Anti-Fascistisch Front / Verzet

Er is goed en minder goed nieuws bij Voorpost. Het goede nieuws is dat Voorpost deze week werd vrijgesproken voor wildplakken. Het minder goede nieuws – althans voor Voorpost – is dat men bij de jongste activiteiten telkens maar een twaalftal militanten in uniform verzameld kreeg.

De Vlaams-nationalistische extreemrechtse actiegroep Voorpost kreeg in mei 2008 een klacht aan haar broek vanwege het Vlaams Gewest. Brugpijlers, elektriciteitscabines en aanplakborden voor sensibiliseringscampagnes rond verkeersveiligheid waren overplakt met slogans als België Barst en Vlaanderen Republiek. Voorpost-voorzitter Johan Vanslambrouck (foto 1) en Voorpost-actieleider Luc Vermeulen (foto 2) ontkenden niet dat de affiches hen bekend zijn, maar betwistten wel dat ze die affiches zelf geplakt zouden hebben. Omdat ze niet op heterdaad betrapt waren kon de strafrechtbank hen deze week niet anders dan vrijspreken. Maar laat dat vooral geen pleidooi zijn om volop te gaan wildplakken: met zogenaamde administratieve boetes kunnen voor vaak minder ergere vormen van vandalisme de verantwoordelijke voor affiches enz. wél beboet worden zonder dat bewezen is dat ze die affiches zelf plakten. Wetten en reglementen zijn soms eigenaardig in ons land.

Het minder goede nieuws – althans voor Voorpost – is dat ze het daar tegenwoordig moeilijk hebben om nog militanten verzameld te krijgen. Op de Cyriel Verschaeve-herdenking en Operatie Brevier-hulde op 13 mei in Alveringem waren maar een twaalftal Voorpost’ers in uniform aanwezig, spijts voor die herdenking en huldiging uitgebreid gemobiliseerd is. We vroegen ons af of dit toeval was, en keken dan ook uit naar de Oostfrontersherdenking in Stekene voorbije zondag 20 mei. Een jaarlijks hoogtepunt op de Voorpost-kalender. Voorpost heeft (nog) geen verslag gepubliceerd, maar AFF/Verzet heeft ook haar eigen bronnen en die zeggen ons dat Voorpost er maar met dertien man was (twaalf in uniform). Terwijl men er vorig jaar, in 2011, met tweeëntwintig Voorpost’ers was; en het jaar voordien, in 2010, met drieëntwintig. Met ook maar een twaalftal mensen in Alveringem, en in Stekene de voorgaande jaren telkens meer dan twintig mensen, zou dat te denken moeten geven bij de Voorpost-leiding.

Het is natuurlijk een zware agenda voor een alsmaar kleiner wordende groep. Op 1 mei de ordedienst bij het 1 mei-feest van het Vlaams Belang in Antwerpen. Op 5 mei een pamflettenactie tegen drugs in Antwerpen. Op 13 mei de Cyriel Verschaeve-herdenking en Operatie Brevier-huldiging in Alveringem. Op 17 mei het opkuisen van het graf van VNV-leider Staf De Clercq in Kesterheide (Gooik). “Zij die ons voorgingen in de strijd mogen niet vergeten worden!”  Op 18 mei een pamflettenactie tegen drugs in Gentbrugge. Op 20 mei de Oostfrontersherdenking in Stekene. En volgend weekend, van 25 tot en met 28 mei, is er het jaarlijkse Pinksterkamp, waarvoor gelukkig (nouja) versterking komt vanuit Nederland. Het Pinksterkamp vindt dit jaar plaats in Oostmalle, deelgemeente van Malle, in de Antwerpse Kempen.

De chef-weblog van AFF/Verzet heeft al een paar keren spooktochten ingericht in de omgeving. Misschien moet hij nog eens ’s nachts de bossen van Oostmalle induiken.

Ook voorbije zondag werd in Alveringem priester-collaborateur Cyriel Verschaeve herdacht en hulde gebracht aan de VMO-commandoleden die met ‘Operatie Brevier’ 39 jaar geleden het stoffelijke overschot van Cyriel Verschaeve uit een grafkelder in Oostenrijk naar boven haalden en naar Vlaanderen smokkelden.

Op de website van Voorpost werd een verslag gepubliceerd. Maar natuurlijk kan men, zelfs in een naar hun normen uitgebreid verslag, niet alles vertellen. Daarom nog dit. Het merendeel van de aanwezigen was ouder dan 60 jaar, de zondag gehuldigde VMO-commandoleden Roger Spinnewyn en Xavier Buisseret (rechts op de foto hiernaast, Buisseret in een bruin jasje) zijn zelfs de 70 voorbij. Het VB was vertegenwoordigd met vier parlementsleden. Onder hen Vlaams parlementslid en oud-VMO’er Pieter Huybrechts, altijd van de partij als collaborateurs gehuldigd worden. En wie stond er nog flink te wezen? Jan De Beule, VB-gemeenteraadslid in Hamme en coördinator van het N-SA. Geschoren en gewassen was hij drager van één van de twee VMO-vlaggen die voor de gelegenheid uit de mottenballen waren gehaald.

Ja, ja. Het zijn nogal tijden. Cyriel Verschaeve die herdacht wordt, VMO-commandoleden die gehuldigd worden, de VMO-vlaggen die terug bovengehaald worden, de Chrysi Avghi-leden die het tot Grieks parlementslid schoppen… Aanstaande zondag is al de volgende afspraak voor de nostalgici naar het Derde Rijk. Dan worden in Stekene de Oostfronters herdacht.

Operatie Brevier, het  in Oostenrijk stiekem opgraven van  het stoffelijk overschot van priester-collaborateur Cyriel Verschaeve (foto 1) en overbrengen naar Vlaanderen, vond volgens alle mogelijke bronnen plaats in 1973 – en toch wordt aanstaande zondag 40 jaar Operatie Brevier herdacht. Wie bedenkt zoiets, waar en waarom?

Het idee is, zoals alle Grote Ideeën van de Vlaamse Beweging, ontstaan in een bruine kroeg. In café Gezelle in Roeselare, een café in dezelfde categorie als café De Leeuw van Vlaanderen in Antwerpen en café De Klokke in Duffel. Het is bij de uitbater van café Gezelle Filip Deforche dat het idee rees voor de herdenking. Hij contacteerde hierover Jim Spinnewijn, zoon van de bedenker van en, samen met toenmalig VMO-kopstuk Bert Eriksson, één van de belangrijkste uitvoerders van Operatie Brevier. Maar waarom dan: ’40 jaar Operatie Brevier’? In café Gezelle hangt een stuk van de albe van Cyriel Verschaeve, en daarbij staat geschreven dat de overbrenging van Cyriel Verschaeve gebeurde in 1972. Nochtans zijn er verschillende bronnen over die overbrenging en herbegraving, met in de eerste plaats het boekje Operatie Brevier dat Bert Eriksson schreef en tot tweemaal toe uitgegeven is (foto 2 bij ons artikel gisteren), waarin er sprake is van 1973. De eerste verkenningstocht vond plaats op 12 maart 1973, het opgraven van het stoffelijk overschot gebeurde in de nacht van 10 op 11 mei 1973, en de herbegraving van Cyriel Verschaeve in Alveringem gebeurde op 3 augustus 1973. Maar zoals wel meer gebeurt bij de Vlaamse Beweging: daar is een caféwijsheid belangrijker dan de historische waarheid, en dus viert men nu 40 jaar Operatie Brevier.

Bijkomende reden om nu al met de grootst mogelijke luister Operatie Brevier te vieren, is dat de uitvoerders intussen op gevorderde leeftijd zijn (Xavier Buisseret bijvoorbeeld), als ze niet al overleden zijn (Bert Eriksson bijvoorbeeld). Voorpost-actieleider Luc Vermeulen brengt hulde aan de overlevenden van Operatie Brevier, na de toespraak van Jim Spinnewijn (zoon van bedenker-uitvoerder van Operatie Brevier Roger Spinnewijn en broer van mede-uitvoerder John Spinnewijn). VNJ-verbondsleidster  Elke Serpieters zorgt voor de bindteksten. Voorpost zorgt voor de ordedienst en mobiliseert volop voor de herdenking: het wordt aangekondigd op hun website, er is busvervoer ingelegd door Voorpost en tot tweemaal toe werd door Voorpost een mail over de Operatie Brevier-herdenking naar een uitgebreid adressenbestand gestuurd, inclusief naar mensen die daar absoluut niets mee te maken willen hebben en AFF/Verzet daarover contacteerden. Last but not least lagen op de tafeltjes  bij het 1 mei-feest van het Vlaams Belang dit jaar (foto 2) pamfletjes over de Cyriel Verschaeve-viering en Operatie Brevier-herdenking (foto 1 bij ons artikel gisteren). Om alle twijfel weg te nemen over de betrokkenheid van het Vlaams Belang: de herdenking wordt ook aangekondigd in hun nationale activiteitenkalender, waarbij als organisator ‘Vlaams Belang Zedelgem’ wordt vermeld.

De inbreng van Voorpost verbaast niet. Voorpost brengt jaarlijks een bloemenhulde aan het graf van Cyriel Verschaeve. Men maakt echter ook bij het Vlaams Belang ruim publiciteit voor de viering van priester-collaborateur Cyriel Verschaeve en de overbrenging van zijn stoffelijk overschot van Oostenrijk naar Vlaamsche Bodem. Het Vlaams Belang is niet alleen in de taal van Filip Dewinter meer dan ooit terug het Vlaams Blok.

Je kan tegenwoordig geen partijblad meer in je brievenbus vinden of er steekt een enquête in om de mening van de kiezers te vernemen in het vooruitzicht van de verkiezingen op 14 oktober 2012. Van bij de PVDA tot bij de N-VA en het VB (foto 1), ze vragen je allemaal het hemd van het lijf.

Nadeel van die enquêtes is dat ze soms sterk beïnvloed zijn door wat de aanbieder graag wil horen. Neem nu de enquête van het VB-Gent. Op Gentblogt.be reageerde iemand vorige week met: “Probleem van zo’n enquête is niet alleen dat ze voornamelijk door VB-liefhebbers worden ingevuld, maar ook dat de vragen zeer tendentieus zijn. Neem nu het hoofdstuk veiligheid. Als fietser voel ik mij zeer onveilig op straat en ik vind dat de politie veel te weinig doet om mijn veiligheid te verbeteren. Maar dat kan ik nergens invullen. Ik kan niet invullen dat ik mij onveilig voel tijdens de spitsuren, wel `s avonds.

Als ik invul dat ik mij onveilig voel op straat interpreteert het VB dat als een onveiligheidsgevoel veroorzaakt door straatbendes (al staan die niet expliciet in de enquête). Verkeer: ik kan aangeven dat ik last heb van files (ik heb daar last van, ze staan in mijn weg) maar het VB gaat het dan interpreteren alsof ik meer autodoorstroming wil. (…) Ik ga dan ook de VB-enquête zeker niet invullen: wat je ook invult wordt toch verwrongen tot het in hun kraam past en hoe minder deelnemers ze hebben hoe minder ze ermee kunnen zwaaien.”

Anderen vullen de vragenlijst van het VB-Gent wel in, al was het maar om het VB te laten opdraaien voor de portkosten. “Ik heb ze (de enquête, nvdr.) ingevuld en ik heb duidelijk laten blijken dat ik erg content ben met het huidige beleid. De portkosten zijn voor hen en ik zal tenminste een klein beetje een tegengewicht vormen tegen alle negatief ingevulde vragenlijsten. Sommige vragen zijn erg suggestief: ‘Ondervind je soms hinder van verkeerswerken?’ Ja, hallo?”

Iemand anders, die de vragenlijst eveneens heeft ingevuld, ziet ook problemen. "Een vraag als ‘Voelt u zich altijd veilig op straat?’ is gewoon nutteloos. Wordt er gevraagd naar het gevoel dat ik heb als fietser op drukke kasseibanen in het centrum? Of wordt er gezocht naar onveiligheid in de zin van bang zijn om overvallen te worden? Het is een beetje zoals een vraag stellen in de zin van ‘Bent u er de afgelopen maand mee opgehouden uw kinderen te misbruiken ja/nee?’”

Bij het VB kan je de enquête soms (ook) elektronisch invullen. Bij het VB-Temse houden ze het nog op papieren enquêteformulieren. Maar de briefomslagen met enquêteformulieren openen is niet altijd prettig. Regionaal VB-partijmedewerker Björn Roose (illustratie 2) meldde gisteren op Facebook: “Eén van de tientallen antwoorden op onze enquête in Temse bevatte een brief met daarop strontstrepen en de originele tekst: ‘Hierbij stront’.” Van “een of andere extreem-linkse bietekwiet” kreeg Roose ook een enquêteformulier teruggestuurd met daarop Heil Hitler geschreven, “een volkomen fout getekende swastika” en “de afdelingsvoorzitter voorzien van een mislukte Hitler-bles en dito snor”.  

VB-enquêtes invullen is niet prettig, ze verwerken evenmin. Voor alle duidelijkheid: we roepen niet op om te reageren zoals die eerste man of vrouw in Temse. Die Hitler is trouwens ook niet onze stijl. Ook al heeft Björn Roose, intussen gepromoveerd tot hoofdredacteur van het Voorpost-blad Revolte, bijna spijt geen kind van ‘zwarten’ te zijn.

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat de voor collaboratie met de nazi’s ter dood veroordeelde Wies Moens is overleden. Voorpost brengt deze zondag hulde aan de man (foto).

De in 1898 in Dendermonde geboren Vlaamse letterkundige Wies Moens studeerde tijdens de laatste twee jaren van de Eerste Wereldoorlog Germaanse filologie aan de vernederlandste Universiteit Gent. Wies Moens is er actief in de Vlaamse Beweging en wordt na de Eerste Wereldoorlog tot een gevangenisstraf veroordeeld wegens zijn rol als activist. De Vereniging van Vlaamse letterkundigen verzoekt om zijn vrijlating, en Vlaamse intellectuelen stuurt een petitie rond. In maart 1921 wordt Wies Moens vrijgelaten. Aanvankelijk koestert Wies Moens waarden als internationale solidariteit, pacifisme, religieuze waarden en sociale gelijkheid. Wies Moens’ ijveren voor de Grootnederlandse gedachte gaat gepaard met een groeiende voorkeur voor een fascistische levenshouding, waardoor zijn latere ‘verzen’ verworden tot politieke pamfletten.

Bij de verkiezingen in 1929 is Wies Moens kandidaat bij het Vlaamsche Front, maar hij geraakt niet verkozen. Daarop richt Wies Moens samen met Staf de Clercq het rechts-radicale tot fascistische Vlaams Nationaal Verbond (VNV) op, en in 1931 is Wies Moens samen met Joris Van Severen één van der oprichters van het fascistische Verbond van Dietse Nationaal-Solidaristen (Verdinaso). In 1934 stapt Moens uit het Verdinaso omdat die ook Walen en Luxemburgers wil opnemen in haar rangen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt Wies Moens directeur van de nationaalsocialistische Zender Brussel. In 1943 dient hij zijn ontslag in omdat de zender steeds meer onder invloed komt van de Algemeene SS-Vlaanderen en van DeVlag. In 1947 wordt Wies Moens bij verstek veroordeeld wegens collaboratie met nazi-Duitsland. Hij vlucht weg naar Nederlands Limburg waar hij de rest van zijn leven doorbrengt. Wies Moens’ huwelijk blijft kinderloos en hij zorgt dan maar voor twee peetkinderen. Eén van hen is… Marijke Dillen, VB-politica en dochter van VB-stichter Karel Dillen.

In 1983 wordt het Vormingsinstituut Wies Moens opgericht met als doel: “vorming in de lijn van het gedachtengoed van Wies Moens”. Contactpersoon en auteur van meerdere publicaties over Wies Moens is Edwin Truyens (57 j.). Edwin Truyens stond mee aan de wieg van zowel de Nationalistisch Studentenvereniging (NSV) als van het Vlaams Blok (interview). Vandaag wordt Wies Moens herdacht op een activiteit van Voorpost in Dendermonde. De lokale komiek Björn Roose geeft een inleiding, Henk Van de Graaf van Voorpos Suid-Afrika brengt een groet, en dan is het de beurt aan Edwin Truyens om te vertellen over ‘Leven, werken en nalatenschap van Wies Moens’. Sabine Torfs begeleidt de aanwezigen met haar trekzak bij de samenzang. Het zaaltje waar de herdenking georganiseerd wordt, biedt plaats voor honderdvijftig mensen. Gastheer Björn Roose hoopt dat het zaaltje toch minstens voor de helft gevuld geraakt.

In 2010 werd het eerste jaarverslag van de Staatsveiligheid (officieel: Veiligheid van de Staat/Sûreté de l’État, VSSE) publiek gemaakt. Een verslag van de VSSE-activiteiten en -waarnemingen in 2008. We hebben toen scherpe kritiek geuit op de onderschatting van de Blood and Honour-activiteiten in ons land. Deze keer kunnen wij beter leven met wat de Staatsveiligheid schrijft over extreemrechts. Hoe de Staatsveiligheid (foto 1: chef Alain Winants) andere zaken dan extreemrechts inschat, laten wij over aan andere specialisten.

Het vrijdag vrijgegeven jaarverslag handelt over 2010. De bladzijden die ons vooral interesseren beginnen met wat de Staatsveiligheid ‘institutioneel extreemrechts’ noemt. Een term die de Staatsveiligheid gebruikt voor “alle extreemrechtse groepen en partijen die vertegenwoordigd zijn in onze democratische instellingen”. Voor Vlaanderen is dat in feite dus het Vlaams Belang. De Staatsveiligheid stelt vast dat “in kringen van ‘institutioneel extreemrechts’ luidere protesten en een verhoogde actievoering” is over de “zogenaamde ‘islamisering’ van onze samenleving”. De Staatsveiligheid merkt daarbij op dat het ageren tegen de ‘islamisering’ en “tegen de gehele moslimgemeenschap” zich niet beperkt tot ‘institutioneel extreemrechts’ maar “ook relatief populair is in nationaal-populistische hoek”.

In het hoofdstuk over ‘ultranationalistische en identitaire groeperingen’ wordt als eerste Voorpost vermeld. Voorpost behoort volgens de Staatsveiligheid “tot de actiefste” van deze groeperingen, maar… “Terwijl Voorpost voorheen kon buigen op een levendig en actief ledenbestand, ontbreekt het de groepering meer en meer aan nieuwe krachten.” Ook plezant: het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) dat “zegt het alternatief te zijn voor wat ze noemt het ‘verstarde’ rechts-nationalistische milieu in Vlaanderen. Ondanks enkele initiatieven in 2010 om haar aanhang wat op te krikken, kan het N-SA slechts op een twintigtal actieve militanten rekenen. Voor sommige evenementen kan het N-SA wel een grotere groep op de been brengen; een groep tussen 40 en 70 personen. Maar het gaat dan om sympathisanten die meestal actief zijn in andere, bevriende rechts-extremistische groeperingen. De verwevenheid tussen het N-SA en rechts-extremisten uit andere, zeer radicale kringen is trouwens opvallend. Zo duiken figuren uit het neonazistische skinheadmilieu geregeld op tijdens activiteiten van het N-SA.”

Zo komen we vlot terecht bij het hoofdstuk ‘rechtsextremistische skinheads’. “De rechts-extremistische skinheadactiviteit in België situeert zich in 2010 vrijwel uitsluitend in Vlaanderen. Maar ook in Vlaanderen merken we vandaag een tanende activiteit. De neonazistische Blood and Honour-beweging kent in België een neergaande beweging; een ontwikkeling die we overigens ook in andere West-Europese landen vaststellen. Het lijkt er overigens op dat de rechts-extremistische skinheadsubcultuur, met zijn typische verschijningsvormen, voor een nieuwe generatie extremistische jongeren minder aantrekkelijk is geworden. Andere politiek-georiënteerde jongerensubculturen, zoals de beweging van ‘autonome nationalisten’ lijken meer en meer deze plaats in te nemen. Deze bevindingen behoeven echter verder onderzoek.”

De trend van een afnemend aantal Blood and Honour-concerten in 2009 zette zich in 2010 door. De Staatsveiligheid  “vermoedt sterk dat de gerechtelijke vervolging van enkele concertorganisatoren hiertoe bijgedragen heeft. Ook een alerter optreden van de politieoverheden heeft er schijnbaar voor gezorgd dat het beeld van België als favoriete concertplaats bij buitenlandse skinheads enigszins gewijzigd lijkt te zijn.” De Staatsveiligheid stelt vast dat zowel buiten als binnen de concertzaal “het zelden tot serieuze incidenten” komt, de vechtpartijen als gevolg van overmatig alcoholgebruik worden door de Staatsveiligheid blijkbaar als normaal beschouwd.

“Racistische gedragingen en uitingen zijn op zulke concerten geen rariteit”, merkt de Staatsveiligheid nog op. “Het ontmoeten van personen die allemaal in mindere of meerdere mate de racistische ideologie genegen zijn, verscherpt het gemeenschapsgevoel en leidt vaak tot uitgesproken racistische profilering. Dit wordt nog eens versterkt door enerzijds het harde muziekgenre dat meestal een agressieve, gewelddadige sfeer opwekt en anderzijds door de teksten die vaak een discriminerende, racistische (onder)toon hebben.” In het hoofdstuk over ‘extreemrechts en islamofobie’ wordt tot slot de Belgium Defence League vermeld, opgezet vanuit de English Defence League. De Belgium Defence League heeft “de wil om van een virtuele naar een reële groepering te evolueren. Hoewel een eerste bijeenkomst plaatsvond in de lente van 2010, waar in meerderheid voetbalhooligans werden opgemerkt, draaiden alle overige aangekondigde activiteiten uit op een fiasco.”

In tegenstelling tot in het jaarverslag van 2008 worden in het jaarverslag 2010 de extreemrechtse Vlaams-nationalistische studentenverenigingen KVHV en NSV niet meer vernoemd. Vermits er aan de doelstellingen van KVHV en NSV niets veranderd is, duidt het verdwijnen uit de verslagen van de Staatsveiligheid op een verlies van relevantie. Voor 2011 zouden KVHV en NSV, en vooral hun Gentse afdelingen, wel weer terug in de aandacht mogen komen. Onder meer voor het uitnodigen van een Italiaanse fascist op één van hun lezingen. Mocht de Staatsveiligheid ook even over de grenzen van het land kijken, zou ze zien dat na de veroordeling van drie Blood and Honour-organisatoren in maart vorig jaar, één van die organisatoren opgemerkt werd bij een betoging van autonome nationalisten, identitairen en neonazi’s in het Franse Lille (foto 2). Onderschat nooit de tegenstanders van de democratie !

Gisteren hebben in Antwerpen honderden Congolezen betoogd tegen het opnieuw aanstellen van Joseph Kabila als Congolees president (foto 1). Met Filip Dewinter zou het niet waar zijn.

In een persmededeling en op zijn website (foto 2) haalt Filip Dewinter uit: “Via internet wordt nu reeds massaal opgeroepen om op de betoging aanwezig te zijn. De kans dat Afrikaanse jeugdbendes uit Brussel ook naar Antwerpen zullen afzakken om amok te maken is bijzonder groot. (…) Het betogingsrecht van de anti-Kabila demonstranten is na de rellen in Brussel verbeurd verklaard. De Congolezen moeten hun interne stammentwisten maar in Congo uitvechten. De Antwerpse politie voorziet een indrukwekkende ordedienst om ervoor te zorgen dat de betoging niet uit de hand loopt. (…) De Antwerpse belastingsbetaler moet niet opdraaien voor betogingen omtrent buitenlandse conflicten waar zij niets mee te maken hebben. Bovendien vindt deze betoging plaats de laatste vrijdag voor het kerstweekeinde. (…) Het Statiekwartier – met inbegrip van de De Keyserlei, het Astridplein en de omliggende winkelstraten – zal uitgerekend de vrijdag voor het kerstweekeinde, één van de drukste koopjesdagen van het jaar, een belegerde burcht zijn. Op zo’n moment is in deze buurt een betoging toelaten meer dan onverstandig. De Antwerpse middenstanders moeten niet de dupe worden van dergelijke betogingen.”

We hebben de betoging niet van het begin tot het einde gevolgd, maar het lijkt er sterk op dat de betoging vertrokken is in de Kievitbuurt, achter het Centraal Station. Vandaar naar Antwerpen-Zuid ging, waar we de betoging zagen passeren. Om te eindigen aan het Justitiepaleis. Veel hinder voor de kerstinkopen heeft dat niet opgeleverd. De betoging was een langgerekte stoet van naar verluidt 750 deelnemers. Soms scanderend, andere keren vrolijk zingend en dansend. Er was niet overmatig veel politie aanwezig. Een eigen ordedienst wandelde relaxt langs beide zijden van de betoging. Natuurlijk niet in pakjes gestoken zoals bij de Voorpost-ordedienst. Maar de betoging verliep rustig, en iedereen is achteraf ook rustig naar huis gegaan. Het VB en haar acolieten (foto: Bert Deckers en Yves Pernet (RechtsActueel), reportages Angeltjes en RechtsActueel) waren er vanaf het begin bij, belust verslag te kunnen uitbrengen over rellen. Filip Dewinter twitterde onmiddellijk na de start van de betoging: “Congolezen betogen in Antwerpen met Vlaamse leeuw. Ze zullen ‘zwarten’ verkeerd begrepen hebben.” Filip Dewinter heeft altijd al een raar gevoel voor humor gehad.

Na de vernielingen en plunderingen in Brussel is het begrijpelijk dat er ongerustheid was, maar om dan ineens de vrijheid van meningsuiting in Antwerpen te fnuiken… Het komt alleen op in het hoofd van mensen die vinden dat de vrijheid van meningsuiting eigenlijk enkel mag gelden voor wie het VB genegen is. Speelde ook een rol: het fameuze 70-puntenplan uit 1992 waarvan Dewinter een origineel exemplaar bewaart in zijn woonkamer. Veilig weggeborgen “in ons archief, voor de toekomst”. Punt 11 van dat 70-puntenplan zegt: “Buitenlandse politieke partijen mogen op het grondgebied van dit land geen propaganda voeren of activiteiten ontplooien. Politieke vluchtelingen dienen zich tijdens hun verblijf in ons land te onthouden van iedere politieke activiteit.” Als Filip Dewinter consequent is dan moet hij er dan ook voor zorgen dat bij de betogingen en manifestaties waaraan Voorpost deelneemt – of het in de Brusselse rand is of elders – Florens van der Kooi, Paul Peters en andere Nederlandse Voorpost’ers wegblijven. Maar dat doet Dewinter natuurlijk niet. Meer zelfs, zonder de grote ploeg Voorposters uit Nederland zou men het veel moeilijker hebben om de IJzerwake op te zetten.  

De Congolezen hebben gisteren in Antwerpen hun punt gemaakt: ze moeten Kabila niet, en en passant hebben ze Dewinter een neus gezet: de paniek en de onrust die Dewinter stookte was voor niets nodig.

Vorige week vrijdag, 11 november, werden in heel het land plechtigheden georganiseerd om de wapenstilstand na de Eerste Wereldoorlog te herdenken. In Sint-Niklaas maakten het Vlaams Belang, de Vlaams Belang Jongeren en de pas opgerichte Voorpost-afdeling Dender en Waas hiervan gebruik om de amnestie-eis naar aanleiding van de Tweede Wereldoorlog boven te halen.

“Op 11 november herdenken wij het einde van de Eerste Wereldoorlog”, zo meldt Björn Roose namens de pas opgerichte Voorpostkring Dender en Waas. “Maar 11 november (…) worden de slachtoffers van álle oorlogen herdacht. 66 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog heeft dit land helaas nog steeds geen Amnestie (met hoofdletter, nvdr.) verleend aan hen die uit overtuiging de strijd met het communisme aanbonden. 66 jaar na datum werd nog steeds geen Amnestie verleend aan hen die geloofden in en ijverden voor een zelfstandig Vlaanderen (en daarvoor niet terugschrokken samen te werken met de nazi’s, nvdr.). 66 jaar later verontschuldigt deze staat zich nog steeds niet voor de genadeloze repressie tegen het Vlaamse volk.”

“Voor de meeste van deze slachtoffers is het intussen al te laat. En de overlevenden van die tijd vragen niets meer. Zij weten wat deze staat waard is, zij willen geen verontschuldigingen meer. Wij vragen daarom echter, in naam van de slachtoffers, dat de huidige beleidsmensen alsnog hun verantwoordelijkheid nemen en in naam van hun voorgangers deze periode afsluiten door een symbolische algemene Amnestie af te kondigen. Dit zou dan ook de eerste en de laatste goede daad zijn die deze staat kan stellen vooraleer ze ontbonden wordt.”

Delegaties van het Vlaams Belang Sint-Niklaas, Vlaams Belang Jongeren Waasland en Voorpost Dender en Waas stonden aan de Hoofdkerk in Sint-Niklaas met de VBJ-spandoek ‘Repressie was moord op Vlaanderen’ en een Voorpost-spandoek ‘Amnestie’. Die VBJ-spandoek was naar eigen zeggen vorig jaar “ei zo na in beslag genomen”. Vorig jaar moesten de VB’ers ook op enige afstand van de officiële plechtigheid blijven (Freddy Willockx was toen nog burgemeester van Sint-Niklaas, nvdr.). Nu mochten de VB’ers al dichterbij komen.

Foto: De VBJ-spandoek en de VB’ers vorig jaar. Tweede van links: Hugo Pieters, voorzitter van het Vlaams Belang Sint-Niklaas en oud VNJ-verbondsleider. Naast hem Nick Van Mieghem uit… Gent. Helemaal rechts op de foto: Björn ‘Als ik jong sterf, zal het in ieder geval niet van verveling zijn’ Roose.

Vorige zaterdag zagen we bij het verlaten van het Boekenbeurs-gebouw Kris Merckx die kaarten voor 11.11.11 aan het verkopen was. Volgens een Facebookbericht verkocht hij er meer dan vorig jaar.

Vrijwilligers die op pad gaan voor 11.11.11. Wat denken ze erover bij Voorpost? “Op zich heeft Voorpost daar geen probleem mee – los van het feit dat wij het niet logisch vinden dat onze overheden, bijvoorbeeld via steun aan 11.11.11, in tijden waarin er al véél te veel geld van de belastingbetaler verbrast wordt hopen belastingsgeld richting Afrika, Azië en Zuid-Amerika sturen (…).” Dat is dus in een persmededeling in één zin ontkennen wat men in diezelfde zin beweert. Il faut le faire. “De Vlaams-nationalistische en heel-Nederlandse beweging Voorpost vindt het zinniger met de collecteschaal rond te gaan voor de armen onder ons eigen volk en heeft er geen enkel probleem mee open kaart te spelen over de bestemming van wat in die collecteschaal terecht komt.” We zijn benieuwd. “Met de opgehaalde gelden bezorgen wij tijdens de kerstperiode reusachtige voedselpakketten aan eigen mensen in nood: mensen die actief geweest zijn of nog steeds zijn in de Vlaamse Beweging, mensen die het slachtoffer waren van de belgische (met kleine b, nvdr.) repressie, maar ook en vooral uw en onze arme volksgenoten in de stedelijke gebieden van Vlaanderen.”

Voorpost zorgt verder ook voor “gratis bijlessen voor kinderen van gezinnen in financiële nood” en ”eerstehulpploegen (…) voor het leegpompen van onder water gelopen woningen en het bergen van wat daaruit nog kan gered worden. Tenslotte steunt Voorpost met de opgehaalde gelden ook militanten en verenigingen die, ten gevolge van volgens de regels verlopen acties en organisaties, in proces terechtkomen en daarvoor vaak zware advocatenkosten moeten maken.” Voorpost verzamelt onder andere geld in voor de boetes die Bart B. en Bart V. riskeren voor het bekladden van naamborden in Wezembeek-Oppem. Volgens welke “regels” is die actie verlopen, als Voorpost nu geld inzamelt voor die twee Bart’en?

Voorpost-militanten trekken van vandaag tot en met zondag op pad in Aalst, Turnhout, Gent, Leuven, Kortrijk, Antwerpen en “her en der in de Vlaamse Ardennen”. En vergeet het niet: “Voor het leegpompen van onder water gelopen woningen en het bergen van wat daaruit nog kan gered worden” slechts één adres: Luc Vermeulen (tel. 0475 29 57 65) en Björn Roose (tel. 0476 45 34 19). De Vlaams Belang Jongeren (VBJ) hebben intussen hun 'Armoede bestaat ook bij ons'-affiches laten bijdrukken en overplakken ermee schaamteloos de 11.11.11-affiches (foto 2; foto 1: Benefietetentje vorig jaar in Gent voor Z11Z11Z11. Een echte 11.11.11-spandoek werd gestolen en er werd driemaal een z aan toegevoegd.) 

De Vlaamse jeugdbewegingen, uitgezonderd het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ), voeren dit jaar ook actie tegen armoede bij ons, maar dan zonder zich af te zetten tegen armoede elders.

Antwerpen hoofdstad van de angst? Lees meer op p 4 - 6, Drugsoorlog in de Seefhoek. Lees meer op p 7. Wie het oktober-nummer van het VB-blad Antwerps Nieuws vastpakt, slaat meteen de schrik om het hart. Maar binnenin staan er toch twee bladzijden met – althans volgens het VB – “een positief voorstel om van Antwerpen een leefbare stad te maken”.

Het VB stelt hier haar BOP's (Buurt Observatie Patrouilles) voor. Ze worden wel niet voorgesteld als VB-initiatieven, maar het zijn telkens initiatieven waar VB-militanten achter zitten. Het verhaal in Antwerps Nieuwsis echter oude koek. Het opnieuw actieve BOP-Borgerhout en de man om wie het draait bij het BOP-Berchem werden al in april in enkele kranten en op deze blog voorgesteld. Anders dan de in samenwerking met de politie opgezette BIN's (Buurt InformatieNetwerken), waarbij buurtbewoners en handelaars die politie verwittigen als ze onraad vermoeden, zijn de BOP’s patrouilles die actief op stap gaan in bepaalde wijken. “Regelmatig passeren onze vrijwilligers met hun hond (…). Dit heeft zeker een afschrikkingseffect”, vertelt John Wolf over het BOP Borgerhout in Antwerps Nieuws. De rest van zijn verhaal lazen we ook al een paar maanden geleden.

Wat verzwegen wordt, is dat John Wolf niet zomaar een gepensioneerde is, door het ontslag van meer dan één VB-districtsraadslid de voorbije jaren nu ook VB-districtsraadslid in Borgerhout. John Wolf is ook één van de mensen die we terugvinden op mailinglijst naar wie Anders Brehing Breivik zijn manifest stuurde. En dat is opmerkelijk, want de meeste Vlamingen op de lijst van Breivik zijn mensen uit het Gentse. Het Limburgse VB-parlementslid Chris Janssens is een uitzondering op die regel. John Wolf is een andere uitzondering. Het mailadres van John Wolf op de Breivik-lijst (foto 1) is echter wel degelijk  het mailadres van Borgerhoutenaar en districtsraadslid John Wolf. Vooraleer hij het uitschreeuwt: we willen desgevallend best geloven dat Wolf Breivik niet persoonlijk kent, maar waarom verzeilde uitgerekend Wolf op de adressenlijst van Breivik? Behalve bij het BOP-Borgerhout is John Wolf ook actief bij Voorpost. Vooraan op foto 2 zie je John Wolf een oogje in het zeil houden bij de jaarlijkse herdenking van de Oostfronters in Stekene.

Of de Borgerhoutenaren daarmee gerust kunnen zijn, is natuurlijk nog wat anders.

Tweederde van de VB-partijraad heeft zich gisteren achter het advies geschaard dat de Belfortploeg zichzelf tegen eind juni moet ontbinden, zoniet worden de Gentse dissidenten uit de partij gezet. Het betekent dat eenderde van de VB-partijraad tegen het advies stemde. Dat is gezien de samenstelling van de VB-partijraad meer dan wie ook verwacht had, de Belfortploeg incluis.

De VB-partijraad steunde het advies van de ‘Commissie voor Verzoening en Tucht’ met 61 stemmen voor, 23 tegen en 6 blanco of ongeldige stemmen. Het advies houdt in dat de dissidente Gentse VB-gemeenteraadsleden de Belfortploeg tegen eind juni moeten opdoeken, hun website moeten sluiten en hun kritiek voortaan enkel intern mogen uiten. Francis Van den Eynde (foto 1), Gents VB-boegbeeld en voorman van de Belfortploeg, erkende op slechts een tiental medestanders binnen de VB-partijraad gerekend te hebben. VB-Senaatsfractieleider Jurgen Ceder vond de uitslag “een tegenvallend resultaat voor het partijbestuur”. Ai, Jurgen. Hoort dat niet intern te blijven? Mag dat wel aan de pers verteld worden?

De discussie in de VB-partijraad duurde langer dan verwacht. Francis Van den Eynde wees erop dat tendensrecht voor sommigen wél geduld wordt. Voor Alexandra Colen met haar publicatie Peper en Zout; voor Filip Dewinter die publiek zei in tegenstelling tot de partijlijn voorstander te zijn van de doodstraf; voor de groep VB’ers (onder andere Philippe Van der Sande en Tanguy Veys, nvdr.) die de verdediging opnemen van aartsbisschop Léonard… Voor Kristina Colen, zus van, en anderen wordt tendensrecht daarentegen niet gegund. “Het Vlaams Belang is niet langer de non-conformistische Vlaamse nationale volkspartij van weleer, maar heeft meer weg van een electorale club die slechts de belangen van de partijtop en een kleine groep daar rond als doel heeft”, luidt het in een persmededeling van de Belfortploeg die gisteren verspreid werd.

De Belfortploeg bestrijdt de bewering dat “geen der leden van de Belfortploeg gedurende hun partijlidmaatschap de boodschap, de stijl of zelfs de structuur en de leiding van het Vlaams Belang publiek in vraag heeft gesteld”. De Belfortploeg antwoordt: “Niets is minder waar. Wij verwijzen in dit verband onder meer naar de slottoespraak die Francis Van den Eynde hield, in tempero non suspecto, op het jongste VVBM-congres begin 2010, waarin hij met overtuiging de nota-Valkeniers met betrekking tot een nieuwe stijl voor de partij verdedigde. Hij had immers vastgesteld dat van deze nota, die unaniem door de partijraad werd goedgekeurd, niets in huis was gekomen. Dit is trouwens tot hiertoe nog steeds het geval.” (Link door ons gelegd, nvdr.)

“Er verandert dus niets”, besluit de persmededeling van de Belfortploeg. “Wij zullen niet toegeven. Onze ploeg blijft verder werken. Ze kreeg al heel wat steun en roept de goed menende Vlaamse nationalisten op zich rond haar te scharen. Onze webstek zal verder gebruikt worden en we benadrukken dat wij de partij niet vrijwillig zullen verlaten.”

Eén van de mensen die het tijdens de VB-partijraad opnam voor Francis Van den Eynde en de Belfortploeg is Johan Vanslambrouck, VB-gemeenteraadslid in Zandhoven, tot hij VB-gemeenteraadslid werd voorzitter van de IJzerwake en nog steeds voorzitter van de Vlaams-radicale actiegroep Voorpost. Aanstaande zaterdag zullen Francis Van den Eynde en Johan Vanslambrouck over een en ander nog kunnen napraten. Dan viert Voorpost in Merksem immers haar 35^ste Radicale Sporenherdenking, met als gastspreker… Francis van den Eynde (foto 2). Benieuwd of Voorpost-lid Filip Dewinter deze keer wél tijd heeft om langs te komen.

Amnestie: de voorbije dagen een heet hangijzer. Voor sommigen is het echter altijd tijd om over amnestie te praten. In het februari-nummer van het Voorpost-blad Revolte zette Björn Roose, persverantwoordelijke van Voorpost en VB-personeelslid voor de regio Sint-Niklaas, nog eens op een rijtje waarom hij en anderen om amnestie vragen.

Björn Roose: “Ten eerste bepleiten we amnestie op grond van de uitspattingen van de repressie. (…) Ten tweede bepleiten we amnestie op humanitaire gronden. (…) Ten derde kan amnestie nog steeds bepleit worden op christelijke gronden (minstens voor de christenen onder ons). (…) Tenslotte kan amnestie bepleit worden met het argument (…) “dat meer dan honderd jaar anti-Vlaams Belgisch unitarisme noodzakelijkerwijze tot activisme en collaboratie moesten leiden”.  Op dat laatste gaat Björn Roose uitgebreid in. Een verhaal dat ook VB-voorzitter Bruno Valkeniers bovenhaalt in een door De Standaard geweigerde vrije tribune. Maar laten we Björn Roose verder citeren.

Björn Roose: “Ondergetekende ging het zich bijna beklagen dat hij geen kind of kleinkind van ‘zwarten’ is toen hij dat verwijt in het gezicht geslingerd kreeg. De repressie en de daaropvolgende, intussen meer dan zestig jaar durende, halsstarrige weigering om amnestie door te voeren, heeft dan ook hele generaties Vlaams-nationalisten voortgebracht. Met een beetje cynisme zou een Vlaams-nationalist zich haast dankbaar moeten tonen tegenover de Belgische staat vanwege deze aangehouden haat. Het is immers gemakkelijker te haten wat ons haat, dan te haten wat ons vergeeft. Alleen al om dát af en toe duidelijk te maken, om aan te geven dat de haat van de Belgische staat tegenover Vlaanderen onverminderd verder duurt, is het goed de amnestie te blijven eisen. Desnoods tot iedereen die er het rechtstreekse of onrechtstreekse slachtoffer van werd dood en begraven is. Desnoods tot we het alleen nog postuum kunnen eisen. Hoe ging dat liedje ook alweer ? O ja, ‘We zullen België, België, België trouw verraden, haat in ’t leven, haat in ’t graf.”

Gelukkig is zelfs na het ‘in overweging nemen’ van het VB-wetsvoorstel voor amnestie de kans klein dat het wetsvoorstel door een parlementaire meerderheid wordt goedgekeurd. Anders wordt het voor Björn Roose moeilijker om verder te haten. (Foto: Björn Roose (r.) probeert Manneke Pis een Vlaams kostuumpje aan te doen en te laten pissen op een Belgische vlag, actie op 29 januari 2011).

In Vlaams-nationalistische kringen wordt het succes van de betoging van vorige zondag geminimaliseerd. De radicaalste Vlaams-nationalisten plannen een tegenbetoging; de anderen gedragen zich meer en meer als het Nieuwe-Vlaamse Establishment (N-VE).

Bij het VB luidde het commentaar op de betoging van zondag 23 januari 2011 (foto): “Dertig- tot vijfendertigduizend betogers (= politiecijfers zoals geciteerd door het VB, nvdr.) trokken (…) door de straten van Brussel. Geen overdonderend ‘succes’. (…) Pakweg 80% Franstalige betogers en 20% Vlamingen. Ook die cijfers (…) spreken boekdelen. Amper zes tot zevenduizend Vlamingen na een totale mobilisatie. Het is wat mager.” De betoging is anders wel op maar een paar dagen tijd in elkaar gebokst, door onervaren studenten, middenin de examentijd voor universiteitsstudenten… Dan 34 000 (politiecijfer) tot 45 000 (eigen cijfer) betogers bijeenkrijgen, chapeau. Volgens de eerste cijfers van Le Soir  zou 21 % van de deelnemers aan de betoging vorige zondag Vlamingen zijn, als men er de Vlaamse Brusselaars bij telt 24 %. Dat zijn dus 8 160 à 10 800 Vlamingen.

De voorlaatste Vlaams-nationalistische betoging (april 2010) telde daarentegen maar 1 200 betogers (volgens de politie), iets meer dan 2 000 (volgens meerdere media) tot 3 500 à 4 000 betogers (volgens de organisatoren). Bij de laatste Vlaams-nationalistische betoging (september 2010) was de opkomst nog kleiner, met volgens de organisatoren een duizendtal deelnemers. Voor een betoging waar twee maanden lang voor gemobiliseerd is! Nog niet wijzer geworden, gaat Voorpost op 27 maart opnieuw betogen. Waar precies wordt nog niet verteld. Voorlopig houdt men het op: “in een gebied dat nu tot Wallonië behoort maar nog niet zo lang geleden van ons was”. Maar de datum van 27 maart, die mogen de ‘echte Vlamingen’ alvast in hun agenda noteren. Wedden dat men de opkomst een ‘succes’ gaat noemen, al zal het maar een fractie zijn van het aantal Vlaamse betogers vorige zondag waar men nu zo geringschattend over doet?

Overigens wordt ook het ‘argument’ van stal gehaald dat het aantal betogers in het niets verdwijnt tegenover de “bijna 1,8 miljoen Vlamingen of 44 % van de Vlaamse kiezers (Vlaams Belang + N-VA)” die stemden voor “verregaande of volledige Vlaamse autonomie”. De stemmen voor het VB (491.457 op de Senaatslijst) worden hier iets te gemakkelijk samengeteld met die van de N-VA (1 268 780 op diezelfde Senaatslijst, oftewel 2,6 keer zoveel als het aantal VB-stemmen). Ten tweede: als men het aantal betogers gaat afmeten tegenover het aantal niet-betogers en/of kiezers… dan vervalt men in de argumenten van het establishment (“400 000 betogers tegen de raketten op 23 oktober 1985, maar 9,6 miljoen Belgen hebben niet betoogd tegen de plaatsing van raketten in België”). Jaja. Dat Bart De Wever, Ben ‘Laden’ Weyts en Johan Sauwens meer belang hechten aan de verkiezingsuitslag dan aan signalen vanuit acties... Dat verbaast niet. Als het het VB goed uitkomt, vervalt het VB echter evengoed in de retoriek van het establishment.

Een ongeluk komt nooit alleen. Nog maar pas heeft Studio Brussel (StuBru) de Antwerpse Groenplaats bezet met een Glazen Huis om geld in te zamelen voor aidsweeskinderen in Afrika. En dat met ons belastingsgeld! En terwijl er nog zoveel armoede is bij ons eigen volk! Op de Groenplaats is daarenboven de uitbating van het van oudsher ‘Vlaams huis’ Rubenshof overgenomen door een Marokkaan! In het jongste nummer van het Voorpost-blad Revolte doet een oud-Oostfronter zijn beklag.

Elke eerste zondag van de maand komen in Antwerpen oud-Oostfronters bijeen. Waar ze bijeenkomen, staat niet in het Voorpost-artikel. Maar het is bekend dat het VB-secretariaat in de Van Maerlantstraat in Antwerpen haar deuren openstelt voor die Oostfronters. Allemaal oude knarren nu. De jongsten zijn een eind de zeventig, de oudsten zijn diep in de tachtig tot begin negentig jaar oud. Voorpost’ers ‘doen’ de toog bij deze bijeenkomsten. Op de bijeenkomst van zondag 1 augustus werd verteld dat het Rubenshof (foto 1) overgenomen is door… een Marokkaan. “We zijn al wel wat gewoon in Antwerpen, maar ik geef toe dat was even slikken”, schrijft ene Jonathan (niet Jonathan Littell). “Het Rubenshof is nooit zo maar een café-restaurant geweest. Het was altijd nauw verbonden met de Vlaamse beweging. Op het gelijkvloers, ingericht naar wat men noemt ‘Vlaams decor’, vindt men onder meer enkele prachtige glasramen met de koppen van Bruno De Winter, die in 1945, in volle repressieperiode, het satirisch weekblad ’t Pallieterke oprichtte (foto 2) en Willem Elschot, schrijver-dichter die onder andere in 1947 het pakkend gedicht Borms schreef.” 

“In het stijlvolle zaaltje op de eerste verdieping zijn vast honderden vergaderingen, debatten en voordrachten doorgegaan georganiseerd door allerlei Vlaamse partijen, verenigingen en actiegroepen. (…) Het kan en zal best een ‘brave’ Marokkaan zijn, ik ben er van overtuigd dat hij geen enkele voeling heeft met de Vlaamse beweging, laat staan met ’t Pallieterke.” Ook de jongste jaren is Rubenshof nog gebruikt door verenigingen uit de Vlaamse beweging en/of gesteund door het VB. Zo hield het Vlaams Comité van Ex-moslims er voordrachten, kwam Jong VLOTT er bijeen, hield het NSV er een activiteit om haar Boetefonds te financieren, stelden de Vlaams Belang Jongeren er de Fransen van Alsace d’Abord voor… Anderzijds is café-restaurant Rubenshof met Ben Laiffaoui als zaakvoerder een Vlaamse zaak gebleven zoals ze was: met het ‘Vlaams decor’ van de zaak zoals weleer, Vlaamse bediening, Vlaamse kost op de menukaart… Wat is dan het probleem?

Jaren geleden overviel de opsteller van het Voorpost-artikel al “hetzelfde onbehaaglijk gevoel” bij de sluiting van het Scheldehof. Het Scheldehof is nu het drukbeklante Italiaanse restaurant Verona geworden (foto 3). “Meer nog dan het Rubenshof was het Scheldehof een echt Vlaams huis. Een warm nest en een echte thuis voor al wie actief was in de Vlaamse beweging. Zeker voor de ‘radicalen’ van VMO en Voorpost. (Het Rubenshof was overigens ook één van de stekken van de Vlaamse Militanten Orde, nvdr.) De uitbaters Liza en Jaak ontfermden zich als een echte vader en moeder over militanten die in de problemen zaten op hun werk, thuis, in de beweging enz. In 1976 organiseerde Voorpost er, enkele maanden na zijn oprichting in maart 1976 zijn eerste Radicale Sporenherdenking voor een vijftigtal toehoorders. Nu is het de zoveelste ergerlijke pizzazaak op de Oude Koornmarkt.” Waarschijnlijk kon de Oostfronter het niet over zijn hart krijgen om er eens te gaan eten. Wij aten er alleszins heerlijk.

Het Voorpost-artikel besluit voorspelbaar: “Met veel spijt en heel wat herinneringen hebben we ze in de loop der jaren zien verdwijnen, de talrijke Vlaamse huizen in Antwerpen en elders: het Scheldehof, de Peter Benoit, den Tyrol, de Piet Pot, de Vlaamse Club en zo vele andere. En nu het Rubenshof. Het zal wel niet politiek correct zijn, maar ik geef toe: wanneer ik dan verneem dat dergelijk nauw met de Vlaamse beweging verbonden horecazaken dan nog in handen komen van Marokkanen of andere buitenlanders, maakt dat mijn zondag niet echt vrolijk.” De auteur van het artikel vindt het een reden te meer om zich “te blijven inzetten voor het ‘eigen volk eerst’!” En toen dronk hij waarschijnlijk nog een pint Vlaamsche Leeuw. 

Overigens is ook het laatste ‘Vlaams huis’ in Antwerpen, café De Leeuw van Vlaanderen aan de Jezuïetenrui, dezer dagen dicht. Vanaf 3 januari zou echter 'den Ivo' (Ivo Collier, die het café jarenlang uitbaatte, nvdr.) terug achter de toog staan.

Aanstaande zondag 26 september worden in Sint-Truiden Waalse Feesten ingericht. Limburg heeft trouwens al lang een band met Wallonië, en meer in het bijzonder de provincie Luik. Limburg behoorde tot het Prinsbisdom Luik, en ontelbare Limburgers verdienden hun kost in de Luikse staalindustrie. Dat de Sint-Truidense burgemeester Ludwig Vandenhove lid is van B-plus helpt natuurlijk ook om de Waalse Feesten in Sint-Truiden georganiseerd te krijgen.

Maar er zijn er altijd die de pret willen bederven. Voorpost heeft aangekondigd de receptie bij de Waalse Feesten in Sint-Truiden te verstoren. Met “toeters, blazers, fluitjes, deksels, trompetten en al wat lawaai maakt” willen ze de receptie “enigszins opvrolijken”. Over vuvuzela’s wordt niet gerept. Volgens een persmededeling van Voorpost zijn Waalse feesten "op Vlaams grondgebied (...) een provocatie van jewelste." Even later herhaalt Voorpost nog eens dat dit "je reinste provocatie" is, en meldt de club van Luc Vermeulen (foto 1) dat Voorpost niet zal nalaten "op deze provocatie in te gaan". Voorpost heeft blijkbaar weinig nodig om zich geprovoceerd te voelen. Vervoer vanuit de traditionele vertrekpla(a)ts(en) voor Voorpost-manifestaties is geregeld. In 2008 voerde Voorpost al eens actie bij de Waalse Feesten in Sint-Truiden. Zonder vooraf het plaatselijk VB-bestuur in te lichten, wat kwaad bloed zette bij toenmalig VB-fractieleidster in de Sint-Truidense gemeenteraad Marleen Govaerts.

We ontkennen niemand het recht om fier te zijn op Vlaanderen, maar fierheid halen uit het verstoren van Waals Feesten in Vlaanderen is zielig. In Sint-Truiden laten ze het echter niet aan hun hart komen. De Waalse Feesten worden daar afgesloten met het Eerste Waals Humorfestival in Vlaanderen. Waar naast Bert Kruismans, de Waalse humoristen Les Frères Taloche, Alex Vizorek en Stefan Cuvelier – in het Nederlands – zullen optreden. Het is niet de grootste zaal van cultureel centrum de Bogaard die men daarvoor gereserveerd heeft, maar het is snel zijn om nog aan een toegangskaart te geraken.

Yves Pernet (Voorpost en RechtsActueel) reageerde op ons halal-artikel voorbije dinsdag met: Quick-halal: AFF geeft solidaristen gelijk. De vreugde om het ‘gelijk’ moet groot geweest zijn. Yves Pernet postte zijn reactie al in dezelfde nacht als ons artikel online ging. Maar Yves Pernet vergist zich.

Onze kritiek op het kapitalisme haalden wij niet “mits de nodige vertraging” bij solidaristen, maar stond al in de beginselverklaring van het Anti-Fascistisch Front (AFF) gepubliceerd in 1974. Yves Pernet was toen nog niet geboren. En het zijn ook niet Pernets helden zoals Joris Van Severen die ons inspireerden. Yves Pernet pleit voor “de herwaardering van onze eigen culturele tradities”, maar heeft “geen nood aan een socialistisch avontuur of aan de sociaal-democratie, die uiteindelijk toch verzandt in een links-liberaal verhaal over multiculturaliteit en andere onzin.” Iemand moet Yves Pernet eens het boekje Koken met Steve cadeau doen, sociaal-democraten hebben wel degelijk oog voor “lekker Vlaams” eten.

We zouden er niet op terug zijn gekomen, hadden de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) gisteren niet een actie gevoerd waarbij ze – fijnzinnig als altijd – in een aantal warenhuizen gedroogde varkensneuzen legden tussen de halalproducten. “De verkoop van halal vergroot het onderscheid tussen moslims en niet-moslims, wat de integratie allesbehalve ten goede komt”, schrijft het VBJ.  Het VBJ dat pleit voor de integratie van moslims, wie had dat ooit gedacht? Als ze consequent zijn organiseren de VBJ’ers binnenkort ook een actie tegen het koosjer eten dat in de Delhaize aan de Plantin-Moretuslei in Antwerpen wordt aangeboden. Of wil het VBJ niet dat ook de orthodoxe joden zich in de Vlaamse samenleving integreren?

Foto’s: 1. Gezonde kost bij Voorpost. De stukjes tomaat in de vorm van een Odal-runeteken. 2. VBJ-actie gisteren.

Traditioneel wordt aan de vooravond van de IJzerwake door Voorpost een ‘kameraadschapsavond’ in camping IJzerhoeve in Diksmuide ingericht. Even traditioneel strijken dan ook een aantal Blood and Honour’ers neer op de camping, zoals ze er ook zijn bij duistere muziekfestivals als het A.V.V.-Fest. Ook al op de IJzerhoeve. Na de zoveelste vechtpartij tussen Blood and Honour’ers van concurrerende groepen was vorig jaar de maat vol voor de uitbater van de IJzerhoeve Peter Ingelaere.

“Ik heb er niks dan miserie mee. Het is genoeg voor mij”, zei Peter Ingelaere. Hij zou geen A.V.V-Fest meer toelaten, geen ‘Keltische huwelijken’ meer (het excuus waarmee Blood and Honour Vlaanderen het terrein had gehuurd voor een concert op 18 oktober 2008). Het derde A.V.V.-Fest, eind deze maand, wordt alleszins niet meer aangekondigd met de IJzerhoeve als locatie. Waar het dan wel plaatsvindt, wordt nog stil gehouden. De kans is groot dat een zaal- en/of terreineigenaar raar gaat opkijken. Met Voorpost hadden ze bij de IJzerhoeve geen last, maar Voorpost zou delen in de klappen. En zo geschiedde. De Voorpost’ers die daags tevoren de weide in orde brachten voor de IJzerwake in Steenstrate moesten een andere bivakplaats opzoeken; voor de ‘kameraadschapsavond’ moest eveneens een andere zaal gezocht worden. Het werd overigens een ‘bonte avond’, in alle betekenissen die men eraan kan geven. Zowel qua liederen die gezongen werden onder leiding van Frederik Pas, beter bekend als VB-huiscartoonist Fré. Als qua samenstelling van het publiek, met zowel oudere sympathisanten, als jongere en oude Voorpost’ers, en minderjarigen die we omwille van de wet op de bescherming van… maar niet met naam zullen vernoemen.

's Anderendaags rinkelde de wekker al om 6 uur voor de Voorpost’ers. Om 8.30 uur verzamelden een vijftigtal Voorpost’ers op de IJzerwakeweide in Steenstrate om de nodige instructies te krijgen. Voorpost: “De zenuwen stonden enigszins gespannen want men verwachte een tegenactie vanwege anarchisten uit Luik. In de loop van de ochtend kregen we dan melding van het feit dat enkele tientallen anarchisten inderdaad vanuit Luik vertrokken waren richting Steenstrate. De nodige maatregelen en voorzorgen werden genomen, ploegen werden ingedeeld, verkenners werden uitgestuurd, niets werd aan het toeval overgelaten. De Voorpost-militanten stonden klaar om de anarchisten warm te onthalen. Maar het was ons niet gegund. De anarchisten werden te Ieper, per auto onderweg naar Steenstrate, onderschept door de politionele diensten.” Goed dat er politie was: dat de anarchisten hun matrakken en boksbeugels niet boven konden halen, en dat Voorpost de anarchisten niet kon ‘onthalen’. Zowel op Radio Rapaille als op de Voorpost-website bedankte Voorpost-actieleider Luc Vermeulen uitdrukkelijk een “zeer sterke ploeg Nederlandse Voorpostkameraden die heel wat afgezwoegd hebben.” Nederlanders hebben altijd wel rondgezworven op de IJzerwake, maar we kunnen ons niet herinneren dat ze ooit zo belangrijk waren voor het zetten van het podium, de tafels en stoeltjes, de nadarafsluitingen en de toiletten.

Foto 1: De ‘kameraadschapsavond’. Foto 2: Yves Pernet en de Nederlander Paul Peters aan de bedelstaf op de IJzerwake.

Het jongste nummer van het Voorpost-blad Revolte opent met een commentaar van hoofdredacteur Sjors Remmerswaal over Extreemrechts en haar betekenis. Een warrig verhaal.

“(…) Het gebruik van het woord extreemrechts om opvattingen of hele organisaties/personen in een hoek te drukken is (…) een naoorlogs gegeven”, weet Sjors Remmerswaal. “Het begrip extreemrechts, zou men gemakkelijk kunnen vertalen als zijnde dat het extremisten met rechtse politieke ideeën betreft. En extremisme uitleggen in de betekenis zoals het woordenboek Van Dale dit doet; ‘het doordrijven tot het uiterste zonder compromissen te willen sluiten.’ Wat in politieke zin natuurlijk betekent dat ook geweld niet uitgesloten is. Dit staat uiteraard haaks, het sluit het zelfs uit, met de deelname aan de parlementaire democratie.” Maar het etiket ‘extreemrechts’ wordt ook gedrukt op “immigratiekritische organisaties”, en Remmerswaal verwijst dan naar de Partij Van de Vrijheid (PVV) van Geert Wilders die einde 2009 geëtiketteerd werd als een extreemrechtse partij, en in een rapport van drie Nederlandse wetenschappers “nieuw rechts radicaal” en “polariserend” genoemd werd. Waarna Remmerswaal bijna eenderde van zijn hoofdartikel gebruikt om de politieke evolutie te schetsen van de instelling waarmee één van die drie wetenschappers verbonden is, de Anne Frankstichting. Anderen gebruiken termen als rechtspopulisme, zoals er ook liberaal populisme en links populisme kan onderscheiden worden. “De PVV evenals het Vlaams Belang worden uiteraard tot het rechtspopulisme gerekend.”

“Het lijkt (…) logischer om immigratiekritische organisaties van vandaag te plaatsen binnen het populisme en ook binnen de democratie. Juist om beladen termen en terugverwijzingen naar oorlogen te vermijden, want dat bevordert uiteraard geenszins het maatschappelijk debat. Toch blijft extreemrechts een politieke brandmerking, die ook vandaag de dag nog stand houdt. Ondanks een veranderd politieke debat, waarin gesproken kan worden over onderwerpen die heel lang taboe zijn geweest. Wie als persoon of in organisatorisch verband het etiket extreemrechts op zich heeft kleven, kan namelijk interesse verwachten van de overheid, rode terroristen, linkse (roddel)pers en een publieke afkeuring van burgerlijk-rechts.”Het lijkt alsof Remmerswaal niet gelukkig is met het etiket ’extreemrechts’ dat op Voorpost gekleefd wordt, terwijl het toch duidelijk is aan welke kant van het politieke spectrum Voorpost moet gesitueerd worden: het omslagartikel van het jongste nummer van Revolte is gewijd aan de Zuid-Afrikaanse apartheidsstrijder Eugène Terre’Blanche (foto) en in de rubriek ‘Voorpost in aktie’ zijn er foto’s van de jaarlijkse herdenking van de Oostfrontstrijders in Stekene en de eveneens jaarlijkse herdenking van de tot tweemaal toe voor collaboratie ter dood veroordeelde August Borms.

Je kan de N-VA (Nieuwe-Vlaamse Alliantie, in een Voorpost-artikel vertaalt als “AaN-VAaarbaarheid in de media”) veel verwijten, maar niet dat ze dezelfde idolen heeft en acties voert als het Vlaams Belang of Voorpost. Soms ontmoeten ze elkaar op hetzelfde terrein (sommige protestacties tegen de taalfaciliteiten in de Brusselse rand, bijvoorbeeld), vaker kiezen ze voor een andere strategie en tactiek. In het jongste nummer van Revolte heeft Sacha Vliegen trouwens twee bladzijden vol gepend om – onder de kop Failliet van het flamingantisme – het verschil in strategie en tactiek op communautair vlak tussen het VB en de N-VA te onderlijnen. Maar ook op andere vlakken verschillen beide partijen hemelsbreed. Bij de N-VA promoot men bijvoorbeeld het idee van autochtone (!) vrijwilligers (!) die als coach migranten willen begeleiden bij het integreren in de Vlaamse samenleving. Bij het VB vindt men dit een duivels idee. Meteen slagen in een inburgeringsproef of verblijfsvergunning afnemen, luidt het bij het VB.

Is het dan niet normaal dat men de N-VA als een rechtse, conservatieve partij bestempeld, en het VB als een extreemrechtse partij? Om nog maar te zwijgen over Voorpost die zaken doet waarmee het VB zich niet officieel mee wil associëren, maar wel graag ziet gebeuren. Dat de ideeën en acties van het VB en Voorpost afgekeurd worden door weldenkend Vlaanderen, en bij uitbreiding weldenkend België, kan men die laatsten niet kwalijk nemen. Het VB schreef vorige week nog: “Voor Vlaams-radicale politici en activisten is het absoluut geen oneer om door de Belgische veiligheidsdiensten als staatsgevaarlijk bestempeld te worden.” Maar in een eigen publicatie klaagt Voorpost dan weer over “interesse (…) van de overheid, rode terroristen, linkse (roddel)pers en een publieke afkeuring van burgerlijk-rechts.” Extreemrechts: tussen fier het te zijn en zich beklagen het te zijn.

Wezembeek-Oppem is een Vlaamse gemeente in de rand rond Brussel waar met de jaren alsmaar meer Franstaligen zijn komen wonen. Groepen als Voorpost voeren er regelmatig actie tegen de verfransing van deze morzel Vlaamse grond, goed voor circa 13 500 inwoners. Twee Voorpost’ers werden vrijdagochtend 21 mei betrapt bij het bekladden van borden. Er waren toen al een vijftigtal borden onder handen genomen.

Het was niet de eerste keer deze maand dat borden beklad werden met zwarte graffiti (foto’s), of stickers gehangen werden over Franstalige woorden. De gemeentediensten hadden hun handen vol met het verwijderen van alle tags. Volgens waarnemend burgemeester François van Hoobrouck (MR-FDF, slechts waarnemend burgemeester omdat de Vlaamse regering hem niet wenst te benoemen na het overtreden van de Vlaamse taalwetten) waren de tags het werk van personen die niet in de gemeente Wezembeek-Oppem wonen. Hij lijkt gelijk te krijgen. Bart V. en Bart B., beiden 25 j., die vrijdagochtend op heterdaad betrapt werden met het aanbrengen van tags, wonen respectievelijk in Zaventem en Grimbergen.

Dat ze Voorpost-militanten zijn, verbaast niet. Het aanbrengen van slogans als Nederlands is het handelskenmerk van Voorpost. Dat ze niet de meest zachtaardige zijn, verbaast evenmin. Bart V. en Bart B. zijn bij het gerecht al bekend voor meer dan veertig feiten. In de woning van Bart V. vond de politie drie vuurwapens, bij Bart B. werd een telescopische matrak aangetroffen. Het parket heeft tegen de twee een aanhoudingsbevel uitgevaardigd. Volgens burgemeester François van Hoobrouck van Wezembeek-Oppem zullen de daders moeten opdraaien voor de kosten voor schoonmaak en herstelling. De gemeente heeft zich burgerlijke partij gesteld tegen de twee Voorpost-leden.

Tijdens het pinksterkamp van Voorpost het voorbije weekend hadden ze er zo een gespreksonderwerp bij. Bart B., bij wie een telescopische matrak werd gevonden, heeft niet alleen vrienden bij Voorpost en het VB, maar ook bij het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) en rechts-radicale ‘autonomen’. Bart V., bij wie drie vuurwapens zijn gevonden, was tot eind vorig jaar secretaris van de  Vlaams Belang-afdeling van Zaventem. Volgens Hilde Roossens, voorzitster van het VB-Zaventem, stapte Bart V. rond Kerstmis op bij het VB. Roossens wilde niet toelichten waarom (“Ik ben zijn woordvoerder niet.”), en zelf was Bart V. niet bereikbaar voor commentaar.

Bart B. en Bart V. krijgen nu publiek steun van het N-SA. Ruben Rosiers: “Twee militanten van de actiegroep Voorpost, waar ook N-SA militanten kameraadschappelijke banden mee onderhouden, worden nu geconfronteerd met nultolerantie... omwille van taalactivisme! Geen in het wilde weg neersteken van mensen, geen homejackings, maar gewoon wat vandalisme met graffiti. Geeft dat soms blijk van een criminele organisatie (…)? Men zou het haast denken, want stande pede werd een huiszoeking bij de twee uitgevoerd. Of is dit soms een normale procedure die ze bij eender welke willekeurige grafittikunstenaar uitvoeren?” Eén keer op twee slaagt Ruben Rosiers erin “graffiti” juist te schrijven. Proficiat. Maar: Bart B. en Bart V. graffitikunstenaars? Of "gewoon wat vandalisme"?

De rechtsradicale Vlaams-nationalistische en Heel-Nederlandse actiegroep Voorpost heeft een nieuwe website. Een nieuwe “webstek”, heet dat daar. “Deze nieuwe stek bevat meer informatie, beschrijft vele jaren van actie, vorming en kameraadschap en zal vaker worden vernieuwd”, werd op 18 november medegedeeld. Opvallendste is echter dat  men vroeger over aparte pagina’s voor Voorpost-Vlaanderen en Voorpost-Nederland beschikte, en het nu nog slechts één website is voor de nationalisten beneden en boven Wuustwezel.

En er is nog meer Voorpost-nieuws. Na de huldiging van collaborateur en nazi Reimond Tollenaere zondag 8 november werd in Oostkamp ook hulde gebracht aan de intussen 75-jarige Roeland Raes. Mede-oprichter van Voorpost, voorzitter, ondervoorzitter, hoofdredacteur van Revolte, auteur, spreker op vormingsavonden en -weekenden. “Een leven van strijd, van non-conformistische inzet.” Meteen werd ook aangekondigd dat het hoofdredacteurschap van het Voorpost-blad Revolte in handen komt van de Nederlander Sjors Remmerswaal (27 j., wonend in Zoetermeer in de Nederlandse provincie Zuid-Holland). Bij de publieke opinie in Vlaanderen is Sjors Remmerswaal een nobele (nouja) onbekende, en zelfs ’t Pallieterke heeft hem nog niet gestrikt voor een interview. De man is nochtans regelmatig in Vlaanderen.

Vanaf 2001 is hij actief op diverse extreemrechtse internetfora, als lid van de Nieuwe Nationale Partij (NNP). Vanaf 2004 duikt Sjors Remmerwaal op in Vlaanderen (de IJzerwake, het Pinksterkamp van Voorpost, de Radicale Sporenherdenking van Voorpost…). In 2005 wordt hij gesignaleerd op het berucht ‘Blokhutfeest’ van Voorpost en het Soetermeer Skinhead Front. Achteraf ontkent hij elke betrokkenheid van Voorpost hierbij. Vanaf 2006 schrijft Sjors Remmerswaal artikels voor Revolte en andere Voorpost-publicaties. Een Nederlandse bron omschrijft hem als “de humorloze intellectueel van Voorpost-Nederland.” De jongste jaren werkt Sjors Remmerswaal mee aan de boekenrubriek van Radio Rapaille. Sjors Remmerswaal is ook internetdomeineigenaar van de Nederlandse variant van Z11-Z11-Z11, Wij-Wij-Wij. Een website en actie om voor behoeftige, bij voorkeur rechtsradicale, Vlamingen / Nederlanders geld en andere zaken in te zamelen; liever dan mensen in ontwikkelingslanden te steunen.

Het voorbije weekend was Sjors Remmerswaal samen met Vlaams Voorpost-actieleider Luc Vermeulen en een handvol Voorpost-militanten te gast bij Adsav, een extreemrechtse nationalistische Bretoense groepering. Genre ‘wij zijn geen neonazi’s maar veroordelen niet de Bretoenen die langs de zijde van de Duitsers stonden tijdens de Tweede Wereldoorlog’. Voor Voorpost is het een vooruitgang dat Sjors Remmersdaal hoofdredacteur is geworden van Revolte. Volgens zijn eigen blog heeft hij immers geen twee linkerhanden. Zo legt hij er bijvoorbeeld geduldig uit hoe je een kraanleertje (een “joint”) moet vervangen bij een lekkende kraan. Foto: Sjors Remmerswaal (r.) op de Kameraadschapsavond van Voorpost, aan de vooravond van de IJzerwake dit jaar. Naast hem de Nederlandse Voorpost-actieleider Florens van der Kooij (l.) en de Vlaamse Voorpost’er en auteur van een artikel over economische soevereiniteit in de jongste Revolte Sacha Vliegen (m.). Klik eenmaal op de foto voor een grotere afbeelding.

In het kader van de Week van de Smaak, die nog tot zondag loopt, geven Turkse topchefs morgen in Antwerpen en Brussel kookworkshops. Ook elders in Vlaanderen mag men proeven van Turkse lekkernijen. Het voorbije weeekend kreeg men er nog Vlaamse versnaperingen bovenop. Voorpost was immers op pad.

Het kreeg minder aandacht in de media dan het verstoren van concerten van Clouseau, maar het voorbije weekend stonden Voorpost-militanten in Aalst, Mortsel en Gent aan de zaaltjes waar de plaatselijke burgemeesters de Turkse kookkunst uitprobeerden. De Voorpost’ers stonden er met een spandoek met de slogan Stop de multiculturele waanzin. Om de grimmige sfeer wat te breken werden echter ook “Vlaamse versnaperingen” uitgedeeld. Welke wordt niet verteld in de persmededeling die Voorpost verspreidde. Voorpost zegt wel nog te kunnen leven met de gastlanden de voorgaande jaren Zwitserland, Frankrijk en Italië “waar gezien de gemengdheid van onze Europese keukens wat voor te zeggen viel”, maar Turkije… Voorpost is “van oordeel dat het in Vlaanderen zinniger zou zijn de uitheemse bevolking kennis te laten maken met onze cultuur, met onze gewoontes, met onze waarden en normen, en… met onze keuken. Turkije – zoals de organisatoren van de Week van de Smaak dat doen – bovendien aanduiden als ‘een land waar Oost en West elkaar ontmoeten’ en ‘vergeten’ erbij te vertellen dat de ‘ontmoetingen’ vooral plaatsvonden door Turkse invallen in Europa en tegenwoordig door massale Turkse emigratie naar Europa, terwijl van het Westen in Turkije alleen nog het toerisme overgebleven is. Dat is… appels met peren vergelijken.” Ver gaan ze de vergelijkingen niet zoeken bij Voorpost.

Opgejaagd door Voorpost ageerde het VB het voorbije weekend ook al tegen Sinterklaas onder het motto Het blijft een Turk. Geboren in de Griekse stad Myra, maar dat behoort nu tot Turkije. Of zijn die berichten in bepaalde media over Voorpost en het VB maar om te lachen? Zijn het grappen zo zuur als… een citroen?

Bij Voorpost hebben ze een druk weekend achter de rug. De puberale actie tegen Clouseau omwille van een pro België-liedje haalde enkele Vlaamse kranten. Voorpost-Nederland haalde intussen enkele lokale kranten met een actie bij een gevangenis voor mensen zonder geldige verblijfspapieren in Zaandam en een info-moment over de islam in Twente. De meest controversiële Voorpost-activiteit het voorbije weekend, waarvoor daarenboven het meeste volk op de been was, haalde echter niet de massamedia.

Bij de acties tegen Clouseau in Oostakker (bij Gent) en Schoten (bij Antwerpen) voerden zaterdag respectievelijk vijf en vijftien Voorpost’ers actie, in Zaandam kropen zaterdag twee Voorpost’ers op een dak en in Twente gingen zondag een twintigtal mensen luisteren naar de gelegenheids‘islamologen’ Alfred Vierling en Florens Van der Kooi. In (opnieuw) Oostakker kwamen zondag daarentegen een kleine 150 mensen bijeen voor een door Voorpost georganiseerde huldiging van collaborateur en nazi Reimond Tollenaere. “Persoonlijk gok ik het aantal aanwezigen tussen de 200 en de 220 mensen”, schrijft NSV’er en Voorpost’er Yves Pernet op zijn blog. Maar dat is verkeerd gegokt. Iets minder dan 150 mensen is echter nog altijd een respectabel aantal voor een weinig respectabel man. Volgens Pernet waren “meerdere mensen van de ‘fine fleur’ van de radicaal-rechtse Vlaamse Beweging” aanwezig, van “zeer jong tot mensen van een mooie leeftijd.” Nog volgens Pernet was er een “interessante” toespraak van oud-ondervoorzitter van het Vlaams Blok Roeland Raes, en Oswald Van Oothegem sprak er “met een passie die kenmerkend is voor hen die de repressie en de onrechtvaardigheid van het Belgische regime hebben meegemaakt.” En er was natuurlijk een toespraak van Luc Vermeulen, actieverantwoordelijke van Voorpost die wij wat oneerbiedig als “master of ceremony” hadden aangekondigd. Nee, nee. Luc Vermeulen had een heuse speech voorbereid ter ere van Reimond Tollenaere, speech met als titel Wij dragen het vaandel verder.

Luc Vermeulen zei dat men fouten kan maken “maar men mag daardoor geen afbreuk doen aan de persoon die de mens is geweest. En Tollenaere was een idealist die enkel het beste voor zijn volk nastreefde.” Ja ja. En Hitler kon ook lief zijn voor kindjes. “Men kan dan zeggen dat men niet mag spreken over de collaboratie, tenzij om ze in de sterkste bewoordingen te veroordelen. Dat zou echter geschiedenisvervalsing zijn aangezien het interbellum en Wereldoorlog II bepalende factoren zijn geweest in de ontwikkeling van het Vlaams-nationalisme.” Voilà, dat is nu eens wel waar: de collaboratie is een bepalende factor geweest in de ontwikkeling van het Vlaams-nationalisme. Geen eerbetoon meer mogen houden voor Reimond Tollenaere, dat vinden Luc Vermeulen en Yves Pernet beangstigend. “Toegeven aan de hysterie rond deze dingen betekent dat de grenzen van het toelaatbare weeral inkrimpen tot we uiteindelijk niets meer mogen zeggen.” Een excuus in dezelfde categorie als dat negationisme moet kunnen. Pernet probeert nog te ontkennen “dat dit een herdenking was van een nationaal-socialist”, maar één van de bezoekers van zijn blog laat in een reactie weten dat dit flauwekul is. Hij reageert met: “Tollenaere was natuurlijk wel 100 % een nationaal-socialist, dit proberen te minimaliseren is een beetje flauw. Alsof nationaal-socialisten zich niet (toen én nu) inzetten voor hun volk. Dit schoonheidsfoutje buiten beschouwing gelaten wil ik jullie wel feliciteren voor het houden van deze herdenking.”

Voorpost is vanavond niet officieel in Gent bij de betoging tegen ‘zinloos geweld’ van het N-SA &Co, maar Voorpost’ers dragen wel meer dan één petje (ze zijn Voorpost’er en NSV’er, Voorpost’er en VB(J)’er, Voorpost'er en portier bij een concert van Kategorie C, Voorpost’er en Blood and Honour’er…) zodat we wel een paar Voorpost’ers in Gent mogen verwachten. Goed nieuws voor hen: morgen moeten ze niet opdraven in Antwerpen voor een actie die de Vlaamse Volksbeweging (VVB) gepland had bij de herdenking van de Wapenstilstand, actie die gesteund zou worden door Voorpost. Ineke Cleymans-Oris (foto 1) had als “secretaresse VVB-afdeling Groot-Antwerpen” opgeroepen voor deze actie. We kennen haar echter ook als VB-kandidate voor de Vlaamse parlementsverkiezingen op 7 juni dit jaar, en niet in het minste als echtgenote van actieverantwoordelijke van het VB-Antwerpen Albrecht Cleymans. Nadat de Brabançonne gezongen zou worden, zouden de gemobiliseerde Vlaams-nationalisten de Vlaamse Leeuw aanheffen omdat “bij de gesneuvelden van de Grote Oorlog zeer veel Vlamingen waren” en dit bij de Wapenstilstandherdenking onderbelicht blijft (foto 2, klik eenmaal op de afbeelding voor nog meer uit de oproep voor actie). Maar zie, soepel als ze soms zijn op het kabinet van burgemeester Patrick Janssens deelde het Antwerpse stadsbestuur gisterenmorgen in een persmededeling mee dat, zowel bij de plechtigheid aan de begraafplaats Schoonselhof als aan het monument van de gesneuvelden in het Stadspark, de Koninklijke muziekkapel van de Lokale Politie Antwerpen “de ‘Last Post’, het volkslied van de Vlaamse Gemeenschap en het Belgisch volkslied” zal uitvoeren. De VVB is daarenboven uitgenodigd om mee een krans neer te leggen, en mag dat ook de volgende jaren doen.

VB-personeelslid en Voorpost-actieleider Luc Vermeulen (foto 3) kan nu van zijn vrije dag op 11 november gebruik maken om eens een cursus Nederlands in te kijken. In een bericht aan de Voorpost-militanten deelde hij gisterenavond mee: “Vanaf heden zal de ‘Vlaamse leeuw’ (moet dat niet ‘Leeuw’ zijn, met een hoofdletter?) opgenomen worden in het programma. Ermag (typfout) tevens een krans neergelegt (taalfout) worden voor de Vlaamse soldaten gesneuveld tijdens de oorlog van 14-18.” Voorts bedankt Luc Vermeulen de actievoerders tegen Clouseau. “Deze acties kregen heel wat mediabelangstelling. indien (hoofdletter vergeten) Clouseau meent via liederen belgië (typisch Vlaams-nationalistisch natuurlijk om België zonder hoofdletter te schrijven) te moeten verdedigen en daarmee uiteraard een politieke mening verkondigd (alweer een dt-fout) dan zal hij (hij?) ook in de toekomst, Voorpost op zijn (zijn?) weg tegenkomen.” Was Luc Vermeulen op zijn weg maar eens een leraar Nederlands tegengekomen!

Aanstaande zondag worden de bottines van de Voorpost’ers en de bazuinen van de VNJ-muziekkapel nog eens opgeblonken. In Oostakker, bij Gent, organiseert Voorpost een herdenking van Reimond Tollenaere, naar aanleiding van diens honderdste geboortedag. Sprekers zijn oud-Oostfronter Oswald Van Oothegem en voormalig senator en ondervoorzitter van het VB Roeland Raes. Master of ceremony is Luc Vermeulen, VB-personeelslid en actieverantwoordelijke van Voorpost. Maar wie is Reimond Tollenaere?

In de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging wordt Reimond Tollenaere als volgt omschreven. We hebben de Encyclopedie wel niet zelf kunnen inkijken, maar we nemen aan dat Wouter Jeanfils, tegenwoordig VB-provincieraadslid in Vlaams-Brabant, er correct uit citeerde.“Tollenaere studeert van 1928 tot 1934 rechten aan de RUG. Hij is een radicaal aanhanger van politiek Groot-Nederland en verwerpt elk compromis met de Belgische staat. Als beursstudent in Duitsland in 1931 en 1932 komt hij in contact met het nationaal-socialisme en neemt hij een aantal nazileerstellingen over. Tollenaere is nog student wanneer VNV-leider Staf de Clercq hem in oktober 1933 benoemt tot propagandaleider van het VNV. Van meet af aan is het Tollenaeres bedoeling om het VNV een nationaal-socialistische en Groot-Nederlandse koers te laten varen. Hierdoor komt hij regelmatig in conflict met de gematigder strekking binnen de partij. In mei 1936 wordt hij tot volksvertegenwoordiger gekozen. Hij streeft naar een rechtse en antidemocratische beweging tegen een eventueel volksfront van socialisten en communisten. Tollenaere wordt bij de Duitse inval gearresteerd en naar Frankrijk gedeporteerd (10 mei 1940), maar op 21 juni bevrijd. In de zomer van 1940 spreekt hij zich uit voor een onvoorwaardelijke collaboratie en een nationaal-socialistische Germaanse statenbond. Groot-Nederland zou hierin als autonome staat een plaats vinden. In mei 1941 wordt hij de eerste commandant-generaal van de Dietsche Militie/Zwarte Brigade van de Eenheidsbeweging-VNV. In augustus 1941 behoort hij tot de eerste lichting Vlaamse vrijwilligers die naar het oostfront vertrekken. Na zijn vertrek heeft Tollenaere geen invloed meer op de politieke koers van het VNV. Bij een van de eerste acties van het Vlaamsch Legioen sneuvelt hij. Zijn dood is een zware klap voor de Clercq die Tollenaere ziet als zijn opvolger.”

Bij Wikipedia wordt nog gepreciseerd: “Zelf vertrok hij op 6 augustus 1941 als Untersturmführer (onderluitenant) bij het Vlaams Legioen (Waffen-SS) met een groep vrijwilligers naar het Oostfront.“ Aan die collaborateur en nazi brengt Voorpost zondag hulde. Als Bruno Valkeniers het meent dat er voor "nazisten" geen plaats is bij het VB, mogen Roeland Raes en Luc Vermeulen maandag dan nog binnen bij het VB?