Anti-Fascistisch Front / Verzet

Vanavond kijken ongetwijfeld weer meer dan anderhalf miljoen Vlamingen naar De Pappenheimers. Veertien dagen geleden was één van de vragen in de populaire kwis: “Over welke partij hebben we het als we zeggen dat met de afscheiding van de groep Belfort het kaf van het kaf gescheiden werd?” Het juiste antwoord was natuurlijk “Vlaams Belang” (VB). Gerolf Annemans schreef een boze brief over dat “kaf van het kaf”, maar veel aandacht kreeg het niet in de media.

De formulering van de vraag bij De Pappenheimers was terecht. Onder alle koren zit kaf, maar hoeveel koren is er bij het VB? De meningen lopen daarover uiteen, maar erg hoog worden de politici van het VB doorgaans toch niet ingeschat. En is er een fundamenteel verschil tussen de Belfortgroep rond Francis Van den Eynde en wie wel nog bij het VB is? Denken ze bijvoorbeeld over staken anders? Natuurlijk niet. Eind vorig jaar haalde Francis Van den Eynde de slogan Staken schaadt, werken baat nog eens boven, een slogan van “toen de partij nog die van Karel Dillen was en nog niet die van de jetset van Filip Dewinter en consoorten”. Maar ook “de jetset van Filip Dewinter en consoorten” is tegen stakingen. Bij het VB geeft men toe dat “er wel degelijk reden is tot ongerustheid over de regeringsplannen inzake pensioen, loopbaanduur…”, maar vindt men “dat de buitensporige schade die de drie vakbonden aanrichten erger is dan de kwaal”. Het is niet de ‘verdienste’ van het VB, maar we zijn inderdaad op een punt beland waarbij in de media de vakbonden meer ter discussie staan dan de banken die de crisis veroorzaakt hebben.

Vrijdag ging het VB op dat elan door en titelde het op haar website Vakbonden onder vuur. “We willen niet raken aan het fundamentele stakingsrecht, maar er bestaat natuurlijk ook zoiets als het recht op werken. En de meeste Vlamingen denken er ook zo over. 61 procent van de deelnemers aan de peiling wil het stakingsrecht aanpassen of inperken”, schrijft het VB naar aanleiding van enquêteresultaten die de voorpagina van Het Laatste Nieuws en verder alle kranten haalden. Maar die enquête rammelt langs alle kanten, weet Bart Meuleman. Hij is geen vakbondsman maar docent onderzoeksmethodologie van het Centrum voor Sociologisch Onderzoek aan de KU Leuven. Het is louter een internetenquête, geen representatief staal van de bevolking dat bevraagd werd; de vraag over het stakingsrecht is sturend, drie van de vier antwoordmogelijkheden gaan over het inperken van het stakingsrecht; de resultaten worden bovendien foutief gelezen, correcter is dat zeven op de tien géén grondige herziening van het stakingsrecht wil. De Morgen publiceerde deze correctie dit weekend in haar lezersrubriek, niet op haar Ten eerste-pagina waar donderdag het fout bericht gepubliceerd werd. De Standaard antwoordde de onderzoeker: “Wij kunnen uw bijdrage jammer genoeg niet publiceren”, want “de wetenschappelijkheid van de opiniepeiling is geen prioriteit in het debat”. Als de wetenschappelijkheid van de opiniepeiling niet ter discussie staat, dan toch minstens de objectiviteit van de media.

Volgens ander onderzoek heeft 49 % van de mensen vertrouwen in de vakbonden. Dat is net niet de helft van de mensen, maar het is nog altijd een pak meer dan het aantal mensen dat vertrouwen heeft in journalisten (37 %), bedrijfsleiders (32 %) en politici (17 %). Het betekent natuurlijk nog niet dat morgen 49 % van de arbeiders, bedienden en ambtenaren gaat staken, het betekent wel dat wat meer gevolg mag gegeven worden aan wat de vakbonden voorstellen (ABVV, ACV…) dan aan wat journalisten, bedrijfsleiders en politici voorschrijven.

Bij ons eerste bericht over het opstappen van Tom Van Den Troost als nationaal persverantwoordelijke van het Vlaams Belang schreven we: “Hij wenst er geen verklaring over af te leggen. Het is dan ook afwachten wat het wordt met zijn mandaat als enig VB-raadslid bij het OCMW in Buggenhout (Oost-Vlaanderen).” Intussen heeft Tom Van Den Troost zijn ontslag uitgebreid gemotiveerd en weten we ook hoe het verder gaat met zijn mandaat als OCMW-raadslid.

Tom Van Den Troost (foto 1) stapt ook op als OCMW-raadslid in Buggenhout. Van Den Troost is momenteel op zoek naar een nieuwe baan. “Niks in de politiek. Daar heb ik mijn buik van vol. Ik heb altijd gedacht dat Vlaams Belang geen partij zou zijn zoals alle andere. Niet dus. En daarover ben ik zeer ontgoocheld.” Met Tom Van Den Troost stapt ook Peter De Vos op bij het VB. Hij was voorzitter van de VB-afdeling Buggenhout en lid van de VB-regioraad Dendermonde - Sint-Niklaas. In Zwevegem (West-Vlaanderen) laat Pascal Maertens (foto 2) het VB voor wat het is. Eind vorig jaar nam hij al ontslag als voorzitter van de plaatselijke VB-afdeling. Nu neemt hij ook ontslag als VB-raadslid in het OCMW van Zwevegem… maar hij blijft hij er wel zetelen als onafhankelijke. Pascal Maertens liet weten contact op te nemen met de Belfortploeg van Francis Van den Eynde.

Op de IJzerwake vorige zondag verliep de confrontatie tussen de VB-leiding en de Belfortploeg rustig. Toch als we onze bron mogen geloven. “Bij het begin van de wake was er enige commotie. De Belfortploeg zou in groep op de weide komen. ‘Ze zijn iets van plan’, klonk het hier en daar. Maar meer dan samen op de weide komen en daar vlakbij de ingang blijven staan en zitten, deden ze niet… omdat ze niets van plan waren. Ze werden niet op applaus onthaald, maar ook niet op boe-geroep.” Met de oproepen tot eendracht die in de toespraken op de IJzerwakeweide klonken, kon niemand het zich permitteren om de andere uit te jouwen.

De oproepen tot eendracht hadden anderzijds niet tot effect dat Bruno Valkeniers en Frank Vanhecke, de huidige en de vorige VB-voorzitter, in elkaars armen vielen, elkaar eens goed knuffelden en ze de spons veegden over de verwijten die ze wederzijds hadden gemaakt. 

“Hoe die top omgaat met de leden tart alle verbeelding”, foetert gemeenteraadslid en stichter van het Vlaams Belang in Wielsbeke Filip Dinneweth (foto). Hij voelt zich in de steek gelaten door zijn partij en zal voortaan als onafhankelijke zetelen. Morgen spreekt hij op de IJzerwakeweide met de Belfortploeg van Francis Van den Eynde.

Bij zijn herverkiezing als VB-gemeenteraadslid in 2006 stond Filip Dinneweth (54 j.) onmiddellijk in het middelpunt van de belangstelling. CD&V/N-VA en Welvaart Door Vrede (WDV) veroverden beiden negen zetels. Het Vlaams Belang sleepte met 10,2 % van de stemmen één zetel uit de gemeenteraadsverkiezingen. “Ik zat op de wip. Alle ogen waren op Wielsbeke gericht. Mogelijk zou het de eerste gemeente worden waar het cordon rond het Vlaams Belang zou doorbroken worden”, vertelt Filip Dinneweth. Tot een doorbreken van het cordon sanitaire kwam het uiteindelijk niet in de Leiegemeente, vlakbij Waregem. Doordat één verkozene van WDV overstapte naar CD&V/N-VA werd op een andere manier een meerderheid gevonden.

Filip Dinneweth woonde vroeger in Bavikhove. “Nadat de VU splitste werd ik in 1995 lid van het Vlaams Blok. Ik stond in die periode ooit op een lijst voor de provincieraadsverkiezingen. In Wielsbeke ben ik dan zelf van start gegaan met het Vlaams Belang. Op de lijst stonden naast ikzelf slechts twee mensen.” Dinneweth werd in 2000 meteen verkozen als gemeenteraadslid, maar het ging niet echt vooruit met zijn partij. In 2006 waren ze nog maar met drie om mee op de VB-lijst te staan. Die drie zijn intussen ook weg bij het VB. De kans dat er in 2012 in Wielsbeke opnieuw een VB-lijst is, is dan ook bijzonder klein. Maar het probleem zit dieper dan op lokaal vlak. Filip Dinneweth: "Het Vlaams Belang lijkt me echt het Antwerps Belang te worden, naar andere provincies wordt amper geluisterd. Onlangs was er in elke provincie een vergadering met voorzitter Bruno Valkeniers. Daar heb ik, net als vele anderen, geopperd dat het misschien een goed idee zou zijn om onze standpunten te matigen. Maar uit die vergadering is werkelijk niets gekomen. Ik was bovendien erg ontgoocheld over hoe Frank Vanhecke uit de partij is gezet en hoe ze Marie-Rose Morel hebben behandeld."

Helemaal politiek dakloos voelt Dinneweth zich niet. Hij is niet zinnens aansluiting te zoeken bij één van de twee andere partijen in de Wielsbeke. Hij kijkt eerder in de richting van wat er bij de Belfortploeg uit de bus komt. “Ik zal gaan praten met Francis Van den Eynde en Frank Vanhecke. Ik zie die mensen morgen op de IJzerwake in Steenstrate. Ik hoop met een nieuw project naar de volgende gemeenteraadsverkiezingen te kunnen gaan. Zonder het label 'Vlaams Belang' zal het misschien ook gemakkelijker zijn om mensen samen te brengen”, zegt Filip Dinneweth.

Zondag wordt de rust in Steenstrate, bij Ieper, weer verstoord door de komst van enkele duizenden radicale rechtse Vlaams-nationalisten die daar bijeenkomen voor de tiende editie van de IJzerwake (foto 1). “Afwachten of er opnieuw meer volk zal zijn dan de vorige jaren, misschien is het net die dag even zomer”, schreef ’t Pallieterke eerder deze week. De weersvoorspelling voor zondag is alleszins goed.

Naast van IJzerwake-voorzitter Wim De Wit is ook een toespraak gepland van Johan Sanctorum, adviseur van VB-voorzitter Bruno Valkeniers en kroniekschrijver in ’t Pallieterke. De kans dat hij zijn alter ego’s Hilde De Breuckere en Annick Verbauwen meebrengt is klein. Traditioneel is er ook een bloemenhulde. Dit jaar valt dit te beurt aan de aan het IJzerfront tijdens de Eerste Wereldoorlog gesneuvelde soldaat Frans Kusters, Ivan ‘Vlaanderen Vlagt’ Mertens, priester en historicus Karel Van Isacker, industrieel en mecenas van de Vlaamse beweging Rudi Van der Paal, de voor collaboratie veroordeelde schrijver Filip De Pillecyn en de begin dit jaar overleden Marie-Rose Morel (1, 2, 3, 4). De IJzerwake rekent erop dat dit alles in een serene sfeer kan gebeuren, zoals het hoort bij een dodenherdenking. “Want er was op voorhand wel wat te doen over de herdenking van Morel”, weet ’t Pallieterke. “Voor- en tegenstanders, sterk uitgesproken meningen (haatmail noemen ze dat in de serieuze pers) en boze of bezorgde telefoons. We rekenen erop dat iedereen zijn manieren houdt.”

Trad twee jaar geleden de groep Andersjevs op die liederen bracht van Jef Elbers, deze keer staat zoon Dietwin Elbers op het podium die eigen liederen brengt én één lied van zijn vader. Op de IJzerwake wordt ook de tweede Vlaamse grond-cd verkocht. Met deze keer op de ‘straalplaat’ zoals dat in die kringen heet: liedjes van Bart de Bard, Jupiter, Wonne, Lion’s Pride, Jef Elbers, Wilfred en de intussen ontbonden Nederlandse groep Standrecht. RechtsActueel start met de uitgifte van een reeks posters waarin ze personen, verenigingen en gebeurtenissen uit de Vlaamse beweging in het voetlicht plaatsen.  Als eerste poster wordt zondag op de IJzerwake een foto van Wim Maes te koop aangeboden, stichter van de Vlaamse Militantenorde (VMO). RechtsActueel wil daarmee onderlijnen dat politieke actie zich niet alleen afspeelt in vergaderingen maar ook op straat. Dat als eerste poster gekozen werd voor een foto van de leider van een organisatie waarvan militanten in 1953 veroordeeld werden voor militievorming, en militanten in 1963 er niet voor terugschrokken om huizen met teer te bekladden, zegt veel over de redactie van RechtsActueel.

Er zou ook nog “ergens ‘een stunt’ in het programma” van de IJzerwake dit jaar zitten. Bruno Valkeniers die met een valscherm uit een vliegtuig springt en landt op de IJzerwakeweide? Voorpost die van de ‘Kameraadschapsavond’ de avond voordien in Westvleteren bakken trappist meebrengt? Marie-Rose Morel meer dan levensgroot geportretteerd, zoals VNV-leider en collaborateur Staf De Clercq, Irma Laplasse en Armand Preud’homme in 2004 te beurt viel (foto 2)? We zullen het zondag wel zien. Plezant zal het alleszins worden. De Belfortbeweging heeft afgesproken samen de weide te betreden. Gents VB-boegbeeld Francis Van den Eynde, gewezen VB-voorzitter en Europarlementslid Frank Vanhecke, senator en voormalig hoofd van de juridische dienst van het VB Jurgen Ceder, zoon van VB-stichter Karel Dillen Koen Dillen, gewezen nationaal VB-persverantwoordelijke Tom Van Den Troost, voormalig fractiesecretaris van de VB-Kamerleden Francis Wouters… zullen zorgen voor een opgemerkte aanwezigheid.

Tom Van Den Troost (foto), tot onlangs nationaal persverantwoordelijke van het Vlaams Belang, stapte midden juni op bij de partij waarvoor hij als 15-jarige voor het eerst enthousiast pamfletten ging bussen en hij ruim 15 jaar actief bleef. Dat de man een vlotte pen heeft, bewijst hij met zijn afscheidsbrief die deze week via de website van de Belfortploeg van Francis Van den Eynde bekend geraakte.

In de aanhef van zijn brief citeert Tom Van Den Troost partijstichter Karel Dillen in het eerste editoriaal van De Vlaamse Nationalist, december 1977: “Wij zijn geen, mogen geen partij zijn zoals de kleurpartijen. Wij moeten bewijzen dat een nieuwe partij niet noodzakelijk een bende tafelspringers, arrivisten, mandaatwellustelingen en regeergeilen hoeft te zijn. Dat het ook anders kan: deze ambitie is de uitdaging aan onszelf.” Tom Van Den Troost gaat dan verder met: “(…) Zoals intussen bekend, gaf ik in juni mijn weloverwogen ontslag als medewerker van het Vlaams Belang. Omdat vele mensen mij daarover de afgelopen weken contacteerden, zet ik – voor wat het waard is – de voornaamste beweegredenen nogmaals op een rijtje.

Vooreerst dit: de beslissing tot ontslag is geenszins ingegeven door persoonlijke motieven of professionele rancune. De verhouding met de directe collega’s was en is immers zeer kameraadschappelijk en mijn positie als medewerker (nationaal persverantwoordelijke, medewerker van de partijvoorzitter, coördinator nationale redactie en Vlaams Belang Magazine) was onbedreigd. De beslissing is louter het gevolg van de pijnlijke vaststelling dat de idealistische strijdpartij van weleer is getransformeerd in een lucratief pensioenvehikel ten behoeve van enkele Antwerpse kopstukken. Want wat voor een partij is het Vlaams Belang vandaag geworden? Een partij die, bijvoorbeeld inzake immigratie, weigert de verpakking van haar (terechte) boodschap aan te passen aan de tijdsgeest (zonder aan radicaliteit in te boeten!) en hoe langer hoe meer een ronduit plat in plaats van radicaal (en Vlaams-nationaal) discours voert.

Een partij waar kopstuk Filip Dewinter na het emotionele vertrek uit het Partijbestuur van erevoorzitter Frank Vanhecke – die als opvolger en vertrouweling van Karel Dillen 12 jaar (!) aan het hoofd van de partij stond – verklaart dat ‘de lucht nu gezuiverd is’. Een partij waar bekwame en hardwerkende mandatarissen (Bruno Stevenheydens, Karim Van Overmeire) schouderophalend naar de uitgang worden begeleid, terwijl onbekwame kruipdieren worden gehandhaafd (sommigen meermaals gecoöpteerd) en zelfs beloond met vetbetaalde commissievoorzitterschappen. Dat gedreven en idealistische parlementsleden (zoals Luk Van Nieuwenhuysen) na hun vertrek worden vervangen door mouwvegende carrièristen wier parlementaire activiteit omgekeerd evenredig is met het alcoholpercentage in hun bloed, zegt ter zake zeer veel over de complete desintegratie van de partij.

Een partij waar monumenten die méér dan een steentje hebben bijgedragen aan de Vlaamse Beweging en het succes van het Vlaams Blok/Vlaams Belang (Francis Van den Eynde en co) vanwege de huidige partijtop enkel nog op minachting kunnen rekenen. Een partij waar elke kritische stem vakkundig wordt gesmoord. Een partij waar gelogen en bedrogen wordt, en waar sommige (personeels)leden zich werkelijk álles kunnen permitteren, enkel omdat ze tot de juiste clan behoren – dit terwijl vele honderden goedmenende militanten zich belangeloos inzetten en daarvoor geen enkele (financiële) compensatie verwachten, wel integendeel.

En tot slot, maar niet in het minst: een partij waar – zeer zacht uitgedrukt – niet als een goede huisvader wordt omgesprongen met financiële middelen. Wie dergelijke wanpraktijken aan het licht brengt – en vooral: wijst op de verantwoordelijkheid van de Grote Leider (zoals Marie-Rose Morel deed) – wordt op een schandalige manier vernederd en op een zijspoor gezet. Zo’n partij, waar mensen door meerdere leden uit de directe entourage van Dewinter openlijk en met zoveel woorden dood worden gewenst, is mijn partij niet meer.

De rol van Bruno Valkeniers in dit alles is die van een ijdele keizer zonder kleren, een weliswaar politiek compleet onbekwame maar veeleer tragische figuur zonder ruggengraat die van de échte baas in een zandbakje mag spelen zolang hij braaf is – al mogen zijn leugenachtigheid en zijn verantwoordelijkheid voor de marginalisering van het Vlaams Belang zeker niet onder de mat worden geveegd. Bij het begin van zijn voorzitterschap stelde Valkeniers herhaaldelijk dat hij ‘niet in de politiek was gekomen om vrienden te maken’: dat is meteen ook de énige missie die hij succesvol heeft volbracht.

Iedereen met gezond verstand kan vandaag niet anders dan vaststellen dat dit Vlaams Belang is verworden tot de loutere carrièreplanning van een aantal Antwerpse kopstukken en hun volgelingen. Daar kan en wil ik niet langer deel van uitmaken. De woorden die Frank Vanhecke eind januari 2010 al op zijn weblog neerschreef, zijn vandaag meer dan ooit actueel: ‘Er komt een moment waarbij het doel de middelen niet meer heiligt en de middelen zelfs het doel besmeuren. Al wie nu nog zwijgt en het hoofd afwendt, wordt medeplichtig.’ Laat er geen misverstand over bestaan: ik ben en blijf overtuigd Vlaams-nationalist. Met velen onder u – sommigen nog in, maar steeds meer buiten de partij – ben ik al vele jaren bevriend, en ik hoop dat ook te blijven.”

Wat met de VB-personeelsleden? Uiteraard hebben ook zij een mening over de gang van zaken bij het VB, maar opstappen ligt voor hen misschien moeilijker dan voor verkozenen die nog een tijdlang kunnen blijven zetelen. Rob Verreycken (foto 1), zoon van VB-stichter Wim Verreycken, OCMW-raadslid in Sint-Niklaas en VB-personeelslid in het Europees Parlement, blijft bij het VB. Steven Dupont (foto 2), VB-gemeente- en provincieraadslid en VB-personeelslid, vertrekt bij het VB. Ook jurist en VB-personeelslid in het Europees Parlement Dirk Crols trekt de deur van het VB achter zich dicht.

Rob Verreycken (40 j.), die sympathiseert met Francis Van den Eynde en Frank Vanhecke, kiest eieren voor zijn geld. In een Facebook-bericht liet hij weten dat hij “ten zeerste de voortgaande zuivering van Vlaams Belang” betreurt “zoals ik ze ook in Sint-Niklaas helaas aan den lijve ondervind…” Meer uitleg over dat laatste geeft hij niet. Wel volgt nog een “Tot ziens kameraad en vriend Jurgen Ceder”, Jurgen Ceder die hij “allicht in de beweging nog veel (zal) ontmoeten”.  Rob Verreycken krijgt meteen bijval. Eén van zijn Facebook-vrienden: "Ook ik betreur deze evolutie zeer Rob... Waar is de tijd dat we tot een grote volkspartij uitgroeiden, waarin meerdere visies, meningen en stromingen naast elkaar aan bod konden komen en elkaars toegevoegde waarde waren? Elk partijkopstuk trok op zijn/haar manier bepaalde kiezers aan. Dat maakte ons groot en sterk. Vandaag is er blijkbaar een einde gekomen aan dat prachtige verhaal, 't was te mooi om waar te zijn."

Anders dan Rob Verreycken stapt Steven Dupont (34 j.) op bij het VB. In zijn ontslagbrief herinnert hij voorzitter Bruno Valkeniers aan zijn belofte om de partij te verjongen, verruimen en moderniseren, en de partijtop te verbreden. Maar daar is geen sprake van geweest en Dupont voelt een verdere verstarring en verharding van de partijstandpunten aan. Steven Dupont blijft als onafhankelijke zetelen in de provincieraad van Vlaams-Brabant en gemeenteraad van Grimbergen. Hij zal blijven ijveren voor "een menselijk en zelfstandig Vlaanderen" en zal tijdens de zomermaanden bepalen welke richting hij zal uitgaan. Dupont benadrukt ook dat hij alle begrip heeft voor de revolte van de Belfortploeg van Francis Van den Eynde, en voor Koen Dillen, Frank Vanhecke en regiogenoot Jurgen Ceder die uit de partij gestapt zijn. "Durven kiezen voor een nieuw verhaal is niet eenvoudig, maar wel eerlijk", schrijft Steven Dupont. (Lees hier de ontslagbrief van Steven Dupont, in extenso gepubliceerd op de website van de Belfortploeg.)

Steven Dupont was sinds 1997 actief bij het VB. Hij is sinds 2000 gemeenteraadslid en sinds 2006 provincieraadslid. Hij was onder andere lid van het Dagelijks Bestuur van de Vlaams Belang Jongeren, lid van de VB-‘denktank nationale campagnes’, VB-medewerker in het Vlaams Parlement, administratief secretaris van de VB-partijraad en regiosecretaris van het VB in Brussel-Halle-Vilvoorde. VB-kopman in Grimbergen is senator Bart Laeremans. Voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar zou Laeremans in Grimbergen niet meer opkomen met een VB-lijst maar met een ‘open lijst’ waarvan het programma en de naam uiterlijk deze zomer bekend zou gemaakt worden. Spijts zijn waardering voor Bart Laeremans heeft het Steven Dupont niet kunnen vermurwen bij het VB te blijven.

Naast Steven Dupont en Dirk Crols namen recent ook de VB-personeelsleden Francis Wouters en Tom Van Den Troost ontslag bij het VB. Koen Dillen, personeelslid in het Europees Parlement, is ook weg bij het VB.

Jurgen Ceder (foto, 48 j.), VB-Senaatsfractieleider, hoofd van de juridische dienst van het VB en lid van het VB-partijbestuur, stapt uit Vlaams Belang. Dat heeft hij gisteren beslist nadat het partijbestuur niet wilde ingaan op zijn eisen. "De redenen voor mijn ontslag zijn veelvuldig, maar de voornaamste is de vaststelling dat de partij er maar niet in slaagt zich te vernieuwen op gebied van leiding en stijl."

Jurgen Ceder zegt met droefheid ontslag te nemen uit het Vlaams Belang waarin hij 25 jaar actief was. "Ik ben blij dat in schoonheid te kunnen doen, meer bepaald met een juridische overwinning in de zaak van de partijfinanciering", luidt het. Jurgen Ceder hekelt het feit dat de Antwerpse leiding van de partij vastgeroest is. “Ze slagen er niet in afscheid te nemen van de oude en versleten methodes van drammerige propaganda en politieke provocatie.” Het opstappen van boegbeelden zoals Karim Van Overmeire, Marie-Rose Morel, Koen Dillen, Francis Van den Eynde, Bruno Stevenheydens, Frank Vanhecke en anderen hebben volgens Jurgen Ceder niets te maken met tegenvallende verkiezingsuitslagen, maar vooral met het gebrek aan visie en strategie. Donderdag legde Jurgen Ceder nog een aantal concrete voorstellen voor om het tij te doen keren, zoals vervroegde verkiezingen voor het voorzitterschap en partijbestuur in het najaar (behoudens federale verkiezingen), maar het VB-partijbestuur zag geen reden om in te gaan op deze voorstellen.

Jurgen Ceder erkent dat ook persoonlijke motieven een rol spelen bij zijn beslissing. De politieke liquidatie van Marie-Rose Morel, waar hij erg dicht bij stond, was voor hem een triest hoogtepunt van de manier waarop de partijtop omgaat met concurrenten binnen de eigen partij. Vóór hij in 1995 senator werd, was Ceder vanaf 1992 VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement. Jurgen Ceder was in de jaren tachtig ook praeses van het Nationalistisch Studentenverbond (NSV). Jurgen Ceder gaat zich nu beraden over zijn politieke toekomst. "Zoals de rest van het politieke bestel ga ik nu 'overzomeren'", zegt hij. Hij hoopt alvast nog aan nationale en/of lokale politiek te kunnen doen (Jurgen Ceder is gemeenteraadslid in Dilbeek, nvdr.), maar voorlopig treedt Jurgen Ceder niet toe tot de Belfortploeg/Belfortbeweging van Francis Van den Eynde en Frank Vanhecke. Jurgen Ceder vindt dat dit initiatief teveel verbonden blijft met het Vlaams Belang.

In 1992, toen hij ook aan de slag ging als VB-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, schreef Jurgen Ceder de brochure 10 vooroordelen tegen het Vlaams Blok. Een brochure die hij in 1999 nog herwerkte. Intussen lijkt het tijd voor een volgende versie van zijn hand: 10 oordelen over het Vlaams Blok/Belang. Er is over het VB nog wel meer te vertellen dan het verhaal over Marie-Rose Morel.

Frank Vanhecke weg bij het VB, en vóór hem zoveel anderen. Heeft het VB daar electoraal nadeel bij? We betwijfelen het. Bij andere partijen laat ruzie waarschijnlijk diepere sporen na dan bij het VB. Mensen stemmen VB ‘om die bruin apen weg te krijgen’, wat maakt het hen dan uit wie op de VB-lijst staat? Koen Dillen en een onderzoeker denken er ook zo over, zij het dat ze het wat omfloerster formuleren. (Foto: Filip Dewinter, zijn echtgenote en twee van zijn drie dochters vorig jaar op weg naar een stemlokaal.)

In De Morgen van 2 juli 2011 zei Koen Dillen het zo na zijn ontslag bij het VB: “Het feit dat kaderleden en iet of wat bekende mensen weggaan doet de partij pijn, maar of dit zich electoraal in een drama zal vertalen weet ik zo nog niet. Het Vlaams belang zal nog altijd 10 tot 12 procent halen, 9 procent in het slechtste geval. Maar die kiezers stemmen niet meer voor het Vlaams Belang van vroeger, maar wel voor een partij waar een aantal mensen zich niet meer thuis voelen. Zoals ik.”

Jan Drijvers, van het politiekonderzoeksbureau TNS Belgium bevestigde vorige week in Knack dat interne ruzies partijen pijn doen. Jan Drijvers: “In principe wel. Uit ons postelectorale onderzoek blijkt ‘te veel interne ruzies’ na ‘ideologie’ de tweede vaakst genoemde reden om niet op een partij te stemmen. Eendracht is zelfs belangrijker dan de prestaties in het parlement. Bovendien heeft de kiezer een olifantengeheugen. Een ruzie kan de perceptie rond een partij voor jaren schaden. (…) Maar eigenlijk vermoed ik dat dit conflict (bij het VB, nvdr.) geen grote gevolgen heeft.”

“De kiezers die het VB in de gouden jaren won, zijn al vertrokken. De partij is teruggevallen op een harde kern van overtuigden, en dat is een electoraat dat zich zo zeer met het Vlaams Belang identificeert dat het doof en blind is voor al wat misgaat. Hoeveel weifelaars zouden in 2010 nog op het VB hebben gestemd? Niet veel, vermoedelijk. Een paar procenten zijn in gevaar, maar ten gronde zal de partij dit wel doorstaan. Vergeet ook niet dat het VB een sterke militantenwerking bezit, die de totale aftakeling zal verhinderen. Dat is het verschil met LDD.”

Vertrekkers Francis Van den Eynde en Bruno Stevenheydens hebben ooit veel stemmen behaald. Maar was dat hun eigen verdienste of kwam het door hun plek op de lijst bij het VB? “Behalve Filip Dewinter, Gerolf Annemans en in mindere mate (in mindere mate?, nvdr.) Marie-Rose Morel heeft geen enkele mandataris van het Vlaams Belang ooit eigen electoraal kapitaal gehad. Bij N-VA zie je nu trouwens hetzelfde fenomeen. Een groot aantal verkozenen zit louter in het parlement dankzij zijn partijkaart.” Als je het ons vraagt: een bijzonder kwalijke zaak voor de democratie.

Waarom onderzoeker Jan Drijvers Marie-Rose Morel minder electoraal kapitaal toedicht dan Filip Dewinter of Gerolf Annemans begrijpen we anderzijds niet. Roseke trok ongetwijfeld stemmen aan die anders niet naar het VB zouden gaan. En met Marie-Rose Morel terug lid van de N-VA zouden ongetwijfeld heel wat stemmen van het VB met Marie-Rose Morel mee naar de N-VA verhuizen. Waarbij het vooral de persoonlijkheid van Marie-Rose Morel was die mensen aantrok, een charisma dat bijvoorbeeld Francis Van den Eynde en Kristina Colen van de Belfortploeg ontberen.

Koen Dillen (foto, 47 j.), zoon van VB-stichter Karel Dillen, ex-Europarlementslid (2003-2009) en tegenwoordig medewerker van de tweekoppige VB-fractie in het Europees Parlement, stapt op bij het VB. “De liquidatie van mijn vriend Francis Van den Eynde en zijn medestanders is voor mij de druppel die de emmer doet overlopen”, schrijft hij in de ontslagbrief die hij donderdagavond naar partijvoorzitter Bruno Valkeniers stuurde.

Koen Dillen behoort tot de strekking-Vanhecke die vindt dat het VB van stijl moet veranderen en zich moet afzetten tegen wat ze dictaten van de 'Antwerpse gemeenteraadsfractie' noemt. Toen hij nog in Antwerpen woonde was Koen Dillen overigens zelf ook VB-gemeenteraadslid in de Scheldestad (2000-2005). Maar de tijd brengt verandering. Koen Dillen schrijft dat hij in 2008 geloofde dat Bruno Valkeniers als nieuwe voorzitter de sputterende motor van de partij weer op volle toeren zou kunnen laten draaien. Maar Valkeniers heeft volgens hem niets gedaan aan de wantoestanden die hem gemeld werden en fungeert sinds zijn aantreden feitelijk als de uitvoerder van de wensen van Filip Dewinter en Gerolf Annemans.

Koen Dillen verwijt Bruno Valkeniers dat hij “tolereerde en patroneerde dat onze bekwaamste vrouw, Marie-Rose Morel, op de meest brutale wijze 'kaltgestellt' (op een zijspoor gezet, nvdr..) werd”. Hij neemt het Bruno Valkeniers ook kwalijk dat voormalig VB-Kamerlid Bruno Stevenheydens (intussen N-VA-fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, nvdr.) “buiten getergd” werd en VB-Kamerfractiesecretaris Francis Wouters na tien jaar zijn baan verloor omdat hij in de partijraad een dissidente mening durfde te uiten. “Een schitterend manager kan een slecht partijvoorzitter blijken. U bent er zo één'” geeft Koen Dillen Bruno Valkeniers mee.

“Net als vele anderen besef ik dat Vlaams Belang mijn partij niet meer is. Ik zal niet de laatste zijn die u schrijft”, meldt Koen Dillen nog. De inkt op zijn brief was nog niet droog of vanuit Gent kwam het bericht dat William Tuytschaever – partijlid van het eerste uur, lid van de Gentse VB-Koepelraad en voorzitter van de themawerkgroep ‘Tot uw dienst’ – opstapt bij het VB uit teleurstelling over de gang van zaken en uit solidariteit met de Belfortploeg. In pure Sovjet- en Maoïstische stijl hebben Johan Deckmyn en Tanguy Veys alle verwijzingen naar Tuytschaever onmiddellijk op de website van het VB-Gent laten verwijderen. Met Google Cache zijn ze echter nog wel terug te vinden.

Koen Dillen dreigde er al eerder mee om op te stappen bij het VB, met name… als Bruno Valkeniers Roeland Raes zou buitengooien bij het VB na zijn veroordeling tot in hoger beroep voor negationisme. Maar Roeland Raes mocht VB-lid blijven, en dus bleef ook Koen Dillen nog even. Koen Dillen voelde zich echter niet gelukkig meer bij de partij die zijn vader had gesticht. Dat wisten ze ook in Schoten waar Koen Dillen Marie-Rose Morel had vervangen als gemeenteraadslid. Koen Dillen blijft intussen onder de schuilnaam Guitry schrijven in ’t Pallieterke en onder andere schuilnamen zich verdiepen in de Franse politiek en cultuur. Koen Dillen was ook lid van de VB-partijraad. Daar is er nu weer een kritische stem minder.

Het geduld van Filip Dewinter was sinds vrijdag op toen hij vernam dat de vijf Gentse VB-gemeenteraadsleden die samen de Belfortploeg vormen, de vier andere Gentse VB-gemeenteraadsleden uit de commissies zouden zetten omdat het onmogelijk is met hen samen te werken. VB-voorzitter Bruno Valkeniers heeft gisteren de vijf (Francis Van den Eynde, Kristina Colen, Geert De Jaeger, Omer Denis en Mireille van Bellegem) uit de partij gezet. Maar daarmee zijn de problemen van het VB nog niet opgelost.

Zaterdag 18 juni heeft de VB-partijraad beslist dat de vijf dissidente Gentse gemeenteraadsleden hun Belfortploeg en de bijbehorende website moesten opdoeken, en meningsverschillen voortaan binnenkamers dienden te uiten, niet in de pers. "Indien uiterlijk 30 juni 2011 aan deze voorwaarden niet werd voldaan óf indien men tussentijds één of meerdere der hogervermelde voorwaarden niet naleefde, oordeelde de partijraad dat men zich buiten de partij plaatst en gaf de partijraad de opdracht aan de partijvoorzitter om de nodige maatregelen te nemen tot uitsluiting van het lid", schrijft Bruno Valkeniers in een brief aan de Belfortploegleden. Volgens Valkeniers wijst de beslissing van de Belfortploeg over de vier andere Gentse VB-gemeenteraadsleden erop dat de Belfortploeg de beslissing van de partijraad niet willen naleven. "Bijgevolg moet ik vaststellen dat u zichzelf buiten de partij heeft geplaatst. Wij kunnen u dan ook niet langer als lid van de partij beschouwen", luidt het. Ook de lidmaatschappen, mandaten en functies die de vijf namens of in het Vlaams Belang uitoefenden worden beëindigd. De belangrijkste mandaten van de vijf (alle vijf gemeenteraadslid, twee ook nog provincieraadslid) kan Bruno Valkeniers evenwel niet beëindigen. Het zijn mandaten die de verkozenen toebehoren en niet een partijvoorzitter.

Met zijn beslissing gisteren houden de problemen voor Bruno Valkeniers echter niet op. Niet in Gent en omstreken, niet in Genk en omstreken. We schreven eerder al over de problemen voor het VB in de Limburgse gemeente As, vlakbij Genk. Leo Degraeve (foto 1), VB-lijsttrekker bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006, nam er in maart om gezondheidsredenen ontslag als VB-gemeenteraadslid. Nog vóór de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 kreeg hij een herseninfarct waardoor hij half verlamd is. Zijn echtgenote assisteerde hem daarom bij de gemeenteraadszittingen. Werner Feyaerts werd in maart en april uitgenodigd om als eerste opvolger op de VB-lijst zijn eed als gemeenteraadslid af te leggen, maar tevergeefs. Men nodigde daarop de volgende op de VB-lijst uit, maar Sandra Note daagde evenmin op om haar eed als gemeenteraadslid af te leggen. Voor de gemeenteraadszitting deze maand werd dan maar Eleonora Vanseer uitgenodigd, maar ook zij verscheen niet. Men is dus al vier gemeenteraadszittingen aan het proberen een opvolger voor VB'er Leo Degraeve te vinden. En hoe is het met Marleen Croes (foto 2), fractieleidster van de tweekoppige VB-gemeenteraadsfractie in As? Ze kwam deze maand voor de vierde opeenvolgende keer niet opdagen voor de gemeenteraadszitting.

Een meerderheid van de VB-gemeenteraadsleden in Gent wordt uit de partij gegooid, en in de buurt van Genk vindt men geen gemeenteraadsleden meer die voor het VB willen zetelen. Bij het VB mag de partijvoorzitter blijven. Zo’n goeie hebben ze daar nog niet gehad.