05-04-14

NA HET FRONT NATIONAL, HET FRONT NASIONAAL

Blank Zuid-Afrika heeft voor de zoveelste maal een nieuwe partij boven het doopvont gehouden: al dan niet geïnspireerd door ‘Front national’ van Marine Le Pen, het ‘Front Nasionaal’.

 

Ere wie ere toekomt, het was ’t Pallieterke die er ons deze week op wees. Blijkbaar nog altijd met goede contacten in blank Zuid-Afrika. Het Front Nasionaal neemt deel aan de verkiezingen op 7 mei, zowel nationaal als in de provincie Gauteng, de streek rond Johannesburg en Pretoria (foto 1: verkiezingsaffiche). Het Front Nasionaal eist culturele autonomie voor de Afrikaners. Er zou een einde moeten komen aan de verengelsing van de Afrikanerscholen, en die scholen en de twee Afrikaanstalige universiteiten moeten toevertrouwd worden aan een onderwijsinstantie van de Afrikaners. Ook zou het Afrikaner cultureel erfgoed aan een nog op te richten raad moeten worden overgedragen. Eens zover wil men besprekingen aanknopen met de regering voor de oprichting van autonome Afrikanerzones. Terug naar de Apartheid dus, maar nu door blanken die vrijwillig in isolement gaan.

 

Het Front Nasionaal is niet de eerste partij die met dergelijke voorstellen afkomt. Toen begin jaren negentig overlegd werd tussen de regering-De Klerck en het ANC, en het er naar uitzag dat het ANC haar slag grotendeels ging thuishalen, werd het Afrikaner Volksfront opgericht onder leiding van de voormalige stafchef van het Zuid-Afrikaanse leger Constand Viljoen. Geruchten over een mogelijke staatsgreep waren toen niet uit de lucht, maar uiteindelijk besloot Viljoen toch maar voor de weg van de verkiezingen te kiezen in ruil voor de belofte van een Volksstaatsraad die de idee van een Afrikaner thuisland zou onderzoeken. Maar het Vrijheidsfront (VF), de partij van Viljoen, kreeg maar 2,2 % van de stemmen en 9 zetels (op 400) in het parlement. Het was duidelijk dat een meerderheid van de Afrikaners niet achter het idee van een Afrikaner thuisland stond.

 

Bij de daaropvolgende verkiezingen haalde VF nog maar 0,8 % van de stemmen en 3 parlementszetels. Door samensmelting met andere Afrikanergroepen heet VF nu VF+, maar met tegenwoordig vier parlementsleden breekt men nog altijd geen potten. De reden voor het geringe succes is niet ver te zoeken. Al hebben vele blanken zich slechts schoorvoetend neergelegd bij de afschaffing van de Apartheid, materieel heeft een belangrijk deel van de blanken het vandaag niet zo slecht. Om niet te zeggen: goed. Van de implosie van de Nasionale Party (NP) van Frederik Willem de Klerk profiteerde niet VF+ maar de Democratiese Alliansie (DA) die al jaren regeert in de West-Kaap, de streek rond Kaapstad. Ruzies en strategische allianties die niet door iedereen geapprecieerd worden, maken dat nog maar weinigen geloven in VF+.

 

Over het mogelijk succes van het Front Nasionaal is evenwel ook heel wat scepsis te horen (foto 2: Front Nasionaal-affiche om niet voor de Democratiese Alliansie te stemmen, of die affiche het Front Nasionaal gaat helpen stemmen af te nemen van de Democratiese Alliansie is echter maar de vraag). Het blad voor mensen met een goed hart maar een slecht karakter ’t Pallieterke titelde boven haar artikel over het Front Nasionaal: Rechtse Afrikaners op de dool. Tja, als zij het al zeggen…

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika |  Facebook | | |  Print

10-12-13

DEZELFDE VASTBERADENHEID, MAAR VOOR DE REST...

Vandaag wordt in Johannesburg op een officiële ceremonie afscheid genomen van Nelson Mandela. Zowel de Amerikaanse president Barack Obama als de Cubaanse president Raúl Castro zouden er spreken. Bij het Vlaams Belang werd officieel niet gereageerd op de dood van Nelson Mandela, dat laat men over aan RechtsActueel. Bij de N-VA werd wel gereageerd, maar hoe.

 

“Mandela was een inspiratiebron voor miljoenen mensen, en hij zal dat ook na zijn dood blijven. De manier waarop hij zowel verzet, lijden als wederopstanding symboliseerde, is van een bijna bovenmenselijke aard”, zo wordt N-VA-voorzitter Bart De Wever geciteerd in een persmededeling van de N-VA. “Mandela’s leven was getekend door onrecht. Onrecht dat zowel hemzelf persoonlijk als de verschillende volkeren van Zuid-Afrika werd aangedaan. Dat hij desondanks hoop verkoos boven bitterheid, getuigt van de grootsheid van de man. Daarna smeedde hij onvermoeibaar als vader des vaderlands de talloze gemeenschappen in het multiraciale Zuid-Afrika om tot één natie.”

 

Na het zalven is het bij de N-VA echter al tijd om het slaan. “Corruptie, onveiligheid en een aidsepidemie teisteren Zuid-Afrika. Na Mandela vond de Zuid-Afrikaanse overheid daar geen antwoord meer op. Bovendien kwamen de oude raciale en tribale breuklijnen weer bovendrijven. En het ANC speelde daarin niet steeds een pacificerende rol. Integendeel.” Is het nodig bij het overlijdensbericht van Mandela ineens ook het beleid te betrekken van een land waarvan Mandela vanaf december 1997 niet meer de president was? Mandela was toen 79 jaar oud. Natuurlijk had hij zijn morele autoriteit (meer) moeten aanwenden om de corruptie bij de ANC-leiders en het uitblijven van een doortastende aanpak van de aidsproblematiek aan te klagen. Maar dat de relaties tussen de verschillende bevolkingsgroepen zouden verslechteren is een mening die alvast niet gedeeld wordt door een meerderheid in Zuid-Afrika.

 

Uit een recente bevraging, het voorbije weekend geciteerd door Het Laatste Nieuws, blijkt dat 44 % van de bevraagde Zuid-Afrikanen vindt dat de relaties tussen de verschillende bevolkingsgroepen zijn verbeterd in Zuid-Afrika. Slechts 17 % spreekt dat tegen. En ook over economie, normen en waarden, veiligheid en eigen toekomstperspectieven laten zich meer Zuid-Afrikanen positief dan negatief uit. Alleen op het vlak van tewerkstellingskansen en de kloof tussen arm en rijk zijn er meer negatieve reacties (respectievelijk 42 en 37 %) dan positieve (31 en 30 %). Hert verschil in welstand wordt als grootste probleem ervaren (bijna 28 %), daarna volgen discriminatie door de aidsepidemie (bijna 21 %), de rivaliteit tussen politieke partijen (16 %) en pas op de vierde plaats raciale problemen (bijna 15 %).

 

De zwarte bevolking mag na de afschaffing van de Apartheid theoretisch dezelfde rechten hebben gekregen als de blanken, van een materiële gelijkschakeling kwam er nog niet veel in huis. Als een opdeling gemaakt wordt in tien categorieën van levensstandaard blijkt dat 35 % van alle zwarte Zuid-Afrikanen zich in de laagste vier categorieën bevinden, terwijl de blanken daar volledig ontbreken. In de vier hoogste categorieën vinden we 95 % van de blanken – 73 % van de blanken zelfs in de hoogste twee categorieën – terwijl we slechts 16 % van de zwarten in de vier hoogste categorieën vinden. Niet vreemd daaraan is dat van alle zwarten 29 % werkloos is, onder de blanken slechts 9 %.

 

Anders dan sommigen het willen doen voorkomen neemt de zware misdaad merkelijk af in Zuid-Afrika. Zo daalde het aantal moorden tussen 1994 en 2011 met 39 %. Het aantal moordpogingen zakte met 42 %, en inbraken met bedrijven met 21 %. Zou de criminaliteit bij ons ook zo dalen? Terwijl er zeer zeker problemen zijn in Zuid-Afrika, is het nogal goedkoop van de N-VA om te wijzen op de “oude raciale en tribale breuklijnen (die) weer bovendrijven”. De breuklijnen, ook al ervaart de grootste groep van de bevolking dit niet zo, zijn te betreuren. Maar de N-VA is wel heel slecht geplaatst om daarover te klagen. Als er, op het Vlaams Belang na, één partij is die bij ons haar uiterste best doet om de gemeenschappen uit elkaar te spelen, dan is het toch wel de N-VA.

 

De N-VA zegt net als Mandela op Robbeneiland troost te vinden in het gedicht Invictus van William Ernest Henley. “Woorden die ons er toe aanzetten op stoïcijnse wijze ons lot te dragen – hoe zwaar de omstandigheden ook zijn – en vooral nooit op te geven. Het is die boodschap die ons nu troost biedt.” Nelson Mandela en De Grote Vlaamse Leider hebben dan wel hun vastberadenheid gemeen, hun doelstellingen zijn helemaal anders.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, apartheid, de wever |  Facebook | | |  Print

09-12-13

DE VLAAMSE VRIENDEN VAN DE APARTHEID (3)

Zoals verwacht verscheen alle mogelijke bagger over Nelson Mandela bij RechtsActueel, een website  waarvan de voornaamste tekstleveranciers VB-personeelsleden zijn, die de website bij voorkeur tijdens de kantooruren vullen. Het is goed mogelijk dat een aantal zaken elkaar overlappen in de verschillende artikels die net verschenen, of een aantal zaken die twee of drie keer vermeld worden. De auteurs wisten dan ook niets af van elkaars artikels en dat toont aan dat er genoeg te schrijven valt over deze man die de hele wereld vandaag negatief of positief beroert”, schrijft RechtsActueel-hoofdredacteur en VB-personeelslid Bert Deckers in een begeleidend commentaar.

 

Het is een rare redenering. Als “een aantal zaken (…) twee of drie keer vermeld worden” is dat toch geen bewijs “dat er genoeg te schrijven valt over deze man”, maar dat de RechtsActueel-medewerkers altijd maar hetzelfde herhalen. In Nelson Mandela. De dood van een vredesduif? geeft VB-personeellid en ex-Voorpost’er Björn Roose zijn cynische versie van de levenswandel van Mandela tot Mandela op 11 februari 1990 uit gevangenschap wordt vrijgelaten, al kan Roose het niet nalaten om ook nog vlug een lijstje mee te geven van gewelddaden die aan het ANC worden toegeschreven terwijl Mandela op Robbeneiland was weggestoken. RechtsActueel diepte ook een artikel uit 2008 op van oud-praeses van het KVHV-Gent Tom Vandendriessche. “De Suid-Afrikaanse casus leert ons dat onderscheiden volks- en cultuurgemeenschappen best in etnisch-cultureel zo homogeen mogelijke entiteiten leven”, besluit Tom Vandendriessche. Vroeger was alles beter.

 

RechtsActueel publiceert ook een bijdrage uit Zuid-Afrika in het Afrikaans. “Vertalen is een huzarenstukje, maar met een beetje moeite is deze tekst duidelijk genoeg”, schrijft Bert Deckers. Hoezo? Ofwel is vertalen een krachttoer, ofwel is de tekst met “een beetje moeite” duidelijk. Wat is het nu? Het is dat Bert Deckers de tekst niet vertaald heeft en je nu enkel een exotisch taaltje ziet waarvan de finesse niet echt duidelijk is. Voorts is er nog een tekst van Stijn Hiers die bij RechtsActueel voorgesteld wordt als voormalige praeses van NSV-Leuven maar ook al een VB-personeelslid is. Hiers haalt de “ANC-Gulags” aan, het lied Kill the Boer en de halsbandmoorden, om te besluiten: “Laat me toe geen traan te laten voor het overlijden van deze overal ter wereld opgehemelde terrorist, moordenaar en bendeleider.”

 

De reactie van Voorpost Bij het overlijden van terrorist Nelson Mandela is de enige tekst die ook in andere media geciteerd werd. In krom Nederlands schrijft Voorpost: “Voorpost is van oordeel dat Nelson Mandela een terrorist was, weten dat de door hem opgerichte organisatie Umkhonto we Sizwe (Speer van de Natie) verantwoordelijk is voor honderden burgerdoden (door aanslagen op burgerdoelwitten, maar ook door standrechterlijke executies in de ‘detentiekampen’ die ANC er op nahield, en kunnen, samen met de burgers van Zuid-Afrika (van welke kleur dan ook) niet zeggen dat het ‘beleid’ van de communistische ANC ook maar enigszins geslaagd te noemen valt.” En verder: “Voorpost is zeer bezorgt om de toekomst van de Afrikaners.” Wij zijn alvast zeer bezorgd over de kennis van het Nederlands als uitgerekend de voorhoede van de Heel-Nederlandse beweging zo zondigt tegen het Nederlands.

 

De apartheid in Zuid-Afrika hield in dat zwart, blank, Indisch en kleurling gedwongen werd strikt apart te leven. Dat hield in: andere huizen in gescheiden wijken, minderwaardig onderwijs voor zwarten, andere medische centra, een zware beknotting van de burgerrechten van al wie niet blank is… Het hele systeem was opgezet vanuit het principe dat de kleine, blanke minderheid (11 % van de bevolking) superieur is. Op de tweede trede komen de kleurlingen en Aziaten (10 % van de bevolking) en helemaal onderaan de grote massa zwarten (79 % van de bevolking) als derderangsburgers met drastisch ingeperkte rechten in hun eigen vaderland.

 

Dit gaat dus over volkeren die gedwongen worden elk in een eigen biotoop te leven én andere rechten hebben naargelang hun huidskleur. Als dan nog het vuur geopend wordt op zwarten die weigeren een identiteitskaart met expliciete vermelding van hun ras te dragen, zoals in Sharpeville, is het begrijpelijk dat ook de andere partij de wapens opneemt. Bij de bezetting van ons land in de jaren veertig door de nazi’s, moesten ook de wapens opgenomen worden. Dat rechts-extremistische Vlaams-nationalisten dit niet deden, is niet omdat ze aanhangers zijn van Mahatma Ghandi.

 

“De vooruitgang is te traag en niet grondig genoeg, maar ze is reëel”, zei Tom Lanoye het voorbije weekend in De Standaard. Als meermaals bezoeker van Zuid-Afrika, waarvan tweemaal op werkbezoek, kunnen wij dit bevestigen. En ja, er loopt heel wat mis in Zuid-Afrika. Dat bevestigen ook Tom Lanoye, Hélène Pastoors, Desmond Tutu en anderen in de weekendkranten. Maar hun kritiek vertrekt vanuit liefde en bezorgdheid voor de Regenboognatie. De VB’ers daarentegen, met de door hen met gretigheid geciteerde problemen, willen terug naar het zwart-wit-denken van de vorige eeuw. Iets waar de beschaafde wereld tegenwoordig voor past.

 

Foto: Voorpost-actie om het Apartheidsregime te steunen in 1986. In het midden: Francis Van den Eynde en Luc Vermeulen.

08-12-13

DE VLAAMSE VRIENDEN VAN DE APARTHEID (2)

Vervolg van onze driedelige artikelenreeks over de Vlaamse vrienden van de apartheid. De eerste twee afleveringen zijn in grote mate gebaseerd op een artikel van Walter Pauli de voorbije zomer verschenen in Knack.

 

In 1976 vallen er bij rellen in Soweto tientallen doden en een jaar later vermoordt de Zuid-Afrikaanse politie de anti-apartheidsactivist Steve Biko. De anti-apartheidsbeweging krijgt wereldwijd de wind in de zeilen. In Vlaanderen onder andere met steun van het Anti-Fascistisch Front (AFF). De Vlaamse vrienden van de Apartheid leiden een zware nederlaag als in 1977 het cultureel verdrag met Zuid-Afrika wordt opgeschort. André Vlerick noemt die beslissing “intellectueel terrorisme en culturele volkerenmoord”. André Vlerick is een legendarische figuur als Vlaamsgezinde CVP’er, ex-minister van Financiën, voorzitter van de Kredietbank en stichter van het de voorbije dagen in de pers nog geroemde Vlerickinstituut die boys oplevert als Vlaams minister-president Kris Peeters en hoofdeconoom van de rechtse denktank Itinera Ivan Van de Cloot.

 

André Vlerick sticht in 1977 Protea, een vereniging die ‘objectieve’ informatie over Zuid-Afrika wil brengen. Protea maakt meteen indruk met zijn ruim honderd stichtende leden. De hele rechterzijde is bijeengebracht. Van Clem De Ridder, voorzitter van het Davidsfonds, tot Karel Dillen van de dan pas opgerichte Vlaams Nationale Partij (VNP, een van de twee organisaties waaruit een jaar later het Vlaams Blok wordt opgericht).  Er zijn maar liefst 46 parlementsleden stichtend lid van Protea, waarbij nogal wat vaders van. Onder andere Jos Daems (PVV, de vader van Open VLD-parlementslid Rik Daems);  Leo Vanackere (CVP, vader van CD&V-parlementslid en voormalig minister Steven Vanackere), Albert Bogaert (CVP, grootvader van staatssecretaris Hendrik Bogaert), Joos Somers (VU, vader van de Mechelse Open VLD-burgemeester Bart Somers), Leo Wouters (VU, grootvader van VB’er Bart Laeremans). De VU is verder onder andere vertegenwoordigd door haar stichter Frans Van der Elst, parlementslid Jef Valkeniers (links op de foto hierboven, 37 jaar later) en oud-Oostfronter Oswald van Ootegem.

 

Onder de stichtende leden van Protea zijn er ook topmannen van de Boerenbond (Constant Boon), het Vlaams Economisch Verbond (Frans Wilders), topondernemers als Piet Van Weyenberghe en Paribas-bankier Leon Rochtus. Verder bekende journalisten als Walter Geerts en Omer Grwaet (BRT) en Piet Van Brabant (Het Laatste Nieuws). Alsook een aantal topambtenaren, rechters en hoge officieren van de rijkswacht en het leger, zoals kolonel Herman Candries. Protea is niet de enige pro-apartheidsclub. In die jaren wordt ook een interparlementaire vereniging met Zuid-Afrika opgericht, en een ‘Studiecentrum Zuid-Afrika’ waarin de dan nog jonge West-Vlaamse ondernemer Jan De Clerck zetelt.

 

Joos Somers zegt na een reis naar Zuid-Afrika in 1979 in interviews: “Er is duidelijk geen rassenhaat of rassenscheiding, zoals ons die wordt voorgehouden.” Ziende blind dus. Wim Jorissen (eveneens VU) is tegen de ‘kleine apartheid’, maar zover is de Zuid-Afrikaanse president P.W. Botha intussen ook al. De scheiding op publieke plaatsen en op het openbaar vervoer heeft meer nadelen dan baten. De ‘grote apartheid’, het terugdringen van de zwarte in aparte gebieden, die moet volgens Jorissen blijven bestaan. “Wanneer er verscheidene volkeren in een staat leven, is federalisme of confederalisme een meer democratische staatsvorm”, legt Jorissen vergoelijkend uit. Met CVP’er Leo Tindemans als minister van Buitenlandse Zaken is België in 1983 één van de slechts zeven lidstaten van de Verenigde Naties die voor het normaliseren van de betrekkingen met Zuid-Afrika stemt. Pas als in de jaren tachtig het einde van de apartheid in zicht komt, wordt in de Belgische regering een initiatief genomen voor economische sancties.

 

Eind jaren tachtig zit het Apartheidsregime economisch aan de grond en is het politiek failliet. Op 11 februari 1990 wordt Nelson Mandela vrijgelaten. Voortaan erkent de wereld hem als een van de grootste historische figuren van zijn tijd. Met de vrijlating van Mandela worden de onderhandelingen opgestart tussen het African National Congres (ANC) en de Zuid-Afrikaanse regering over het opheffen van de Apartheid. In Vlaanderen lijkt het opeens alsof er nooit vrienden van de Apartheid hebben bestaan. Op Karel Dillen na. Op 14 juni 1990 steekt hij in het Europees Parlement een van zijn laatste tirades af: “Geen land is door de warhoofden van links en beschaamd rechts, de utopisten, de irrealisten en ideologisten zo aangevallen geworden als Zuid-Afrika. (…) Het is gemakkelijk vanuit de muffe en stinkende secretariaten van wereldverbeteraars die nooit gewerkt hebben en parasiteren dankzij subsidies, op te hitsen en de terroristen en halsbandmoordenaarsaan te sporen om nog bloeddorstiger te zijn.”

 

Drie dagen voordien heeft de parlementsvoorzitter Karel Dillen het zwijgen opgelegd. Mandela nam toen in het Europees Parlement de Sacharovprijs in ontvangst, voor Karel Dillen aanleiding om heftig te protesteren tegen “de ontvangst van iemand die het terrorisme en het terroristisch geweld nooit heeft afgezworen”. Waarop Dillens microfoon wordt afgesloten. Nu wordt nog steeds in die termen gesproken door Voorpost.

 

In 1992 wordt Protea opgedoekt. (Oud-)Protea'er bankier Leon Rochtus krijgt in datzelfde jaar van het nieuwe Zuid-Afrikaanse bewind de hoogste onderscheiding voor buitenlanders, de ‘Orde van Kaap die Goeie Hoop’, en bij zijn overlijden in 1997 krijgt hij een lovend in memoriam van de Zuid-Afrikaanse ambassade in Brussel "voor zijn uitmuntende staat van dienst, vooral voor de promotie van de handelsbetrekkingen tussen Zuid-Afrika en België". Als de Vrije Universiteit Brussel (VUB) in 2004 een eredoctoraat toekent aan Nelson Mandela, laat oud-Protea’er Jef Valkeniers zich graag fotograferen naast Nelson Mandela (foto). Vierentwintig jaar na de afschaffing van de Apartheid blijft alleen nog de rechts-extremistische rand van het Vlaams-nationalisme heimwee hebben naar de tijd van de Apartheid. (Wordt vervolgd)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: apartheid, zuid-afrika |  Facebook | | |  Print

07-12-13

DE VLAAMSE VRIENDEN VAN DE APARTHEID (1)

In de commentaren na het overlijden van Nelson Mandela wordt vooral de nadruk gelegd op zijn rol als verzoener. “Want als er iemand was die een reden had om revanche te nemen na zoveel jaar gevangenschap voor hem, zovele jaren bittere repressie en politieke moorden tegen zijn organisatie, dan was het Nelson Mandela.” (De Morgen). “Zonder Nelson Mandela was er hoogstwaarschijnlijk een burgeroorlog in Zuid-Afrika losgebarsten. Wanneer één iemand de Nobelprijs voor de Vrede heeft verdiend, dan is het ongetwijfeld híj geweest.” (Gazet van Antwerpen). Enzovoort. Maar waar heeft Mandela tegen moeten strijden? En wat dacht men er in Vlaanderen van?

 

Vanaf 1948 wordt de rassenscheiding in Zuid-Afrika aanzienlijk versterkt. Na een verkiezingsoverwinning van de Nasionale Party wordt een reeks van discriminerende wetten gestemd: de ‘wet op het verbod van gemengde huwelijken’ (1949), de ‘Ontuchtwet’ (1950, een verbod op seksuele relaties met een persoon van een ander ras), de ‘Bevolkingsregistratiewet’ (1950, iedereen kreeg officieel een ‘ras’ toegewezen: blanke, kleurling, Indiër…), en de meest hatelijke wet: de ‘wet op aanwysing van aparte geriewe’ (1953). Een wet die de totale scheiding van blanken en niet-blanken in het alledaags leven regelt: in cafés, hotels en restaurants, in bussen, in parken, in postkantoren en ziekenhuizen, tot zelfs in liften. Overal verschijnen de beruchte bordjes Slegs vir blankes. Alleen voor blanken.

 

De Nasionale Party werkt intussen aan een nog verdergaande segregatie: de gebieden die aan de zwarten worden toegewezen zouden op termijn onafhankelijk worden… waardoor er geen zwarten meer overbleven met de Zuid-Afrikaanse nationaliteit. Internationaal krijgt Zuid-Afrika daarbij weinig tegenstand. Zeker niet uit Vlaanderen, waar ze de Afrikaners zien als een ‘broedervolk’. De Vlaamse studentencodex stond in die jaren vol met Zuid-Afrikaanse liedjes als ‘My Sarie Marais’. Hebben veel Vlamingen romantische motieven om van Zuid-Afrika te houden, de westerse grootmachten hebben politieke redenen om het land te steunen. Tijdens de Koude Oorlog is Zuid-Afrika een vastberaden tegenstander van het communisme, en zo wordt het land een gewaardeerde bondgenoot van Washington en Londen.

 

Zuid-Afrika interpreteert de strijd tegen het communisme zeer ruim. In 1950 keurt Zuid-Afrika een ‘wet op de onderdrukking van het communisme’ goed. Onder communisme wordt verstaan: “elke doctrine die erop gericht is politieke, sociale of economische verandering te weeg te brengen door onlusten of ongeregeldheden”. Meteen is elke betoging of staking ‘communistisch’. Nelson Mandela is als zwarte advocaat lid van het African National Congres (ANC), de belangrijkste belangenorganisatie van de zwarten. In 1960 wordt het toen geweldloze ANC buiten de wet gesteld, na het bloedbad in Sharpeville waarbij de politie met scherp schiet op een zwarte betoging waarbij er 69 doden en 187 gewonden vallen. Dat zet Mandela ertoe aan in 1961 de gewapende vleugel van het ANC op te richten, Umkhonto we Sizwe ('Speer van de natie').

 

Mandela wordt hiervoor aangehouden. Tijdens zijn proces in 1963 verantwoordt hij zich met: “Het was onrealistisch en onverstandig voor Afrikaanse leiders om vrede en geweldloosheid te blijven prediken in een tijd waarin de regering elke vredevolle vraag met geweld beantwoordt.” Mandela krijgt een levenslange gevangenisstraf en wordt naar de gevangenis op Robbeneiland verbannen. Met dit proces geraakt Zuid-Afrika stilaan in een internationaal isolement. Martin Luther King krijgt in 1964 de Nobelprijs voor de Vrede nadat hij een jaar eerder in Washington een kwart miljoen betogers heeft toegesproken met de beroemde woorden “I have a dream”. In 1968 wordt Martin Luther King doodgeschoten. Van de weeromstuit verliezen systemen als segregatie en Apartheid hun legitimiteit.

 

Zuid-Afrika mag niet langer lid zijn van het Britse Commonwealth, wordt veroordeeld door de Verenigde Naties en verbannen uit de Olympische Beweging. Maar er zijn ook buitenlandse vrienden die het Apartheidsregime blijven steunen. In Vlaanderen is Karel Dillen de voortrekker. Hij vertaalt in 1966 een boek van een Zuid-Afrikaans politicus: Apartheid. Een uitdaging? Een oplossing?. Het leest als een lang goedpraten van de Apartheid. In zijn inleiding haalt de latere Vlaams Blok-voorzitter uit naar “personen, die denken dat zij de blanken kunnen dwingen hun houding te herzien door de invoering van een gedwongen multiracialisme”. Maar Zuid-Afrika ligt ook goed in de hoogste economische en financiële kringen van ons land: de Antwerpse diamantsector, de Luikse wapenproducenten, en verder: het West-Vlaamse textiel, het maritieme transport, de banksector, de zware industrie…

 

De roep om een culturele boycot wordt niet beantwoord in Vlaanderen. Integendeel, bestaande culturele akkoorden worden bezegeld tijdens een ‘culturele studiereis’ door Zuid-Afrika van Vlaamse prominenten zoals Adriaan Verhulst (PVV), voorzitter van de openbare omroep BRT, Paul Vandenbussche (CVP), directeur-generaal van de BRT, en hoogleraar-politicus Mark Galle (BSP). BRT-journalist Guido Naets weet na zo’n reis: “De anti-apartheidsstroom in onze samenleving is het resultaat van journalistieke valsmunterij en etikettenzwendel.” Na zijn carrière als Europees verslaggever en perswoordvoerder van het Europees Parlement ontpopte Guido Naets zich als een zware sympathisant van het Vlaams Belang. Gisteren postte hij op Facebook: “De legende van Afrika is heengegaan; zonder Frederik Willem de Klerk was hij het niet geworden.” Toch nog even de laatste Zuid-Afrikaanse president onder het apartheidsregime en leider van de Nasionale Party van 1989 tot 1997 huldigen. (Wordt vervolgd)

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: apartheid, zuid-afrika |  Facebook | | |  Print

06-12-13

R.I.P. MANDELA

AFF-betoging 1.JPGAFF-betoging 2.JPGNelson Mandela is overleden. De stukken die in juli klaar gehouden werden naar aanleiding van zijn wankele gezondheids-toestand zullen de media de volgende uren vullen. Bijdragen van neutrale waarnemers, van bewonderaars maar ook van giftige tegenstanders.

 

In juli wensten wij Nelson Mandela (foto 1) nog een gelukkige 95ste verjaardag toe. Met zijn verjaardag zette hij de critici die hem het graf toewensten nog een neus. Maar niemand heeft het eeuwig leven.

 

Het Anti-Fascistisch Front (AFF) heeft van bij haar oprichting in 1974 de strijd tegen de apartheid gesteund. Fascisme, racisme, apartheid: neen! was de eerste gescandeerde slogan en een traditionele slogan bij AFF-betogingen (foto 2). In 1978 volgde een betoging louter tegen het Apartheidsregime (foto 3). Apartheidsregimedat uiteindelijk in 1990 opgeheven werd, niet na de internationale solidariteit zoals onder andere verwoord in het swingende Free Nelson Mandela van The Special AKA.

 

Luister ook naar het pakkende Asimbonanga van de Zuid-Afrikaan Johnny Clegg, met Nelson Mandela mee op het podium. Het opheffen van de apartheid was een eerste stap naar meer gelijkheid in Zuid-Afrika. Door het omarmen van het kapitalisme, met alle multinationals die de dienst uitmaken in Zuid-Afrika, bleef de strijd voor meer sociale gelijkheid evenwel haperen. Het werk is nog niet af. Nelson Mandela was een voortrekker. Zowel voor het opheffen van een racistisch regime, als voor de verzoening tussen blank, kleuring en zwart.

 

Rust in vrede, Madiba.

00:15 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: apartheid, zuid-afrika |  Facebook | | |  Print

18-07-13

GELUKKIGE VERJAARDAG, NELSON MANDELA

AFF-betoging.JPGAFF-betoging Anti-Apartheid.JPGAls de positieve berichten over zijn gezondheid bevestigd worden, wordt Nelson Mandela vandaag 95 jaar. Mandela zet daarmee een neus naar al wie klaar stond om een in memoriam te publiceren over de gewezen ANC-leider en Zuid-Afrikaans president, en in het bijzonder wie hem wil afschilderen als een moordenaar, communist en terrorist.

 

In Knack reconstrueerde Walter Pauli vorige week op magistrale wijze hoe het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime jarenlang gesteund werd vanuit Vlaanderen. Bekendste pleitbezorger was de vereniging Protea, waarin nogal wat vaders van… actief waren. De vader van voormalig VU’er en huidig burgemeester van Mechelen Bart Somers, de vader van Open VLD’er Rik Daems, de vaders van de CD&V’ers Hendrik Bogaert, Steven Vanackere, Jo Vandeurzen en Carl Devlies, de vader van Geert Wilders-adviseur en voormalig VB-adviseur Paul Belien… Op waarschijnlijk die laatste na hebben alle zonen van… intussen afstand genomen van het apartheidsregime.

 

Bij het Vlaams Belang blijft men intussen Mandela uitspuwen. Rob Verreycken (op 26 juni, op Facebook): “Wat een heisa omdat een communistische terrorist in Zuid-Afrika op sterven ligt.” Diezelfde dag, in een ander bericht: “Het moedige Afrikanerdorp Kleinfontein, nabij Pretoria (met een uitsluitend blanke bevolking, nvdr.) op de Vlaamse radio vandaag. Een gesprek met Andries Breytenbach en Ben Geldenhuys die Mandela noemt wat hij is: een communistisch terrorist. Dat is vloeken in de linkse kerk. Goed zo!” Mandela heeft inderdaad de wapens opgenomen, want met braaf vragen of de blanke minderheid de zwarte meerderheid dezelfde rechten wilde geven als henzelf kreeg Mandela geen gehoor.

 

De communistische partij was/is actief binnen het Afrikaans Nationaal Congres (ANC), maar het  was/is slechts één van de stromingen binnen het ANC. En alhoewel het ANC verkiezing na verkiezing een meerderheid van stemmen kreeg, is Zuid-Afrika allesbehalve een communistisch land. De opbrengst van de bodemschatten gaat vooral naar Westerse multinationals, en mede daardoor is de kloof tussen arm en rijk niet gedicht – ook al is er nu een rijke zwarte bovenlaag bij de Zuid-Afrikaanse bevolking. Mandela heeft na de afschaffing van de Apartheid gepleit voor verzoening tussen blank en zwart, ook al werd Mandela zelf 27 jaar gevangen gehouden door het blanke minderheidsregime. Ook daar gaan de Rob Verreyckens van deze wereld aan voorbij. ‘Verzoening’ is natuurlijk een woord dat niet voorkomt in hun vocabulair.

 

Het Anti-Fascistisch Front (AFF) heeft van bij haar oprichting in 1974 de strijd tegen de apartheid gesteund. Fascisme, racisme, apartheid: neen! was de eerste gescandeerde slogan en werd een traditionele slogan bij AFF-betogingen (foto 2). In 1978 volgde een betoging louter tegen het Apartheidsregime (foto 3). Apartheidsregime dat uiteindelijk in 1990 opgeheven werd, niet na de internationale solidariteit zoals onder andere verwoord in het swingende Free Nelson Mandela van The Special AKA dat je bij deze nog eens door je geluidsboxen kan laten knallen. Nelson Mandela leest dit natuurlijk niet, maar toch wensen we hem van harte nog vele gezonde jaren toe. 

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, verreycken, actie |  Facebook | | |  Print

11-06-13

VLAAMS-NATIONALIST, ACADEMICUS, COLLABORATEUR, DIEF...

Vlaanderen laat Zuid-Afrika niet los. Na de bekommernis van 't Pallieterke over Kleinfontein, nog een verhaal dat onze verbondenheid illustreert. In het pas verschenen boek The Hidden History of South Africa’s Book and Reading Cultures (foto 1) vraagt auteur Archie L. Dick zich af hoe het komt dat Herman De Vleeschauwer (foto 2) kon opklimmen tot de top van één van Zuid-Afrika’s oudste universiteiten. Dick schetst ook de praktijken van deze naar Zuid-Afrika gevluchte Vlaamse collaborateur.

 

In 1923, hij is dan 24 jaar, begint Herman De Vleeschauwer aan een blitzcarrière als professor aan de Universiteit van Gent. De doctor in de filosofie valt meteen op, wordt internationaal gelauwerd om zijn onderzoek naar de Duitse filosoof Immanuel Kant, en krijgt een topfunctie als directeur-generaal van het Hoger Onderwijs. “Tegelijk was hij één van de sleutelfiguren van het Vlaams Nationaal Verbond dat collaboreerde met de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog”, zegt historicus Bruno De Wever. Archie L. Dick weet: “Als ambtenaar schreef hij een omzendbrief om alle joodse professoren en leerkrachten van universiteiten en scholen te verdrijven.” Na de Tweede Wereldoorlog wordt De Vleeschauwer voor zijn collaboratie met de nazi’s ter dood veroordeeld. Hij vlucht naar Zwitserland, laat zijn familie achter en solliciteert naar een job in Zuid-Afrika.

 

Al gauw kan hij aan de slag aan de Universiteit van Zuid-Afrika (Unisa), onder andere als hoofd van het departement Filosofie. “Zijn collega’s moeten zijn verleden gekend hebben”, stelt Archie L. Dick, “want ze suggereerden hem zijn naam te veranderen in Herman de Villiers.” Telkens Belgische immigranten zijn identiteit probeerden te onthullen, deed de Vleeschauwer er alles aan om hun imago te kraken. Hij noemde ze “communisten”. Herman De Vleeschauwer kreeg daarbij hulp van de politie en van bevriende politici uit het apartheidsregime. Zo werden de academische carrières van onder anderen Wilfried de Pauw en Maria Hugo gebroken. Zij konden nergens meer aan de bak in Zuid-Afrika.

 

De Vleeschauwer zelf werd niets in de weg gelegd en kreeg in zijn nieuw thuisland een eredoctoraat. Na zijn dood in 1986 werd zijn collectie van 8.000 boeken ondergebracht in de bibliotheek van de Universiteit van Johannesburg. Gestolen goed. Van Joden gestolen goed. Hoe men dat weet? Alle namen van de rechtmatige eigenaars werden weggekrabd in de boeken. Archie L. Dick, professor informatiewetenschappen aan de Universiteit van Pretoria, is gechoqueerd dat het verleden en de praktijken van De Vleeschauwer niet eerder aan het licht kwamen in Zuid-Afrika.

 

Bruno De Wever, die in zijn proefschrift over het Vlaams-nationalisme de figuur van De Vleeschauwer heeft belicht, zei vorige week in Het Nieuwsblad: “Het is niet de eerste keer dat een land er pas later achterkomt dat ze een collaborateur in hun rangen hadden. De Ieren ontdekten pas zes jaar geleden dat hun grootste uitgever van schoolboeken een Belgische collaborateur was.” Toch lijkt het ons dat in het geval van Herman De Vleeschauwer sommigen in Zuid-Afrika De Vleeschauwers achtergrond maar al te goed kenden. En sommigen in Vlaanderen contact bleven houden met de familie De Vleeschauwer.

 

De nieuwsbrief van het Studiecentrum Joris Van Severen meldde in 2004 dat ze vanuit Johannesburg het bericht hadden gekregen dat Camiel De Vleeschauwer op 7 mei dat jaar is overleden. Volgens het Studiecentrum was hij de zoon van Herman De Vleeschauwer; Roeland Raes schreef twee jaar geleden op een VB-blog dat Camiel een neef was van Herman De Vleeschauwer. Voor het overige zijn de versies gelijklopend: in de jaren dertig actief bij Jong Dinaso en later bij het met de nazi’s sympathiserende Verdinaso, in 1941 journalist bij de socialistische krant Vooruit (!), in 1949 uitgeweken naar Zuid-Afrika waar hij in 1953 de eerste 11 juli-herdenking organiseerde en voorts een belangrijke rol speelde voor de culturele betrekkingen tussen Vlaanderen en Zuid-Afrika.

 

Het Studiecentrum Joris Van Severen, dat zo vlug op de hoogte was van het overlijden van Camiel De Vleeschauwer, is genoemd naar de oprichter van het daarnet geciteerde Verdinaso. Ondervoorzitter van het Studiecentrum is VB-personeelslid en -provincieraadslid Kurt Ravyts. Bij de stichtende en actieve leden vind je nog meer extreemrechts volk, en bij de medewerkers valt de naam van Bart De Wever op. Jawel, dé Bart De Wever.

 

In die kringen is men 73 jaar na zijn overlijden nog niet uitgepraat over Joris Van Severen. Zopas verscheen het 17de Jaarboek Joris Van Severen over de persoon van Joris Van Severen, zijn gedachten, zijn invloed en zijn werk. Met voorts ook zes haiku's Denkend aan Joris Van Severen. Zoals deze: Je witte tanden/ op je pikzwart uniform -/ bliksem van woorden. Er zijn onschuldiger zaken om een haiku over te schrijven.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: collaboratie, zuid-afrika, de wever |  Facebook | | |  Print

05-06-13

DONDERWOLKEN BOVEN KLEINFONTEIN (ZUID-AFRIKA)

In Zuid-Afrika zijn er nog twee enclaves slegs vir blanke, waar enkel blanken wonen. Orania en Kleinfontein. Op de kaart van Zuid-Afrika slechts te vinden als een speld in een hooiberg, maar beide mogen op steun rekenen van de Vlaamse extreme rechterzijde. Het NSV-Antwerpen richtte eind april nog een informatieavond in over Orania, en bij de IJzerwake vorig jaar verzamelde Ruben Rosiers (N-SA) spullen in voor Kleinfontein. Ook het Vlaams Belang (Rob Verreycken, Philip Claeys) zingt de lof over Orania en Kleinfontein. Maar volgens ’t Pallieterke pakken zich nu donderwolken samen boven Kleinfontein.

 

Een jaar na Orania, twee jaar na de afschaffing van het Apartheids-regime, werd op een 30 kilometer ten zuidoosten van Pretaoria een exclusief Afrikanerdorp opgericht. Kleinfontein. Waar de gedachte aan Hendrik Verwoerd, bedenker van het Apartheidsregime en later premier van Zuid-Afrika middels een buste in ere wordt gehouden, en er alles aan gedaan wordt opdat er enkel blanken zouden kunnen wonen. Ze zijn nu met een duizendtal. Met een eigen school voor lager onderwijs, een bejaardentehuis, blanke werklui die huizen optrekken en wegen aanleggen… Er is een meer gegoede buurt, er zijn woningen met beperkte uitrusting, en er is een terrein met enkele caravans en veel tenten en krotten. Maar dus enkel voor blanken.

 

Alhoewel de bevolking exclusief blank is, verwerpen de bestuurders elke beschuldiging van uitsluiting wegens ras. Ze beroepen zich op artikel 235 van de grondwet waarin het recht op zelfbestuur wordt erkend. Volgens de bestuurders is het succes van Kleinfontein in de eerste plaats te danken aan de veiligheid die de nederzetting biedt, een element dat veel ouderen aanspreekt. Maar daarin ligt ook de achilleshiel van het project: de gemiddelde leeftijd van de bevolking is niet minder dan 60 jaar. Een ander probleem is ook wel, en daar wees de burgemeester van Tshwane (Groot-Pretoria) bij een recent bezoek op, dat artikel 21 van de grondwet elke Zuid-Afrikaan het recht garandeert om het even waar in het land te wonen.

 

Waar ’t Pallieterke zich ook zorgen om maakt, is een betoging laatst van zo’n vijftig jongeren van de Democratische Alliantie, aan de rand van de enclave, waarbij kritiek werd geuit op het exclusief blanke karakter van de woonbuurt en slogans gescandeerd werden als “een nasie, een toekoms” (foto). De Democratische Alliantie (DA) is overigens geen partij die exclusief opkomt voor zwarten, maar een liberale partij. De sterkste oppositiepartij voor het ANC dat het land en de meeste steden bestuurt. Een zwarte magnaat uit de streek, Andrew Shabala, heeft intussen zijn oog laten vallen op een huis in Kleinfontein. “Of het dorp hem, op basis van het feit dat hij geen Afrikaner is, kan weren, valt af te wachten”, schrijft ’t Pallieterke.

 

Gelukkig voor het weekblad voor mensen met een goed hart en een slecht karakter is het jongste nieuws uit Zuid-Afrika dat een hoger tegenbod is uitgebracht op het huis dat Andrew Shabala op het oog heeft. Shabala heeft er nog geen bewijs van gezien, maar het ziet er naar uit dat de Kleinfontein Spaar en Krediet Koöperatie het plan voor aankoop gedwarsboomd heeft. Kleinfontein kan Shabala niet weigeren om zijn zwarte huidskleur, maar met geld kan hij volstrekt legaal buiten het dorp gehouden worden. Shabala wil alleszins laten nakijken of het tegenbod correct is uitgebracht; zich persoonlijk ter plaatse van een en ander vergewissen durft hij niet om veiligheidsredenen. Zo veilig is Kleinfontein dan weer niet.

 

De eerstvolgende maanden moet ook nog uitsluitsel komen over het administratief statuut van Kleinfontein. “Voor Kleinfontein tikt de klok. Reden te meer om zich de vraag te stellen of ook Orania in de gevarenzone kan terechtkomen”, besluit ’t Pallieterke dat de sympathie voor het Apartheidsregime duidelijk niet verloren heeft. Het gekke is dat de voorstanders van het Apartheidsregime anderzijds de eersten zijn om steen en been te klagen dat migranten in Antwerpen en elders in “gettowijken” wonen.

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zuid-afrika, racisme |  Facebook | | |  Print

16-03-13

NSV!: VAN LEUVEN NAAR ORANIA

Een week geleden, donderdag 7 maart, werd in Leuven betoogd door de Nationalistische StudentenVereniging (NSV!, foto 1). Hoe moeten we dit inschatten, en wat volgt?

Naar eigen zeggen verzamelde de NSV! vierhonderd mensen, maar dat is een getal dat niemand kan bevestigen. Hooguit komt de pers op driehonderd mensen, en daar waren dan een pak wapenbroeders bij van organisaties als de Autonome Nationalisten tot het Vlaams Belang. En was er volk uit Nederland bij de ordedienst van Voorpost en tussen de andere betogers. “Een vijftiger langs de kant zag het allemaal met lede ogen aan”, schreef Het Laatste Nieuws, editie Leuven. “Allemaal krapuul is het. Niks anders”, zei de verbijsterde man uit Aarschot die op weg naar zijn werk met de extreemrechtse betogers geconfronteerd werd. “Ik schaam me vandaag om Vlaming te zijn.” De man, wiens vader in een concentratiekamp heeft gezeten, wist allicht niet wat de NSV! nog op hun programma heeft staan.

Bij een De Wereld Morgen-artikel over de NSV!-betoging werd de vraag gesteld of de NSV!, traditioneel een kweekvijver voor VB’ers, met het succes van de N-VA een gematigder discours zou aankleven. Blokbuster-woordvoerster Els Deschoemaeker zei niet te geloven in een meer gematigde opstelling van de NSV!. "Het is en blijft een organisatie die racistische opvattingen heeft. Daarom roepen wij de studentenraden van Gent en Antwerpen op om de erkenning van NSV! stop te zetten. Een organisatie die geweld gebruikt en racistische idealen koestert strookt niet met de waarden en normen die een universiteit nastreeft”, aldus Els Deschoemaeker. Als om het gelijk van de Blokbuster-woordvoerster te bewijzen maakte RechtsActueel op de dag van de NSV!-betoging bekend dat op 25 april de ‘voorzitter’ van het Zuid-Afrikaanse dorpje Orania naar Antwerpen komt op uitnodiging van de NSV!.

RechtsActueel: “We gaan er geen doekjes omwinden, Orania is een blanke nederzetting, die pas echt succes kende enkele jaren na de afschaffing van de Apartheid in 1990 en de vrijlating van Nelson Mandela. De stichter was de in 2011 overleden Carel Boshoff en was de schoonzoon van Hendrik Verwoerd, voormalig premier van Zuid-Afrika en mede vormgever van het Apartheidsregime in dat land. Zélf was Boshoff één van de laatste voorzitters van de Afrikaner Broederbond, die de belangen van de niet-Engelstalige Afrikaners verdedigde. De huidige leider – voorsitter – van deze gemeenschap, die om en bij de 1.500 inwoners telt, is de zoon van Carel Boshoff en luistert naar exact dezelfde naam. Begonnen met een veertigtal oorspronkelijke blanke Afrikaanse families, werd in 1990 een vervallen dorp aan de Oranjerivier gekocht voor 1,5 miljoen rand.

“Zij zagen het duidelijk niet zitten om te leven onder het – door communisten mee vormgegeven – regime dat ze zagen aankomen. Drieëntwintig jaar en duizenden vermoorde Afrikaners later, is hun keuze de juiste gebleken. Wie in Orania wil wonen, moet zich strikt houden aan de regels die het dorpje de inwoners oplegt. (…) Minstens 600 gezinnen maken momenteel deel uit van deze gemeenschap. Kleinfontein is een vergelijkbare nederzetting van blanke Afrikaners op 1.000 km afstand van Orania. Het feit dat deze beide gemeenschappen kozen voor afzondering en dus tegen het bestaande regime hoeft niet te verbazen. De vrees dat ze als blanken als opgejaagd wild zouden worden aanzien door de overwegend zwarte heersers van het land, aangevoerd door het aan communisme en terrorisme gekoppelde ANC, is allang terecht gebleken.

“(…) Carel Boshoff junior (foto 2) zal voor de NSV! op donderdag 25 april aanstaande een uiteenzetting geven in een zaal van de Universiteit van Antwerpen (aula R007 – Rodestraat). Het thema Apartheid, ‘Vrijheid’, Plaasmoorde laat niets aan de verbeelding over. Wat voor de ene ‘vrijheid’ betekent, is voor de andere de hel. Zuid-Afrika staat op de rand van de afgrond en sommige steden in het land, die ooit enorm welvarende en bruisende Metropolen waren, behoren nu tot de meest criminele steden ter wereld. Dat het multiculturele beleid gefaald heeft is dan ook een understatement van formaat! Het belooft een leerrijke avond te worden, waar iedereen uiteraard welkom is!” Bij NSV! en tutti quanti hoopt men dat Links storm loopt tegen deze avond.

“De toekomst is onzeker in Zuid-Afrika waar een vrouw meer kans maakt verkracht te worden dan haar middelbare school af te maken”, schreef deze week nog de Vlaamse schrijfster Saskia de Coster. Zuid-Afrika is niet de heilstaat geworden waar velen op hoopten na de afschaffing van de Apartheid. Is er in theorie gelijkheid gekomen, in de praktijk is het nog anders. Onze chef-blog bezocht meermaals Zuid-Afrika, waarbij eenmaal in hetzelfde jaar Zuid-Afrika én Cuba. Alhoewel ook in Cuba niet iedereen even gelijk is voor de wet, is het er meer dan in Zuid-Afrika. Watervoorziening en de verdeling van andere basisproducten is erop verbeterd in Zuid-Afrika, maar het zijn nog altijd vooral de multinationals die baat halen uit de grondstoffen en rijkdom van Zuid-Afrika. Daar verandering in brengen zal meer helpen dan het creëren van een blank Utopiatje.

Orania, een dorp waar men zich afsluit van de wereld. Er is bijvoorbeeld geen interesse voor voetbal, omdat dat gezien worden als “een sport voor zwarten”. Hoe dwaas kan men zijn?

00:10 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nsv, zuid-afrika |  Facebook | | |  Print

18-12-12

ANNEMANS: “AAN DE IDEALEN VAN ONZE PARTIJ VERANDERT NIETS”

Met 92,1 % van de stemmen is zondag Gerolf Annemans op een ledencongres bevestigd als nieuwe voorzitter van het Vlaams Belang. Annemans met ‘dictatoriale score’ nieuwe VB-voorzitter titelde een krant. Monsterscore voor Annemans kopte een andere krant. Waarom komen omschrijvingen als ‘dictatoriaal’ en ‘monster’ spontaan bovendrijven bij het Vlaams Belang? En neen, daar was geen titel bij uit De Morgen.

Annemans vroeg tijdens zijn maidenspeech als nieuwe VB-voorzitter anders uitdrukkelijk of er iemand van De Morgen in de zaal was. Hij opende zijn toespraak met een verwijzing naar 16 december 1838 toen, in wat nu Zuid-Afrika is, ‘De slag bij Bloedrivier’ plaatsvond. Die dag streden 464 blanken (‘Voortrekkers’) en 200 knechten tegen een Zoeloeleger van zo’n 10.000 man sterk. Met geweren en kanonnen tegen speren en andere primitieve wapens werden de Zoeloes uitgemoord en veranderde de rivier Ncome in een ‘bloedrivier’.  Gerolf Annemans: “Vandaag de dag is 16 december nog steeds een Zuid-Afrikaanse feestdag en zelfs Nelson Mandela heeft met veel respect enkel de benaming (Geloftedag, nvdr.) omgedoopt tot Herenigingsdag of Dag van de Verzoening. En het is daarom dat ik hier vandaag – op deze 16de december – mijn danktoespraak wil aanvatten met hetzij de Voorzienigheid, hetzij onze partij te bedanken, omdat ze voor deze dag, voor deze eerste dag van mijn voorzitterschap Geloftedag heeft uitgekozen.”

“Niet – dat zeg ik er bij ten behoeve van mogelijks minder goedmenende persorganen, als die eventueel zouden bestaan – niet omwille van de zwarte slachtoffers van de veldslag, of omwille van de naam Bloedrivier of zo. Ik zie de krantentitel al staan, in De Morgen of zo. Is hier iemand van De Morgen? “Annemans wil rivieren van bloed.” Niet dààrom dus.  Neen, ik ben blij met deze 16de december omwille van vijf redenen die ik u zal noemen. 1. Onze band met de traditie en met de geschiedenis van het Nederlandse volk dat wij zijn, en dus onze weigering om het Zuid-Afrikaanse broedervolk te verloochenen. Leve Heel Nederland. 2. Omdat deze datum de datum der Voortrekkers is. Want als er iéts is in onze geschiedenis, waarmee wij ons als Vlaams Belang sterk kunnen associëren, dan is het wel de rol van voortrekker, wegbereider. (…) 3. Omdat de verkeerde vertaling van Zoeloekoning Dingaan (een misver-stand dat aanleiding zou zijn voor de slachting, nvdr.) wel aantoont hoe belangrijk taal is voor een goed begrip. (…)”

“4. De slag tussen die enkele voortrekkers en het grote leger van Dingaan was een mooi bewijs van wat wij zelf ervaren, maar ook voor de toekomst in gedachten moeten houden. Tegen een schijnbaar onoverwinnelijke overmacht, tegen een overweldigend aantal van machtige tegenstanders, kunt ge winnen met tactiek, sluwheid en vooral met de kracht van een overtuiging. 5. 16 december heet dus in Zuid Afrika ‘Geloftedag’. (…) Ik beloof u: ik ben de vierde voorzitter van deze partij, en ik zal proberen die eer waard te zijn. Maar ik beloof u nu al dat ik niet de laatste zal zijn. Na mij komen er nog. Na mij komen er opnieuw overwinningen voor het rechtlijnige nationalisme in Vlaanderen. Na mij is het niet gedaan. Na mij zal het pas beginnen.” Goed wetend dat er bij zo’n VB-congres altijd wel één zinnetje is dat door de pers onthouden wordt, koos Annemans voor: “Wij gaan proper badwater laten aanrukken, maar wij gaan het kind van onze partij, ons partijprogramma en de idealen van onze partij, wij gaan dat kind niet met het badwater weggooien.”

Uiteraard mocht een verwijzing naar Karel Dillen, stichter en voorzitter-voor-het-leven van de partij, niet ontbreken. Gerolf Annemans: “Ik verzet mij hartsgrondig tegen de gedachte dat het Vlaams nationalisme een eenpartijstaat zou moeten worden. Laat dat – per uitzondering – een terrein zijn waar wij pleiten voor diversiteit, de diversiteit binnen de nationalistische gelederen. Wij als Vlaams Belang gaan onze eigen weg, omdat het een weg is die wij moeten gaan. Net als de eerste voorzitter van de partij, mijn voorganger, de  voortrekker Karel Dillen met zijn medestanders zijn weg ging naast de Volksunie, zo zullen wij onze weg gaan naast de 21ste eeuwse variant van de Volksunie. (…) Gij Karel, gij hebt het rechtlijnige nationalisme tegenover de Volksunie politiek stem gegeven: wij volgen u en niemand anders.” Volgden nog de obligate uithalen naar het cordon sanitaire, de migranten en de ‘confederalisten’, om te besluiten met: “Het nadeel van wat ik de afgelopen dagen over het verschil tussen grimmig en grappig heb gezegd, is dat de meesten van u wellicht gehoopt hadden dat ik hier een soort eindejaarsconférence zou gaan houden en ik besef nu dat het veel en veel te ernstig is geworden al bij al. Ik ben er niet aan ontsnapt.” Een partijvoorzitter die in zijn eerste toespraak zijn eerste belofte al niet kan houden, dat belooft.  

Gerolf Annemans zette een traditie verder door in zijn maidenspeech als VB-voorzitter te verwijzen naar de voorbeeldrol van de Blanken in Zuid-Afrika. In zijn eerste televisie-interview als VB-voorzitter verwees Bruno Valkeniers ook naar Zuid-Afrika, met het Apartheidsregime waarmee Valkeniers “geen problemen” had. Filip Dewinter zei zondag in De Zevende Dag niet wakker te liggen van discriminatie (te zien op 14’28” van deze video). Het is zoals Gerolf Annemans zei: aan de idealen van het Vlaams Belang verandert er niets.

00:12 Gepost door AFF/Verzet | Permalink | Commentaren (0) | Tags: annemans, zuid-afrika, dewinter, discriminatie |  Facebook | | |  Print