verbauwen’ is. Apache ontdekte het door de identieke IP-adressen van ‘Annick Verbauwen’ en Johan Sanctorum bij mails naar de redactie van Apache, wij wezen eerder al op de opvallende band tussen fakefiguur Hilde De Breuckere en Johan Sanctorum, lezers van Apache ontdekten de gelijkenis tussen de Facebook- en blogfoto van ‘Annick Verbauwen’ en ene ‘Sadie’. Media-analist Frank Thevissen ontdekte foto’s van ‘Sadie’ in hetzelfde kleedje als ‘Annick Verbauwen’. Wij ontdekten de licht erotische reeks foto’s waaruit de Facebook- en blogfoto van ‘Annick Verbauwen’ is geknipt: de tweede foto bovenaan van ‘Sadie’. Vergelijk maar, en zie wie toevallig als een van haar Facebook-vrienden opduikt.

Tanguy Veys dus, al krijgt die er deze week van langs in een artikel van ‘Annick Verbauwen’ in  ’t Pallieterke. Dat Filip Dewinter zich geroepen voelt de Joodse en Israëlische zaak te verdedigen is volgens ‘Annick Verbauwen’ “wellicht vooral een electorale rekensom, voor de christelijk-fundamentalistische Tanguy Veys (VB-Gent, waar toch weinig Joodse stemmen te rapen vallen) veeleer een gevolg van te veel wierook opsnuiven.” Volgens ‘Annick Verbauwen’ zouden “Dewinter en gezellen (…) beter wat afstand houden, deze kwestie verdeelt nodeloos zijn partij (…). Het vormde een kapstok voor de pijnlijke clanoorlog in Gent (waar Bruno Valkeniers en de partijraad overigens correct hebben gehandeld).”

Bruno Valkeniers (foto 2) reageerde gisteren “verwonderd” op het ultimatum van Frank Vanhecke. Van excuses of de intrekking van het ontslag van de Belfortploeg kan volgens hem geen sprake zijn. De VB-voorzitter betreurt de timing van de uitval van zijn voorganger. “Die komt net op een ogenblik dat de partij in het licht van de nota-Di Rupo meer dan nodig is en zich op de politiek moet concentreren.” Bruno Valkeniers stelt nog dat het binnen de partij geweten was dat Johan Sanctorum hem als partijvoorzitter adviseerde. Het Apache-artikel staat volgens Valkeniers “vol halve waarheden en volledige leugens”. Wat dan toch waarheid zou zijn, en wat niet waar zou zijn, vertelt Valkeniers er niet bij.

De soldaten staan te juichen voor de ‘dreiging’ van Frank Vanhecke om op te stappen bij het VB. “Ga (…). Ook en vooral als het u niet aanstaat”, zegt Limburgs VB-parlementslid en VB-partijbureaulid Bert Schoofs op Facebook. Onder andere Wim Van Osselaer, Antwerps VB-gemeenteraadslid en medewerker van Filip Dewinter, ‘vindt dit leuk’. Maar ontslagnemend VB-persverantwoordelijke, en vriend van Frank Vanhecke, Tom Van Den Troost antwoordt dat zelfs als Schoofs “op een trapladderke gaat staan” hij nog niet tot aan de hielen van Frank Vanhecke komt. Voorpost-persverantwoordelijke, en VB-personeelslid, Björn Roose is terug wakker en hij heeft “voor de ratten die het schip tot zinken proberen te brengen (door er eerst gaten in te knagen en het dan met veel poeha te verlaten)” een passend plaatje: Den boom in van Katastroof.

Intussen heeft Jurgen Ceder, vriend van Frank Vanhecke, VB-fractieleider in de Senaat en hoofd van de juridische dienst van het VB, bevestigd dat hij zich beraadt of hij nog bij het VB blijft. Misschien moet Bruno Valkeniers aan zijn binnenkort volledig uitgezuiverde partij maar eens een nieuwe naam geven: van Vlaams Blok naar Vlaams Belang, en binnenkort: Katastroof. Liedjes om de filmpjes van de nieuwe partij te ondersteunen zijn er al.

Op basis van de IP-adressen van ‘Annick Verbauwen’, medewerk(st)er van ’t Pallieterke, en Johan Sanctorum, Vlaams cultuurfilosoof en tekstschrijver voor Bruno Valkeniers, en nog andere gegevens dan die IP-adressen, kwam Apache gisteren tot de conclusie dat ‘Annick Verbauwen’ en Johan Sanctorum één en dezelfde persoon zijn. Johan Sanctorum ontkent, maar wat Apache schrijft is niet onmogelijk.

Het intellectueel niveau van ‘Annick Verbauwen’ is hoger dan dat van de meeste schrijfsels in ’t Pallieterke en Johan Sanctorum wordt ervan verdacht om bijvoorbeeld ook achter de fakefiguur Hilde De Breuckere te schuilen. Op zich is schrijven onder een schuilnaam geen probleem, ware het niet dat ‘Annick Verbauwen’ partij trekt voor een bepaalde strekking binnen het VB, en  tegen een andere strekking is bij het VB. Het is niet voor het eerst en niet voor het laatst bij ’t Pallieterke. Jarenlang was de Gentse correspondent van ’t Pallieterke Jan Borluut die kritisch stond tegenover Tanguy Veys; tegenwoordig is de Gentse correspondent van ’t Pallieterke een anonieme correspondent die heel anders staat tegenover Veys. Een zeldzame keer stelt 't Pallieterke zich op als een neutrale waarnemer. Doorgaans is ’t Pallieterke fan van het VB (‘De Bozen’), en doet het smalend tegenover de N-VA (‘De Niveanen’), maar met 11 juli in het vooruitzicht doet het blad deze week een oproep tot eenheid binnen de Vlaamse Beweging.

’t Pallieterke: “Er was vorige week veel cinema, olé ola, in Gent en in ’t Vlaams Parlement, olé ola. En ’t is altijd hetzelfde lied, olé ola, men gunt elkaar ’t licht in de ogen niet, olé ola! (…) Als het Vlaams Belang steeds minder ernstig wordt genomen, heeft dat alles te maken met de manier waarop die partij zichzelf aan het kruis nagelt. De interne vetes hollen het Belang alsmaar sneller uit. De Gentse Belfortploeg achtte zichzelf sterk genoeg om een paar varkentjes te wassen, maar zal zijn heil nu moeten zoeken in het martelaarschap. Koen Dillen verwijt Bruno Valkeniers een gebrek aan leiderschap, en stapt uit de partij die door zijn vader werd opgebouwd. Anderen zijn hem voorgegaan, anderen zullen hem volgen. Gejubel alom in de gelederen van het ‘anti-fascistisch front’, dat er geregeld in slaagt vers nieuws over de interne troebelen bij het Belang op het internet te gooien – waar zit de bron?” Straffe quote: ’t Pallieterke dat voor 95 % volgeschreven wordt door mensen die anoniem opereren, dat zich afvraagt wie de onbekende bronnen zijn van het ‘anti-fascistisch front’.

't Pallieterke vervolgt: “De Antwerpse fractie denkt dan weer dat ze boven dat alles verheven staat, en dat het tij op een dag zal keren. Maar denk eraan, op het schilderij ‘Parabel van de Blinden’ van Pieter Breugel trekt de één de ander zonder pardon in de gracht (foto 1: fragment uit dat schilderij). Anderzijds is er de hypocrisie bij de N-VA, waar Bart de Wever ‘het monster wil kelen’, maar waar de stem van het Vlaams Belang wel in dank aanvaard wordt om een bijzonder decreet over de organisatie van de lokale verkiezingen in het Vlaams Parlement goedgekeurd te krijgen. Of waar men handenwrijvend de gang van zaken bij het monster volgt, in de hoop zoveel mogelijk Belang-kiezers los te weken voor de komende stembusslag. Natuurlijk zijn de politieke zeden er de laatste tijd niet plots op verzacht, maar voor zover ons bekend gaat het nog altijd om twee Vlaams-nationalistische partijen die als einddoel hebben: een onafhankelijk Vlaanderen. Als de N-VA dat uitgangspunt als een blok aan het been begint te beschouwen, dat men daar dan de eerlijkheid heeft dit openlijk toe te geven. (…)”

“Actiegroepen als TAK en Voorpost blijven verdienstelijk werk leveren, maar mobilisatie is niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger (foto 2: Voorpost-persverantwoordelijke Bjorn Roose). In de media komen ze nauwelijks aan het woord (…). Voor de rest is het in de audiovisuele media niets dan brood en spelen: een pompeus huwelijk in piratennest Monaco; oeverloos gekwaak en gedram over zomerfestivals; heroïsche Belgische voetbalprestaties uit het verleden toen we met 4-3 van de Sovjet-Russen wonnen omdat twee buitenspelgoals niet werden afgekeurd; de formidastische ‘Belgische’ opening van de Tour. Wie heeft ooit die zegswijze gelanceerd: we hebben een schoon volk, maar je moet er wel rotsvast in blijven geloven? Hetzelfde geldt voor de Vlaamse Beweging. We blijven er graag rotsvast in geloven, maar we zouden met 11 juli in het vooruitzicht heel graag wat minder schisma zien.”

’t Pallieterke moet niet zo panikeren. We hebben even onze bronnen aangeboord, en vernamen een verhaal van eensgezindheid tussen voor- en tegenstanders van de Belfortploeg. Maar dat verhaal sparen we op tot maandag 11 juli, Feest van de Vlaamse Gemeenschap. Een verhaal van verzoening, dat staat toch schoon op zo’n dag. Niet?

Koen Dillen (foto, 47 j.), zoon van VB-stichter Karel Dillen, ex-Europarlementslid (2003-2009) en tegenwoordig medewerker van de tweekoppige VB-fractie in het Europees Parlement, stapt op bij het VB. “De liquidatie van mijn vriend Francis Van den Eynde en zijn medestanders is voor mij de druppel die de emmer doet overlopen”, schrijft hij in de ontslagbrief die hij donderdagavond naar partijvoorzitter Bruno Valkeniers stuurde.

Koen Dillen behoort tot de strekking-Vanhecke die vindt dat het VB van stijl moet veranderen en zich moet afzetten tegen wat ze dictaten van de 'Antwerpse gemeenteraadsfractie' noemt. Toen hij nog in Antwerpen woonde was Koen Dillen overigens zelf ook VB-gemeenteraadslid in de Scheldestad (2000-2005). Maar de tijd brengt verandering. Koen Dillen schrijft dat hij in 2008 geloofde dat Bruno Valkeniers als nieuwe voorzitter de sputterende motor van de partij weer op volle toeren zou kunnen laten draaien. Maar Valkeniers heeft volgens hem niets gedaan aan de wantoestanden die hem gemeld werden en fungeert sinds zijn aantreden feitelijk als de uitvoerder van de wensen van Filip Dewinter en Gerolf Annemans.

Koen Dillen verwijt Bruno Valkeniers dat hij “tolereerde en patroneerde dat onze bekwaamste vrouw, Marie-Rose Morel, op de meest brutale wijze 'kaltgestellt' (op een zijspoor gezet, nvdr..) werd”. Hij neemt het Bruno Valkeniers ook kwalijk dat voormalig VB-Kamerlid Bruno Stevenheydens (intussen N-VA-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, nvdr.) “buiten getergd” werd en VB-Kamerfractiesecretaris Francis Wouters na tien jaar zijn baan verloor omdat hij in de partijraad een dissidente mening durfde te uiten. “Een schitterend manager kan een slecht partijvoorzitter blijken. U bent er zo één'” geeft Koen Dillen Bruno Valkeniers mee.

“Net als vele anderen besef ik dat Vlaams Belang mijn partij niet meer is. Ik zal niet de laatste zijn die u schrijft”, meldt Koen Dillen nog. De inkt op zijn brief was nog niet droog of vanuit Gent kwam het bericht dat William Tuytschaever – partijlid van het eerste uur, lid van de Gentse VB-Koepelraad en voorzitter van de themawerkgroep ‘Tot uw dienst’ – opstapt bij het VB uit teleurstelling over de gang van zaken en uit solidariteit met de Belfortploeg. In pure Sovjet- en Maoïstische stijl hebben Johan Deckmyn en Tanguy Veys alle verwijzingen naar Tuytschaever onmiddellijk op de website van het VB-Gent laten verwijderen. Met Google Cache zijn ze echter nog wel terug te vinden.

Koen Dillen dreigde er al eerder mee om op te stappen bij het VB, met name… als Bruno Valkeniers Roeland Raes zou buitengooien bij het VB na zijn veroordeling tot in hoger beroep voor negationisme. Maar Roeland Raes mocht VB-lid blijven, en dus bleef ook Koen Dillen nog even. Koen Dillen voelde zich echter niet gelukkig meer bij de partij die zijn vader had gesticht. Dat wisten ze ook in Schoten waar Koen Dillen Marie-Rose Morel had vervangen als gemeenteraadslid. Koen Dillen blijft intussen onder de schuilnaam Guitry schrijven in ’t Pallieterke en onder andere schuilnamen zich verdiepen in de Franse politiek en cultuur. Koen Dillen was ook lid van de VB-partijraad. Daar is er nu weer een kritische stem minder.

Nog maar gisteren schreven we hier over de voorzitter van het Vlaams Belang, Bruno Valkeniers: “Zo’n goeie hebben ze daar nog niet gehad”, en lap: Anke Van dermeersch (foto 1) stelt zich kandidaat als nieuwe VB-voorzitter. In Dag Allemaal nog wel, waar ze ook haar bijnaam bekend maakt: Blonde Bambi

Het VB moet verjongen, meent Anke Van dermeersch (38 j.), maar wel met respect voor oudgedienden als Filip Dewinter en Gerolf Annemans. En als iemand de taak van verbindende schakel tussen jong en oud op zich moet nemen, wil de voormalige Miss België zich maar al te graag met haar volledige honderdvijfentachtig centimeter inzetten voor de partij. “Mijn kinderen zijn de pampers min of meer ontgroeid, dat opent weer perspectieven”, zegt ze. Maar toch: “Mijn kinderen komen op de eerste plaats, dat zal altijd zo zijn. Daarnaast ben ik senator, gemeenteraadslid in Antwerpen, bestuurslid van het Vlaams Belang én ICT-verantwoordelijke van mijn partij. Dat laatste houdt in dat ik het overzicht moet behouden over alles wat te maken heeft met communicatie, informatie, computers… Kanalen als Facebook en Twitter zijn nu eenmaal zeer belangrijk voor ons, om in de aandacht te blijven.”

Is het haar ooit overkomen dat een twitterbericht of e-mail onbedoeld bij derden terechtkwam? Anke Van dermeersch: “Een keer is mijn bijnaam wel eens op die manier uitgelekt: ‘Blonde Bambi’. (lacht) Omdat ik blond ben én lange benen heb, zeker?” Dag Allemaal schrijft er niets over, maar ‘Blonde Bambi’ is natuurlijk al een vooruitgang. De eerste keer dat Anke Van dermeersch in een VB-publicatie verscheen was het als “geschorste advocate” die “ladderzat in de goot belandde” (Vlaams Blok Magazine, oktober 1998).

Of Anke Van dermeersch tevreden is als ze in de spiegel kijkt? Anke Van dermeersch: “Ik heb niet te klagen. Maar als ik iets mocht veranderen aan mezelf, dan toch mijn ogen, want mijn zicht is enorm slecht. En als we dan toch bezig zijn, mogen ze me groene ogen geven. Maar plastische chirurgie? Alleen als het echt nodig is, al ben ik bang van het mes. Ik wil de pijn niet die ermee gepaard gaat.” Heeft ze al overwogen dat schoonheidsvlekje naast haar mond te verwijderen? Anke Van dermeersch: “Ik heb wel meer van dat soort vlekjes op mijn lichaam. Dat woekert! Gelukkig zit dat ene zichtbare vlekje op een leuke plaats, op deze manier is het niet lelijk, maar het blijft natuurlijk een fout in mijn huid. Verwijderen is geen optie, want het litteken zou sowieso groter zijn dan het vlekje.” In Dag Allemaal kom je het allemaal te weten.

In het najaar verschijnt een boek van Anke Van dermeersch over de vrouw in de islam. En Anke Van dermeersch heeft nog meer in haar mars. Mocht ze haar standpunten verdedigen in een andere partij… Anke Van dermeersch: “Dan was ik nu al minister geweest. Zéker!” Maar een andere keuze dan het VB zit er niet in. Anke Van dermeersch: “Ik hoor thuis in het Vlaams Belang, en de N-VA zou niets voor mij zijn. Neem nu Frieda Brepoels: ik zou niet met haar overweg kunnen. Ze wil wel een onafhankelijk Vlaanderen, maar dat Vlaanderen hoeft voor haar niet per se Vlaams te zijn.” En met Bart De Wever? Zou ze daar mee kunnen samenwerken? Anke Van dermeersch: “Ik zit tegenover hem in de gemeenteraad, en ik vind hem een zeer bizarre mens. Dat cynische kantje… ik weet het niet. En waarom eet hij zo veel, wat zit daar achter? Die voelt zich niet goed, denk ik.”

Van dermeersch eigen zwakte is “nagelbijten van de stress”. Ze vindt niet dat het vet van de soep is bij het VB. Anke Van dermeersch: “Totaal niet. We zijn goed bezig.” Bruno Valkeniers is volgens haar “voorlopig nog wel” de voorzitter die het VB nodig heeft. Anke Van dermeersch: “Maar onze partij moet ook evolueren. Ik pleit voor verjonging en vervrouwelijking. Nu Stef (haar zoontje, broer van Silke, nvdr.) naar school gaat, zie ik weer mogelijkheden voor mezelf. Hij heeft zijn mama nu niet meer zo hard nodig. Of ik dus voorzitter wil worden? Als ze ’t me vragen, zal ik het zeker overwegen. Het past in de vervrouwelijking en de verjonging: Valkeniers (56 j., nvdr.) zou mijn vader kunnen zijn. (lacht) Maar de oude garde, waartoe Filip Dewinter en Gerolf Annemans behoren, moet wel met respect worden behandeld. Daar hebben we een tussengeneratie voor nodig, en daar maak ik deel van uit.”

“Ik deel de mening van mevrouw Van dermeersch volledig”, zegt VB-voorzitter Bruno Valkeniers (foto 2). “We zijn toe aan verjonging en vervrouwelijking, punten waar ik aan het werken ben. Of mevrouw Van dermeersch de capaciteiten heeft om voorzitter te worden? Daar ga ik me vandaag niet over uitspreken, om de simpele reden dat het niet aan de orde is.” Blijft vreemd: “Mijn kinderen komen op de eerste plaats, dat zal altijd zo zijn”, en dan toch ambiëren VB-voorzitter te worden. Is dat dan zo’n lichte taak?

Het geduld van Filip Dewinter was sinds vrijdag op toen hij vernam dat de vijf Gentse VB-gemeenteraadsleden die samen de Belfortploeg vormen, de vier andere Gentse VB-gemeenteraadsleden uit de commissies zouden zetten omdat het onmogelijk is met hen samen te werken. VB-voorzitter Bruno Valkeniers heeft gisteren de vijf (Francis Van den Eynde, Kristina Colen, Geert De Jaeger, Omer Denis en Mireille van Bellegem) uit de partij gezet. Maar daarmee zijn de problemen van het VB nog niet opgelost.

Zaterdag 18 juni heeft de VB-partijraad beslist dat de vijf dissidente Gentse gemeenteraadsleden hun Belfortploeg en de bijbehorende website moesten opdoeken, en meningsverschillen voortaan binnenkamers dienden te uiten, niet in de pers. "Indien uiterlijk 30 juni 2011 aan deze voorwaarden niet werd voldaan óf indien men tussentijds één of meerdere der hogervermelde voorwaarden niet naleefde, oordeelde de partijraad dat men zich buiten de partij plaatst en gaf de partijraad de opdracht aan de partijvoorzitter om de nodige maatregelen te nemen tot uitsluiting van het lid", schrijft Bruno Valkeniers in een brief aan de Belfortploegleden. Volgens Valkeniers wijst de beslissing van de Belfortploeg over de vier andere Gentse VB-gemeenteraadsleden erop dat de Belfortploeg de beslissing van de partijraad niet willen naleven. "Bijgevolg moet ik vaststellen dat u zichzelf buiten de partij heeft geplaatst. Wij kunnen u dan ook niet langer als lid van de partij beschouwen", luidt het. Ook de lidmaatschappen, mandaten en functies die de vijf namens of in het Vlaams Belang uitoefenden worden beëindigd. De belangrijkste mandaten van de vijf (alle vijf gemeenteraadslid, twee ook nog provincieraadslid) kan Bruno Valkeniers evenwel niet beëindigen. Het zijn mandaten die de verkozenen toebehoren en niet een partijvoorzitter.

Met zijn beslissing gisteren houden de problemen voor Bruno Valkeniers echter niet op. Niet in Gent en omstreken, niet in Genk en omstreken. We schreven eerder al over de problemen voor het VB in de Limburgse gemeente As, vlakbij Genk. Leo Degraeve (foto 1), VB-lijsttrekker bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006, nam er in maart om gezondheidsredenen ontslag als VB-gemeenteraadslid. Nog vóór de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 kreeg hij een herseninfarct waardoor hij half verlamd is. Zijn echtgenote assisteerde hem daarom bij de gemeenteraadszittingen. Werner Feyaerts werd in maart en april uitgenodigd om als eerste opvolger op de VB-lijst zijn eed als gemeenteraadslid af te leggen, maar tevergeefs. Men nodigde daarop de volgende op de VB-lijst uit, maar Sandra Note daagde evenmin op om haar eed als gemeenteraadslid af te leggen. Voor de gemeenteraadszitting deze maand werd dan maar Eleonora Vanseer uitgenodigd, maar ook zij verscheen niet. Men is dus al vier gemeenteraadszittingen aan het proberen een opvolger voor VB'er Leo Degraeve te vinden. En hoe is het met Marleen Croes (foto 2), fractieleidster van de tweekoppige VB-gemeenteraadsfractie in As? Ze kwam deze maand voor de vierde opeenvolgende keer niet opdagen voor de gemeenteraadszitting.

Een meerderheid van de VB-gemeenteraadsleden in Gent wordt uit de partij gegooid, en in de buurt van Genk vindt men geen gemeenteraadsleden meer die voor het VB willen zetelen. Bij het VB mag de partijvoorzitter blijven. Zo’n goeie hebben ze daar nog niet gehad.

In de reeks ‘Elk weekend een groot kranteninterview met een VB-kopstuk’ (Filip Dewinter en Jurgen Verstrepen in Gazet van Antwerpen, Filip Dewinter in De Standaard/Het Nieuwsblad…) is het dit weekend de beurt aan Gerolf Annemans (foto 1) om zijn licht te laten schijnen. Gazet van Antwerpen legde hem tien stellingen voor.

1. De zeven vette jaren van het VB zijn voorbij. Gerolf Annemans (verkort, want in de krant zelf mag Annemans twee volledige bladzijden vullen): “Het VB is geen partij die 25 % van de stemmen moet halen, want met zo’n score word je een onduidelijke partij. Wat ons streefcijfer dan wel is? Daarover verschillen Filip Dewinter en ik van mening. Hij is tevreden met 10 %, ik met 15 %. (…) Het VB heeft een toekomst. Kijk maar  naar het succes van verwante partijen in de rest van Europa.” AFF/Verzet-stelling. Het VB mag niet te vlug afgeschreven worden. Verzet blijft nodig, en andere partijen moeten niet het VB-beleid uitvoeren. “De politiek werkt als de wieg van Newton (foto 2), het beroemde toestelletje met de vijf zilveren bolletjes. Als je het uiterste bolletje laat klikken, komt de rest ook in beweging. Dat is de rol die het VB wil spelen”, zegt Annemans ook nog.

2. Operatie Vernieuwing is totaal mislukt. Gerolf Annemans: “Nee, die gaat gewoon verder. Gerolf Annemans en Filip Dewinter doen nog altijd mee, maar daarnaast treden ook een heleboel jongeren naar voor. En dan heb ik het niet over veertigers, maar over dertigers en twintigers. (…) Onze partij zal op een dag de opvolging wel regelen, liefst vreedzaam en binnenskamers. We moeten niet tot elke prijs willen vernieuwen en verbreden.” AFF/Verzet-stelling. En je zo zot zijn om te denken dat vernieuwing nog mogelijk is.

3. De kritiek op ‘de Antwerpse clan’ zwelt aan. Gerolf Annemans: “Het is eigenlijk grappig: in het verleden is altijd beweerd dat Dewinter en ik twee verschillende clans achter ons hadden – wat misschien ooit zo geweest is, al heb ik dat nooit toegegeven en hebben we in het openbaar ook nooit ruzie gemaakt. En nu zouden we samen één clan vormen. Het kan verkeren, zei Bredero.” AFF/Verzet-stelling. Wij hebben altijd gezegd dat Dewinter en Annemans "twee handen op één buik” zijn.

4. Alle kritische stemmen zijn weggezuiverd. Gerolf Annemans: “Ik wil niet boosaardig gaan uithalen naar mensen die de partij hebben verlaten. (…) Ik heb bovendien grote problemen met de keuze voor het woord ‘zuiveren’, dat herinneringen oproept aan de donkere tijden van de repressie. Ik heb dit niet verdiend.” AFF/Verzet-stelling. Marie-Rose Morel had anders nog meer problemen met Gerolf Annemans dan met Filip Dewinter. Frank Vanhecke zei overigens niet dat Morel is weggezuiverd. “Het Vlaams Belang heeft Marie-Rose afgeslacht”, zei Frank Vanhecke bij Goedele (Bron: onder andere Vlaams Belang Kapellen)

5. Vanhecke is een duikboot geworden. Hij vindt de N-VA betrouwbaarder dan het VB en heeft al maanden geen contact meer met de partijtop. Gerolf Annemans: “Geen contact meer: is de Europese fractie dan onafhankelijk geworden? Nee, er zijn genoeg medewerkers met wie wij wél contacten onderhouden. Bovendien hebben we niet één maar twee vertegenwoordigers in het Europees parlement. Die werking vormt geen enkel probleem.” AFF/Verzet-stelling. Enerzijds is de VB-fractie in het Europees parlement een ‘staat binnen de staat’. Zou Dewinter goedgekeurd hebben dat Marie-Rose Morel als personeelslid werd ingeschreven op de loonlijst van het Europees Parlement? Anderzijds zijn er inderdaad nogal wat VB’ers die dubbel spel spelen.

6. Het aantal leden daalt dramatisch. Gerolf Annemans: “Onze ideeën zijn niet dood en we komen terug. Hetzelfde is gebeurd in Oostenrijk na Jörg Haider, in Frankrijk met Marine Le Pen en in Nederland met Geert Wilders. Die partijen zijn van veel dieper teruggekomen dan wij. Er is nog een grote toekomst voor het VB.” AFF/Verzet-stelling. Of er nog een grote toekomst is voor het VB zal (euh…) de toekomst uitwijzen, maar het VB mag inderdaad niet te vlug afgeschreven worden. Onderschat nooit je tegenstander.

7. De partij krijgt geen vat op Bart De Wever. Dewinter beloofde De Wever alle steun als De Wever maar de SP.A uit het Antwerps stadhuis verdreef. De Wever zweeg. Gerolf Annemans: “Ik koester niet de illusie dat ik een antwoord krijg. De Wever zal rond de pot blijven draaien, daar is hij heel goed in. Dat doet hij ook op het federale niveau en met de Vlaamse regering. De N-VA danst om vele hete brijen heen, maar dat kan niet eeuwig blijven duren.” AFF/Verzet-stelling. Inderdaad, en het valt te vrezen dat nogal wat mensen zich gaan verbranden aan die hete brij.

8. Valkeniers drukt zijn stempel niet. Gerolf Annemans: “Die man heeft de afgelopen jaren met de discipline van een monnik geïnvesteerd in onze interne werking. Hij is een puinruimer geweest zoals er nooit een nodig had mogen zijn. Helaas amuseren tegenstanders zich ermee om gemene dingen over hem te zeggen. Daarom wil ik hulde brengen aan een voorzitter die achter de schermen zoveel doet. Bemoedigen, bemiddelen, verzoenen… Hij heeft de partij bijeengehouden in woelige wateren.” AFF/Verzet-stelling. Met het beeld van Valkeniers als monnik kunnen we ons verzoenen. Mocht Annemans daarentegen zeggen dat Valkeniers een heilige is… En de partij bijeenhouden? Wat dan met het ontslag van Karim Van Overmeire, Bruno Stevenheydens, Johan Demol en anderen, de reactie van de VB-partijtop op de Belfort-groep…

9. VB evolueert naar een anti-islampartij. Gerolf Annemans: “De islam en de Belgische toestand: dat was de good old tegenstelling die men Dewinter en mij vroeger zo graag wilde aanwrijven. Onzin, want het zijn gewoon twee aspecten van één en dezelfde partij.” AFF/Verzet-stelling. Met dit verschil dat het VB haar geloofwaardigheid kwijt is om communautaire hervormingen af te dwingen, en wél nog overkomt als dé anti-islampartij. Het idee van het Antwerpse stadsbestuur om in plaats van meerdere kleine islamitische gebedsplaatsen ruimte te voorzien voor twee grote moskeeën is gefundenes fressen om de VB-militanten terug te mobiliseren.

10. Dewinter is nu de onbetwiste en enige leider. Gerolf Annemans: “Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik veel ervaring heb met Dewinter, hij en ik hebben samen heel wat meegemaakt. Als het ooit zo geweest zou zijn dat Dewinter zich opwierp als de grote leider, dan is dat nu minder dan ooit het geval. Een partij is een ploeg en hij weet dat nu.” AFF/Verzet-stelling. Filip Dewinter is niet nu, maar (op de beginjaren met Karel Dillen na) altijd al “de onbetwiste en enige leider” geweest. Dat Dewinter nu meer oog zou hebben voor de “ploeg” doet niets af van dat hij nog steeds de leider is.

Amper twee weken geleden kopte Het Laatste Nieuws dat op één jaar tijd 31 gemeenteraadsleden opgestapt zijn bij het VB. Intussen zijn er nog twee bijgekomen. De Kalmthoutse VB-gemeenteraadsleden Francis Wouters (foto) en Yves Ceusters maakten op de gemeenteraadszitting donderdagavond in Kalmthout bekend dat ze opgestapt zijn bij het VB. Francis Wouters was meer dan tien jaar VB-personeelslid en voorzitter van het VB-Voorkempen.

Francis Wouters en Yves Ceusters zetelen vanaf nu als onafhankelijken in de Kalmthoutse gemeenteraad. Met hun ontslag is de VB-gemeenteraadsfractie in Kalmthout meteen gehalveerd. Er blijven nog twee VB-gemeenteraadsleden over, Koen Vanhees en Alois Broos. Francis Wouters trok bij het VB partij voor Marie-Rose Morel. Zo viel hij in ongenade bij de partijtop. “Ik werd hard aangepakt door de Dewinter-getrouwen”, zei Francis Wouters gisteren aan Gazet van Antwerpen. “Dewinters wil is wet, Antwerpen dicteert alles binnen de partij. Van de beloofde vernieuwing is niets terechtgekomen. Het partijbestuur bestaat uit ja-knikkers. De kieslijsten worden gevormd op basis van ons-kent-ons in plaats van bekwaamheid.” Als je ziet hoe een figuur als Wim Wienen in Antwerpen Vlaams parlementslid is kunnen worden, kan je Francis Wouters geen ongelijk geven.

Wouters is teleurgesteld in VB-voorzitter Bruno Valkeniers. “Die heeft niets te zeggen. Hij is de handpop van Dewinter, net als Gerolf Annemans." Volgens Wouters is in vele VB-afdelingen de ontevredenheid groot. “In de vijftien gemeenten van onze regio hadden wij drie jaar geleden nog 1 900 leden”, zegt hij. “Na alle interne ruzies zijn er dat nu nog 1 200.” Francis Wouters was niet zomaar een VB-gemeenteraadslid. Van 1999 tot 2010 was hij fractiesecretaris van het VB in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Sinds september vorig jaar was hij coördinator van de juridische dienst van het VB. Wouters was sinds 2000 voorzitter van het VB-Voorkempen dat de gemeenten omvat van Schoten tot bovenaan de provincie Antwerpen, de grens met Nederland. De bewering van VB-voorzitter Bruno Valkeniers “Er is binnen onze partij ruimte voor meningsverschillen, maar dan wel binnenskamers”, klopt niet volgens Francis Wouters.

In een reactie aan de Antwerpse regionale televisiezender ATV doet VB-voorzitter Bruno Valkeniers de verklaringen van Francis Wouters af als van iemand die in vooropzeg is geplaatst en in april aan zijn laatste maand  toe is. Wouters wijst erop dat hij van Bruno Valkeniers zelf een positieve evaluatie heeft gekregen als personeelslid, en hem zelfs een nieuw contract werd aangeboden. Yves Ceusters, als niet-werknemer of -werkgever in deze een onverdachte bron,  klaagt op ATV over een gebrek aan democratie binnen het VB. Volgens hem glijdt het VB af naar een anti-islampartij, en daar heeft men in Kalmthout geen boodschap aan. Het Vlaams-nationalisme waar Ceusters voor staat gaat niet uit van het stigmatiseren van bepaalde bevolkingsgroepen. Ceusters merkt dat de harde lijn bij het VB terug naar boven komt.

Het ziet er meer en meer uit dat Filip Dewinter als een Napoleon het VB naar haar Waterloo leidt. Omwille van de burgemeestersambitie van Filip Dewinter werden in de aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 een overmatig aantal partijkaders en financiën op Antwerpen ingezet. Filip Dewinter leed echter een overwinningsnederlaag tegen Patrick Janssens, en in een duel tussen Patrick Janssens en Bart De Wever in 2012 wordt Dewinter helemaal weggedrukt. Om toch nog een plaatsje aan de Schelde te veroveren werpt Dewinter zich dan maar op de niche van de anti-islamgevoelens en de vervreemding in de eigen stad. Daar zijn zeker nog een aantal tienduizenden stemmen mee te verdienen, maar het brengt Dewinter niet dichter bij de macht. Integendeel. Intussen gaat het VB daarmee buiten Antwerpen nog sneller ten onder dan in Antwerpen. De slimsten gaan dan ook weg bij het VB.

Vandaag wordt in de kathedraal van Antwerpen afscheid genomen van Marie-Rose Morel. In september vorig jaar, bij de aankondiging van haar wekelijkse column in Het Laatste Nieuws, sprak Marie-Rose Morel al over haar begrafenis.

Marie-Rose Morel rekende erop dat wie haar “bij leven gekoeioneerd heeft, het fatsoen zal opbrengen om weg te blijven van mijn begrafenis.” Wie bedoelde ze? Dewinter? Annemans? Marie-Rose Morel: “Het zou te gemakkelijk zijn om te zeggen dat ik spijt heb van mijn keuze voor het Vlaams Belang. Ik ben er drie maanden geleden uitgestapt, maar ik heb er nog veel vrienden. (…) Ik stel vast dat mijn gevecht binnen die partij niets heeft uitgehaald. En ik stel vast dat ik van alle partijen, van rechts tot links, opbeurende wensen heb ontvangen, behalve van het VB. Ach, het zou hypocriet zijn mochten ze dat nu wél doen. Dewinter en Annemans, en hun emotionele intelligentie is daar überhaupt niet groot genoeg voor.”

Gerolf Annemans hield zich gedeisd (Gerolf Annemans, geciteerd in de extra Story over het overlijden van Marie-Rose Morel: “Het is een stilmakend menselijk drama als dit iemand op die leeftijd treft. Niets van wat gezegd kan worden heeft genoeg belang.”); Filip Dewinter gebruikte daarentegen weer de Grote Woorden. Frank Vanhecke reageerde ontstemd. Frank Vanhecke (in Gazet van Antwerpen): “Het stoort me erg dat ik na haar overlijden Filip Dewinter op radio en tv hoor verklaren dat Marie-Rose een groot talent was. Hij was degene die haar niet meer op zijn lijst wilde, hij heeft haar politieke carrière kapotgemaakt. Daarom vind ik dat hij nu zijn mond zou moeten houden. Zijn reactie is voor de familie en voor mij kwetsend en onnodig. Hij heeft een geweldige kans gemist om te zwijgen."

Frank Vanhecke rekent op veel volk voor de begrafenismis. In de kathedraal zijn er 1 100 zitplaatsen. Bruno Valkeniers, Filip Dewinter en Gerolf Annemans zijn expliciet gevraagd om niet naar de begrafenis te komen. Bruno Valkeniers en Gerolf Annemans hebben gisteren bevestigd om die reden weg te blijven. Een aantal VB’ers zijn overigens zeer ontstemd over de vraag van Marie-Rose Morel om Bart De Wever een afscheidswoord te laten uitspreken. De meesten zetten zich daar over, maar VB-regiovoorzitter Gent-Eeklo, Gents gemeenteraadslid en voormalig volksvertegenwoordiger Ortwin Depoortere liet weten om die reden niet naar de begrafenis te gaan (sic). Ortwin Depoortere is ook VB-personeelslid. Bij het VB is hij onder andere verantwoordelijk voor de opvolging van de lokale VB-bladen. 

De vraag wie de VB-mol is bij de Amerikaanse ambassade houdt de gemoederen nog steeds bezig. De met het VB bevriende Angeltjes-website heeft een artikel ingetrokken waarin Luc Sevenhans, in navolging van Filip Dewinter en Clint, aangewezen werd als de VB-mol. Volgens Angeltjes zou het verhaal over Luc Sevenhans als VB-mol niet kloppen. Intussen houdt een ander verhaal het VB bij de keel. Letterlijk en figuurlijk.

Bij het VB en aanverwante organisaties vindt men dat De Morgen een “linkse prutskrant” is, maar toch wordt die krant tot de laatste letter uitgeplozen. Gisterenmorgen schrok men zich een hoedje toen men in een klein artikeltje las dat de N-VA haar zinnen heeft gezet op de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 en dat de inzet daarvan voor de N-VA niet meer maar ook niet minder is dan: “De keel van het Vlaams Belang-monster in Antwerpen oversnijden.” Daarenboven zou Bart De Wever gezegd hebben dat hij erover zou waken “dat een eventueel federaal akkoord het monster geen zuurstof geeft.”

“Met zijn uitspraken bewijst Bart De Wever alleszins het belang van het Vlaams Belang als zweeppartij en stok achter de deur in de communautaire onderhandelingen”, proberen Bruno Valkeniers en Filip Dewinter nog in een persmededeling. Maar daarna nemen ze het De Wever kwalijk met zijn “anti-Vlaams Belang-agenda” links in de kaart te spelen. “Wat zijn morbide obsessie jegens onze partij betreft, vergist de N-VA-voorzitter zich andermaal van tegenstander”, luidt het nog. Het VB jankend in de hoek, maar wat vertelde het VB nog maar pas op haar nationale nieuwjaarsreceptie?

Bruno Valkeniers, op 22 januari 2011: “Ik heb in het belang van Vlaanderen éénmaal de hand gereikt aan Bart de Wever, via een open brief, en het antwoord was … oorverdovende stilte. Ik zal het geen tweede keer doen. Ik heb na het geknoei van de afgelopen 7 maanden, definitief besloten om onze eigen weg te gaan. Een weg die nodig en noodzakelijk is en die dringend is en die door niemand anders beter bewandeld wordt dan door onszelf.” De pers kopte dan ook Valkeniers: “Forza Flandria is niet meer aan de orde”. Op de VB-nieuwjaarsreceptie zelf samenwerking met de N-VA afwijzen, en amper een dikke week later verontwaardigd zijn dat de N-VA niet zij-aan-zij met het VB optrekt. Het is als een klein kind dat stoer doet, en daarna pruilt omdat de grotere broer een andere weg wil nemen.

Vorige zaterdag pakte De Standaard uit met een eerste reeks Wikileaks-documenten over de relatie tussen de Verenigde Staten en ons land. Minister van Oorlog Pieter De Crem was de eerste die ermee de billen bloot werd gezet. Gisteren was het Vlaams Belang aan de beurt. De ambassade van de Verenigde Staten wordt regelmatig – door een VB-Kamerlid – gebriefd over interne zaken bij het VB, en VB-voorzitter Bruno Valkeniers vertelt aan de Amerikanen andere zaken dan het officiële VB-discours.

De ambassade van de Verenigde Staten onderhoudt al minstens drie jaar informele contacten met een VB- Kamerlid wiens naam niet wordt vrijgegeven in de documenten die De Standaard kon inkijken. In elk geval geeft dat Kamerlid de Amerikanen toelichting over de interne beslommeringen bij het VB. Veel meer dan de Vlaamse media te beurt valt, zelfs bij informele contacten. En de auteur van het artikel in De Standaard kan het weten, want soms lijkt hij wel een rechtstreekse lijn te hebben met Gerolf Annemans. Al onmiddellijk na de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 laat het Kamerlid de Amerikanen weten dat het VB “extreem ontgoocheld” is met het gebrek aan succes in de grote steden. Filip Dewinter toeterde in die dagen tegenover de media: “We zijn niet euforisch, wel tevreden.” De VB-bron bij de Amerikanen geeft als verklaring voor de tegenvallende uitslag: “De stemmen van migranten, glansloze kandidaten en een interne desorganisatie.” Alleen die “stemmen van migranten” werd in die dagen door het VB aan de media gegeven als verklaring voor de stembusuitslag. Volgens diezelfde VB-bron ging het VB bij de parlementsverkiezingen in 2007 voor een resultaat “tussen 25 en 30 procent”. Het werd 19,2 %.

In januari 2007 komt de interne verdeeldheid bij het VB in de openbaarheid. Marie-Rose Morel stelt openlijk het leiderschap van Filip Dewinter in vraag. “De crisis is er geen van hardliners tegen gematigden, het gaat niet om de ideologie”, legt het Kamerlid uit aan politiek raadgever van de Amerikaanse ambassade Ted Andrew. Een correcte analyse. “Het ligt aan de nieuwe, minder gedisciplineerde leden van de partij, die niet de traditie en de gebruiken koesteren van de leden die van meet af aan bij Vlaams Belang actief waren”, vervolgt het VB-Kamerlid. De bron stak zijn afkeer voor Morel niet weg. “We houden niet van deze aanpak, het demoraliseert onze kiezers. Onze sterkte is juist verenigd te zijn naar de buitenwereld.” Het VB-Kamerlid stelt de ambassade gerust. Van een revolutionair klimaat is absoluut geen sprake. Bovendien verkiest het Vlaams Belang een verenigd België boven een separatisme dat via geweld of vijandigheid in de feiten tot stand komt. Toenmalig VS-ambassadeur Sam Fox noteert in een vertrouwelijk bericht dat de VB-leiders zich steeds meer zorgen maken over het groeipotentieel van hun partij.

Volgens De Standaard is de VB-mol een man. Het meest waarschijnlijk lijkt ons dan dat Gerolf Annemans de informant is. Het is weinig waarschijnlijk dat bijvoorbeeld een backbencher als toenmalig Kamerlid Staf Neel regelmatig uitgenodigd werd door de Amerikanen. Mocht het om een vrouw gaan, komt natuurlijk Alexandra Colen als echtgenote van Paul Belien in beeld. Volgens Filip Dewinter is Luc Sevenhans (intussen senator voor de N-VA) de VB-mol, maar Sevenhans ontkent dit in alle toonaarden en is ook niet zo virulent tegen Marie-Rose Morel als de bron bij de Amerikaanse ambassade. Gerolf Annemans daarentegen... Ooit moest Filip Dewinter, anders ook niet de grootste vriend van Marie-Rose Morel, go-between spelen tussen Marie-Rose Morel en Gerolf Annemans.

Wat alleszins zeker is, is dat ook Bruno Valkeniers bij de Amerikanen op visite was. In 2009 heeft hij een lange ontmoeting met een ambassademan. Zijn discours verbaast op twee punten. Zo geeft Valkeniers toe dat Brussel een echt probleem is bij de mogelijke splitsing van België. Valkeniers beschouwt Brussel trouwens niet als een Vlaamse, maar als een “internationale, multiculturele stad” die enkel kan overleven als een “multilinguïstische stad binnen een monolinguïstisch Vlaanderen of als een soort aparte entiteit, gefinancieerd door Vlaanderen, Wallonië en de EU”. Dat staat een flink stuk af van het VB-programma dat Brussel uitdrukkelijk als een Vlaamse, weliswaar tweetalige, hoofdstad bestempelt. Nog straffer is dat Valkeniers zegt dat zijn partij absoluut geen probleem heeft met religie, en er geen ban is op de islam of de Koran. Onlangs herhaalde Filip Dewinter nochtans dat “de erkenning van de islam moet worden ingetrokken. Niet alleen fundamentalisme is een probleem. De islam zelf is het probleem.”

Origineel is de uitleg van Bruno Valkeniers waarom het VB geen racistische partij zou zijn. Het VB is weliswaar in 2004 door de rechtbank veroordeeld voor racisme, maar dat is enkel omdat de standaard voor vrijheid van meningsuiting in ons land niet zo hoog ligt als in de Verenigde Staten. Volgens een Amerikaans rapport van eind 2009 is de keuze voor Bruno Valkeniers om het imago van de partij bij te stellen, mislukt. De hardliners hebben het nog steeds voor het zeggen. Intussen is de bekendere Howard Gutman ambassadeur van de Verenigde Staten in ons land en die besluit: “Zolang het einde van België de doelstelling blijft en de partij zich niet kan inhouden om migranten te sarren, blijft er weinig hoop dat Vlaams Belang ook op een succesvolle manier andere partijen de hand kan reiken.” Het cordon sanitaire is overigens een vaak terugkerend thema in de nota’s van de Amerikaanse ambassade.

Op de website van het VB werd gisteren geen enkele reactie op deze onthullingen publiek gemaakt. Op zijn blog wijst Bruno Valkeniers erop dat uit de contacten blijkt hoe belangrijk de Verenigde Staten het VB beschouwt. Op de tegenstellingen tussen wat aan de ambassade is gezegd en wat in het VB-programma staat, en wat Filip Dewinter zegt, gaat Valkeniers niet in. In met het VB bevriende websites maakt men zich er vrolijk over dat De Standaard de Weakileaks-documenten kan inzien en niet “de linkse prutskrant De Morgen”, of hekelt men de zoektocht naar de mol bij het VB. Op de kern van de zaak – het verschil tussen wat officieel en wat vertrouwelijk gezegd wordt – gaat men niet in. De Standaard gaf op haar website intussen de originele cable over het VB vrij. De Amerikanen blijken goed geïnformeerd te zijn. Het is de Amerikanen bijvoorbeeld niet ontgaan dat in 2007 Filip Dewinter en toenmalig VB-voorzitter Frank Vanhecke door de politie werden opgepakt bij een anti-islambetoging in Brussel, noch bijvoorbeeld dat Karim Van Overmeire in 2009 meldt niet langer in het VB-partijbestuur te willen zetelen. (Foto: Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers. Napratend met een glas Amerikaanse wijn?)

Over het media-actieplan dat VB-voorzitter Bruno Valkeniers zaterdag op zijn nieuwjaarsreceptie aankondigde is nagedacht. Morgen of één van de volgende dagen meer daarover op deze blog. Gisteren werden al de eerste twee resultaten zichtbaar: er is een ‘meldpunt media’ geopend waar men concrete feiten naartoe kan mailen als men meent dat het VB gediscrimineerd wordt in de media, en VB-voorzitter Bruno Valkeniers heeft een blog geopend waarop hij zijn dagelijkse kijk op de politieke actualiteit zou geven.  

Bruno Valkeniers laat op zijn blog alvast weten dat de opkomst van de media voor de traditionele Vlaams Belang-nieuwjaarsreceptie “ditmaal niet slecht” was, dat de Waalse werkgeversleider Philippe Luyten “een frisse Waalse stem” is, Siegfried Bracke warm en koud blaast over zijn SP-lidmaatschap maar zeker nooit VB-lid was, Bruno Valkeniers niet wil schrijven over de jongste Miss België-verkiezing maar toch aanstipt dat “zélfs Waalse schoonheidskoninginnen pleiten (…) voor de splitsing van België”, enzovoort. Bruno Valkeniers heeft geoefend vooraleer zijn blog gisteren publiek te maken. Echt swingend is het nog niet, maar na het wegvallen van de blog van Bart Debie en anderen is een mens al met weinig tevreden.

We kunnen de blog van Bruno Valkeniers dan ook enkel maar toejuichen. Valkeniers kan de raad van zijn voorganger als VB-voorzitter ter harte nemen. Frank Vanhecke schreef op 26 december 2008 op zijn blog: “We moeten die jongens van het AFF regelmatig wat ergernis voederen, anders blijven ze maar zagen over de zoveelste bijeenkomst van een paar tientallen kale knikkers.” Frank Vanhecke beloofde zijn blog “met de regelmaat van een Zwitsers uurwerk actueel te houden”. Helaas lukte dat niet, ook niet vóór de gezondheidsproblemen van Marie-Rose Morel acuut werden. Aan Bruno Valkeniers om beter te doen.

Gisteren hield het VB haar nationale nieuwjaarsreceptie, waar Bruno Valkeniers Zuid-Soedan als na te volgen voorbeeld aanprees. Als het er zo goed is in Zuid-Soedan, waarom gaat hij er niet wonen? Filip Dewinter naar Namibië, Bruno Valkeniers naar Zuid-Soedan… Moet kunnen.

Vandaag organiseert het VB-Gent haar nieuwjaarsreceptie. In Het Biljarthuis in Wondelgem. Het nieuwe Gentse VB-partijbestuur wordt er voorgesteld, maar een meerderheid van de Gentse VB-gemeenteraadsleden zou als protest weblijven.

“De problemen die er binnen onze partij zijn op nationaal niveau, wegen ook in Gent door”, zegt voormalig boegbeeld van het VB-Gent Francis Van den Eynde. “Vroeger eindigde de macht van Filip Dewinter aan de Schelde, maar de jongste tijd zijn een aantal Oost-Vlaamse parlementsleden aan de kant geschoven zoals Karim Van Overmeire, Bruno Stevenheydens en ikzelf. Brusselse partijbedienden zijn in hun plaats gekomen, ook in Gent.” Van den Eynde heeft het dan over Vlaams parlementslid Johan Deckmyn (foto 1) en volksvertegenwoordiger Tanguy Veys die de dienst uitmaken in de Gentse koepel van het Vlaams Belang. Dat het niet botert tussen de clan-Deckmyn en de clan-Van den Eynde werd in oktober al duidelijk. Toen werd Van den Eynde met zijn medestanders uit het koepelbestuur gezet, een beslissing die wat later door de nationale partijtop ongedaan werd gemaakt. AFF/Verzet vernam uit een doorgaans goed ingelichte bron dat VB-voorzitter Bruno Valkeniers gevraagd heeft te wachten met een nieuwe samenstelling van het VB-koepelbestuur in Gent tot de verkiezingen die statutair gepland zijn. Maar daar hebben Deckmyn en Veys wat anders op gevonden.

“Ze hebben daar op gereageerd met geen bestuursvergaderingen meer bijeen te roepen”, zegt Kristina Colen (foto 2). Colen, zus van, VB-fractievoorzitster in de Gentse gemeenteraad, heeft zich net als drie andere gemeenteraadsleden achter Van den Eynde geschaard. “Maar intussen hebben Deckmyn en Veys wel op eigen houtje initiatieven genomen die niet in het bestuur waren besproken. Een actie aan de Sleepstraat, bijvoorbeeld. Of de Suske en Wiske-kalendertjes die ze uitdeelden op de nieuwjaarsreceptie. Stunts. Op zich niks mis mee, maar ik heb er wel problemen mee dat die mensen in de gemeenteraad hun inhoudelijk werk niet doen”, zegt Colen. “Bovendien heeft de clan-Deckmyn intussen in alle stilte een nieuw koepelbestuur samengesteld, dat dus zondag (vandaag, nvdr.) aan de partijmilitanten zal worden voorgesteld”, zegt Colen nog. “Ze hebben dat – zogenaamd toevallig – gedaan op een bijeenkomst die samenviel met de gemeenteraadscommissie Algemene Zaken, waar wij allemaal bij moesten zijn. Aan mij hebben ze nog gevraagd om toe te treden tot het nieuwe bestuur, maar in de huidige omstandigheden voel ik daar niets voor. Van inspraak is er geen enkele sprake.”

Meer zelfs: Colen, Van den Eynde en drie andere Vlaams Belang-gemeenteraadsleden – een meerderheid van de fractie – kondigen aan dat ze het nieuwe koepelbestuur niet zullen erkennen en er ook niet mee zullen samenwerken. “We blijven wel loyaal lid van de partij en hopen dat het nationale partijbestuur alsnog ingrijpt”, klinkt het. En anders? “Dan zitten wij, en het hele Vlaams Belang in Gent, met een groot probleem. Want ik voel dat we de steun hebben van een groot deel van de achterban.” Johan Deckmyn wilde gisteren niet reageren op de uithaal van Colen en Van den Eynde. “Interne discussies voer ik niet in de pers”, zei hij aan Het Nieuwsblad. Blijven Francis Van den Eynde, Kristina Colen en anderen vandaag bewust afwezig op de VB-nieuwjaarsreceptie in Gent, Tanguy Veys zal later toekomen. Hij neemt eerst bij GUNKtv deel aan een debat met Jurgen Verstrepen en Bo Coolsaet over de vraag of Vlaanderen oversekst is. Er zijn natuurlijk prioriteiten in het leven van een partijmilitant, en niet in het minst voor Vlaanderen.

Zoals hier aangekondigd presenteerde het VB gisteren haar volgende campagne “om het immigratieprobleem aan te pakken”. Het VB gaat hierbij nog een stap verder dan bij vorige campagnes en haar programma voor de federale verkiezingen vorig jaar. Het voorstel deugt om allerlei redenen niet.

“De immigratiesluizen naar dit land staan verder open dan ooit”, zei Bruno Valkeniers op een persconferentie. “De situatie is ronduit dramatisch”, vulde Filip Dewinter aan. Filip De Man zei dat er niets in huis komt van allerlei voorstellen om de vreemdelingenwetgeving te verstrengen, maar werd daarin gisteren nog tegengesproken vanuit de Kamer van Volksvertegenwoordigers waar de Kamercommissie naturalisaties strengere criteria goedkeurde om Belg te kunnen worden. Een voorstel overigens waar het VB… tegen stemde. Anke Vander meersch zei op de persconferentie dat het VB voorstander blijft van godsdienstvrijheid maar die godsdienstvrijheid geen vrijgeleide kan zijn voor het invoeren van “gebruiken die gebaseerd zijn op de sharia”. Organisatieverantwoordelijke Filip Dewinter noemde de campagne ‘Blijf van ons land!’ een campagne met “een assertieve boodschap” die zich richt tot de “ongewenste vreemdelingen die hier niet thuishoren”, namelijk de “asielbedriegers, criminele vreemdelingen, illegalen, islamradicalisten en het immigratie-profitariaat” (zie ook de tekst bovenaan de affiche, foto 1).

De campagne wordt gevoerd met affiches (geïnspireerd door een Franse anti-racistische campagne uit de jaren tachtig, foto 2), bijna een miljoen pamfletten en lokale straatacties. Straatacties zoals vandaag bijvoorbeeld in Oostende, tegen de erkenning van een plaatselijke moskee. Er worden ook twee brochures verspreid: Immigratie: Problemen en oplossingen en Immigratie: Financiële en maatschappelijke kostprijs. Zoals er twee brochures met gelijkaardige titels en inhoud verspreid werden bij de voorstelling van het fameuze zeventigpuntenplan in de jaren negentig. Concrete voorstellen bij de nieuwe campagne zijn “een striktere immigratiewetgeving”, “het stopzetten van de subsidiëring van de islam” en “het weigeren van inwoners uit landen die lid zijn van de ‘Organisation of Islamic Countries’ (OIC)”. Wie googelt naar de ‘Organisation of Islamic Countries’ komt uit op de Organisation of The Islamic Conference, een organisatie waarvan 57 voornamelijk moslimlanden lid van zijn. Opgericht in 1969 als reactie op de aanslag op de Al-Aqsamoskee in Jeruzalem door een Australische christenfundamentalist. Wie een inwoner is van een land lid van het OIC mag – toch van Dewinter & Co – ons land niet meer binnen. Een nieuw voorstel van het VB, maar ook een voorstel dat langs alle kanten rammelt.

Een nieuw voorstel van het VB want in hun verkiezingsprogramma voor de federale verkiezingen vorig jaar nog maar staan zesendertig voorstellen over "immigratie en islamisering", van enkel nog Europese vluchtelingen opvangen in Europa tot een verbod voor de “islamitische hoofddoek” bij de overheid, maar nergens is er sprake van “het weigeren van inwoners uit landen die lid zijn van de ‘Organisation of Islamic Countries’ (OIC)”. Het voorstel rammelt ook langs alle kanten. Een beschaafd land biedt bescherming aan mensen die vervolgd worden omwille van hun godsdienstige overtuiging. Het VB discrimineert daarentegen mensen op basis van de godsdienst die overwegend in een land wordt aangehangen. Maar we wisten natuurlijk al dat het VB geen beschaafde partij is. Dat ze echter zó laag zou vallen?! In een aantal van die overwegend islamitische landen worden christenen vervolgd. Maar ook voor hen is er geen plaats als inwoner in ons land zodra het VB-voorstel wet wordt. Een grappig detail is dat in de loop van haar bestaan enkele leden wel eens geschorst werden als OIC-lid: Afghanistan tussen 1980 en 1989, en Egypte tussen 1979 en 1984. Waren de Afghanen en Egyptenaren in die periode wel welkom in Vlaams Belangistan?

Filip Dewinter bevestigde in een interview met Apache gisteren wat wij anderhalve maand geleden al schreven: de ook in hoger beroep voor negationisme veroordeelde Roeland Raes mag VB-lid blijven. RechtsActueel ten spijt die ons verwijt “van muggen olifanten te maken en bij momenten grote verzinsels” te schrijven. Ook Bruno Valkeniers bevestigde intussen dat Raes VB-lid mag blijven. Zwaar actief is de 76-jarige Roeland Raes natuurlijk niet meer, getuige zijn lichaamshouding tijdens een VB-kaderdag op 20 november vorig jaar in Oostakker (foto 1). Ook een andere pur et dur gaat overigens stilaan richting rentenieren. Weliswaar met nadruk op "stilaan".

Vlaams parlementslid Pieter Huybrechts (54 j.) heeft om “persoonlijke redenen” zijn ontslag gegeven als voorzitter van het VB in de regio Zuiderkempen. Huybrechts blijft wel in het Vlaams parlement zetelen. “Zetelen”, niet “actief zijn”. In het laatste parlementair rapport van Gazet van Antwerpen was het verdict: “Behoort tot de meest rechtse vleugel van de partij, en kreeg een paar keer hommeles met de VB-top voor het openlijk belijden van zijn sympathie voor Blood and Honour. In het parlement maakt hij minder brokken. Aanwezig zijn volstaat voor hem, al kan hij een groot stemvolume ontwikkelen. Kan wel op de steun van Filip Dewinter rekenen.” Pieter Huybrechts is een ex-schoonzoon van Karel Dillen. Hij was gehuwd met Greet Dillen, niet Marijke Dillen en natuurlijk ook niet Koen Dillen. Dat Pieter Huybrechts in het Vlaams parlement blijft zetelen dwarsboomt de plannen die Bruno Valkeniers heeft met Raf Liedts. Raf Liedts (42 j.) is de chauffeur van Bruno Valkeniers, is gemeente- en provincieraadslid, en woont net als Pieter Huybrechts in Herentals.

Het was de afspraak dat Pieter Huybrechts in de loop van de huidige Vlaamse legislatuur, samen met een paar andere backbenchers, plaats zou ruimen voor jonge wolven als Raf Liedts. Maar Pieter Huybrechts wil blijkbaar zijn bankrekening en pensioenrechten nog verder aandikken. Pieter Huybrechts kan op zijn palmares onder andere schrijven dat hij cultuurpraeses van het Antwerpse NSV was en zo de pen vasthield voor het officieuze NSV-lied met daarin pakkende passages als: “Ne Amadees, ne Marokkaan, ne Raller en ne nikkeriaan, ne kommunist, ne vreemde tist, die zwieren we allemaal in hun kist. Ne rode hond met ne grote mond, die boren we in de grond!” Huybrechts is ook oud-VMO-lid. Sinds 1995 is Huybrechts Vlaams parlementslid, nooit te beroerd om zich bij straatacties van het VB en aanverwante organisaties (Voorpost, NSV…) te vertonen. Op zijn eentje zorgt hij daarenboven voor een flink deel van de omzet van café De Leeuw van Vlaanderen (foto 2).

“Er is geen sprake van onenigheid of ruzie”, zegt Raf Liedts over het voortijdig ontslag van Pieter Huybrechts als voorzitter van het VB in de regio Zuiderkempen. “Wat de lokale besturen betreft staan begin volgend jaar sowieso verkiezingen van onder meer een nieuwe voorzitter op het programma”, meldt Raf Liedts nog.

De tijd staat stil bij het VB. “Dit is geen ideologische nederlaag voor Vlaams Belang. Wij hebben het pad geëffend, wij hebben dertig jaar lang de kar getrokken. Anderen oogsten vandaag wat wij hebben gezaaid”, zei Filip Dewinter op 13 juni 2010 in reactie op het monstersucces van de N-VA bij de federale verkiezingen. “Bij de voorbije verkiezingen hebben wij stemmen verloren, maar zeker geen ideologische nederlaag geleden. Wel hebben anderen geoogst wat onze partij jarenlang heeft gezaaid”, zegt Bruno Valkeniers deze week in Knack in reactie op onderzoek naar de motivatie van de kiezer bij de verkiezingen op 13 juni 2010. Blijkbaar heeft de VB-voorzitter nog niet begrepen dat mensen wel eens om uiteenlopende redenen voor de N-VA durven stemmen, en huidige N-VA-stemmen niet noodzakelijk verder vloeien naar het VB.

Het VB verloor op 13 juni 2010 maar liefst 112 000 stemmen aan de N-VA (1 op 5 VB-kiezers in 2009) en 3 000 stemmen aan de CD&V. Het VB kreeg daarentegen 14 000 stemmen van mensen die in 2009 nog Lijst Dedecker (LDD) stemden, 6 000 van gewezen Open VLD-stemmers en 6 000 van voormalige Groen!-stemmers. Tussen VB en SP.A-kiezers waren er geen transfers van stemmen. Wie naar de N-VA overstapte gaf als reden: de behoefte aan verandering, het willen afstraffen van de slechte prestaties van de traditionele partijen, en dat het tijd is voor een duidelijk signaal aan de Franstaligen. Stuk voor stuk vroeger redenen om voor het VB te stemmen; anno 2010 lijkt hiervoor N-VA een nuttiger stem. 17,7 % van de kiezers overwoog nog om VB te stemmen, slechts 11,9 % stemde daadwerkelijk VB. Op de LDD na kon het VB het minst van alle partijen nieuwe kiezers aantrekken. Het cordon sanitaire was vroeger een reden om voor het VB te kiezen, nu is het een motief om het VB de rug te keren. Hugo Gijsels en Jos Geysels hadden gelijk met het in 1989 afkondigen van een cordon sanitaire tegen het VB. Ondanks wat critici, met voorop Bart De Wever, later vertelden over het cordon sanitaire.

Het VB telt heel wat trouwe kiezers die VB stemmen wat er ook gebeurt, maar opnieuw 20 of meer procent halen zit er niet meer in. Filip Dewinter spreekt zelf nog maar van 10 tot 15 procent. De N-VA kan daarentegen nog verder groeien. Bijna de helft van de kiezers op 13 juni (46,9 %) overwoog N-VA te stemmen. Als dan toch niet bijna de helft van de stemmen vergaard werden (maar ‘slechts’ 26,7 %), is het omdat kiezers afhaakten in de overtuiging dat de N-VA ook zonder hun stem groot genoeg zou worden om op het beleid te wegen. Maar het succes van de N-VA heeft achillespezen: voor 43 % van de stemmers voor de N-VA speelde de persoonlijkheid van Bart De Wever een rol bij de stemkeuze, het is niet alleen Lijst Dedecker die sterk afhankelijk is van het presteren van hun kopman. Een tweede probleem is dat de N-VA een verschillend kiespubliek aantrekt. Enerzijds zijn er centrumkiezers die de N-VA een fatsoenlijke bestuurspartij vinden, die het eens mag proberen waar anderen faalden.

Anderzijds oogt de N-VA extreem en spannend, wat rechtse stemmen aanzoog die anders bij het VB of de LDD zouden zijn terechtgekomen. Maar de nieuwe N-VA-kiezer heeft geen boodschap aan zaken die voor die andere groep, de rechtse Vlaams-nationalistische kern van de N-VA, van levensbelang is. Twintig procent van de Vlamingen wil een onafhankelijk Vlaanderen, maar dat cijfer is ook in communautair geladen tijden niet gestegen. ‘Communautaire relaties’ winnen wel aan belang als stembepalend thema. Het staat op (3), na de sociale zekerheid (1) en de gezondheidszorg (2). Het verkiezingsonderzoek van TNS Media waaruit Knack deze week citeert legt de contouren van een verkiezingsnederlaag voor de N-VA bloot. De Wever won veel nieuwe kiezers voor wie de spanning niet hoog genoeg kan worden opgedreven, maar evengoed veel nieuwe kiezers die weglopen zodra duidelijk wordt dat het uitgerekend Bart De Wever is die een oplossing in de weg staat.

Bij stemmenverlies van de N-VA kan het VB terug groter worden, maar de N-VA-stemmen kunnen nog alle kanten op gaan. De N-VA won stemmen bij alle partijen. In volgorde van grootte: CD&V, VB, LDD, Open VLD, SP.A en Groen!. Om zijn kiezers te plezieren is Bart De Wever de ene dag de bijna-staatsman, de volgende dag de boze-flamingant. Maar hij zal dat niet kunnen volhouden. Hij moet kiezen… en verliezen. Vandaar ook dat de perceptie van de regeringsonderhandelingen alsmaar belangrijker wordt dan de regeringsonderhandelingen zelf. Dat belooft in elk geval weinig goeds.