20-06-16

HET AFF IN HET MUSEUM VAN HEDENDAAGSE KUNST ANTWERPEN (1)

AFF-betoging jaren tachtig.jpgIn het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA) is donderdag een tentoonstelling over De jaren tachtig geopend. “Het zijn de jaren van Margaret Thatcher en Ronald Reagan", schrijft het M HKA, "(…) maar ook van Joy Division en The Beastie Boys. Van aids, de Bende van Nijvel, de CCC (Cellules Communistes Combattantes), de kernramp van Tsjernobyl, het Anti-Fascistisch Front, de tweede punkgeneratie, de No Future Generation. Het is het decennium van grote protestmarsen tegen de atoomraketten en de val van de Berlijnse Muur.” Het M HKA brengt kunstwerken uit die periode onder de aandacht, maar er wordt ook herinnerd aan maatschappelijke en politieke gebeurtenissen uit die jaren. In één kijkkast wordt teruggeblikt op de Vlaamse Militanten Orde (VMO) en de eerste activiteiten van Filip Dewinter (zijn vechtkunsten, zijn eerste boek), maar is er vooral aandacht voor de acties van het Anti-Fascistisch Front (AFF).

Het AFF is zeven jaar oud als de jaren tachtig beginnen. Het is in 1973 in Antwerpen opgericht in de slipstream van de solidariteitsacties met het Chileense volk dat zag hoe op 11 september 1973 de democratisch verkozen socialistische president Salvador Allende met een bloedige staatsgreep afgezet werd door de opperbevelhebber van het Chileense leger Augusto Pinochet. Een jaar later, op 4 november 1974, keuren een vijftigtal organisaties de beginselverklaring van het AFF goed. Er volgen meerdere betogingen en acties. De eerste betoging van het AFF in de jaren tachtig, en meteen ook de beruchtste betoging uit de geschiedenis van het AFF, is een betoging op 4 december 1982.

Het is een ‘blokkade’ voor een betoging van de Vlaamse Militanten Orde (VMO) die op 4 mei 1981 veroordeeld is als privémilitie wegens geweldplegingen, ontvoeringen, illegale samenkomsten, wapenbezit, aanslagen en vandalisme, maar in afwachting van een uitspraak in hoger beroep nog eens op straat komt. Het komt tot een gewelddadige confrontatie tussen AFF’ers en VMO’ers, en de rijkswacht die zwaar chargeerde op de AFF-betogers. De veroordeling van de VMO als privémilitie wordt in beroep bevestigd en hun leider Bert Eriksson verdwijnt voor een jaar in een gevangeniscel. Het is het einde van de VMO, maar intussen maakt het Vlaams Blok opgang.

Ontstaan als een verkiezingskartel tussen de Vlaams Nationale Partij (VNP) van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij (VVP) van Lode Claes krijgt het Vlaams Blok met Karel Dillen in 1978 een eerste verkozene in het parlement. In 1982 zijn er gemeenteraadsverkiezingen en die bezorgen het Vlaams Blok in Antwerpen twee verkozenen: Eric Deleu en Piet Mulder. De eerste is langs moederskant van Turks-Armeense afkomt, de tweede is een genaturaliseerde Nederlander. Het Vlaams Blok is aanvankelijk vooral een Vlaams-nationalistische partij, vanaf 1984 gaat het de ‘vreemdelingenproblematiek’ bespelen. Bij de parlementsverkiezingen van 1985 blijft het bij Karel Dillen als enige VB-verkozene, maar een operatie verjonging wordt ingezet met Gerolf Annemans die Karel Dillen begin 1987 vervangt in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

In 1987 worden de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) opgericht, met Filip Dewinter als eerste voorzitter. Bij de parlementsverkiezingen later datzelfde jaar lanceert het Vlaams Blok de slogan Eigen Volk Eerst!, en worden Gerolf Annemans en Flip Dewinter verkozen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, en Karel Dillen in de Senaat. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1988 haalt het Vlaams Blok in Antwerpen 17,7 % van de stemmen en stijgt het aantal VB-gemeenteraadsleden in Antwerpen van twee naar tien. Het Vlaams Blok dringt ook binnen in de gemeenteraadszalen van Brasschaat, Edegem, Gent, Lier, Lokeren, Mechelen, Mortsel, Schoten en Sint-Niklaas.

Paula D’Hondt wordt in 1989 aangesteld als ‘Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid’. Ze zal de eerstvolgende jaren talloze bezoeken brengen en overleg organiseren, en meer dan 3.000 bladzijden rapporten en beleidsaanbevelingen schrijven voor een beter samenleven met migranten. Aanbevelingen die later door toenmalig Het Belang van Limburg-journalist Patrick Martens samengevat werden in een boekje getiteld Het rapport dat niemand las. Filip Dewinter publiceert in 1989 zijn eerste boek: Eigen Volk Eerst, antwoord op het vreemdelingenprobleem. Bij de Europese Verkiezingen in 1989 wordt Karel Dillen nipt verkozen als Europees Parlementslid. Vervolg hieronder.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie, dewinter, eriksson, dillen, deleu, mulder, annemans, vmo |  Facebook | | |  Print

HET AFF IN HET MUSEUM VAN HEDENDAAGSE KUNST ANTWERPEN (2)

AFF-aankondiging van actie bij eerste gemeenteraad 1989.jpgWat vooraf ging. Tot en met 1985 richt het AFF regelmatig betogingen in met slogans als Fascisme, Racisme, Apartheid: Neen! en Voor de verdediging van de democratische en syndicale vrijheden. Naast betogingen zijn er ook politiek-culturele activiteiten zoals medewerking aan een benefiet voor de door extreemrechtse militanten in brand gestoken zaal King Kong, en activiteiten ter herinnering aan de Spaanse burgeroorlog. Het AFF is opgericht en vooral actief in Antwerpen, maar ook elders zijn er AFF-activiteiten (Genk, Gent…) en AFF-acties zoals in Lommel tegen de herdenking van de gesneuvelde SS’ers. Naast Bert Eriksson, intussen vrij na zijn jaar gevangenis als VMO-leider, duiken in Lommel ook Gerolf Annemans en Filip Dewinter op voor die SS-herdenking.

Als verklaring voor het stijgend succes van het Vlaams Blok in de jaren tachtig wordt “racisme als gevolg van de aanwezigheid van migranten” genoemd (zie: Marc Swyngedouw, Het Vlaams Blok in Antwerpen. Een analyse van de verkiezingsuitslagen sinds 1985, in: Hugo De Schampheleire, Yannis Thanassekos (red.), Extreem rechts in West-Europa). Het AFF stimuleert daarom de oprichting van ‘wijkkomitees tegen racisme’, en er wordt een ‘anti-racisme telefoon’ geïnstalleerd. Jeugdhuis De Waag houdt eenmaal per maand een Café Anti-Fascist open.

Bij de intrede van 10 Vlaams Blok-gemeenteraadsleden in het Antwerps stadhuis op 3 januari 1989 is er een ‘Geen racisten in de raad’-actie met 2.000 betogers op de Antwerpse Grote Markt. Krantenknipsels uit De Antwerpse Morgen getuigen ervan bij de tentoonstelling in het M HKA. De actie werd vooraf met een persmoment aan het Antwerps stadhuis aangekondigd (foto). Om de ‘Geen racisten in de raad’-actie te bekostigen, met naast een actie op de Grote Markt ook culturele activiteiten op een podium op de Handschoenmarkt en in het Fakkeltheater in de Hoogstraat, werden benefietactiviteiten voor het AFF opgezet door de culturele sector.

Naast foto’s van AFF-acties zijn in het M HKA ook de eerste nummers van AFF-Info te zien, het tijdschrift waarvan deze blog de opvolger is. Het eerste nummer van AFF-Info verschijnt op 19 december 1981 en bevat de beginselverklaring van het AFF en artikels over De arbeidersbeweging en de strijd tegen het fascisme, Uiterst rechts op de universiteitscampus, en een portret van VMO’er Werner Van Steen (op 44” met helm in beeld op deze video over de VMO & Co). In de volgende nummers in de jaren tachtig staat men onder andere stil bij een herdenking van de Vlaamse SS’er Ward Hermans, de film In naam van de Führer van Lydia Chagoll en Frans Buyens, een Rock tegen het fascisme-concert in Gent met onder andere Arbeid Adelt, Amnestie, een Vlaamse manie, vrouwen en fascisme, het revisionisme, een bomaanslag tegen een vakbondsgebouw in Antwerpen, Nieuw Rechts, extreemrechts in Griekenland, enzovoort.

Het AFF startte als een front van organisaties: van vakbondsafdelingen over culturele verenigingen tot homo-, jeugd- en andere verenigingen. Halverwege de jaren tachtig schakelde men over naar een front van mensen uit de organisaties voorheen lid van het AFF. Het maakt dat er sneller beslissingen kunnen genomen worden, terwijl de achterban in die organisaties evengoed gemobiliseerd wordt. Filmbeelden van de AFF-activiteiten uit de jaren tachtig hebben we niet teruggevonden, op beelden van één betoging in 1989 na – met als voornaamste spreker ABVV-voorzitter André Vanden Broucke, de Rudy De Leeuw van toen. Wél zijn meerdere filmbeelden van de jaren negentig teruggevonden. Het vervolg op de jaren tachtig wordt immers nog bijzonder heftig, waarbij nieuwe initiatieven tegen extreemrechts worden opgezet, maar dat is iets voor een volgende tentoonstelling.

 

De tentoonstelling De jaren tachtig, een decennium van extremen in het M HKA, Leuvenstraat 32 in Antwerpen, is te zien tot zondag 18 september (en niet slechts tot 9 augustus zoals aanvankelijk werd medegedeeld, en ook in M HKA-brochures staat). Zoals eerder al gemeld zijn er bij deze tentoonstelling ook zeventig tekeningen van GAL uit de jaren tachtig te zien. GAL die van het geboortekaartje voor zijn petekind Lotte in 1985 ook een affiche maakte voor verkoop ten voordele van het Anti-Fascistisch Front (AFF). De kijkkast met AFF-memorabilia staat in dezelfde ruimte als waar er met video’s en hoezen van langspeelplaten ook aandacht is voor de muziek van de jaren tachtig. Op de tweede verdieping van het M HKA is tezelfdertijd een tentoonstelling te zien over de rave-cultuur. Op de vijfde verdieping worden herinneringen opgehaald over de avant-garde scene in Antwerpen in de vroege jaren tachtig. Zolang deze tentoonstellingen lopen is het M HKA, door sponsoring vanwege Adidas, gratis toegankelijk op donderdag. 's Maandags is het M HKA gesloten.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cultuur, actie, eriksson, annemans, dewinter, racisme, van steen, vmo |  Facebook | | |  Print

30-10-15

EDDY HERMY 65. EUFORISCH NA VMO-TENTOONSTELLING

Vandaag verjaart Eddy Hermy (foto 1). Het boegbeeld van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) wordt vandaag 65 jaar. Als trouwe bezoeker van de AFF-blog zal het hem plezieren langs deze weg verjaardagswensen te krijgen. Bij deze dan. Een tweede keer deze maand dat zijn hart een paar keer sneller sloeg van blijdschap was bij zijn bezoek aan de tentoonstelling over de Vlaamse Militanten Orde (VMO,1, 2, 3) die zijn goede vriend Jan De Beule op 10 oktober inrichtte in Baasrode (foto 2, met links op de foto Marie-Marthe Godon, echtgenote van de in 2005 overleden VMO-leider Bert Eriksson, en rechts Nancy Six).

 

Oud-VMO’er Eddy Hermy werd er euforisch van. Een dag vol nostalgie die oproept tot strijd vandaag titelde Hermy ’s anderendaags op de N-SA-website. Eddy Hermy: “Positieve nostalgie, dat was het warme gevoel dat gisteren als een zweep door mijn lijf joeg toen ik de VMO-tentoonstelling bezocht die kameraad Jan De Beule en zijn ‘jonge’ ploeg hadden ingericht. Het gelukzalige gevoel dat je bloed sneller doet stromen, je hart opjaagt als gek, en wel bij het zien van de grote groep mensen die de tentoonstelling samen met jouw (sic) bezoekt. (…) En het goede nieuws: het was vooral een jongere generatie die daar aanwezig was (naast de vele oude kameraden), maar met eenzelfde besef dat inzet nodig is. Dat is wat ons verbindt, oud en jong, verleden en heden. Fierheid ook over de oude kameraden, die je op het tentoongestelde fotomateriaal herkende. Treurnis ook bij het lijfelijke ervaren van de dood, wanneer je overleden kameraden weer tot leven ziet komen, al was het maar op beeld.

 

(…) Het gevoel erbij te zijn geweest, dat geeft een gevoel van euforie, voldoening over het feit dat we met velen waren, dat we onvermoeid, standvastig handelden, dat we kameraadschappelijk de strijd hebben gevoerd. De liefde voor ‘de zaak’ en de verbetenheid daartoe te hebben opgebracht, dit alles te hebben meegemaakt, er zijn geen woorden voor. Alleen wie geen echt ‘hart’ voor het eigen volk heeft, kan op zoiets neerkijken, zoals de linkse bourgeoisie doet, die heeft alleen een ‘hart’ voor de vreemde arbeidersklasse. Zij is altijd “hard” voor het eigen arbeidersvolk.

 

Maar het gevoel van nostalgie is een te korte impuls. Het verwelkt als een blad in de herfst als het niet tot de werkelijkheid van vandaag wordt gebracht. Het moet aanleiding geven tot het realisme van vandaag. Wat toen kon, dat kan nu nog steeds. Waar de mensen van de VMO in staat toe waren, dat kan de huidige generatie herhalen. Ik geloof niet in het doemdenken wat dat betreft, maar wel in de wil tot inzet, de wil tot verzet van een nieuwe generatie van activisten. Ik zie het met mijn eigen ogen. Ik hoor de vraag ernaar met mijn eigen oren. De wil bestaat. Wij ouderen zijn verplicht te helpen.

 

Ook al heeft partijpolitiek een volledige generatie als een roesmiddel verdoofd. Ook al heeft een volledige generatie nationalisten zich het geloof in de parlementaire democratie laten smeren door de elite (meestal dan nog beroepspolitiekers uit eigen kringen). De huidige asielinvasie heeft deze illusie echter weggeveegd. De jongeren willen van die partijpolitieke vuiligheid af. De neergang van ons sociaal systeem, het neoliberalisme dat tot een vereenzamende, individualistische ‘ik’-maatschappij heeft geleid, de rat race naar consumptievoldoening die nooit tot een eindpunt komt en zo tot frustratie en woede leidt... Dat alles wekt bij de nieuwe generatie (maar ook bij de generatie van dertigers en veertigers) een gevoel van onmacht, uitzichtloosheid, maar bij een deel ook een wil tot strijd.

 

En dan is een dag vol nostalgie, een dag vol voorbeelden van oude strijd, een nuttig iets. Een dag waarop oude kameraadschappen geëerd en herdacht worden, wordt zo tot een dag van nieuwe kameraadschappen. De strijd van een volk, een sociale klasse, onze strijd, zal nooit sterven. De strijd voor sociale welvaart voor ons volk, de strijd voor ons land, die kan niet worden vernietigd. Deze strijd, kameraden, werd door de makkers van de VMO gevoerd, maar vandaag moeten jullie hem opnemen, en dat doen jullie ook. Laten we deze voortdurende, nooit eindigende strijd om ons bestaan samen organiseren. We zijn als generaties met elkaar verbonden, wij zijn één volk, wij zullen samen de strijd voeren. Wij zijn bereid!”

 

Eddy Hermy was onder andere lid van het VMO-commando dat in 1980 bij een bijzonder gewelddadige raid vernielingen en verwondingen aanbracht in de progressieve boekhandel De Rode Mol in Mechelen, en werd in 2011 nog veroordeeld voor racistische uitspraken tijdens een ‘jeugdcongres’ van het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (1, 2). Geboren op 30 oktober 1950 is Eddy Hermy natuurlijk niet meer bij de jongsten voor nieuwe acties, maar hij wil daartoe wel best anderen opjutten. Alhoewel, alhoewel. In een reportage van TV Oost deze week out NSA-opperhoofd Eddy (officieel: Edouard) Hermy zich als woordvoerder van ‘Pegida België’. Alsof er nood is aan nog een Pegida in ons land.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hermy, n-sa, vmo, godon, six |  Facebook | | |  Print

08-10-15

ALLEEN ZATERDAG: TENTOONSTELLING VMO 1949-1983 (2)

Met de letterlijke oproep voor een “klimaat van terreur” (zie het artikel gisteren) heeft Xavier Buisseret zich te zwaar verbrand. Bert Eriksson verovert in 1977 opnieuw de leiding van de VMO, maar de VMO wordt er niet minder militant op.

 

Alleen al in 1979 loopt een antimigrantenbetoging van de VMO in Schilde uit op gevechten met de politie; bestormt een VMO-commando een Franstalige school in Mortsel waar grote materiële schade wordt aangericht; stichten drie VMO’ers brand in een Turks café in Antwerpen; wordt de auto van een Franstalige Voerenaar door de VMO in brand gestoken; houdt de VMO militaire trainingskampen in de Ardennen (foto 1), in Duitsland en in Frankrijk; worden VMO’ers betrapt op illegaal transport van vuurwapens; bezet een VMO-commando het gemeentehuis van Voeren; worden bij een huiszoeking bij een VMO-kopstuk in Temse allerlei wapens, waaronder een geweer met een vizier en een SS-dolk, gevonden…

 

In 1980 wordt het niet beter. Een vijftigtal VMO’ers veroorzaken zware rellen bij de opening van de tentoonstelling ‘Kind en Apartheid’ in Brugge; een zevenkoppig VMO-commando slaat het interieur van de Mechelse progressieve boekhandel De Rode Mol aan diggelen en verwondt twee aanwezigen, onder de VMO-commandoleden: Eddy Hermy en Luc Dieudonné; vier VMO-militanten plegen met een rijkswachtgranaat een aanslag op een Franstalig café in de Voerstreek; VMO’ers vallen een bal van oudstrijders aan waarbij andermaal gewonden vallen; VMO’ers willen de Brugse Halle-toren bezetten, waarbij de stadsbeiaardier ernstig gewond wordt; een vijftienkoppig VMO-commando valt in Gent een anti-apartheidstentoonstelling binnen waarbij een deel van de tentoonstelling vernield wordt en onder andere twee kinderen van respectievelijk 8 en 10 jaar verwond worden; enzovoort, enzoverder.

 

Het bekend geraken van de trainingskampen van de VMO en andere strapatsen van de VMO leidt in 1980 tot de installatie van een parlementaire onderzoekscommissie die zowel de problemen van de ordehandhaving in het algemeen alsook “de naleving en de toepassing van de wet van 19 juli 1934 waarbij de private milities verboden worden” zal onderzoeken onder leiding van de Antwerpse socialistische senator Joz Wijninckx. Dit parlementair onderzoek schudt het gerecht wakker met als gevolg dat een aantal zaken tegen de VMO tezamen voor de rechtbank worden gebracht. Op 4 mei 1981 oordeelt de rechtbank van eerste aanleg in Antwerpen dat de VMO een privémilitie is waarvan het lidmaatschap strafbaar is. 104 VMO-militanten zijn voor de rechtbank gedagvaard, op drie na worden ze allen veroordeeld.

 

Er wordt beroep aangetekend tegen deze uitspraak, en intussen doet de VMO lustig verder. Zo is er op 4 december 1982 nog maar eens een VMO-betoging tegen “stemrecht voor vreemdelingen”. Deze keer eindigt het op een zware fysieke confrontatie met betogers van het Anti-Fascistisch Front (AFF). Het zou de laatste VMO-betoging worden (foto 2). In 1983 wordt het vonnis in eerste aanleg voor de meeste gedagvaarden immers bevestigd. In totaal wordt voor meer dan vijfentwintig jaar celstraf uitgesproken, waarvan één jaar cel voor Bert Eriksson. Karel Dillen richt de vzw Stracke Noodfonds om de vervolgde VMO-militanten financieel te ondersteunen. Filip Dewinter en Francis Van den Eynde stichten het Uilenspiegelcomité (sic) om de vervolgde VMO-militanten politiek te ondersteunen.

 

Tijdens het jaar gevangenschap van Bert Eriksson in Merksplas in 1984 valt de groep VMO-militanten uiteen. Café Odal in de Ballaarstraat in Antwerpen, vanaf 1968 uitgebaat door Bert Eriksson en zijn echtgenote Marie-Marthe Godon, blijft tot 1992 een trefpunt voor extreemrechts tot neonazi’s in binnen- en buitenland. Bert Eriksson verhuist daarna naar Westdorpe (Zeeuws-Vlaanderen, Nederland) maar komt nog regelmatig naar Vlaanderen. Onder andere als spreker op een meeting van de Blood and Honour-groep Bloed-Bodem-Eer-Trouw (BBET, foto). In 2005 overlijdt Bert Eriksson als gevolg van een longaandoening. Op de afscheidsplechtigheid in Antwerpen dagen een vijfhonderdtal mensen op, maar de top van het Vlaams Belang blijft afwezig. Volgens het maandblad Deng ging Filip Dewinter Bert Eriksson nog wel bezoeken op zijn sterfbed, en in het Vlaams Belang-magazine volgt een begripvol in memoriam.

 

In 2007 publiceert kleinzoon Sven Eriksson een boek over zijn grootvader, Vlaanderen mijn land. Filip Dewinter en zijn echtgenote zijn aanwezig bij de boekvoorstelling. Hierna volgen nog een website over de VMO en een Facebookpagina. Rob Verreycken publiceerde eerder een boek over De VMO van Bob en Wim Maes, en op de tentoonstelling aanstaande zaterdag wordt een nieuw boekje van Karl Luyckx De mannekes van Wim Maes verkocht. Foto’s van VMO-activiteiten vind je op de Facebookpagina die naar aanleiding van de tentoonstelling is geopend.

 

De VMO beriep zich op het Vlaams-nationalisme, maar meer nog was het een extreemrechtse criminele organisatie. Het verbaast dan ook niet dat de tentoonstelling zaterdag in Baasrode (Dendermonde) enkel toegankelijk is mits een uitnodiging of op voorhand checken van wie zich wil aanmelden.

ALLEEN ZATERDAG: TENTOONSTELLING VMO 1949-1983 (3)

Op de foto hiernaast (grotere versie): de VMO bij een betoging in Leuven in 1975. Zoals wel meer bij VMO-betogingen, met een aanzienlijk aantal VMO’ers met een motorhelm op het hoofd. Beducht voor de reacties van tegenstanders of zelf allerminst met vreedzame bedoelingen, het is maar wie het zal zeggen.

 

Een Limburgse student zag tussen de VMO’ers ene Jean Bollen. Hij had hem niet verwacht daar als VMO’er te treffen, maar het was wel komisch hem daar stoer te zien doen. Toen Jean Bollen nog in het derde jaar lager onderwijs zat, verwachtte hij op een dag een pak slaag op zijn achterwerk van de 'meester'. In die tijd ging dat nog zo. Huiswerk weer eens niet gemaakt, dan volgde een pandoering.

 

Jean Bollen had zich er op een ochtend op voorbereid en een stuk karton tussen zijn achterwerk en zijn broek gestoken. Natuurlijk viel het de onderwijzer op toen hij Jean Bollen op zijn knie legde en op zijn achterwerk sloeg. Gelach steeg op bij de klasgenoten om de bangerik. Maar in Leuven, daar was Jean Bollen de stoere himself. Ja, de VMO. Dat was een club waar je je frustraties kwijt kon.

00:05 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vmo, leuven, bollen |  Facebook | | |  Print

07-10-15

ALLEEN ZATERDAG: TENTOONSTELLING VMO 1949-1983 (1)

In Baasrode, deelgemeente van Dendermonde, wordt aanstaande zaterdag 10 oktober een tentoonstelling ingericht over de Vlaamse Militanten Orde (VMO). De toegang wordt enkel op uitnodiging of na inschrijving vooraf verleend. Initiatiefnemer is Jan De Beule (foto 1), bij de herdenking in 1982 van de Operatie Brevier (waarmee de gebeenten van Cyriel Verschaeve vanuit een graf in Oostenrijk naar Vlaanderen werden gebracht) het broekie helemaal rechts op foto 2  (grotere versie).

 

De VMO wordt in 1949 opgericht door Bob Maes, tegenwoordig erevoorzitter van de N-VA in Zaventem, bij zijn negentigste verjaardag gefêteerd door Ben Weyts en Theo Francken. Naast Brusselaar Bob Maes is het vooral Antwerpenaar Wim Maes (geen familie) die leiding geeft aan de VMO. Politiek gevormd in de jongerenafdeling van het VNV; tijdens de Tweede Wereldoorlog lid van de Dietse Militie-Zwarte Brigade, de militaire afdeling van het VNV; voor zijn collaboratie met de nazi’s veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf. Zijn portret hangt nog altijd in het vernieuwde café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen. In Gent is Kamiel Van Damme de VMO-leider. De vzw voor de financiering van het Vlaams Blok in Gent is naar hem genoemd.

 

Aanvankelijk fungeert de VMO als geüniformeerde ordedienst en plakploeg van de Volksunie (VU). Maar de VMO is lang niet zo deftig als ze wordt voorgesteld. Na amper vier jaren activiteit, in 1953, acht Justitie het nodig zestien VMO-militanten te veroordelen voor militievorming. Aanleiding is een plan om met militaire precisie een vaderlandse viering in Diksmuide te verstoren. Het plan lekt echter vroegtijdig uit en enkele honderden VMO’ers worden preventief aangehouden. In 1961, jaar waarin de VU vijf Kamer- en twee Senaatszetels binnenhaalt, verbreekt de VU de banden met de VMO. Alvast officieel.

 

In 1963 plant de VMO een nachtelijke raid in Oostende om tientallen gevels en uithangborden met Franstalige opschriften met teer te bekladden. Een deel VMO’ers wordt preventief opgepakt door de politie, anderen kunnen het plan toch uitvoeren. Zeventien VMO’ers, onder wie de latere Vlaams Blok-parlementsleden Wim Verreycken en Xavier Buisseret, worden hiervoor gerechtelijk vervolgd en veroordeeld tot forse boetes en schadevergoedingen. Zakenman Rudi Van der Paal, later financier van het Vlaams Blok/Belang en van de N-VA, en anderen richten hierna een ‘Steuncomité Aktie Oostende’ op.

 

Het is niet de enige rechtszaak waarin de VMO van Bob Maes verwikkeld geraakt. Zo worden een aantal VMO’ers vervolgd voor zware rellen bij een herdenkingsplechtigheid ter ere van SS-gesneuvelden in Stekene in 1969 (Bert Eriksson bijvoorbeeld krijgt hiervoor twee maanden effectieve celstraf), en er worden ruim zeventig huiszoekingen verricht naar aanleiding van een VMO-aanslag op een FDF-plakploeg in Laken in 1970 die een FDF’er het leven kost.

 

Op 12 juni 1971 wordt de eerste versie van de VMO ontbonden, maar op 2 juli 1971 wordt al een nieuwe versie van de VMO voorgesteld door ex-Oostfronter Piet Peeters en voormalig lid van de Hitlerjugend Armand ‘Bert’ Eriksson.

 

Een eerste heldendaad is Operatie Brevier in 1973. Hierbij wordt het stoffelijk overschot van priester Cyriel Verschaeve clandestien opgegraven in Oostenrijk en naar Alveringem in West-Vlaanderen gebracht om het daar opnieuw te begraven (1, 2). Men vindt dat blijkbaar plezant, want nadien zijn ook nog de stoffelijke overschotten van Staf De Clercq (Operatie Delta, in 1978) en van de Nederlandse nazi Anton Mussert (Operatie Wolfsangel, in 1998) opgegraven en herbegraven.

 

Nog in 1973 pleegt een groep rond Xavier Buisseret, negationist Siegfried Verbeke en de latere Vlaams Blok-ondervoorzitter Roeland Raes een putch. De volledige redactieraad van het VMO-blad Alarm wordt door de groep overgenomen en Xavier Buisseret wordt de nieuwe leider. Piet Peeters wordt buitengezet, Bert Eriksson mag blijven. Karel Dillen, die later de Vlaamse Nationale Partij (VNP) en vervolgens het Vlaams Blok (VB) zal oprichten, is een van de medewerkers die met zijn schrijfsels het VMO-blad Alarm vult.

 

Onder verantwoordelijkheid van Xavier Buisseret verschijnt in Alarm in 1977 een oproep om “een klimaat van terreur, gevaar en onveiligheid (te) scheppen ten opzichte van de Franstaligen en van de Vlaamse overlopers. Zodat hen uiteindelijk de lust bekomt om zich in onze weiden als wiegende zeeën te vestigen. Wij bedoelen praktisch: met katapulten en moeren de ramen van villa’s kapot schieten, auto’s en bezittingen beschadigen en vernielen (…), brandstichting van privéwoningen of bedrijven die een verfransende invloed uitstralen” enzovoort, enzoverder. “Kidnapping”, “mishandeling van leidinggevende franskiljons” en “intimidatie van bouwpromotoren” behoren ook tot de voorgestelde actiemiddelen. In gerechtelijke kringen wordt dit proza bestempeld als “aanzetten tot terrorisme” en wordt een onderzoek opgestart.

 

Getipt over het gerechtelijk onderzoek distantieert Xavier Buisseret zich in het eerstvolgend Alarm-nummer van deze richtlijnen, wat niet belet dat VMO-militanten de daaropvolgende jaren de richtlijnen zowel naar de geest als naar de letter in de praktijk omzetten. Aanvankelijk tegen Franstaligen, maar later ook en vooral tegen andersdenkenden, migranten enzomeer… Wordt vervolgd.

07-09-13

ROGER SPINNEWIJN OVERLEDEN

Terwijl cultureel en progressief Vlaanderen het overlijden van Marianne Van Kerkhoven betreurt, is ter extreme Vlaams-nationalistische zijde Roger Spinnewijn overleden. Vorig jaar nog gehuldigd (foto) voor zijn deelname aan Operatie Brevier (1, 2).

 

Roger Spinnewijn stichtte in 1960 de West-Vlaamse afdeling van de Vlaamse Militanten Orde (VMO). De daaropvolgende jaren is hij niet weg te denken bij de betogingen en acties van de VMO. In 1973 neemt hij, samen met zijn zoon John, deel aan de door hemzelf en VMO-leider Bert Eriksson bedachte Operatie Brevier: het wegroven van de stoffelijke resten van priester-collaborateur Cyriel Verschaeve uit de begraafplaats van het Oostenrijkse Solbad en de overbrenging ervan naar Vlaanderen.

 

In 1975 geeft Roger Spinnewijn onderricht in het gebruik van explosieven bij een door de Britse neonazi’s van Column 88 ingericht trainingskamp. In 1979 is Roger Spinnewijn betrokken bij de ongeregeldheden in de Voerstreek, in 1980 bij de bestorming van de Brugse Halletoren. In datzelfde jaar is hij ook aanwezig op een trainingskamp van de extreemrechtse protestantse Ulster Volunteer Force. Roger Spinnewijn is een man van actie, zoveel is duidelijk. Maar hij is ook een man met vele buitenlandse contacten. Zo is hij aan de vooravond van de IJzerbedevaart in 1980, samen met Karel Dillen, gastheer voor een bont gezelschap van Duitse, Britse en Franse extreemrechtsen tot neonazi’s. Hij verwelkomt in Brugge ook de ‘nieuw-rechtse’ Franse filosoof Alain de Benoist.

 

Jarenlang baat Rober Spinnewijn in de buurt van de Brugse Grote Markt het café De Rubenskelder uit. In zijn café is het verbondslokaal gevestigd van het Nationalistisch Jong Studenten Verbond (NJSV) waarin de dan nog boezemvrienden Filip Dewinter en Frank Vanhecke actief zijn. Als de VMO in 1984 een herdenkingsplechtigheid organiseert rond het nieuwe graf van Cyriel Verschaeve, houden zowel Roger Spinnewijn als Filip Dewinter een toespraak. Roger Spinnewijn leest daarbij een brief voor van VMO-leider Bert Eriksson die op dat ogenblik in de gevangenis zit voor zijn wandaden met de VMO.

 

Ook Roger Spinnewijn krijgt een gevangenisstraf en geldboete voor zijn activiteiten bij de in 1981 in eerste aanleg, en in 1983 ook in hoger beroep, als privé-militie veroordeelde VMO. Roger Spinnewijn blijft Het Grote Voorbeeld voor de jongere generatie extreemrechtsen in Brugge die in 1985 lokalen waar progressieven samenkomen vandaliseren, tot zelfs beschieten. Een van de drie zonen van Roger Spinnewijn, de al genoemde John Spinnewijn, wordt na de Zwarte Zondag van 24 november 1991 parlementslid voor het Vlaams Blok.

 

Vorig jaar werd Roger Spinnewijn, samen met de niet minder beruchte Xavier Buisseret (op de foto hierboven verscholen achter Roger Spinnewijn), gehuldigd naar aanleiding van het veertig jaar geleden zijn van Operatie Brevier. Eigenlijk was het toen nog maar negenendertig jaar geleden dat die Operatie plaatsvond, maar men vreesde dat als men zou wachten tot het echt veertig jaar geleden zou zijn, Roger Spinnewijn of Xavier Buisseret er niet meer zou zijn.

 

Roger Spinnewijn haalde nog wel de veertigste verjaardag van het opgraven van het stoffelijk overschot van Cyriel Verschaeve (in de nacht van 10 op 11 mei 1973), maar deze week overleed hij. Roger Spinnewijn werd 83 jaar oud.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spinnewijn, vmo, verschaeve |  Facebook | | |  Print

18-12-08

N-SA FAKKELTOCHT MAAT VOOR NIETS

De olijke jongens & meisjes van het extreem-rechtse 'Nieuw-Solidaristisch Alternatief' (N-SA) hebben gisteren in Gent een fakkeltocht gehouden voor amnestie. Amnestie voor de: "slachtoffers van de naoorlogse repressie" zoals dat in foute middens heet. De 'actie' bezweek haast onder een gebrek aan belangstelling; nauwelijks deelnemers, geen bekende gezichten, geen 'publiek', zelfs geen tegenbetoging...

Feestleider-grappenmaker van dienst was de onvermijdelijke Edouard 'Eddy' Hermy (ex-VMO, ex-Vlaams Blok). Steeds paraat als er een radicaal rechtse samenscholing dreigt te ontstaan ergens in Vlaanderenland. Zo ook gisteravond dus. Hij probeerde duidelijk te maken dat de optocht ook bedoeld was voor: "iedereen die ooit werd vervolgd vanwege een nationalistisch standpunt".

De 'nationalistische standpunten' van Roeland Raes bijvoorbeeld. Onlangs nog veroordeeld op basis van de antinegationismewet. Het N-SA/Hermy eist dan ook diens vrijspraak. Verder op het verlangslijstje (het is tenslotte kadootjesperiode): de opheffing van de antiracismewet en de antinegationismewet. En ook het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding mag meteen verdwijnen.

Gezien de magere opkomst - amper 60 à 70 fakkeldragende demonstranten daagden op - was de grootschalige inzet van de ordediensten het enige echt vermeldenswaardige nieuwsfeit. Ruim 200 leden van de oproerpolitie werden gemobiliseerd en waren de gehele avond nadrukkelijk aanwezig in het Gentse straatbeeld om rellen te vermijden.

12:14 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vb, negationisme, vmo, raes, ns-a, hermy |  Facebook | | |  Print