Anti-Fascistisch Front / Verzet

Zoals verwacht is extreem-rechts in Franstalig België vorig weekend volledig weggeveegd. Voor het eerst sinds Zwarte Zondag, die van 24 november 1991, heeft het Front National (FN) geen enkele vertegenwoordiging meer in de parlementen. Extreem-rechts is er in de komende jaren op het bovenlokale niveau volkomen afwezig. En dat heeft het volledig aan zichzelf te danken. 

Voor de Senaat hadden de kandidaten van 'Wallonie d'Abord' (WdA, foto) het extreem-rechtse speelveld voor zich alleen. Het knullige FN slaagde er immers niet in een lijst neer te leggen die aan de wettelijke minima voldeed. Ondanks het gebrek aan  extreem-rechtse concurrentie kon de WdA-lijst aangevoerd door partijvoorzitter Francis Detraux (ex-FN) amper 2,5 % van het Franstalige electoraat overtuigen.  Met dit resultaat parkeert WdA zich tussen de 'Parti Populaire' (4 %) van de flamboyante Mischael Mondrikamen en de Franstalige PVDA’ers, de PTB (2,1 %). WdA-voorzitter Detraux verzamelde 8 524 voorkeurstemmen. Hoeveel van die 2,5 % (62 251 stemmen) zou overschieten mocht het FN tóch hebben kunnen deelnemen? Allicht niet veel. De FN-senaatslijst haalde drie jaar geleden nog 5,9 % van de stemmen. Dat was toen goed voor één senator en de broodnodige partijfinanciering. In vergelijking met vorig jaar zit WdA wel in de lift. Het vervijfvoudigde haar stemaantal, maar het blijven bijzonder lage cijfers. Niet echt verwonderlijk met een lijsttrekker met het charisma van een overgordijn.  

In Henegouwen stonden drie extreem-rechtse lijsten op de stembrief voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Zoals eerder voorspeld op deze blog blijven de drie 'partijen' met lege handen achter. Het FN onder aanvoering van Patrick Cockriamont zette het minst slechte resultaat neer met 2,8 % van de stemmen. Oudgediende Cockriamont verzamelde zelf 2 770 voorkeurstemmen. Globaal gezien betekent dit resultaat niets minder dan een catastrofale achteruitgang met liefst 5 % ten overstaan van 2007. Dit verlies van ongeveer twee stemmen op drie doet het FN vlotjes onder de kiesdrempel  belanden. En de laatste kamerzetel verliezen. Exit FN. Tweede in extreem-rechtse lijn was Wd’A met bijna 2 % van de stemmen. WdA-lijsttrekker Juan Lemmens (ex-FN) behaalde slechts 1 460 voorkeurstemmen. Erg vrolijk word je daar waarschijnlijk niet van als radicaal-rechtse 'voorman'. Het tweede Front National dat in deze kieskring deelnam aan de bolletjeskermis, onder de naam 'FN+', verwierf 1,6 % van de stemmen. Lijsttrekker-brulboei Salvatore Nicotra sloot de feestelijkheden af met 1 931 voorkeurstemmen. De drie extreem-rechtse lijsten samen waren goed voor 6,3 % van de stemmen in Henegouwen. Eén enkele lijst met het gecombineerde resultaat van de drie lijsten had quasi zeker een zetel opgeleverd. Vorig jaar was het gezamenlijke resultaat van alle extreem-rechtse lijsten hier ook ongeveer 6%.

In Namen zet het FN een identieke score neer als in de kieskring Henegouwen met 2,8% van de stemmen. Een achteruitgang met 2 % in vergelijking met 2007. WdA behaalt hier 1,6 % van de stemmen. In Brussel-Halle-Vilvoorde worden de laagste scores opgetekend. Het FN haalt hier nog 0,7 %; WdA is goed voor amper 0,4 %. De WdA-lijsttrekker voor Brussel-Halle-Vilvoorde was partij-ondervoorzitter Kabasele (van Congolese origine, nvdr). Hij behaalt amper een derde (!) van de voorkeurstemmen van de nummer twee op de WdA-lijst, ene Stéphanie Moriau. Eigen volk eerst zeker? In Luik presenteerde enkel WdA zich voor de kiezer. De WdA-lijst behaalde er 1,5 % van de stemmen. Lijsttrekker Jacqueline Merveille (ex-FN) klokt af op 1 901 voorkeurstemmen. En daarmee is alles gezegd. Dit resultaat staat in schril contrast met de extreem-rechtse resultaten van begin jaren negentig. Toen piekten zowel het FN' als de schreeuwlelijkerds van 'Agir' in en rond de vurige stede met (gezamenlijke) scores van meer dan 10 %. De proteststemmen van toen lijken nu volledig verdampt. Meer van hetzelfde in de meest schilderachtige provincie van het land. De WdA is  in Luxemburg goed voor 1,8 % van de stemmen. Lijsttrekker Pascal Ligot behaalt nauwelijks 461 voorkeurstemmen. Dit resultaat mag niet verbazen. Ook het Front National kreeg hier in haar gloriedagen nooit echt voet aan de grond. De provincie is van oudsher een PSC/CdH - bastion. 

Het Front National is anno 2010 zowat alles kwijt. De partij rest enkel nog lokale en een handvol provinciale mandatarissen; 26 gemeenteraadsleden en 4 provincieraadsleden om precies te zijn. De partij is  met andere woorden. klinisch dood. Nieuwkomer 'Wallonie d'Abord' vult de vrijgekomen plaats gedeeltelijk in, maar kan tegelijk nergens overtuigen met scores tussen 1 à 2 %. Erg veel koop je daar niet voor. De partij wordt wel de grootste onder de extreem-rechtse kleintjes. Een schrale troost die  bovendien geen enkele garantie biedt voor politiek overleven in de komende – verkiezingsloze – jaren. Net als het FN moet WdA het doen zonder dotatie, zonder bekende koppen en met een dunbevolkte achterban. In aanloop naar 13 juni maakte het FN er een sport van om de 'Parti Populaire' (PP) van Mondrikamen stokken in de wielen te steken. Er werd in het FN-hoofdkwartier – niet geheel onterecht – gevreesd voor een massaal verlies van kiezers aan de rechts-populistische nieuwkomer. In de laatste weken voor verkiezingsdag organiseerde het FN een regelrechte diarree aan persmededelingen om de zogenaamde 'wantoestanden' in de PP aan te klagen, en om uitvoerig melding te maken van de vele misnoegde overlopers die vlotjes de rangen van het FN vervoegden. Op 13 juni, bij het binnenkomen van de resultaten, werd er lange tijd van uit gegaan dat de eerste verkiezingsdeelname van de PP op absoluut niets zou uitdraaien. Laat op de verkiezingsavond bleek echter dat de PP alsnog een Kamerzetel in de wacht kon slepen.

Hoe het nu verder moet met het FN is onduidelijk. De enige troef waarover de spookpartij beschikt is een sterke merknaam die echter door verschillende groupuscules wordt geclaimd. Achter de naam en het logo steekt momenteel absoluut niets. Geen organisatie of structuur, geen visie, nauwelijks een programma en dit alles onder kundige leiding van een handvol louche en schandaalgevoelige figuren. De concurrentie op de rechterflank wordt er bovendien niet kleiner op in de komende jaren. Wordt ongetwijfeld vervolgd, maar vraag ons niet wanneer.

Het electorale spel eerlijk spelen is niet aan extreem-rechts besteed. Dat bleek eerder deze week eens te meer toen Le Soir onthulde dat militanten van 'Wallonie d'Abord' (WdA)  zowat alle truken van de foor hebben uitgehaald om aan de nodige peterschaphandtekeningen te raken voor deelname aan de verkiezingen."Sur les marchés et lors d’autres événements publics, les militants de Wallonie d’abord ont obtenu des signatures en trompant les gens sur leur véritable programme."

Wie als partij wil deelnemen aan de federale verkiezingen heeft voldoende aan de handtekeningen van een aantal uittredende parlementsleden. Anders moet men noodgedwongen de straat op om een berg handtekeningen te verzamelen. En daar wringt uiteraard het schoentje voor kleine en/of nieuwe partijen. Zeker voor politieke hobbyclubs van de meest radicale soort zoals 'Wallonie d'Abord'. Het is niet de eerste keer dat WdA schrik heeft van haar eigen programma 'en plein public'. Vorig jaar presteerden enkele WdA'ers het om de jacht op de nodige handtekeningen – toen voor deelname aan de regionale verkiezingen – te vermommen als een petitie voor armlastige landbouwers! Het relaas van een opgelichte landbouwer willen we u niet onthouden. “Je me suis fait arnaquer”, zegt Alain Marion. Toen hij voor een Aldi-winkel in Rochefort actie voerde voor een betere melkprijs werd hij benaderd door drie jonge vrouwen. “Elles nous ont déclaré qu'elles faisaient partie d'un groupe qui voulait lancer un nouveau parti politique appelé ‘Wallonie d'Abord’. Et que justement, la défense de nos intérêts figurait en bonne place parmi leurs priorités. Ces gens parlaient bien. Bref... j'ai signé. Tout comme plusieurs autres agriculteurs de la région. Maintenant, je le regrette car j'apprends que le programme de ce parti positionne celui-ci vraiment très à droite. Ce qui ne nous avait bien sûr jamais été précisé par nos interlocuteurs. Je suis dégoûté.”

Dat er door extreem-rechts aan de andere kant van de taalgrens gesjoemeld wordt om aan voldoende handtekeningen te raken voor verkiezingsdeelname is geen nieuwigheid. Vooral het onvolprezen Front National (FN) had een patent op die bedenkelijke praktijk. Een enkele keer slaagde het FN er zelfs in om peterschapshandtekeningen van overledenen te verzamelen! Met alle voorspelbare gevolgen vandien. Meer dan eens werden FN-kieslijsten verwezen naar de prullenmand. In juni 2008 werd ex-FN voorzitter Daniël Féret nog veroordeeld tot een jaar cel door de rechtbank in Namen omdat hij in 2004 zwaar gefraudeerd had met de peterschapshandtekeningen voor de FN-lijst voor de Europese verkiezingen. Zijn partner Audrey Rorive werd toen voor dezelfde feiten veroordeeld tot 9 maanden met uitstel.

De zwanenzang van Franstalig extreem-rechts, het ‘Front National’ in het bijzonder, zit er keihard aan te komen. Amateuristisch geklungel van het allerhoogste niveau, eindeloze interne conflicten en nieuwkomers die in dezelfde vijver vissen gaan het FN waarschijnlijk eerstdaags de nek omwringen. Uitsluitsel volgende zondag.

Voor de komende stembusgang hebben een aantal rivaliserende extreem-rechtse groepen onder de taalgrens een ‘tijdelijke wapenstilstand’ afgesloten. Om niet helemaal verdeeld voor de Franstalige kiezer te verschijnen. Die verdeeldheid is haast legendarisch. Meerdere partijen en partijtjes noemen zichzelf immers het échte 'Front National' (van België). En maken vooral elkaar het leven zuur. Ondanks die ‘inspanningen’ kan de kiezer op 13 juni in slechts drie kieskringen op het FN stemmen. FN-lijsten vind je op de kiesbrief in B-H-V, in Namen en in Henegouwen. Een lijst indienen voor de senaat was kennelijk te veel moeite. Dat organisatorische onvermogen heeft verstrekkende gevolgen nog voor er één stem is uitgebracht. Partijfinanciering hangt immers af van aanwezigheid in zowel kamer als senaat. Zelfs een goede score voor het federale parlement zal de financiële meubelen niet kunnen redden. Dat belooft voor de gitzwarte toekomst.

De lijst van groepen en groupuscules die zich voor de gelegenheid aandienen onder de noemer 'FN', met het lijstnummer 7, is indrukwekkend lang. De ‘kern’ wordt echter gevormd door het Front National geleid door uittredend kamerlid Patrick Cockriamont in combinatie met het ‘andere’ Front National waarin senator Michel Delacroix en oudgediende Patrick Sessler de hoofdrollen spelen. De rivaliserende ‘fronten’ op één enkele lijst houdt niets meer in dan een (tijdelijk) verstandshuwelijk; ze lusten elkaar namelijk rauw. De beide FN’s worden versterkt door een reeks personaliteiten uit extreem-rechtse groupuscules met ronkende namen. In volgorde van importantie gaat het om: het 'Front Démocratique Belge' (FDB), de 'Fédération des nationalistes Wallons' (FNW), de 'Fédération des nationalistes populaires Bruxellois' (FNPB) en de onvermijdelijke grappenmakers van 'Nation'.

Franstalig extreem-rechts zou zichzelf niet zijn mocht de hergroepering volkomen geslaagd zijn. Dat is ook nu het geval. In de kieskring Henegouwen zal het 'FN - lijst nr. 7' noodgedwongen de stemmen moeten delen met een 'Front National plus' (FN+) dat geleid wordt door oudgediende Salvatore Nicotra. Dat herleidt de kansen op electoraal succes, voor de beide FN-lijsten althans, tot zowat het absolute nulpunt. Een (eerste) zetel in deze kieskring kost ca 5,5% van de stemmen. In de huidige omstandigheden lijkt dat zo goed als uitgesloten als de stemmen ook nog eens gedeeld moeten worden. Salvatore – FN plus – Nicotra is één van de allerlaatste militanten van het originele Belgische Front National opgericht in 1985. Hij beweert over een ledenbestand van een 300-tal rechtse rakkers te beschikken. Veel geld durven we niet in te zetten op de correctheid van die informatie. Nicotra maakt nog steeds deel uit van de oorspronkelijke FN/NF – vzw. Dat zou wel eens een troef kunnen zijn voor het gebruik van de partijnaam en bijbehorend logo in de toekomst.

De rol van lachende derde in deze politieke context is weggelegd voor de relatief nieuwe partij 'Wallonie d'Abord' (WdA). Een kleine rechts-regionalistische politieke formatie die, we vinden het écht niet uit, ontstaan is als dissidentie van een FN - dissidentie. Dat zit zo: een aantal jaren geleden stapten enkele malcontente kaderleden op uit het Front National. Vervolgens verenigden zich onder de naam 'Force Nationale’. Afgekort – wonder o wonder – ook: FN. De Force Nationale werd geleid door de bejaarde ex-senator Francis Detraux. Hij was de eerste en enige voorzitter van de partij. Zijn ‘FN’ kon echter nooit overtuigen. De weinig indrukwekkende club nam twee maal deel aan verkiezingen maar boekte te weinig resultaat om te kunnen overleven. Naar extreem-rechtse traditie werd ook in de Force Nationale meer op elkaar gescholden dan sereen samengewerkt. Dat gekakel leidde onvermijdelijk tot een nieuw  'schisma' dat de basis vormde voor het huidige 'Wallonie d'Abord'. Ook hier vinden we Francis Detraux terug op de voorzittersstoel. Andere 'bekenden' in de partij zijn figuren met een stevig FN-verleden zoals Juan Lemmens, politiek secretaris, en Jacqueline Merveille, algemeen secretaris van de partij.

Hoewel klein en volslagen onbekend in Nederlandstalig België, de partijleiding slaagde er wèl in om overal lijsten in te dienen, zowel voor kamer als senaat, en geeft minstens een goed gestructureerde indruk. Enkele dagen geleden omschreef de krant Le Soir WdA nog als de partij die het Waalse equivalent van het Vlaams Belang wil zijn. Waals Belang of niet; alleen al door de zaken organisatorisch voor elkaar te hebben vormt WdA concurrentie voor het FN dat voor het eerst in 20 jaar uit alle parlementen dreigt te verdwijnen. Het FN, toen nog geleid door de louche 'wonderdokter' Daniël Féret, deed haar intrede in het parlementaire halfrond in november 1991. Vorig jaar verdween de FN-fractie uit alle regioparlementen. Dit jaar volgen – hoogstwaarschijnlijk – de ‘federale collega’s’.  
De uitslagen van de polls aan de andere kant van de taalgrens geven de WdA-leiding alvast goede hoop om het FN te verdringen in Franstalig België. Voor wat dat (nog) waard is. In 2009 nam WdA voor het eerst deel aan de (regionale) verkiezingen maar geen enkele kandidaat werd toen verkozen. De resultaten situeerden zich toen rond 1% van de stemmen. Net genoeg om opgemerkt te worden. Dat kan nu wel even anders uitpakken al lijkt de verkiezing van één of meerdere kandidaten – waar dan ook – erg onwaarschijnlijk. Rekening houdend met de huidige communautaire hoogspanning kan 'Wallonie d'Abord' eventueel ook wat stemmen binnenrijven van kiezers die doorgaans weinig of geen boodschap hebben aan partijen die excelleren in radicaal rechtse praatjes.

Een andere bedreiging voor al wie zich aandient onder de noemer ‘Front National’ wordt misschien ook gevormd door de nieuwe ‘Parti Populaire’ (PP), geleid door Mischael Mondrikamen. Bekend van Fortis en andere affaires. Wie de Franstalige pers wat volgt, weet echter dat de interne spanningen ook daar bijzonder hoog oplopen. Met de verkiezingen in zicht hebben al ’n aantal PP-bestuursleden de partijdeur achter zich dichtgegooid. Of deze neofiet aan het afstevenen is op een goed resultaat heet twijfelachtig. Vanuit het FN doet men er – via een stroom van persmededelingen – alvast alles aan om de PP stokken in de wielen te steken. Of dat ook zal lukken zien we volgende zondag.