Anti-Fascistisch Front / Verzet

Operatie Brevier, het  in Oostenrijk stiekem opgraven van  het stoffelijk overschot van priester-collaborateur Cyriel Verschaeve (foto 1) en overbrengen naar Vlaanderen, vond volgens alle mogelijke bronnen plaats in 1973 – en toch wordt aanstaande zondag 40 jaar Operatie Brevier herdacht. Wie bedenkt zoiets, waar en waarom?

Het idee is, zoals alle Grote Ideeën van de Vlaamse Beweging, ontstaan in een bruine kroeg. In café Gezelle in Roeselare, een café in dezelfde categorie als café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen en café De Klokke in Duffel. Het is bij de uitbater van café Gezelle Filip Deforche dat het idee rees voor de herdenking. Hij contacteerde hierover Jim Spinnewijn, zoon van de bedenker van en, samen met toenmalig VMO-kopstuk Bert Eriksson, één van de belangrijkste uitvoerders van Operatie Brevier. Maar waarom dan: ’40 jaar Operatie Brevier’? In café Gezelle hangt een stuk van de albe van Cyriel Verschaeve, en daarbij staat geschreven dat de overbrenging van Cyriel Verschaeve gebeurde in 1972. Nochtans zijn er verschillende bronnen over die overbrenging en herbegraving, met in de eerste plaats het boekje Operatie Brevier dat Bert Eriksson schreef en tot tweemaal toe uitgegeven is (foto 2 bij ons artikel gisteren), waarin er sprake is van 1973. De eerste verkenningstocht vond plaats op 12 maart 1973, het opgraven van het stoffelijk overschot gebeurde in de nacht van 10 op 11 mei 1973, en de herbegraving van Cyriel Verschaeve in Alveringem gebeurde op 3 augustus 1973. Maar zoals wel meer gebeurt bij de Vlaamse Beweging: daar is een caféwijsheid belangrijker dan de historische waarheid, en dus viert men nu 40 jaar Operatie Brevier.

Bijkomende reden om nu al met de grootst mogelijke luister Operatie Brevier te vieren, is dat de uitvoerders intussen op gevorderde leeftijd zijn (Xavier Buisseret bijvoorbeeld), als ze niet al overleden zijn (Bert Eriksson bijvoorbeeld). Voorpost-actieleider Luc Vermeulen brengt hulde aan de overlevenden van Operatie Brevier, na de toespraak van Jim Spinnewijn (zoon van bedenker-uitvoerder van Operatie Brevier Roger Spinnewijn en broer van mede-uitvoerder John Spinnewijn). VNJ-verbondsleidster  Elke Serpieters zorgt voor de bindteksten. Voorpost zorgt voor de ordedienst en mobiliseert volop voor de herdenking: het wordt aangekondigd op hun website, er is busvervoer ingelegd door Voorpost en tot tweemaal toe werd door Voorpost een mail over de Operatie Brevier-herdenking naar een uitgebreid adressenbestand gestuurd, inclusief naar mensen die daar absoluut niets mee te maken willen hebben en AFF/Verzet daarover contacteerden. Last but not least lagen op de tafeltjes  bij het 1 mei-feest van het Vlaams Belang dit jaar (foto 2) pamfletjes over de Cyriel Verschaeve-viering en Operatie Brevier-herdenking (foto 1 bij ons artikel gisteren). Om alle twijfel weg te nemen over de betrokkenheid van het Vlaams Belang: de herdenking wordt ook aangekondigd in hun nationale activiteitenkalender, waarbij als organisator ‘Vlaams Belang Zedelgem’ wordt vermeld.

De inbreng van Voorpost verbaast niet. Voorpost brengt jaarlijks een bloemenhulde aan het graf van Cyriel Verschaeve. Men maakt echter ook bij het Vlaams Belang ruim publiciteit voor de viering van priester-collaborateur Cyriel Verschaeve en de overbrenging van zijn stoffelijk overschot van Oostenrijk naar Vlaamsche Bodem. Het Vlaams Belang is niet alleen in de taal van Filip Dewinter meer dan ooit terug het Vlaams Blok.

Aanstaande zondag wordt bij een Cyriel Verschaeve-herdenking 40 jaar Operatie Brevier herdacht (foto 1), het onder leiding van VMO'er Bert Eriksson in Oostenrijk in het geheim opgraven en overbrengen naar Vlaanderen van het lijk van priester-collaborateur Cyriel Verschaeve. Raar is wel dat '40 jaar...' gevierd wordt, maar de Operatie 39 jaar geleden plaatsvond. Maar laat dat de pret niet bederven. Vermits het opgraven in de nacht van 10 op 11 mei gebeurde, blikken wij vandaag en morgen terug op Operatie Brevier, onder andere aan de hand van het gelijknamig boek van Bert Eriksson (dat laatst nog tweedehands aangeboden werd, foto 2).

Cyriel Verschaeve vlucht in 1944 naar Duitsland als het nazi-rijk in Vlaanderen teneinde is. Verschaeve reist in 1945 door naar Solbad Hall in Oostenrijk, waar hij tot zijn overlijden in 1949 verblijft. De krijgsraad in Brugge veroordeelde Verschaeve intussen bij verstek ter dood voor zijn collaboratie met de nazi’s. Een terugkeer naar Vlaanderen is dus moeilijk, maar toch droomt Verschaeve ervan in Vlaanderen “te sterven en in zijn grond te ruste te liggen”. Een bepaald deel van de Vlaamse Beweging gaat jaarlijks op ‘bedevaart’ naar Solbad Hall. Het idee om de laatste wens van Verschaeve uit te voeren wordt wel eens geopperd aan de toog van een aantal Vlaamsgezinde bruine kroegen.

Na doorzakken op kerstavond 1972 in café Odal, aan de Ballaarstraat 80 in Antwerpen en opengehouden door VMO-leider Bert Eriksson, besluiten de Brugse VMO-militanten Roger Spinnewijn en Dries Vandendriessche om werk te maken van het overbrengen van het stoffelijke overschot van Cyriel Verschaeve. Ze bellen Bert Eriksson op met de vraag onmiddellijk naar Brugge te komen. Terwijl Eriksson zich de hersens pijnigt hoe hij in Brugge zou geraken, komt de oplossing zijn café binnen: Bob Stewart zal hem brengen. Eriksson en Stewart aanhoren de plannen. Op 12 maart 1973 vertrekken ze op verkenningstocht naar Solbad Hall. Daar aangekomen zoeken ze een hotelletje. Ze tekenen het gastenboek met… hun echte namen. Ze trekken naar het plaatselijk kerkhof, op zoek naar de plaats waar Cyriel Verschaeve begraven is. Na een gesprek met één van de werklieden op het kerkhof vernemen ze waar Verschaeve begraven is: in een grafkelder vlak voor de kapel op de begraafplaats. Om middernacht keren ze terug naar de begraafplaats, waar ze de rooster boven de grafkelder lichten. Zoon en nadien vader Spinnewijn dalen de kelder in en zien er een inscriptie die erop wijst dat Verschaeve daar begraven is.

Terug in Vlaanderen wordt de ploeg die het lijk van Verschaeve gaat opgraven en naar Vlaanderen zou overbrengen uitgebreid. Bert Eriksson kiest hiervoor onder andere Xavier Buisseret, die hem later nog zou opvolgen als VMO-leider en VB-parlementslid werd tot Buisseret tot ontslag werd gedwongen na het bepotelen van de dochters van een VB-militant in het partijsecretariaat aan de Van Maerlantstraat in Antwerpen. Na twee keren uitstellen wordt op 10 mei met twee auto's de 1.150 km lange tocht aangevat naar Solbad Hall. Daar aangekomen wordt om middernacht begonnen met het wegkappen van de grafsteen om aan de kist van Verschaeve te kunnen. Het hout van de kist brokkelt uit elkaar als de VMO'ers de kist opheffen, maar de zinken binnenkant houdt het enigszins. Eriksson & Co vertrekken ermee richting de grens waar ze een afspraak hebben met iemand die de kist tussen andere kisten de grens over wil smokkelen. Terug in Vlaanderen wordt de kist geopend. Vierentwintig jaar na het overlijden is er zo goed als niets nog overgebleven van het lijk van Verschaeve. Enkel een weinig zilverwit haar aan de schedel. Het priesterkleed is wel nog volledig gaaf. Verschaeve wordt herkist en voorlopig in een schuurtje in het Waasland weggezet.

Men is nog volop het hoofd aan het breken over de vraag waar Verschaeve herbegraven moet worden als de Bijzondere OpsporingsBrigade (BOB) van de rijkswacht er achter is gekomen dat er wat aan de hand is met het lijk van Cyriel Verschaeve. Ook de pers komt erachter en Bert Eriksson geeft er een interview over aan Gazet van Antwerpen. Vlaanderen vindt het opgraven van wat rest van Cyriel Verschaeve niet geestig, en zelfs ’t Pallieterke reageert afkeurend. Na een aantal overwegingen laat men het idee varen om Verschaeve aan de IJzertoren te herbegraven en zou Verschaeve in Alveringem, waar hij onderpastoor was, begraven worden. Op 24 juni 1973 is het zover. Bert Eriksson is er met een zestigtal militanten… die vaststellen dat het graf leeg is. Het parket heeft het inmiddels gelokaliseerde lijk opgehaald voor autopsie. Uiteindelijk wordt Verschaeve op 3 augustus herbegraven. Verwittigd door een anoniem telefoontje zet Eriksson koers naar Alveringem. Daar aangekomen ziet hij een aantal BOB’ers en werklui die bezig zijn met de voorbereidingen voor de begrafenis. De kist is amper in de gegraven put als er zes ton beton in de put wordt gegoten. Het is gissen naar het waarom die betonnering… en of Verschaeve wel echt in de kist onder de meters beton ligt.

In januari 1974 worden bij Bert Eriksson en anderen huiszoekingen gehouden om te achterhalen wie betrokken was bij Operatie Brevier. De verhoopte roem voor de VMO blijft achterwege, de acties van het Taal Aktie Komitee (TAK) worden in die dagen meer geapprecieerd. Acties van de VMO lekken uit nog voor ze plaatsvinden. Voor het door de BOB ontdekken van de zaak met het lijk van Cyriel Verschaeve wordt Bob Stewart verdacht, de man die Eriksson naar Brugge bracht voor zijn eerste gesprek over de zaak. Zeker is dat Stewart voor geld Gazet van Antwerpen inlichtte over de zaak en nadien naar Zuid-Afrika verhuisde. Als Bert Verhoye in Antwerpen een toneelstuk over Cyriel Verschaeve wil laten opvoeren, wordt gepoogd brand te stichten en een gasbom te laten ontploffen in het toneelzaaltje waar de opvoering zou plaatsvinden. Voor de Operatie Brevier wordt Eriksson in 1976 buiten vervolging gesteld, maar de zaak met de gasbom in het theaterzaaltje kost Eriksson twee maanden cel. Op 4 mei 1980 wordt de laatste VMO-optocht in uniform gehouden in Alveringem. Dag op dag een jaar later wordt de VMO veroordeeld en verboden als privé-militie wegens geweldplegingen, illegale samenkomsten, wapenbezit, aanslagen, vandalisme en meer van dat.  

Morgen: Wie haalt het in het hoofd om Operatie Brevier te herdenken? Wie steunt hen? En waarom wordt nu 40 jaar Operatie Brevier gevierd terwijl het 39 jaar geleden is dat die Operatie plaatsvond?

De kans is bijzonder klein dat de betogers van de voorbije dagen in de Brusselse Matonge-wijk deze blog of de RechtsActueel-blog lezen, maar we vonden de oproep van onze collega’s wel grappig: “Mogen wij (…) de Congolese relschoppers vriendelijk vragen onze Vlaamse leeuw thuis te laten?” Wat daarna volgde was natuurlijk minder vriendelijk, maar van de rechterzijde bij het Vlaams Belang en de Vlaamse Beweging verwachten we niet anders: “Als Vlaming bieden wij hen graag van harte wat anders aan: een schop onder hun achterste richting Afrika.”

Vanwaar de leeuw als symbool voor Vlaanderen en de Vlaamse Beweging? Bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) hebben ze een en ander opgezocht, maar we zullen hen maar niet citeren vermits ze in één van hun laatste bijdragen het AFF als een “provocateursteam” bestempelen. N-SA-kopman Eddy Hermy is de voorbije dagen helemaal het noorden kwijt. Allicht speelt zijn recente veroordeling voor racisme daarbij een rol. In een ander artikel verwijt Eddy Hermy (terecht) Vincent Van Quickenborne onze pensioenrechten te vermoorden, maar het punt van Hermy is vooral dat Van Quickenborne een “linkse huurling” is omdat Van Quickenborne lid zou geweest zijn van Alle Macht Aan De Arbeiders (AMADA), de voorloper van de Partij van de Arbeid (PVDA). Of dat waar is, weten we niet. Maar we nemen aan dat Eddy Hermy het kan weten vermits Hermy zelf lid is geweest van datzelfde AMADA. Is volgens diezelfde redenering Eddy Hermy dan ook een “linkse huurling”?

Maar goed, de leeuw als symbool voor Vlaanderen en de Vlaamse Beweging. Lucas Catherine stelde in één van zijn boeken, Vuile Arabieren. Bedlectuur voor Vlaams Blokkers, dat de Vlaamse Leeuw Arabisch is. Door de kruisvaarders overgenomen van het wapenschild van sultan Baybars. “Het idee alleen al is voor sommigen even lekker als een jointje”, schamperde het VB. “Onze leeuw is wellicht een verre afstammeling van de draak, een oud Europees symbool dat we bijvoorbeeld nu nog op de vlag van Wales terugvinden.” Niets van. “Van deze ‘stelling’ is in elk geval niets te vinden op deze site over draken in de heraldiek noch op deze over het wapenschild van Wales”, zegt Peter Van de Ven. Volgens hem symboliseert de Vlaamse Leeuw de strijd van het christendom tegen de goddeloosheid, en vinden we dat ook terug in de oorspronkelijke versie van het De Vlaamse Leeuw-lied.

Hijsen de Congolezen in Matonge de Vlaamse Leeuw-vlag uit afkeer voor de Franstalige partijen PS en MR, het blijft vreemd dat ze (foto) zowel supporteren voor de N-VA als voor de PTB, de Franstalige tweelingbroer van de PVDA. N-VA en PVDA, twee partijen die toch diametraal tegenover elkaar staan. En waarom is Bart De Wever daar zo populair? Misschien moet Bart De Wever in Matonge in het Nederlands en in zijn beste Frans eens gaan vertellen dat niemand gediend is met de vernielingen en plunderingen die daar als uitloper van betogingen plaatsvinden. We begrijpen het wel, maar het is toch wat raar. In andere gevallen promoot het VB de Vlaamse Leeuw-vlag, nu heeft men niet graag dat men er in Matonge mee zwaait. Maar waarom doen ze dat daar? Wie ontrafelt Het geheim van Matonge?

Bij de jongste kiespeiling werden de beroepsklagers van het VB ongeloofwaardig bevonden, nu nog die van de N-VA. Vrijdag vaarde Hilde Sabbe in Het Laatste Nieuws al uit tegen voor wie élk akkoord met Franstaligen een verraad aan de Vlaamse zaak is. 

Hilde Sabbe: “Laten we het onszelf en anderen eens makkelijk maken, en een heleboel tijd besparen bovendien. Enkele eenvoudige afspraken volstaan. Elk akkoord dat in de toekomst gesloten wordt, komt neer op Verraad van de Vlaamse Zaak. Vlamingen worden er armer van, doen veel te veel toegevingen en laten ongelooflijk op hun kop zitten. De onderhandelaars zijn laffe zwakkelingen (of zwakke lafaards, u mag kiezen) die uitverkoop houden van principes. Ziezo. Kunnen we dan nu weer verder? Er is nog werk aan de winkel, dacht ik. Veel te vermoeiend anders, om dat élke keer opnieuw te moeten herhalen. Eentonig, ook. Als Vlaming worden we deze dagen ronduit belazerd. Opgelicht. Beduveld. Hoeveel synoniemen zijn er eigenlijk? We zijn veel te braaf. Goedgelovig. Passief. Schaapachtig. (Zelf aanvullen, a.u.b.)

Interviews laten zich onderhand wel dromen, zonder dat er één woord gesproken wordt. Wat vindt de N-VA van het bereikte akkoord? "Verraad." "We staan niet voldoende op onze strepen." "Lopen in ons ongeluk." "Laten ons in de doeken doen door perfide politici die hun ziel verkopen en niet de minste voeling hebben met de Vlaamse zaak." Hoeveel variaties op één thema zijn er mogelijk? Zo voorspelbaar als dit discours is. Het zal wel politieke logica zijn dat je elk akkoord waarbij je zelf niet betrokken was, tot op de grond afbrandt. Dat je de mensen die de overeenkomsten sluiten, brandmerkt als zwakkelingen, landverraders en dies meer. Maar of zo'n houding je geloofwaardigheid ten goede komt?

Hoe waarschijnlijk is het dat élk onderdeel van élk deelakkoord een complete nederlaag is, een vreselijke aantasting van onze rechten? Dat er nergens, maar dan ook nérgens een eerbaar en evenwichtig compromis te bespeuren valt? Hoe plausibel is het om de onderhandelaars collectief voor te stellen als een zootje onverantwoordelijke, volksvijandige nitwits, bereid om hun vader en moeder én de Vlaamse zaak te verraden in ruil voor een ministerspost?

De voorspelbaarheid van het discours eist onderhand ook zijn tol, dat zie je nu al. Je moet steeds harder roepen en straffer formuleren om maximaal effect te scoren. Dat wil zeggen dat je al eens grof uit de hoek komt, en leentjebuur gaat spelen bij xenofobe partijen. "Benoem dan Marokkaanse rechters in Borgerhout": het zou zo uit de mond van Filip Dewinter kunnen komen. (Hoe zou dat trouwens gegaan zijn, vraag ik me af. Wanhoopt Bart dan tegen Siegfried: 'Ik kan het akkoord over de splitsing van het gerechtelijk arrondissement BHV toch niet wéér afdoen als gewoon 'slecht'? Ik moet er toch iets anders op vinden?')

En dus wordt er met scherp geschoten. Want bij de N-VA, dat is duidelijk, gelooft men niet in succesvolle integratie. Men koestert er liever het beeld van de derdegeneratiemigrant die nog altijd geen Nederlands spreekt. Ze hebben duidelijk de beelden gemist van de allochtone slager in de Seefhoek die minstens even verontwaardigd was over de criminaliteit in zijn buurt als zijn Vlaamse collega's - en die verontwaardiging ook in sappig Antwerps uitte.

Laten we dus voorkomen dat de discussie escaleert. Dat vroeg of laat het woord 'sharia' valt. En laten we gewoon op voorhand afspreken: de akkoorden deugen niet. De Vlamingen zullen armer worden. Enfin, u weet het wel. Hoe geloofwaardig is het de onderhandelaars collectief voor te stellen als een zootje volksvijandige nitwits, bereid om hun vader en moeder én de Vlaamse zaak te verraden voor een ministerspost?”

De “spraakmakende en assertieve affichecampagne” waarover VB-voorzitter Bruno Valkeniers sprak in een brief aan de VB-kaderleden, en waarover hij al eerder sprak in een twee pagina’s groot interview in Gazet van Antwerpen, blijkt niet meer te zijn dan het beeld van een Belgische vlag die weggetrokken wordt, en waarachter een Vlaamse Leeuw-vlag verschijnt (foto). Een Vlaams Belang-leeuw, en geen leeuw van de Vlaamse Gemeenschap. Maar kom, het had erger gekund. Bruno Valkeniers en Frank Vanhecke die elkaar tongzoenen als bewijs van de herstelde eenheid onder VB’ers, bijvoorbeeld. Maar dat beeld blijft ons gelukkig bespaard.

Vanaf maandag, tot begin oktober, zal op vijfhonderd 20m² borden de campagnefoto hangen. Campagneslogan is Er is een betere weg. In de week van 12 september wordt in alle Vlaamse brievenbussen (zo’n tweeënhalf miljoen) een campagnepamflet gestopt. In kranten en tijdschriften verschijnen dan ook nog paginagrote advertenties. Het VB is een rijke partij! Voor wie erom vraagt, liggen tienduizend pocketboekjes De Ordelijke Opdeling klaar, naar het gelijknamige boek van Gerolf Annemans en Steven Utsi (hoofd VB-studiedienst). In tien vragen en antwoorden wordt een blauwdruk gegeven voor een boedelscheiding, waarbij hete kwesties als Brussel of de staatsschuld niet ontbreken. Of die blauwdruk zo “rimpelloos in de praktijk” kan gebracht worden als aangekondigd, is natuurlijk nog wat anders.

Wij konden het campagnepamflet dat in de week van 12 september verspreid wordt al inkijken. Vlamingen betalen zich blauw, België is tijdverlies en Immigratie: alleen Vlaamse staat kan voor ommekeer zorgen zijn enkele titels. Hoe het “uitgekiend plan voor de boedelscheiding” van het VB eruit ziet, wordt nergens uitgelegd. Daarvoor moet men sms’en of een bon opsturen. Bruno Valkeniers besluit zijn edito met een oproep aan de N-VA om samen met het VB de weg naar het onafhankelijke Vlaanderen in te slaan. Zonder de ‘grote broer’ lukt het het VB niet.

Bij het VB bereiden ze zich in alle ernst die de partij eigen is voor op de splitsing van België.

Gerolf Annemans schreef er een boek over dat intussen ook in het Engels te verkrijgen is. Met het indienen van een wetsvoorstel zorgt Annemans er voor dat de diensten van de Kamer van Volksvertegenwoordigers zijn boek nu in het Frans aan het vertalen zijn. Een ander betaalt daarvoor een vertaler. Gerolf Annemans laat zijn boek op kosten van de belastingbetaler vertalen.

Enkelen fantaseerden over een Vlaamse munt en de Waalse tegenhanger. VB’er Hendrik De Vloed ontwierp een ‘Neuro’ en een ‘Zeuro’ (foto’s 1 en 2). Hendrik De Vloed: “De oplossing ligt voor de hand: opsplitsen die euro, in een sterke noordelijke Neuro (voor Vlaanderen, Frankrijk, Duitsland..., nvdr.) en een ontwikkelingslandmunt (voor Wallonië, Spanje, Italië..., nvdr.), de Zeuro die men naar hartenlust kan devalueren naargelang de vakbonden in Griekenland toch nog meer eisen, Turkije erbij komt, en hopelijk nog een ander niet-zelfbedruipend gebied eindelijk kan toetreden.” Met welk geld ze in Brussel kunnen betalen verduidelijkt de graficus-van-dienst niet. Ene Patrick stuurde naar de Angeltjes-website, die zich voor het ontwerpen van de munten leende, de afbeelding van een munt waarop de kop van Filip Dewinter staat (foto 3).

Kop of munt, wat zal het worden in Vlaanderenistan?

Vandaag wordt in Diksmuide de 84^ste IJzerbedevaart ingericht. Vorige zondag, op hetzelfde tijdstip waarop de 10^de IJzerwake in Steenstrate begon, werd aan de voet van de IJzertoren in Diksmuide de ‘Muur van herinnering’ onthuld. RTBF-journalist Christophe Deborsu en historicus Bruno De Wever, de slimmere broer van, onthulden een plakkaat met de namen van de Vlaamse broers Van Raemdonck en een Waalse militair die samen aan de IJzer tijdens de Eerste Wereldoorlog stierven. Tegen 2014 moeten alle namen van de 42 252 Vlaamse en Waalse gesneuvelde militairen op de Muur staan. Bij ’t Pallieterke schoot dit verkeerd in het keelgat.

In een Brief aan… schrijft ’t Pallieterke deze week: “Wij zijn geenszins gekant tegen initiatieven die de slachtoffers van zinloos oorlogsgeweld herdenken, maar hier is meer aan de hand. Als Internationaal Vredesmonument moet men blijkbaar komaf durven maken met zijn eigen oorsprong en verleden. Dat is een evolutie die al jaren aan de gang is, en die de tragedie aan de IJzer zoveel mogelijk wil ‘deflamingantiseren’.” ’t Pallieterke verwijt het huidige IJzervaartcomité daar volop aan mee te werken. “En weet ge wat nog het meest tragische is? Ge gooit van alles en nog wat overboord, ge hangt uw huik naar de Belgische wind, maar het zal voor ‘de andere kant’ nooit genoeg zijn om u in hun midden te aanvaarden. Schilder de toren tricoloor, haal het AVV-VVK naar beneden, verban de beelden en affiches van alle IJzerbedevaarten van voor de eeuwwisseling, herschrijf verwoed de geschiedenis van de Vlaamse beweging, sluit u met stip aan bij het Anti-Fascistisch Front, het zal u allemaal geen zier helpen, want altijd zult gij aan uw Vlaamse wortels herinnerd worden, en altijd zult gij door het anti-Vlaams establishment door het slijk worden gehaald. Is dat nu zo moeilijk om in te zien?”

We kunnen ’t Pallieterke geruststellen: als het IJzerbedevaartcomité, al dan niet “met stip”, lid wordt van het Anti-Fascistisch Front, zullen we het niet met de nek aankijken. Vlaams of Belgisch, het doet er niet toe. Als men maar tegen fascisme en racisme is.

Cordon sanitaire dreigt voor N-VA en Roep om Vlaams-nationaal front luider dan ooit op IJzerwake waren de twee titels die de toespraken op de IJzerwake dit jaar (foto) het best samenvatten.

De toespraken van IJzerwake-voorzitter Wim De Wit en van gelegenheidsspreker Johan Sanctorum waren gelijklopend. We nemen als leidraad dan maar de toespraak van de kleurrijkste van de twee. Na een inleiding over de blauwvoet – vogel waar vaak naar gerefereerd wordt in de Vlaams-nationalistische romantiek maar die geen inheemse vogel is, de echte Blauwvoet leeft op de Galapagos-eilanden – zei gelegenheidsspreker Johan Sanctorum over de Vlaams-nationalistische beweging: “‘Verraad’ is er het eeuwige sleutelwoord. Wantrouwen de stereotiepe houding. Roddel en achterklap de vaste nerveuze tics. Het schisma en de afscheuring de onvermijdelijke consequenties. Zodanig dat onze échte tegenstrever, het Belgische establishment, zijn plezier haast niet op kan. Dat, beste vrienden, is de vloek van de Vlaamse beweging, die wij van ons af moeten schudden. De oude, kleinstedelijke rivaliteit tussen Aalst en Dendermonde, Gent en Antwerpen, Steenstrate en Kaaskerke, (…) het Madouplein en de Koningsstraat (waar respectievelijk de hoofdzetels van het VB en de N-VA zijn gevestigd, nvdr.) – allemaal dorpskerktorens waaronder het kleine grote gelijk gecelebreerd wordt.

Het fameuze ‘cordon sanitaire’, ons in 1989 opgedrongen om het radicale Vlaams-nationalisme een halt toe te roepen, zogezegd in naam van de democratie, heeft het schisma als het ware een institutioneel karakter gegeven: ongezien in het democratische Europa. De kiezer die vanaf toen nog stemde voor die onafhankelijkheidspartij, was niet alleen een slechte Belg, maar ook een verdorven Vlaming, één die niet meer meetelde in de resultaten en de statistieken. (…) De partij die nu de fakkel heeft overgenomen, moet zich echter geen illusies maken: ook zij zal in een cordon terecht komen, al is het misschien een fluwelen cordon, namelijk dat van de ‘politieke irrelevantie’. Ook voor deze partij is er geen goede kant aan het Belgisch verhaal. Springt ze mee in het federale bad, dan is het om gepacificeerd te worden. Gaat ze aan de zijlijn staan, dan bewijst ze haar gebrek aan burgerzin. Het Wetstraattheater loopt hoe-dan-ook gewoon verder, op hoogdringende aanbeveling van de ratingbureaus, en onder het motto: ‘Liever een Belgische komedie dan een Griekse tragedie’. De enige uitweg uit dit dilemma, is op zoek te gaan naar een meerderheid die de Vlaamse onafhankelijkheid per volksraadpleging zal afdwingen. Daarom zeg ik nu tot alle Vlaamsgezinde krachten: stop het gekrakeel! Stop de stammentwisten en de clanoorlogen! Wij kunnen de twijfelaars niet overtuigen, als we zelf onderling verdeeld zijn.

Het Vlaams-nationalisme zal pas een democratische meerderheid verwerven, wanneer de Vlaams-nationale gelederen gesloten worden. (…) De twee partijen, die onze onafhankelijkheid als hoofdpunt in hun programma hebben, N-VA en Vlaams Belang, zijn het aan de Vlaamse beweging, aan ons, aan de kiezer, verplicht om elkaar te vinden en de hand te reiken. De broederstrijd moet stoppen, hij speelt alleen in het voordeel van de tegenstander. (…) Een Forza Flandria, in de vorm van een Vlaams-radikaal kartel dat zich bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 aan de kiezer presenteert, zou een echte bom betekenen onder de Belgische constructie. Misschien moeten we voor één keer eens een Belgische spreuk tot de onze maken: ‘Eendracht maakt macht’. Ik nodig bij deze de twee republikeinse formaties uit om een gebaar te stellen dat het Ancien Régime in zware verlegenheid kan brengen: de strategische oprichting van een V-front.  De partij of de partijvoorzitter die dàn de uitgestoken hand weigert, draagt een zware historische verantwoordelijkheid. Het Belgische momentum is voorbij, maar het Vlaamse moet nog komen. (…)

De vadsige vredesduiven van de CD&V zullen, als het erop aankomt, altijd voor een Pax Belgica kiezen – het zit in hun genen. (…) Laten we, beste vrienden, niet te veel moeite doen om de tsjeven te bekeren. Laten we hen zelf in een cordon plaatsen van de politieke betekenisloosheid. Laten we ons koelbloedig en vastberaden concentreren op de uitbouw van een Vlaams-radicale meerderheid – een electoraal breekpunt dat door een alliantie van de twee republikeinse partijen moet geforceerd worden.” Johan Sanctorum waarschuwt de N-VA ervoor in een cordon “van de ‘politieke irrelevantie’” terecht te komen, maar wil zelf de CD&V in zo’n cordon plaatsen. Het ene cordon is verwerpelijk, maar het andere moet?! Stop dan met klagen over het cordon sanitaire.

Sanctorum maakt een tweede denkfout als hij het cordon sanitaire linkt aan  de wil om “om het radicale Vlaams-nationalisme een halt toe te roepen”. In hoofde van de initiatiefnemers voor het cordon sanitaire is daar nooit sprake van geweest. Lees er maar het dossier van Charta 91 op na. De aanleiding was het zeventigpuntenprogramma van het Vlaams Blok, dat manifest in strijd is met de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens. Het vervolg is de blijvende wil om Vlaanderen uit te zuiveren tot het ‘eigen volk’, in plaats van rekening te houden met de bestaande veelzijdigheid. De staatsvorm waarbinnen de keuze gemaakt wordt voor ofwel de eigen volk eerst-politiek, of het rekening houden met de veelzijdigheid, is niet het punt van discussie. Daarenboven hebben de huidige Vlaamse partijleiders nooit opgeroepen de N-VA uit te sluiten voor regeringsonderhandelingen. De N-VA plaatste zichzelf aan de kant.

Of de N-VA nu front moet vormen met het VB? Na alle scheldpartijen die de N-VA van VB-kant kreeg. Het is in eerste instantie aan de N-VA om daarop te antwoorden. De N-VA die als een olifant door het Vlaamse politieke landschap dondert, neemt zij het VB op sleeptouw?

Vorige week kon je hier lezen dat de jongerenafdeling van de Schweizerische Volkspartei (SVP) / Union Démocratique du Centre (UDC) voor een campagne tegen de legalisering van drugs een affiche heeft uitgebracht met daarop de pas overleden Amy Winehouse (foto 1). De affiche inspireerde intussen anderen.

De Zwitserse affiche is voorlopig enkel digitaal beschikbaar. Deze week zou beslist worden of de affiche ook gedrukt wordt. Hetzelfde gebeurt met twee Vlaamse versies van die affiche. Eerst is er een affiche die waarschuwt dat islamhaat eindigt met geweld (foto 2). Op de affiche: VB-Kamerlid Tanguy Veys die zich liet fotograferen met het manifest dat hij toegestuurd kreeg van Anders Brehing Breivik. Zoals intussen bekend kreeg partijgenoot Vlaams parlementslid Chris Janssens het manifest eveneens toegestuurd, maar de Limburger voelde minder aandrang dan zijn Gentse collega om ermee uit te pakken. We begrijpen dat. De praat van Filip Dewinter en anderen inspireerde Breivik tot een moorddadige raid op wie hij verantwoordelijk houdt voor de komst van moslims. Dewinter en anderen riepen niet op tot gebruik van geweld, maar hun oorlogstaal tegen de islam zorgde ervoor.

Het VB liet voor haar immigratiecongres op 20 april 2011 al een affiche maken naar een voorbeeld van haar Zwitserse geestesgenoten. Filip Dewinter steekt nu, met een affiche, de hand uit naar Bart De Wever om front te vormen voor een onafhankelijk Vlaanderen (foto 3). Nu de strijd tegen drugs in de Seefhoek in Antwerpen is uitgedraaid op een ongeziene solidariteit tussen de allochtone en autochtone bewoners daar, en de roep om een burgerwacht te vormen is omgeslagen in het vormen van een buurtinformatienetwerk (BIN), verandert het VB het geweer van schouder. De partij gaat terug de communautaire toer op. Zondag is er trouwens de traditionele IJzerwake, en dan geeft men de pers maar beter wat anders dan beelden van de groep-Francis Van den Eynde enerzijds en de groep-Dewinter anderzijds op dezelfde IJzerwakeweide. Het VB focust daarom opnieuw op de Vlaamse onafhankelijkheid, overigens nog altijd het eerste punt in het programma van het VB en de statuten van de N-VA. Een onafhankelijk Vlaanderen, maar het moet dan wel een rechts Vlaanderen worden. Zou België niet ‘links’ bestuurd worden, de onafhankelijkheid van Vlaanderen hoefde niet eens voor Dewinter en De Wever.

Of beide affiches, nu enkel digitaal te verkrijgen, ook gedrukt worden hangt af van het commentaar. Reacties kunnen gestuurd worden met de ‘Contacteer me’-knop in de rechterbovenhoek van deze blog. Een grotere versie van de affiches vind je alvast hier en hier.

Wordt zaterdag in Antwerpen Jommeke in beeld gebracht, gisteren waren de Daltons in Brussel.

Omstreeks 11 uur dook het geboefte op aan de ‘verboden zone’ rond het parlement. De politie liet toe dat Filip Dalton het bordje Wetstraat overplakte met een Vlaamse Onafhankelijkheidsstraat-bordje (foto 1). Filip Dalton mocht ook nog een toespraak houden voor de massaal toegestroomde pers. Toen echter ook Gerolf Dalton en Bruno Dalton in de buurt straatnaamborden wilden gaan overplakken greep de politie in. Samen met nog anderen werden ze geboeid weggevoerd. Ook Filip Dalton werd geboeid. Hij liet het met de glimlach gebeuren, intussen de pers te woord staand (foto 2). Marleen Dalton (Vlaams volksvertegenwoordigster Marleen Van den Eynde, nvdr.) verzette zich daarentegen tegen haar aanhouding. De aanwezige politieagenten waren overigens bijna allemaal Vlamingen. De actie bracht de Vlaamse onafhankelijkheid geen stap dichterbij, maar leverde vermakelijke beelden op.

Rond 13 uur waren de Daltons alweer op vrije voeten.

Beleefde Filip Dewinter laatst “een leuk begin van de dag” toen hij de elektrocutie van een Oost-Europese koperdief vernam, gisteren kon de lol ook niet op.

Filip Dewinter stuurde gisteren naar zijn Twitter-volgers eerst een foto van zijn Duitse herdershond Ako die zijn tanden had gezet in een rubberen kip met rode strik (foto 1). Het begeleidend commentaar was: “Mijn Duitse herder Ako heeft geen jaar nodig om Di Rupo aan te pakken! A little less conversation…” Hierover opgebeld reageerde Dewinter met: “Subtiel? Goh. Het is gewoon een grapje. De kip komt uit een hondenspeciaalzaak, met kostuum en rode strik. Maar neen, ik vind niet dat we Di Rupo in de strot moeten bijten. Ik vind wel dat Vlamingen hun tanden moeten laten zien." De belangrijkste mededeling volgens Dewinter is 'a little less conversation'. "In plaats van eindeloos te palaveren moet Bart De Wever de stok achter de deur durven gebruiken. Hij moet klaar en duidelijk dreigen met het uitroepen van de Vlaamse onafhankelijkheid. Pas dan zullen de Franstaligen willen luisteren."

En als dat niet helpt stuurt Dewinter zijn Duitse herdershond?  Elio Di Rupo is één van de genomineerden voor de jaarlijkse prijs van best geklede politicus, en dan koopt Dewinter een plastieken kip ín kostuum, mét een rode strik, om de tanden in te zetten. En Dewinter twittert de foto van Ako-in-actie naar al zijn contacten. Als er een geluidsband had bijgezeten, hadden we ook de sardonische lach van Dewinter kunnen horen. Waar is Bruno Valkeniers als je hem nodig hebt?

Twee uren later volgde een foto van Filip Dewinter met de Vlaamse charmezanger Johnny White (foto 2). Samen op de foto tijdens de viering van de 45-jarige zangcarrière van Johnny White (echte naam: Johnny Wittevrouw). Dewinters commentaar: “Met Johnny White (what's in a name?) op viering van zijn 40 jarige zangcarriere. Proficiat Johnny!” Dewinter doet ineens vijf jaar af van de zangcarrière van de man die op 1 mei 2009 de ‘familiedag’ van het Vlaams Belang opvrolijkte. Eerder dit jaar haalde Johnny White nog de krantenkolommen omdat een rechter hem tot zes maanden cel veroordeelde wegens sociale fraude. Johnny White kreeg van 2006 tot 2009 een ziekenfondsuitkering omdat hij werkonbekwaam zou zijn, ‘werkonbekwaamheid’ die hem niet belette in diezelfde periode 132 keer op een podium op te treden. Zou Johnny White een vreemdeling zijn, Filip Dewinter zou woorden te kort hebben over het ‘profitariaat’, de ‘hangmatcultuur’, ‘ons land als OCMW van de hele wereld’…

Al is er natuurlijk een verzachtende omstandigheid waarom Dewinter niet kankerde over de sociale fraude. Johnny White zou wel eens kunnen zorgen voor hét lijflied van de VB'ers. Dé hit van Johnny White is het mooie Verloren hart, verloren droom (1971). Het lijkt ons de ideale meezinger in het VB-partijlokaal zodra de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen op 14 oktober 2012 bekend is.

Een paar Nederlandse kranten brachten gisteren onder de kop Neonazi’s nemen Duits dorpje over het verhaal over Jamel, een gehucht in het noordoosten van Duitsland. Zes van de tien huizen daar zijn bewoond door neonazi’s, en dat heeft haar gevolgen voor de sfeer in het dorp. Kinderen roepen elkaar “Sieg Heil!” toe; ouderen zingen uit volle borst neonaziliederen. Dat Nederlandse kranten daar nu mee uitpakken is wel raar. Begin maart zond het Nederlandse actualiteitenprogramma EenVandaag immers al een reportage uit over Jamel.

Of is het nieuwselement dat het kopstuk van de neonazi’s recent in de cel is beland nadat de politie bij hem een machinegeweer in beslag nam? In elk geval gebeurde er gisteren wel meer raars. Een medewerker van deze blog zag gisterenmorgen tot zijn verbazing de camionette op de foto hierboven in Tongeren. Een wagen met een Belgische nummerplaat, met het door het Vlaams Belang gepromote VL-kenteken. Een camionette waarop de lof wordt gezongen over Vlaanderen. Maar waarom moet dit zo nodig in het Duits, met een slogan sterk lijkend op de SS-slogan Meine Ehre heisst Treue?

Vooraleer men denkt dat we paranoïde zijn: neen, het fascisme staat niet voor de deur. En ook niet omdat vandaag een Italiaanse neofascist een lezing geeft bij het KVHV-Gent. Maar het blijft wel raar als iemand meent met zijn camionette zó promotie te moeten voeren voor Vlaanderen.

In ’t Pallieterke lachen ze graag met de medemens; Belgicisten, linksen en minder radicale Vlaams-nationalisten in het bijzonder. Een zeldzame keer is men ernstig en eerlijk. Na een lange nabeschouwing over Vlaanderen, een week na de Morel-uitvaart luidt het: “Is ‘het Vlaams Belang dood’ zoals Rik Van Cauwelaert nogal overhaast (…) constateerde? Neen, natuurlijk niet. Maar de partij van Bruno Valkeniers staat wel voor een enorme uitdaging: bezinnen, verjongen, zichzelf heruitvinden, haar missie opfrissen van radicale stok-achter-de-deur, zich luchten van de onfrisse geurtjes.” ’t Pallieterke heeft nog een opmerking over het VB, maar interessanter wordt het als ’t Pallieterke Vlaanderen aanschouwt.

’t Pallieterke-medewerkster Annick Verbauwen: “Ik zie namelijk nog wel meer tangen op dat Vlaams varken zitten, ongerijmdheden die we moeten oplossen voor er nog maar sprake kan zijn van eigen natievorming. Onze enige grondstoffenrijkdom zit in de grijze hersenmassa – nochtans daalt het onderwijsniveau, scholen vinden geen leerkrachten meer, en de inschrijvingsfiles van kamperende ouders worden elk jaar langer. We maken van de Ronde van Vlaanderen een haast religieus evenement – nog zo’n massaritueel -, maar zelf worden we slijkevet en de fietspaden liggen er belabberd bij.

De bureaucratie, regelneverij en paperasserij nemen gestadig toe; als je je vuilzak een uur te vroeg buitenzet, mag je een boete verwachten, maar Ludo Leemans lag in zijn Antwerpse appartement al vier weken dood bij zijn demente vrouw voor iemand (letterlijk) onraad rook. Ook voor hem geen kathedraalceremonie, geen gezwollen toespraken, want het was ‘maar’ een gewone Vlaming, een mens zoals u en ik. Een week na de Morel-uitvaart zit ik dus met een ei: we kunnen wat volk op de been brengen en met diepe mannenstem over het Prinsenvolk zingen, maar als gemeenschap bestaan we niet.

Nog niet. Nationalisme blijkt bij ons nog altijd niet te rijmen met een echt maatschappelijk project, iets dat met duurzaamheid en collectieve levenskwaliteit te maken heeft. En net daarom blijft de Vlaamse beweging steken in de 19^de eeuwse modder, waar af en toe een SUV door baggert. Zal Vlaanderen het verschil kunnen maken met België? Ik blijf hopen van wel. Anders kunnen we ons de moeite besparen en zullen een flinke portie vendelzwaaien en een korf streekgerechten volstaan. Met een goed evenementenbureau zetten we het Vlaamse gewest dan wel op de kaart.”

De kans dat men op het Vlaams Nationaal Zangfeest – het jaarlijks orgasmemoment van de Vlaams-nationalisten – aanstaande zondag in de Lotto Arena in Antwerpen veel verder geraakt dan het vendelzwaaien en promoten van streekproducten is bijzonder klein. Het programma belooft onder andere het vijftigjarig bestaan van het VNJ en het overlijden vijfentwintig jaar geleden van Armand Preud’homme in de kijker te zetten. Alle respect voor het verleden, maar dit zal Vlaanderen niet op de wereldkaart zetten. Laat staan dat het leven van de Vlamingen er beter van wordt.

Vandaag wordt een triest wereldrecord behaald: 249 dagen praten over regeringsvorming, en in tegenstelling tot de vorige recordhouder – Irak – is er nog altijd geen vooruitzicht op een akkoord. Erik De Bruyn (foto 1) formuleerde in Knack begin januari anders wel een drukkingsmiddel waar de politieke partijen gevoelig voor zijn.

Elk nadeel heeft een voordeel. In Gent wordt vandaag op het Sint-Jacobsplein een ludiek volksfeest georganiseerd. In Antwerpen trakteert het KVHV met gratis vaten bier aan de Ossenmarkt, ter hoogte van hun stamkroeg café De Vettige Swa. In Brussel, Antwerpen, Gent, Leuven, Louvain-la-Neuve en Luik wordt uitgepakt met de frietrevolutie (foto 2). De KVHV’ers willen niets minder dan de snelle splitsing van België; de frietrevolutionairen komen op voor de goede kanten van België zoals een goede sociale zekerheid die dan ook niet mag gesplitst worden. De bizarste actie komt van het VB: daar roept men om de Vlaamse Leeuw uit te hangen. De oproep wordt getwitterd, er worden flyers over uitgedeeld (foto 3: Gent) en op Facebook waren er gisterenavond een tweehonderd mensen die zeiden aan de vlagactie deel te nemen. Natuurlijk is niet iedereen op Facebook, en al zeker niet het vergrijzend Vlaams-nationalistisch verenigingsleven. Maar allez, we zullen zien of we vandaag wakker worden in een land waar in elke straat Vlaamse Leeuwenvlaggen wapperen.

Wat ons verbaast – of toch weer niet – is dat het stil blijft rond een voorstel van Erik De Bruyn (SP.A Rood) in Knack van 12 januari 2011. Een paar professoren hebben het idee later ook geformuleerd, maar het is niet de talk of the town. Erik De Bruyn (in Knack): “Een van de sleutelwoorden in de regeringsonderhandelingen is responsabilisering. Wel, dat men dan consequent is. Het is de taak van politici om compromissen te zoeken en een regering te vormen. Aangezien ze daarin falen, moeten ze zelf maar opdraaien voor de economische schade. Wij vinden trouwens dat er aan de dotaties van alle partijen geraakt moet worden, ook aan die van de oppositie. Want ook zij doen mee aan het communautair opbod. (…) Let wel: het is niet omdat wij het communautair opbod ter discussie stellen dat we nu old school unitaristen zouden zijn. Ook wij willen dat de staat hervormd wordt, maar wel op een verantwoorde manier.”

De frietrevolutionairen pleiten voor een federale kieskring. Erik De Bruyn staat daar achter. “Ik vind het totaal niet democratisch dat we maar voor de helft van ons parlement kunnen stemmen”, zegt De Bruyn. “In Wallonië en Brussel hebben ze al decennialang een eerste minister voor wie ze niet gestemd hebben. Iets soortgelijks geldt aan Vlaamse kant: je hoort hier veel kritiek op de manier waarop Michel Daerden (PS) het pensioendossier aanpakt, maar we kunnen die man op geen enkele manier electoraal ter verantwoording roepen.” En nog dit. SP.A-voorzitster Caroline Gennez zei gisterenavond dat de Franstaligen reageren alsof hen een vingernagel wordt uitgetrokken bij elk stapje in de richting van de staatshervorming. Niet dat we de nood voelen de Franstaligen te verdedigen, maar het splitsingsscenario botst op een paar vanzelfsprekendheden. Zoals het VB geloven dat je met een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring en een “korte” bespreking over de praktische modaliteiten Vlaanderen onafhankelijk maakt, is natuurlijk helemaal van de pot gerukt.

Hoe meer we in het digitale tijdperk zijn, hoe meer bijlagen er bij kranten en tijdschriften gevoegd worden. Denk maar aan de weekendbijlagen bij de kranten en de bijlagen bij Knack. Deze week is er naast de gewone Knack, de Weekend Knack en Focus Knack, een extra Knack over de onafhankelijkheidsgedachte (met onder andere een lezenswaardige column van Maarten Van Ginderachter).

In het artikel De Vlaamse zuil. Van roze tot donkerbruin wordt in de extra Knack een anekdotisch overzicht gegeven van het Vlaams-nationalistisch verenigingsleven. Van de Roze Leeuwen tot het Sint-Maartensfonds, respectievelijk een vereniging voor Vlaams-nationalistische holebi’s en een vereniging van oud-Oostfrontstrijders… die met elkaar gemeen hebben dat ze intussen opgedoekt zijn. Van de Roze Leeuwen zijn nog een aantal mensen actief bij de N-VA, waar ze echter meer de nadruk leggen op hun Vlaams-nationalist dan op hun holebi zijn. Leden van het Sint-Maartensfonds komen maandelijks nog bijeen voor een koffieklets in het VB-partijlokaal in de Van Maerlantstraat in Antwerpen. Waar ze dan jammeren over de teloorgang van Vlaamse Huizen. Het beheer van het ereperk van Oostfronters in Stekene bijvoorbeeld is in  2004 overgedragen van het Sint-Maartensfonds aan het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ), maar het VNJ wordt op haar beurt meer en meer een anachronisme. Tussen 2000 en 2005 halveerde haar ledenbestand en men is dat nooit echt te boven gekomen. VNJ-verbondsleidster Elke Serpieters bevestigde deze week nog dat men in Limburg bijvoorbeeld geen enkele VNJ-afdeling meer heeft. Als een VNJ-afdeling dan eens meedoet aan een actie als Music for life wordt dat in hun biotoop op onbegrip tot afkeuring onthaald.  Een recente foto van een vergadering van de Vlaamse Volksbeweging Kortrijk levert ook niet meteen een jong en dynamisch plaatje op (foto).

Het jongste verkiezingssucces heeft de gemoederen verhit bij die Vlaams-nationalistische verenigingen, maar het heeft niet tot een toeloop van nieuwe leden voor de Vlaams-nationalistische verenigingen geleid, bevestigt Bart Hermans die in Knack nog wordt voorgesteld als voorzitter van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen (OVV). Het OVV bestaat zo'n 45 jaar en telt een vijftigtal lidverenigingen. Het pluralisme van de beginjaren ging in de jaren negentig verloren. Toen trokken het socialistische Vermeylenfonds en het liberale Willemsfonds eruit omdat België tot een federale staat was omgevormd. Het Davidsfonds en de Gezinsbond blijven steunpilaren, al geniet laatstgenoemde geen stemrecht omdat die zich niet achter alle doelstellingen van het OVV schaart. De leden bestrijken zowat het volledige politieke spectrum, al kan niemand ontkennen dat de (extreme) rechterzijde veruit het sterkst vertegenwoordigd is via onder andere het Algemeen Nederlands Zangverbond (ANZ), de Nationalistische StudentenVereniging (NSV), het Taal Aktie Komitee (TAK), de IJzerwake en het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ). Andere leden zoals het Verbond der Vlaamse Academici, het IJzerbedevaartcomité en de Vlaamse Automobilistenbond (VAB) leunen wat meer aan bij de N-VA.

Intussen is Bram Hermans (29 j.) voorzitter af. Het OVV-voorzittersschap is volgens Hermans deontologisch niet combineerbaar met zijn nieuwe job als medewerker van N-VA-parlementslid Theo Francken. OVV-ondervoorzitter én voorzitter van het IJzerwakecomité zijn, zoals Wim De Wit, kan blijkbaar wél. Nieuwe voorzitter, sinds een paar dagen, is Robrecht Vermeulen (volgende maand 73 j.). Robrecht Vermeulen is sinds 1971 actief in de Vlaamse beweging. Eerst bij het Vlaams Geneeskundigenverbond (VGV) en later ook bij het Doktergild Van Helmond, de Orde van den Prince en het Verbond van Vlaamse Academici (VVA). Daarnaast was hij bestuurder bij de Orde van Geneesheren. Vermeulen wordt – volgens 't Pallieterke – geconfronteerd met enkele bestuursleden die radicale dromen hebben, maar eigenlijk weten dat een aantal verenigingen niet zullen volgen. Ook zijn er OVV-afgevaardigden die bij het OVV anders spreken dan bij hun eigen vereniging. Vermeulen wil tot een gezamenlijk standpunt van de Vlaamse beweging komen over Brussel, verduidelijken dat Vlaanderen wint bij een eigen Vlaamse sociale zekerheid, opkomen voor het gebruik van correct Nederlands, en hij wil af van het cordon sanitaire tegen het Vlaams Belang omdat het cordon de Vlaamse electorale slagkracht fnuikt.

Het VB was uitermate tevreden toen het OVV in december de lopende besprekingen over de staatshervorming naar de prullenmand verwees. De mobilisatiekracht van het OVV en zijn verenigingen is de laatste maanden echter gering gebleken.

In Vlaams-nationalistische kringen wordt het succes van de betoging van vorige zondag geminimaliseerd. De radicaalste Vlaams-nationalisten plannen een tegenbetoging; de anderen gedragen zich meer en meer als het Nieuwe-Vlaamse Establishment (N-VE).

Bij het VB luidde het commentaar op de betoging van zondag 23 januari 2011 (foto): “Dertig- tot vijfendertigduizend betogers (= politiecijfers zoals geciteerd door het VB, nvdr.) trokken (…) door de straten van Brussel. Geen overdonderend ‘succes’. (…) Pakweg 80% Franstalige betogers en 20% Vlamingen. Ook die cijfers (…) spreken boekdelen. Amper zes tot zevenduizend Vlamingen na een totale mobilisatie. Het is wat mager.” De betoging is anders wel op maar een paar dagen tijd in elkaar gebokst, door onervaren studenten, middenin de examentijd voor universiteitsstudenten… Dan 34 000 (politiecijfer) tot 45 000 (eigen cijfer) betogers bijeenkrijgen, chapeau. Volgens de eerste cijfers van Le Soir  zou 21 % van de deelnemers aan de betoging vorige zondag Vlamingen zijn, als men er de Vlaamse Brusselaars bij telt 24 %. Dat zijn dus 8 160 à 10 800 Vlamingen.

De voorlaatste Vlaams-nationalistische betoging (april 2010) telde daarentegen maar 1 200 betogers (volgens de politie), iets meer dan 2 000 (volgens meerdere media) tot 3 500 à 4 000 betogers (volgens de organisatoren). Bij de laatste Vlaams-nationalistische betoging (september 2010) was de opkomst nog kleiner, met volgens de organisatoren een duizendtal deelnemers. Voor een betoging waar twee maanden lang voor gemobiliseerd is! Nog niet wijzer geworden, gaat Voorpost op 27 maart opnieuw betogen. Waar precies wordt nog niet verteld. Voorlopig houdt men het op: “in een gebied dat nu tot Wallonië behoort maar nog niet zo lang geleden van ons was”. Maar de datum van 27 maart, die mogen de ‘echte Vlamingen’ alvast in hun agenda noteren. Wedden dat men de opkomst een ‘succes’ gaat noemen, al zal het maar een fractie zijn van het aantal Vlaamse betogers vorige zondag waar men nu zo geringschattend over doet?

Overigens wordt ook het ‘argument’ van stal gehaald dat het aantal betogers in het niets verdwijnt tegenover de “bijna 1,8 miljoen Vlamingen of 44 % van de Vlaamse kiezers (Vlaams Belang + N-VA)” die stemden voor “verregaande of volledige Vlaamse autonomie”. De stemmen voor het VB (491.457 op de Senaatslijst) worden hier iets te gemakkelijk samengeteld met die van de N-VA (1 268 780 op diezelfde Senaatslijst, oftewel 2,6 keer zoveel als het aantal VB-stemmen). Ten tweede: als men het aantal betogers gaat afmeten tegenover het aantal niet-betogers en/of kiezers… dan vervalt men in de argumenten van het establishment (“400 000 betogers tegen de raketten op 23 oktober 1985, maar 9,6 miljoen Belgen hebben niet betoogd tegen de plaatsing van raketten in België”). Jaja. Dat Bart De Wever, Ben ‘Laden’ Weyts en Johan Sauwens meer belang hechten aan de verkiezingsuitslag dan aan signalen vanuit acties... Dat verbaast niet. Als het het VB goed uitkomt, vervalt het VB echter evengoed in de retoriek van het establishment.

“Alleen het beeld al van mensen die tijdens een of andere wielerwedstrijd met een Vlaamse vlag staan te wapperen maakt me mottig”, zei actrice Marijke Pinoy dinsdag in De Morgen naar aanleiding van Het is de solidariteit die een cultuur groot maakt. In april was er op deze blog goed nieuws voor Marijke Pinoy en anderen: Vlaanderen Vlagt die zorgt voor de Vlaamse Leeuw-vlaggen waarmee men de televisiebeelden van wielerwedstrijden en andere manifestaties wil halen (foto 1) stopt ermee. Organisator Ivan Mertens (75 j.) voelde zich voor een en ander te oud worden.

De handel in Vlaamse Leeuw-vlaggen is nu doorverkocht, maar van een verjonging van de organisatie om te gaan vlaggen is geen sprake. Nieuwe spilfiguur is de 78-jarige Lode Van Dessel uit Nijlen (foto 2). In 1970-1976 en 1983-1989 voor de Volksunie burgemeester van Nijlen, en intussen de trotse grootvader van Minneke De Ridder, op 13 juni verkozen tot Kamerlid voor de N-VA. Lode Van Dessel was van meet af aan lid van de Volksunie, waar hij optrok met Wim Jorissen (VU-senator tussen 1965-1981, voorstander van het Zuidafrikaanse Apartheidsregime en actief lid van Protea die apartheid ondersteunde). Het vroegtijdig overlijden van Wim Jorissen in 1982 was volgens Van Dessel een ramp. “Met Wim Jorissen zou de Volksunie zeker niet ontspoord zijn. We hadden één partij moeten blijven en de linkselingen, de verruimers en de vernieuwers over boord moeten kieperen”, zei Lode Van Dessel een paar weken geleden in 't Pallieterke.

Lode Van Dessel zet zich ook in voor het Vlaams en Neutraal Ziekenfonds en de herdenking van de Vlaamse jeugdleider Ernest Van der Hallen (waar je wel eens delegaties van Voorpost en het KVHV vindt). Van Dessel heeft een zwak voor de Vlaamse Drumband Kempenland die je op elke Vlaamse betoging vindt (Brussel-Halle-Vilvoorde, Wezembeek-Oppem…). Last but not least is Lode Van Dessel organisator van de jaarlijkse Historische Ruilbeurs van de Vlaamse Beweging die vorige zondag voor de vijftiende keer ingericht werd in Nijlen. De opbrengst van die Ruilbeurs ging dit jaar naar de al genoemde Vlaamse Drumband Kempenland. Voorgaande jaren ging de opbrengst naar het Bormshuis in Antwerpen, het Voorpost-boetefonds, de IJzerwake, het Studiecentrum Joris Van Severen… Vorig jaar was er een 700 euro opbrengst voor het Algemeen Nederlands Zangverbond. Enkele jaren geleden haalde men jaarlijks nog vlot 900 euro om aan 'Vlaamse goede werken' te schenken.

Met de Vlaamse Kring Kempenland werd het commerciële gedeelte gekocht van Vlaanderen Vlagt. Er liggen nu 40 000 Vlaamse Leeuw-vlaggen in hun magazijn, klaar voor de verdeling door een organisatie die eigenaardig genoeg Vlaanderen Kleurt heet. Onwillekeurig denken wij bij “Vlaanderen Kleurt” aan alle mogelijke kleuren, maar in Nijlen denken ze daarbij enkel aan geel en zwart.

Vandaag zijn we precies honderd dagen na de federale parlementsverkiezingen op 13 juni. Het goede nieuws is dat er verder onderhandeld wordt. Het slechte nieuws is dat men nog steeds over de staatshervorming praat, de zware sociaal-economische dossiers zijn nog niet aan bod gekomen.

Bart De Wever speelt intussen hoog spel. Terwijl hij de communautaire onderhandelingen op de spits drijft, slinkt met de dag de mobilisatiekracht van de radicale Vlaams-nationalistische achterban. Donderdag 22 april betoogden amper iets meer dan tweeduizend betogers in Vilvoorde voor de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Sommigen zagen een veelvoud van die “meer dan tweeduizend” opstappen in Vilvoorde, maar het is niet duidelijk na hoeveel pinten bier ze tot die conclusie waren gekomen. Vorige zondag werd op initiatief van het Taal Aktiekomitee (TAK) betoogd voor een gelijkaardig thema: tegen de verfransing van de bij Brussel gelegen gemeente Wezembeek-Oppem. Volgens de organisatoren stapten een duizendtal mensen op (foto 1), en dat voor een betoging waar sinds 2 augustus voor gemobiliseerd werd. Alle mogelijke meningsverschillen opzij werden gelegd. En volk tot en met uit Ieper voor aangevoerd werd.

Wat een verschil met Antwerpen diezelfde zondagnamiddag. Op initiatief  van de actiegroepen Ademloos en stRaten-generaal wandelden/betoogden een gelijkaardig aantal mensen als in Wezembeek-Oppem tegen het plan om een brug, tunnel of een combinatie van die twee op het bij volksraadpleging weggestemde BAM-tracé dwars door Antwerpen te leggen. De betogers kwamen op voor het Meccano-tracé (foto 2). Hier werd slechts sinds 7 september voor opgeroepen, en was het niet nodig Groen!- of welke andere militanten ook uit het hele land met bussen aan te voeren. Geen slecht woord over trommelkorpsen, maar in Wezembeek-Oppem was dat op cultureel vlak het beste dat men mee had; in Antwerpen stapte Helmut Lotti mee op.

Conclusie? De slagkracht van de radicale Vlaams-nationalisten neemt zienderogen af, er zijn belangrijker zaken dan de communautaire kwesties, en met louter Vlaamse bevoegdheid hebben we nog niet noodzakelijk beter bestuur.

Je zal maar eens in Kreta of elders in het buitenland zijn, en terugkeren naar België. Borden langs straten en pleinen verwelkomen je in de Republiek Vlaanderen (foto).

Het VB lanceerde vorige woensdag haar campagne rond het thema Republiek Vlaanderen. VB-voorzitter Bruno Valkeniers: “Stilaan stelt iedereen vast wat het Vlaams Belang al jaren zegt: het gaat niet meer. Of om het met de woorden van de beroemde conference van Toon Hermans te zeggen: de duif is dood. Geen Belgische goochelaar die de duif nog nieuw leven kan inblazen.” RechtsActueel signaleerde dat de Republiek Vlaanderen-campagne het resultaat is van samenwerking met Vlaams cultuurfilosoof en publicist Johan Sanctorum. Johan Sanctorum is de man die mee achter de Facebook-pagina van de naakte VB-stemster ‘Hilde De Breuckere’ zat. De Republiek Vlaanderen-affiches hadden dus leuker gekund, maar blijkbaar deinst het VB daarvoor terug. “Deze man (Johan Sanctorum, nvdr.) is sinds de aanstelling van voorzitter Bruno Valkeniers één van de ‘ideologische vernieuwers’ bij de partij”, schrijft RechtsActueel. Hoezo ideologische vernieuwing? In 1994 publiceerde Wim Verreycken al zijn boekje Republikeins Pamflet. Of bedoelt RechtsActueel met ideologische vernieuwing: Johan Sanctorum heeft een idee van Wim Verreycken van onder het stof vandaan gehaald?

Het idee van een Republiek is geen slecht idee. Het is zelfs een goed idee. Gaat het VB op dezelfde weg verder en verduidelijkt het nu eens wat – om het bij een actueel thema te houden – het VB wil met de scheiding van Kerk en Staat? Moet de subsidiëring van de katholieke godsdienstbeleving verder gezet worden of, zoals senator Anke Van dermeersch wil, stopgezet worden? De meningen lopen daarover nogal uiteen bij het VB, horen we. En wat wordt het buitenlands beleid van de Republiek Vlaanderen? In het zomernummer van Ons Verbond, blad van het KVHV-Gent, pleit men voor absolute neutraliteit “om te vermijden dat de gebreken van onze politieke elites ertoe leiden dat de Vlaamse staat zich in kaders laat meespelen die niet in het belang zijn van onze bevolking.”  De Republiek Vlaanderen is nog geen feit, of er wordt in Vlaams-nationalistische kringen al gewaarschuwd voor “de gebreken van onze politieke elites”.

Met de komst van Ivan De Vadder zou De Zevende Dag minder een lifestyleprogramma worden, en meer de controverse opzoeken. Voor ons hoeft de controverse niet persé, gewoon doorvragen naar de feiten volstaat. Maar op een zeldzame keer na hebben we er nog niets van gezien. Integendeel.

Voorbije zondag mocht Gerolf Annemans (foto) zijn nog niet verschenen boek over de ‘ordentelijke opdeling’ van België voorstellen. Er werden wel de juiste vragen gesteld, maar het antwoord van Gerolf Annemans ging bij Ivan De Vadder het ene oor in, het andere oor weer uit. De Vadder haalde de opmerking van flamingant Matthias Storme aan dat het bijzonder moeilijk zal zijn om de bestanden opgeslagen bij de federale dienst Financiën te splitsen. Annemans ziet een kans tot een snel akkoord hierover (hoezo?), en anders moeten die bestanden maar gekopieerd worden en moet iedereen er maar “zijn ding mee doen op zijn grondgebied”. Als de Vlamingen denken dat Brussel tot het Vlaams grondgebied behoort, de Walen denken dat de in overgrote meerderheid Franstalige Brusselaars bij hen horen, en de Brusselaars zelf in de gegeven omstandigheden dan maar hun eigen koninkrijk of republiek Brussel uitroepen, dreigen die Brusselaars twee tot drie keer de rekening te moeten betalen. Voor Gentenaar Ivan De Vadder was het geen reden om door te vragen.

Ivan De Vadder merkte ook op dat volgens een voorbije zaterdag in Het Laatste Nieuws verschenen enquête driekwart van de Vlamingen meent dat België moet blijven bestaan. Gerolf Annemans noemde het een “secundair probleem” (zie De Zevende Dag, op 6’23”). Gerolf Annemans herinnerde zich dat begin jaren negentig eens een opiniepeiling uitwees dat 38 % van de bevolking de splitsing van België wil. “Alles fluctueert.” Maar dat is toch nog altijd een minderheid van de bevolking. Kan de onafhankelijkheid van Vlaanderen dan tegen de wil van een ruime meerderheid van de Vlamingen in de maag gespitst worden? Ivan De Vadder ging echter over naar de volgende vraag aan Gerolf Annemans: “Wanneer verschijnt uw boek?” Annemans hoopt tegen de volgende boekenbeurs. Dat wordt daar gezellig. Ivan de Vadder die zijn boek Pleidooi voor een eerlijke politiek signeert, en even verderop Gerolf Annemans.

Het interview met Gerolf Annemans was helaas niet het enige interview met gemiste kansen.

Het einde van België is nog niet in zicht, een oprisping van Laurette Onkelinx het voorbije weekend ten spijt. Men krijgt niet eens het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde gesplitst of het zit er bovenarms op, wat zou het dan met België?

Gerolf Annemans is eraan voor zijn moeite. De voorbije zomer heeft hij amper een dag verlof genomen, zo hard was hij bezig met het schrijven van zijn boek De Ordentelijke Opdeling van België. Het VB doet er alles aan om de indruk te wekken dat de splitsing van België zonder chaos kan verlopen. De jonge wolven van het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond (KVHV) Gent zien anders toch wel een paar problemen. Volgens hen beschikt Vlaanderen “zeker en vast over de middelen (…) om een geopolitiek leefbare entiteit te zijn” maar… “De Vlaamse onafhankelijkheidskwestie is (…) een schadelijke factor voor de (…) buitenlandse investeringen waar we momenteel nog op vertrouwen, de onstabiliteit van België en de mogelijke perceptie van onstabiliteit in een nieuw onafhankelijk land zal weinig investeerders aantrekken en er mogelijks aanmoedigen om zich elders te vestigen.” Een tweede probleem is volgens het KVHV Gent – wij zouden er niet aan gedacht hebben – het ontbreken van een militaire industrie in Vlaanderen. “Het grootste deel hiervan bevind zich (…) in Wallonië en zal dus niet ter beschikking staan van een onafhankelijke Vlaamse staat.” Last but not least “de wegen en binnenwateren (…) zijn enkel een troef als onze buurlanden de verderzetting van deze wegen en binnenwateren onderhouden. Het grote voorbeeld hiervan is de onenigheid tussen België en Nederland over de Westerschelde. Indien dergelijke problemen ontstaan omtrent het onderhoud van snelwegen die verder lopen door Wallonië kunnen onze troeven zomaar wegsmelten voor de zon. Het is daarom noodzakelijk dat Vlaanderen goede relaties onderhoud met Wallonië als het maximum rededement wil halen uit dergelijke middelen.”

Het komt er dus op aan een goede verstandhouding te leven met de Franstalige Belgen, of het zal niet goed gaan met het onafhankelijke Vlaanderen. Overigens blijkt een meerderheid van de Belgen, zowel in het Franstalig als het Nederlandstalig landsgedeelte, gehecht te blijven aan België. Zo blijkt uit een onderzoek van de KU Leuven, de UCL en ULB, afgenomen in mei dit jaar, in volle regeringscrisis, waarvan de resultaten echter pas gisteren bekend geraakten. Meer autonomie voor de regio’s, maar tegelijk ook meer toenadering, is voor velen het doel. De meeste ondervraagden zijn dan ook voorstander van onderhandelingen, waar met toegevingen naar een compromis gezocht wordt. Geweld wordt door iedereen afgewezen. De meeste ondervraagden zien de toekomst wel fatalistisch tegemoet. Velen vermoeden het einde van het land, al willen ze het zelf niet. De gevoelens tegenover de andere taalgemeenschap zijn overwegend positief: respect, sympathie en bewondering staan bovenaan. Bij de N-VA- en VB-kiezer is dat wel anders.

Intussen moet het olijke duo André Flahaut (PS, voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers) en Danny Pieters (N-VA, voorzitter van de Senaat) bekijken hoe de situatie rond de regeringsvorming en staatshervorming gedeblokkeerd kan geraken. En dan moetende regeringsonderhandelaars nog beginnen aan het sociaal-economisch menu! Flahaut en Pieters zullen de nodige creativiteit moeten gebruiken. Adolf Hitler heeft de zaak ook al eens bekeken, en hij geraakte er niet uit. Bekijk hier het filmpje.

“Voortaan geen leeuwenvlaggen meer aan de finish van elke wielerkoers? De oprichter en bezieler van Vlaanderen Vlagt, Ivan Mertens (75, foto 2), vreest ervoor. Door gezondheidsproblemen moet hij stoppen en een opvolger vindt hij niet. Zijn beweging is altijd omstreden gebleven.” Aldus Het Nieuwsblad gisteren, onder de kop Vlaanderen Vlagt niet meer. Meer dan een maand geleden verscheen het nieuws dat Vlaanderen Vlagt ermee stopt al op deze blog.

“Geen wielerwedstrijd, geen veldrit, geen heiligverklaring, geen marktplein of Mertens en zijn aanhangers doken er op met een wapperende Vlaamse leeuw en een standje om vlaggen, wielertruitjes en stickers te verkopen. In tien jaar sleet Mertens 110 000 leeuwenvlaggen en deelde hij 225 000 zwaaivlaggetjes uit”, vervolgt Het Nieuwsblad. “Maar sinds de man in februari geveld is door een beroerte, is hij niet meer kunnen uitrukken voor zijn zaak. En nu houdt hij er ook officieel mee op, bij gebrek aan een opvolger. 'De andere leden - een dertigtal en allemaal oude knarren zoals ik - zijn niet in staat om de omvangrijke organisatie over te nemen. Ze hadden mij in februari beloofd dat ze mijn werk zouden voortzetten, maar het lukt hen niet. Zo waren ze eens vergeten om drie actievoerders op te halen, of zagen ze het niet meer zitten om een vrijwilliger bij nacht nog naar huis te voeren. Zo gaat dat niet, hé. Ik heb mij daar tien jaar lang tien uur per dag mee beziggehouden, met minder gaat het niet.' (…) In tien jaar tijd is Vlaanderen Vlagt uitgegroeid tot een fenomeen, maar de beweging is altijd omstreden gebleven. Mertens zelf blijft volhouden dat zijn beweging apolitiek is, maar hij was toch een tijdlang voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging die openlijk ijvert voor onafhankelijkheid. 'Politiek kan mij nog altijd gestolen worden. Alle partijen zijn even rot, Vlaams Belang is niet rotter dan andere partijen. Als ik kon, ik schafte ze allemaal af', zegt Mertens.

Zijn vlaggen dan. Steevast een zwarte Vlaamse leeuw op een gele achtergrond, nu het symbool van extreemrechtse groepen om te pleiten voor Vlaamse onafhankelijkheid. Vlaams Belang koopt de vlaggen gretig aan bij Mertens. 'Wat kan ik zeggen? Dit is de oudste vlag van Vlaanderen, het is de vlag van het volk. Van mij mag elke partij die gebruiken. Wij zwaaien trouwens net zo goed met de officiële Vlaamse vlag, mét rode en witte details.' Ook de financiering van zijn beweging is altijd een raadsel gebleven. Mertens zegt altijd dat hij het geld haalt uit de verkoop van zijn vlaggen, bijdragen van actievoerders die meegaan naar evenementen, en sponsoring. 'Jaarlijks haal ik 75 000 euro op bij sponsors.' Van wie? Een veelgehoorde naam is Hans Carpels, de grote baas van elektroketen Selexion en ooit getrouwd met Marijke Dillen, dochter van Vlaams Blokstichter Karel Dillen. 'Daar antwoord ik niet op. Er zijn heel wat zakenlui bij met grote sympathie voor de Vlaamse zaak, maar die het zich niet kunnen veroorloven om daarvoor uit te komen. Ik krijg overigens ook veel giften van doodgewone mensen.' Naast de geheimzinnigheid die altijd rond Vlaanderen Vlagt is blijven hangen, is er ook de ergernis bij wielerliefhebbers en -commentators die cruciale beelden missen doordat wapperende Vlaamse leeuwen het gezicht belemmeren. Om nog te zwijgen van de tragische incidenten. Veldritrijder Ben Berden krijgt in 2003 een vlaggenstok in zijn gezicht en houdt er een gebroken neus aan over. Leif Hoste ziet in Parijs-Roubaix van 2004 de overwinning aan zijn neus voorbijgaan door een Vlaamse vlag die tussen de spaken van zijn wiel geraakt.

'Ik kan er nog altijd niet bij dat tv-commentator Michel Wuyts ons toen meteen heeft beschuldigd, goed wetende dat de vlag niet van ons kón zijn omdat het een los exemplaar was. Wij zwaaien altijd met vlaggen op een stok, omdat we weten hoe moeilijk die losse vlaggen in bedwang te houden zijn. En ja, in het begin hebben we zeker fouten gemaakt. Met onze vlaggen voor de camera staan zwaaien, omdat we nog niet doorhadden hoe dat allemaal precies werkte. Maar nadien zijn we overgeschakeld op hoge vlaggen op langere stokken, zodat we het uitzicht van de renners niet belemmeren.' 'De eerste jaren waren hard. We kregen constant beledigingen naar ons hoofd geslingerd. In 2005 wilde ik ermee stoppen, ik had er genoeg van. Maar ik heb doorgezet en in 2006 kwam het kantelpunt. Er is iets veranderd in Vlaanderen. Nu voelen we ons beschermd. Als iemand ons nog durft aan te vallen, krijgt die meteen de boodschap om op te hoepelen, van mensen die ik niet ken.' ‘Ik beschouw mijn missie dus als deels geslaagd, al had ik doodgraag nog voortgedaan. Nu moeten de Vlamingen het zelf doen. Ze weten nu dat je geen pak rammel krijgt als je met een Vlaamse vlag zwaait.'”

Over dat laatste was Ivan Mertens daags tevoren concreter, in een – ook al paginagroot – artikel in Gazet van Antwerpen: “Op de E3-prijs in Harelbeke werd ik door een man beschimpt. ‘Ga weg met die vlag, ga naar Diksmuide’, kreeg ik te horen. De man moest snel inbinden. Een paar jonge gasten stapten naar hem met een duidelijke boodschap: ‘Rustig of we stampen u naar Diksmuide.’ We voelen ons momenteel beschermd door de mensen.” Voor de pubers van RechtsActueel was het meteen goed voor het Citaat van de dag. Dat Ivan Mertens geen opvolger voor zijn “levenswerk” Vlaanderen Vlagt vindt, kregen ze niet op hun website geplaatst die – volgens de missieverklaring toch – de berichtgeving over rechtse activiteiten wil centraliseren. Maar ach, misschien dachten ze: “Dat Vlaanderen Vlagt ermee stopt, is oud nieuws. Op 10 april 2010 stond het al op de AFF-blog.”

De ‘spoedbetoging’ voor de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, vorige donderdag 22 april in Vilvoorde, is in de annalen van de strijd van de Vlaamse Beweging opgenomen als een “bewogen actiedag van de actieve Vlaamse beweging”. ’t Pallieterke noemt de opkomst “een onverhoopt succes”, maar heeft kritiek op spreekkoren die zich tijdens de betoging en bij de toespraken lieten opmerken.

De organisatoren spraken van 3 500 tot 4 000 betogers, en zelfs met het laagste van die twee getallen vindt ’t Pallieterke het toch een signaal dat de Wetstraat maar beter niet negeert. Terwijl datzelfde ’t Pallieterke vorige week nog schreef dat in 2004 op een gelijkaardige betoging 15 000 koppen opdoken. Het is maar wat je “een onverhoopt succes” noemt als je van 15 000 deelnemers naar 3 500 zakt. Maar ’t Pallieterke heeft ook kritiek, en terecht. ’t Pallieterke: “’Geef vooral op een creatieve en ludieke manier gestalte aan uw protest’, was het advies op de strooibriefjes die tot de betoging opriepen. Dàt onderdeel van de oproep moet het gros van de betogers ontgaan zijn, want in de uitgegalmde leuzen was niks origineels te ontwaren. De aloude kreten ‘Voor ’t belzjiekske? Nikske! Voor Vlaanderen? Alles!’ en ‘België barst!’ waren op deze eerste dag van de regimecrisis volkomen op hun plaats, maar dat van die linkse ratten die hun matten moeten rollen, had toch geen ene moer met deze betoging en de Vlaams-Brabantse problematiek te maken. De kreten ‘Islamieten parasieten’ klonken al helemaal als een tang op een varken, als we die gewaagde woordspeling hier mogen gebruiken. Zouden organisatoren van toekomstige Vlaamse betogingen niet een aantal ‘kreuners’ kunnen opleiden om de betogers met wat meer creatieve speelsheid te verrijken?”

Nog meer racisme dook op tijdens de toespraak van Guido Moons, initiatiefnemer voor de 'spoedbetoging' in Vilvoorde. Moons verwees in zijn toespraak naar zijn werk als leraar in het buitengewoon secundair onderwijs in Gent, waar hij dagelijks te maken heeft met tieners en adolescenten van over de hele wereld: Marokkanen, Turken, Koerden, Polen, Albanezen… ’t Pallieterke: “Werd daar toen vanuit de achterste gelederen op het plein toch wel ‘awoert’ geroepen, zeker! Guido liet zich niet van de wijs brengen, maar vroeg heel scherp om ‘een beetje beleefdheid, alsjeblief’. Wij waren blijkbaar niet de enigen die overvallen werden door een zweem van plaatsvervangende schaamte.” Niet iedereen is het eens met die roepers, maar de ranzige rand komt toch maar telkens weer bovendrijven bij Vlaams-nationalistische manifestaties.

Geen beter moment voor een ‘spoedbetoging’ voor de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde dan donderdagavond. De hele dag struikelden de politici en de pers in de Wetstraat over elkaars voeten naar aanleiding van de communautaire discussie; een ganse week had het in Vlaams-nationale kringen boodschappen geregend om donderdag naar de ‘spoedbetoging’ te gaan. Elke echte Vlaming morgen naar Vilvoorde luidde het op de blog van Rob Verreycken, Er wonen in dit land dus Vlamingen én échte Vlamingen.

“De formule van de spoedbetoging is niet zonder risico”, wist ’t Pallieterke deze week. “De tijd om te ronselen is beperkt. Op het VVB-secretariaat wordt koortsachtig gewerkt, maar de middelen zijn beperkt. Gelukkig bestaat er zoiets als internet, om vele mensen snel op de hoogte te brengen van plaats, uur en waarom. (…) Donderdag zal bewezen worden hoe het gesteld is met de mobilisatiekracht van de Vlaamse beweging en van het B/HV-thema. De tijd van de grote massabetogingen is voorbij, maar ook in het recente verleden kon de Vlaamse beweging wegen door op straat te komen. Op 9 mei 2004 lokte een betoging over B/HV in Halle zowat 15 000 mensen op straat. (…) De Vlaamse Beweging is een huis met vele kamers en de bewoners daarvan vallen niet altijd op door eensgezindheid en samenwerking. Maar alle tegenstellingen moeten nu naar de achtergrond verdwijnen. (…) Het bezoek van de schoonmoeder, de fitnessafspraak, de kaartavond, de vermoeiende werkdag, de nakende examens, de tuin die aan een beurt toe is; de excuses liggen voor het rapen. Maar donderdag mogen ze niet tellen.”

“Wat donderdag wel telt, of geteld wordt, dat zijn de koppen”, besloot ‘t Pallieterke. “Krijgt de CD&V het signaal dat bewust Vlaanderen wakker is, of wordt het licht op groen gezet voor een nieuwe uitverkoop? Over minder gaat het niet. De argumentatie staat als een huis, de inzet is groot. Nu het volk nog.” En het volk… De “echte Vlamingen”… De politie telde er 1 200, de organisatoren spraken van 3 500 à 4 000, de waarheid zal waarschijnlijk ergens in het midden liggen. “Meer dan tweeduizend” schreef Het Nieuwsblad. Versta: geen drieduizend, want anders had men wel naar dat rond getal verwezen. Onder hen het VB en de hele fauna en flora van extreemrechtse groeperingen (foto 1: Voorpost, met vooraan Yves Pernet), maar ook delegaties van de N-VA en Lijst Dedecker. Iedereen die wilde gezien worden… en dat bleken maar wat meer dan tweeduizend mensen te zijn. De Vlaamse Beweging heeft gegokt… en verloren. Met maar wat meer dan tweeduizend mensen die voor een betoging ten gunste van de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde het bezoek van hun schoonmoeder wilden afzeggen, de fitnessafspraak of de kaartavond… Nog maar eenvijfde van het aantal Vlaamse betogers zes jaar geleden. Waren er niet de ego’s van de Wetstraat-politici, zou er geen reden zijn voor de drukte van de voorbije dagen.

We ontkennen niet dat er een probleem is met het kiesrecht van Vlamingen versus Franstaligen. Er zijn geen wettige verkiezingen meer mogelijk zonder oplossing, maar het arrest van het Arbitragehof zegt niet dat B-H-V moet worden gesplitst. Alleen de schending van het gelijkheidsbeginsel moet ongedaan gemaakt worden. Gazet van Antwerpen schetste gisteren zes mogelijke oplossingen. Vasthouden aan één mogelijkheid leidt meestal niet tot succes.

Bij de aankomst van de Ronde van Vlaanderen vorige zondag waren er opvallend veel Belgische vlaggen te zien (zie vanaf 3’40” de VRT-samenvatting). De initiatiefnemer voor de actie legde uit dat dit een actie was om aan te tonen dat er ook een pak Vlamingen zijn die houden van de Belgische staatsstructuur. De actie is een tegengewicht voor de leeuwenvlaggen die alsmaar in beeld verschijnen bij wielerwedstrijden en andere manifestaties. Op initiatief van Vlaanderen Vlagt.

Voorzitter van Vlaanderen Vlagt Ivan Mertens werd deze week geïnterviewd in het Dietse Dinsdag-programma van Radio Rapaille. DJ Hadjememaar, alias Tim Mudde, had op het laatst nog een interview met Ivan Mertens kunnen regelen. Maar het is maar de vraag of het was om de bekentenis die aan het einde van het interview spontaan werd gedaan. DJ Hadjememaar was hoorbaar verbaasd, en wij spitsten natuurlijk onze oren, toen Ivan Mertens zich liet ontvallen dat men eraan denkt om met Vlaanderen Vlagt te stoppen. Zelf is Mertens 75 jaar, en het kruipt natuurlijk in de koude kleren om telkens naar Roubaix, San Remo en andere oorden  af te reizen om er wat met een Vlaamse vlag te zwaaien in de hoop dat die in beeld komt op televisie. Voor deze maand staat nog op de agenda: “Parijs-Robeke” (Parijs-Roubaix, dus), de Brabantse Pijl, de Amstel Gold Race en de “10 mijlen van Antwerpen” (in Antwerpen en daarbuiten beter bekend als de 10 miles). Maar de huidige generatie van Vlaanderen Vlagt ziet het niet zitten er nog lang mee door te gaan. De medewerkers van Mertens die we al aan het werk zagen – naar verluidt zouden er een dertigtal vaste en een honderdtal losse medewerkers zijn – zijn zoals hun voorzitter ook eerder van een hoge leeftijd. Voor de wielerliefhebbers is het alvast goed nieuws. De vlaggen, zeker voor wie langs het parcours staat, ontnemen vaak het zicht en hinderen soms zelfs de deelnemers aan het sportevenement. Het bekendst is het voorval tijdens Parijs-Roubaix in 2004 toen de ontsnapte Vlaamse renner Leif Hoste vanwege een in zijn wiel gedraaide Vlaamse vlag door het peloton werd bijgehaald. De overwinning ging daarop dat jaar naar de Deen Magnus Backstedt.

Voor Parijs-Roubaix morgen geldt een algemeen alcoholverbod en zeker ter hoogte van de kasseienstrook aan Carrefour de l'Arbre zou er strikt op toegezien worden. Dat verhoogt overigens de kansen van de Vlamingen op een overwinning want als Leif Hoste door een Vlaamse Leeuwvlag gehinderd werd, was het door een dronken medewerker van Vlaanderen Vlagt. Naast het bierverbruik is er overigens nog een ander probleem. Hubert Couplet van de 'Vrienden van Parijs-Roubaix' (in Het Nieuwsblad): "We zien steeds meer extremistische flaminganten die zich agressief gedragen langs het parcours. Ook dat schaadt het imago van de Vlamingen."

Principieel posten we slechts één bericht per dag, tenzij het tweede bericht een hoge actualiteitswaarde heeft of verband houdt met het andere bericht die dag. Door een technische fout verscheen bovenstaand artikel gisteren een deel van de dag op deze blog. Excuses voor de vroege lezers van deze blog die dit artikel nu een tweede keer zien.

Het heeft blijkbaar wel nieuwswaarde gezien het bericht gisteren werd overgenomen door een paar websites. Voorts kregen we per mail de vraag wat “het gegniffel over het ophouden van Vlaanderen Vlagt in godsnaam te maken heeft met antifascisme?” We beschouwen Vlaanderen Vlagt niet als een fascistische organisatie. Wel stoort ons fanatiek nationalisme, en irriteert het misbruik van sportmanifestaties voor nationalistische doeleinden menig sportliefhebber. (Foto 1: Tom Boonen en Fabian Cancellara twee jaar geleden in Parijs-Roubaix.) 

Overigens werd ook ons artikel gisteren over Eugène Terre'Blanche en de twijfel bij de voorstanders van de Apartheid verder verspreid. Via Facebook en overgenomen door een Zuid-Afrikaanse (pro AWB) website. (Foto's 2 en 3: Swastika op de mouw naast het AWB-logo, en de Hitler-groet bij de uitvaart van Terre'Blanche. Klik eenmaal op de foto's voor een grotere afbeelding.)

In De Basiliek in Edegem komt regelmatig de Vlaams-Nationale Debatclub bijeen. In principe een discussieforum voor alle Vlaams-nationalisten, in de praktijk een clubje dat sterk gedomineerd wordt door het VB. Vorige donderdag waren er onder andere Filip Dewinter en Bart De Wever te gast. De derde hond in het spel was Hugo Coveliers, maar over hem valt niets noemenswaardig te vertellen.

De avond begon met een minuut stilte voor pater Adriaan Aernouts die ’s anderendaags begraven zou worden, niet zonder dat zijn familie zich distantieerde van het radicale Vlaamse gedachtegoed van Aernouts. “Achter het Vlaamse gedachtegoed staat de familie niet, we zijn nu wereldburgers van de twintigste eeuw”, zei een nicht tijdens de begrafenisplechtigheid. Op de kist van de pater lag enkel een witte stool, geen Vlaamse Leeuw. Van een pater naar de bijbelse geschiedenis is maar een kleine sprong, en VB-kopstuk Filip Dewinter haalde donderdag in Edegem zowaar Mozes vanonder het bijbelse stof om het Vlaamse ‘vrijheidsstreven’ te wettigen. “Wees niet bang en neem uw land in bezit, porde Mozes zijn volk aan en toen dat volk begon te morren over veel sterkere mannen aan de andere kant, gebood de leider kordaat: Wij nemen ons land!” Dewinter herhaalde dat Vlaanderen het wapen van de Eenzijdige OnafhankelijkheidsVerklaring (EOV) moet bovenhalen. Een uitvindsel dat Dewinter lanceerde bij de Vlaamse parlementsverkiezingen vorig jaar, maar het VB niet behoedde van een terugval met meer dan een derde van de stemmen tegenover de vorige Vlaamse parlementsverkiezingen. Bij het publiek van de Vlaams-Nationale Debatclub scoorde Dewinter echter gemakkelijk als hij zei: ”Wij moeten de Belgische staat uit elkaar doen spatten, liever vandaag dan morgen!”

N-VA-voorzitter Bart De Wever vond dat de vergelijking met het volk van Mozes niet opgaat, want wie ‘bezet’ ons land? Dat is ons eigen volk, meent De Wever. Als dat volk in grote meerderheid ‘neen’ zegt tegen Vlaamse onafhankelijkheid, dan komt die er niet. “Het is niet omdat in deze zaal de grote meerderheid ‘ja’ zegt, dat het in heel Vlaanderen zo is. Wij hébben ons land in bezit, maar het is niet Tijl die hier zijn zaad heeft gezaaid maar Lamme Goedzak.” “De bezetter is hier wél België en altijd moet één groep de meest radicale positie innemen en zich spiegelen aan buitenlandse voorbeelden als de Balten, de Esten, de Letten, de Kroaten, de Tsjechen, die zich uit een totalitaire bezetting hebben weten te bevrijden”, repliceerde Dewinter. Hij noemde het de historische taak van zijn partij altijd op dezelfde nagel te blijven kloppen. “Dat zal mij geen ministerspost, zelfs geen burgemeesterspost opleveren”, zei hij niet zonder zelfkennis. “Ooit bereiken wij de Vlaamse onafhankelijkheid!” Ooit. Volgens ’t Pallieterke eindigde de avond toch nog op een positieve noot: een oproep om onder de V-partijen (= VB, N-VA, LDD, nvdr.) een niet-aanvalspakt overeen te komen. Waarom dit enige kans zou maken, is ons niet duidelijk. ’t Pallieterke verwoordt het als: “Vlaamse ego’s aller V-partijen, de daad is aan u!”

Vandaag wordt in Sint-Amandsberg bij Gent pater Adriaan Aernouts begraven. Hij overleed op 6 februari op 89-jarige leeftijd aan een hartstilstand. Eerst bij de IJzerbedevaart, later bij de IJzerwake, en op nog andere Vlaamse manifestaties, was hij het die de eucharistieviering verzorgde en in zijn homilie de Vlaamse onafhankelijkheid en amnestie (voor collaborateurs met het nazi-regime) bepleitte.

Geboren in Wuustwezel, naar het seminarie in Hoogstraten, werd hij in 1947 tot priester gewijd als pater dominicaan. Aernouts was aalmoezenier van de technische scholen in Aalst, pastoor in Antwerpen en later Putte-Kapellen, directeur van het begijnhof in Sint-Amandsberg… Maar hij werd vooral om zijn uitgesproken Vlaamsgezindheid opgemerkt. Vanaf de eerste IJzerwake in 2003 liet hij de IJzerbedevaart voor wat ze was, en zorgde hij voor de mis bij de IJzerwake. Pas vorig jaar was hij er niet meer de hoofdcelebrant, hij verzorgde nog wel mee de mis en zijn opvolger pleitte al evenzeer als Aernouts voor de Vlaamse onafhankelijkheid, tegen de verfransing van de gemeenten rond Brussel, tegen het cordon sanitaire (rond het VB) en voor amnestie (voor collaborateurs met het nazi-regime). Anders dan maatschappijkritische priesters van priester Adolf Daens tot de priesters Rik Devillé en Rudy Borremans werd pater Adriaan Aernouts nooit op de vingers getikt door zijn oversten voor zijn radicale tot ranzige standpunten.

Bij een gesprek voor het Vlaams Belang-blaadje voor Kapellen van oktober 2008 werd pater Aernouts gevraagd of wij de Vlaamse onafhankelijkheid nog meemaken. Zijn antwoord was: “Ja, we evolueren goed en bij onze politici is er een gunstige tendens waar te nemen. Maar in de eerste plaats moet Vlaanderen justitie in eigen handen krijgen. Het moet gedaan zijn dat een Vlaming voor een rechter komt te staan die door een Fransdolle en door het Hof benoemde overheid aangeduid wordt. En amnestie moet een van onze voornaamste eisen blijven.” VB-provincieraadslid Bert Deckers bestempelde later op deze blog amnestie als een door de jaren achterhaalde eis. Amnestie is trouwens niet het enige anachronisme uit het discours van Aernouts. Desalniettemin mag verwacht worden dat vandaag, tegen 11 uur, nogal wat radicale flaminganten afzakken naar de Sint-Amanduskerk in Sint-Amandsberg (Gent).

Rechts-radicale Vlaams-nationalisten uit Antwerpen tot in de Kempen en daarbuiten zijn op de dool: café De Leeuw van Vlaanderen (foto 1) heeft zijn deuren gesloten. Waarom en voor hoelang is niet duidelijk. Uitbater Yannick Derboven gaf eind vorig jaar de voorzittershamer van de Deurnese Vlaams Belang Jongeren door aan Willem Voet, maar verder is niets bekend over zijn plannen. Voor onze vriend Bert Deckers, VB-personeelslid en -provincieraadslid, een reden om op zijn blog het wel en wee van de Vlaamse Huizen te schetsen.

Bert Deckers: “(…) Er is een periode geweest dat Vlaanderen tal van ‘Vlaamse Huizen’ kende. Elke grote stad had wel een café waar nationalisten welkom waren. De muziek was er navenant, de zelfklevers op de muren en achter de toog spraken boekdelen en de slogans in de wc aangebracht door de talrijke passanten en vaste klanten vertelden een revolutionair verhaal. (…) Vandaag, anno 2010, is het aantal nationalistische cafés op één hand te tellen. (…) Er zijn verschillende redenen dat de Vlaamse Huizen stilaan verdwijnen. De slechte ligging kan een reden zijn, de veroudering van het cliënteel is misschien een reden, het feit dat veel nationalisten financieel de bierprijzen niet kunnen volgen door werkloosheid en zo meer en daardoor wegblijven is ook een mogelijkheid en ga zo maar door. De belangrijkste reden echter is het ‘thuis-gevoel’ dat verdwenen is in de weinige Vlaamse Huizen die er nog zijn. Wie de Vlaamse Beweging een beetje kent, weet dat er geen vereniging wordt opgericht of er steken steevast één of meerdere (banale) ruzies de kop op. Meestal persoonlijk en dit evolueert doorgaans in heuse stammentwisten. Deze twisten worden meestal uitgevochten in het Vlaams Huis waar de vereniging kind aan huis is. Het gevolg hoef ik u niet te vertellen. De ene klant wil het café niet meer in wanneer een andere klant er eveneens komt en omgekeerd... Nu dit lijken kleine details die het vermelden niet waard zijn, maar om een voorbeeld te geven kan ik u zeggen dat het enige Vlaams Huis waar zowel N-VA’ers als Vlaams Belangers samen aan de toog hangen het Vlaams Huis in Brussel is. Voor de rest zijn de nationalistische cafés ofwel N-VA-gekleurd ofwel Vlaams Belang.

(…) Al meerder malen is er in het Antwerpse nagedacht over een vzw (of iets dergelijk) die een locatie afhuurt (of zelfs aankoopt) waar al deze zaken (een plaats waar liefst zowel jongeren als ouderen en verenigingen samenkomen, waar alle nationalisten zich thuis voelen, het samenhorigheidsgevoel de partijpolitieke strijd overstijgt - nvdr.) mogelijk moeten zijn. Ik kan u verzekeren dat het nog lang zal duren eer zulk een project tot stand zal komen... Het water tussen de verschillende verenigingen is soms dieper dan je zou vermoeden. Terwijl net dat de essentie van het Vlaams Huis zou moeten zijn: de samenhorigheid aanwakkeren ongeacht de (doorgaans kleine) meningsverschillen. Een voorbeeld van hoe het wel zou kunnen is het Italiaanse Casa Pound. Deze naam werd gegeven aan de plaats waar fascisten en nationaal-revolutionairen sinds 2003 bijeenkomen (foto 2). Deze locatie(s) herber(t)(gen) zalen, slaapplaatsen en een ‘café’. (…) Het resultaat mag er zijn. Een enorm sterk samenhangende groep die zich thuis voelt in de verschillende Casa Pounds. Vanuit deze ‘verzamelplaatsen’ ontstond de groep Blocco Studentesco die duizenden Italiaanse studenten en scholieren telt. Hun enorme wervingskracht komt er simpelweg door de aantrekkingskracht van Casa Pound. Dat het fascisme er openlijk wordt toegelaten is een Italiaanse zaak. Daar hebben we hier in Vlaanderen geen boodschap aan, maar het feit dat duizenden jongeren én ouderen zich verbonden voelen door een locatie waar er een familiale en nationalistische sfeer hangt is veelzeggend.

Het project Casa Pound is uit de grond gestampt vanuit (…) gewone mensen met een ideologisch project. Gewone mensen die niet elk weekend zat over de straatstenen rollen al vechtend met elkaar of met ‘passerende’ tegenstanders en een project waar de volkse, sociale en de daaruit vloeiende conservatieve familiale waarden centraal staan. Net hetzelfde met het Vlaams Huis in Rijsel (foto 3) waar nu onder andere weer gestart wordt met lessen Nederlands. Zo een project moet mijns inziens in Vlaanderen ook mogelijk zijn. Vertrekkend vanuit diezelfde waarden met dat verschil dat wij niet vanuit een fascistisch maatschappijbeeld vertrekken maar wel vanuit een sociaal, volks en rechts-nationaal ideaal waarbij het streven naar een autonoom Vlaanderen de basis vormt met in het verlengde de strijd om een herenigd Dietsland. Misschien hebben we met de Vlaamse Beweging de laatste jaren te weinig de wind van voren gekregen en zijn we wat stilgevallen in een vast en salonfähig stramien. Misschien dat daarmee ook vele Vlaams-nationalisten liever naar Benidorm trekken in plaats van op het einde van augustus de vlaktes in en rond Diksmuide te gaan bezoeken en er een bedevaart mee te pikken. Maar na de salonfähigheid en de rust komt er niets meer. Dan is het gedaan. Over en uit. En misschien net dàn is er een finale strijd(lust) nodig die de doorslag kan geven in onze onafhankelijkheidsstrijd. Wie zal het zeggen?”

Bert Deckers heeft gelijk. Zonder de toog van een bruin Vlaams café, komt er helemaal niets van de droom van een onafhankelijk rechts Vlaanderen. Maar zelfs café De Leeuw van Vlaanderen is dicht. Bert Deckers: "Had ik maar een toog waar ik mijn verhaal eens kon doen, maar nu ook in Antwerpen de Leeuw van Vlaanderen zijn deuren (tijdelijk mag ik hopen) heeft gesloten, kan ik zelfs daar niet meer terecht... Arm Vlaanderen."

De vakantieperiode loopt op z’n einde en daarmee ook een reeksje in ’t Pallieterke over nationalistische partijen in Europa en hun plaats in het politiek bestel. Het slotartikel deze week was voorbehouden aan Italië, waar de nationalistische partijen met eenzelfde dilemma zitten als overal elders. In België hebben die partijen echter een probleem meer, weet ’t Pallieterke. We kunnen niet anders dan dit beamen.

De bekendste nationalistische partij in Italië is de Lega Nord, en die zit volgens ’t Pallieterke “in dezelfde tweestrijd waarmee andere nationalistische partijen kampen en die bij ons vorm krijgt in de twee Vlaams-nationale partijen. Het Vlaams Belang kan dan gezien worden als de pure onafhankelijke Lega Nord van het zuivere programma, de N-VA als de Lega Nord die het karretje vasthaakt aan Berlusconi en mee in de regering zit, mits de ambities (op korte termijn) terug te schroeven. Als we ons overzicht samenvatten, is dat dilemma de regel. Het slechte nieuws daarbij is dat noch de Vlaams Belangoptie, noch die van de N-VA ergens tot een onversneden succes heeft geleid. De eerste keuze eindigt op z’n best aan het hoofd van de deelstaatregering – waarbij het Belang dan nog kampt met het cordon sanitaire – de tweede als juniorpartner in de federale regering. Maar er is één opvallend verschil tussen Vlamingen enerzijds en Catalanen, Basken, Padaniërs, Schotten, Welshman en tutti quanti anderzijds. De Vlamingen vormen de meerderheid in hun land, alle anderen moeten opboksen tegen een meerderheid. De meerderheid die de Vlamingen het meest hindert in het streven naar een eigen staat wordt gevormd door… Vlamingen die de Belgische optie (nog) blijven verkiezen.”

De IJzerwake vandaag zal dat niet veranderen. (Foto: De vendelzwaaiers van het VNJ, geliefd bij het IJzerwake-publiek. Klik eenmaal op de foto voor een grotere afbeelding.)